Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Analyse

Het dovemansgesprek over de kwaliteit van de media

De schrijvers van PEN Vlaanderen hebben het na Luc Huyse, Jan Blommaert, de boeken van Frank Thevissen en vele anderen ook eens geprobeerd: kritiek geven op de huidige staat van het Vlaamse medialandschap. De reacties waren voorspelbaar. "De media zijn nog nooit zo goed geweest en het wordt ongetwijfeld nog beter", klonk het unaniem. Hoe geraken we uit dat dovemansgesprek? Een poging.
maandag 13 mei 2013

Wie te lang met zijn ogen knipperde heeft het waarschijnlijk net gemist, maar vorige week werd er nog eens een mediadebat gevoerd. Het begon met een hele rits auteurs van PEN Vlaanderen die een stuk ondertekenden met de titel De vrije markt versmoort het vrije woord. En het eindigde al snel met enkele journalisten die bijna unaniem reageerden dat het, integendeel, zeer goed gaat met de media in Vlaanderen, beter dan ooit te voren en dat het alleen maar beter kan worden. 

Om het debat bij een nieuwe opstoot wat hygiënischer te laten verlopen, zou het niet slecht zijn dat de deelnemers zich houden aan volgende drie principes. Ten eerste, we vergelijken niet met dertig jaar geleden. Geen enkele van de PEN-schrijvers heeft een krant uit 1983 naast die van vandaag gelegd om te besluiten dat vroeger alles beter was. Discussiëren over kwaliteit doe je niet op basis van vergelijkingen met drie decennia geleden.

Bijna alle auto's die nu over de wegen scheuren, schakelen vlotter, verbruiken minder, zijn technologisch beter en een pak stiller dan dertig jaar geleden. Maar dat betekent niet dat auto's momenteel de mobiliteitsbehoeften van de inwoners van dit verstedelijkte gebied op een adequate manier vervullen, laat staan dat ze een oplossing bieden voor de klimaatcrisis. De enige vraag moet dus zijn: welke informatie hebben mensen in deze complexe crisistijden nodig en vinden ze die terug in het huidige commerciële media-aanbod.

Tweede principe: Neem kritiek ernstig. Luister naar argumenten en weerleg die met feiten en even sterke tegenargumenten. Of de kritiek nu van professoren als Luc Huyse of Jan Blommaert komt of van 100 auteurs, journalisten reageren altijd met dezelfde riedel: nee, integendeel, de Vlaamse media waren nog nooit zo goed.

'Nee, integendeel', is geen argument. De journalistiek evolueerde van een monoloog naar een dialoog, maar de journalisten en de media blijven doen alsof ze alleen op het podium staan. Lezers bezitten nu vaak meer kennis dan de journalisten, hebben rechtstreeks toegang tot dezelfde bronnen, zijn mondiger en kunnen zich via mail, Twitter of andere sociale media wenden tot zowel de journalist als een deel van de andere kritische lezers. Hou daar rekening mee.

Derde principe: dit is geen discussie over details. In die kritiek van PEN stond niet: dit en dat artikel waren waardeloos. Dus heeft het ook geen pas om in een weerwoord te wijzen op enkele bekroonde artikels en een paar spraakmakende reportages. Ja, in elke krant staan waardevolle artikels. Een paar keer per week vind je in Vlaamse kranten zelfs een straf en onthullend artikel. Daar gaat de kritiek ook niet over. Die gaat wel over trends en evoluties.

Monopoly

Met die principes in het achterhoofd kunnen we het misschien eens hebben over een aantal trends die zorgen baren. Ik geef er drie. “De vrije markt versmoort stilaan het vrije woord”, schrijft PEN Vlaanderen. Vrije markt is een misleidend woord voor een systeem dat net als in de telecom- of energiesector leidt tot minder keuze en meer concentratie. Tot voor kort waren er in Vlaanderen een vijftal grote aanbieders van content: De Persgroep (Het Laatste Nieuws en De Morgen), Corelio (De Standaard en Het Nieuwsblad), Roularta (Knack), Concentra (Gazet Van Antwerpen en Het Belang van Limburg) en Sanoma (Humo, Flair, …).

Sinds Corelio in 2011 samen met De Vijver van Wouter Vandenhaute en Sanoma de zenders Vier en Vijf overnam, liggen de verhoudingen totaal anders. Er zijn nu twee grote blokken met aan de ene kant De Persgroep en Roularta die elk de helft van VTM hebben en aan de andere kant Corelio, Woestijnvis en Sanoma. Concentra is met haar twee regionale kranten en één gratis dagblad een kleine speler geworden die bovendien op verschillende vlakken samenwerkt met de twee grote blokken.

Misschien zijn er weinig lezers die het weten, maar er bestaan dus innige banden tussen uiteenlopende mediaproducten als Humo, Vier en De Standaard. “Verslaggeving is vandaag gewoon veel diverser”, schrijven Luc Rademakers en co. Als je kijkt naar het aantal aanbieders, lijkt dat niet te kloppen.

Die mediabedrijven doen er ook alles aan om de status quo te bewaren en ze krijgen daarbij weinig tegenwind van de overheid. Bij Labour in Groot-Brittannië gaan er na de schandalen rond het media-imperium van Rupert Murdoch stemmen op om te verhinderen dat mediabedrijven meer dan 20 procent van één marktsegment controleren. In België is dat debat onbestaand. Toen er vanuit de administratie een voorstel kwam om het project Kranten in de klas open te stellen voor nieuwe media op het internet werd dat vakkundig gekelderd door de grote mediagroepen die dat subsidiepotje liever niet delen. De politiek verzette zich niet.

Elk jaar vloeien er meer dan 300 miljoen subsidies naar de kranten (onder meer 120 miljoen euro om er voor te zorgen dat De Post de kranten voor half acht in uw brievenbus stopt). Dat is genoeg om alle huidige journalisten in België te betalen! Dat geld wordt niet gebruikt om een divers en rijk landschap te creëren maar om bestaande commerciële groepen en modellen in stand te houden.

Zolderkamerspecialisten

In hun repliek op PEN Vlaanderen halen Rademakers en co uit naar de 'zolderkamergeleerden' van weleer die toen blijkbaar de redacties bemanden. Laat dat nu net een tweede bezorgdheid zijn. Een keurig verslagje maken van een persconferentie of van de eerste zonnige dag aan de kust kan elke geroutineerde journalist. Maar om onderwerpen als de financiële crisis, fraudedossiers of de klimaatverandering te lijf te gaan, heb je een pak expertise en kennis nodig. Zeker als je het gespin van 'onafhankelijke' denktanks wil doorprikken en als je het relevante nieuws van de faits divers wil scheiden.

Zoek ze maar, de journalisten die het Dexia-dossier beheersen en dat op een begrijpelijke manier uitgelegd krijgen. Op welke redacties lopen er Europa-specialisten rond?

Bij De Morgen – de krant die haar wortels heeft in de socialistische beweging – zijn er de voorbije jaren al meer dan vijf journalisten gepasseerd die het onderwerp 'vakbonden' op hun bord kregen. Geen enkele van die journalisten kreeg de kans om zich dat onderwerp eigen te maken. Daardoor kwamen ze ook niet verder dan het herhalen van de gebruikelijke clichés. De laatste jaren stuurt de krant nooit meer een journalist naar een perscontact met de vakbonden. De Morgen heeft na verschillende halfslachtige pogingen in het verleden dat thema dus helemaal opgegeven.

Dat betekent dat er bijna geen journalisten meer rondlopen in Vlaanderen die weten hoe een vakbond werkt, die een netwerk hebben in de verschillende afdelingen en geledingen van de drie vakbonden en die zich kunnen inleven in de standpunten van die vakbonden.

Ik neem dat voorbeeld omdat het een onderwerp is waar DeWereldMorgen.be dicht op zit. Maar dat gebrek aan specialisering merk je ook bij andere thema's. Als een buitenlandredactie met in het beste geval een vijftal redacteurs de hele wereld moet coveren, krijg je journalisten die gespecialiseerd moeten zijn in een heel continent. 

Eenheidsworst

Derde bezorgdheid: de media zijn stuitend conformistisch. Overal zie je voortdurend hetzelfde kransje specialisten opduiken: dezelfde advocaten, dezelfde economen van dezelfde denktanks, dezelfde psychiaters en dezelfde professoren arbeidsrecht.

De ideologische marge waarbinnen de debatten zich afspelen, werd heel smal. Dissidentie wordt verwezen naar de opiniekaternen. Daar worden mensen met een afwijkende mening wel nog getolereerd. Meestal leveren ze die dan ook nog gratis.

In de redactionele pagina's van de krant is er weinig ruimte voor dissidentie. Een voorbeeld: in de eerste helft van 2012 namen 290.442 Belgen deel aan een staking. De mening van die toch omvangrijke groep wordt door geen enkele krant vertolkt. Als je afgaat op de kranten is het alsof er enkel mensen bestaan die zich doodergeren aan stakingen.

Het steunpunt Media onderzocht de verslaggeving van de openbare omroep over de voorbije gemeenteraadsverkiezingen. Daaruit bleek dat 27,5 procent van de spreektijd ging naar politici uit Antwerpen, hoofdzakelijk Patrick Janssens en Bart De Wever dus. Politici uit Brussel moesten het doen met 2,1 procent. Redacties volgen hier gedwee de strategieën die uitgetekend werden op politieke hoofdkwartieren. In 44,3 procent van de vragen werd de partij N-VA vermeld.

“De haast totale afwezigheid van onderzoeksjournalistiek gaat gepaard met een buitensporige aandacht voor de N-VA en haar voorzitter, die alom geprezen wordt als 'de beste debater", maar wiens uitspraken vrijwel nooit op hun waarheidsgehalte worden getoetst”, schreef Walter Zinzen een tijd geleden in een opiniestuk op deze site.

De media besteden niet alleen buitensporige aandacht aan politieke marktleiders van het moment. Ze reproduceren ook gedwee hun politieke standpunten en presenteren ze als onwrikbare waarheden. Dat gebeurde eerder op een gelijkaardige manier met voormalige marktleiders als Stevaert, Verhofstadt en Leterme.

"Journalisten en commentatoren berichten dus niet alleen over N-VA, ze reproduceren ook het discours van die partij als feitelijke beschrijvingen van de realiteit, zonder enige kritische kanttekening bij de uitgangspunten ervan en zonder enig historisch perspectief ten aanzien van het democratische gedachtegoed", schreef de Vooruitgroep, een collectief van academici en auteurs.

Dat creëert een mediaklimaat waarin bepaalde politici zeer goed gedijen. “Is er 's morgens een geval van verkeersagressie in het verkeer dan kondigt de minister in de namiddag een wetswijziging aan. Daarna verschijnen ze op Reyers Laat of Terzake en is hun dag goed geweest”, zegt Rik Van Cauwelaert in Doorbraak. Steekvlampolitiek noemen we dat en het zijn de kritiekloze media die daarvoor verantwoordelijk zijn.

Die volgzaamheid zie je voortdurend aan het werk. Een tragisch ongeval: tien extra pagina's en alle media die elkaar opjagen tot er een paar over de schreef gaan zoals met de foto's van de slachtoffers van het busongeval gepikt van de schoolwebsite. Geen enkel medium dat dan even temporiseert of tegen de stroom invaart.

Je zag het ook in het voorjaar toen het ACW wekenlang voorpaginanieuws was. DeWereldMorgen.be legde in diezelfde periode een praktijk bloot bij BNP Paribas die door de inspectie van die bank als illegaal werd bestempeld. Het bericht werd door geen enkele krant opgepikt. Het paste niet in de framing waarbij alle media achter het ACW moesten aanhollen. België is nochtans de grootste aandeelhouder van BNP Paribas.

De drie bezorgdheden zijn mooi met elkaar te verbinden. De commercialisering en monopolisering zetten druk op de arbeidsvoorwaarden van journalisten en die twee evoluties samen zorgen voor ideologische verenging. Ik sla in naam van de mediacritici ook graag een mea culpa. Mediakritiek is dikwijls te fragmentarisch en drijft te vaak op anekdotiek en frustratie.

Maar laten we wel wezen: het huidige dovemansgesprek is niet de schuld van de mediacritici. De oorzaak daarvan is de totale afwezigheid van zelfkritiek bij de bestaande media. Die maakt elk debat onmogelijk.  

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

12 reacties

  • door Kristof Decoster op maandag 13 mei 2013

    Ik wil me niet uitspreken over media die ik niet regelmatig lees, maar persoonlijk vind ik de Standaard een goeie krant, toch de papieren versie ervan. Vandaar mijn abonnement. Dergelijke krant moet je uiteraard lezen in combinatie met buitenlandse media – die vaak een iets ander profiel hebben, en met artikelen die je op Internet vindt, of gespecialiseerde blogs (zoals DWM, dat eerder links georiënteerd is). Maar dat doen de meesten onder ons die behoorlijk geïnformeerd willen worden, denk ik. Dat het in het buitenland beter zou zijn, daar wil ik me niet over uitspreken – opnieuw omdat je dan echt bijna elke dag een krant moet doornemen (en niet artikels selecteren via internet).

    Toegegeven, ik erger me aan een aantal van de editorialen in de Standaard, omdat het vaak om nauwelijks verhulde ideologische prietpraat gaat, maar de krant zelf vind ik meer dan behoorlijk. Bij deze dus een pluim voor de redactie van DS.

    Wat ik me afvraag: de politieke apathie bij een groot deel van de jeugd, toch de toekomst van deze planeet, is die te wijten aan een gebrek aan kwaliteit bij de media, en de toegenomen commerciële logica ervan? Ik denk het niet, eerlijk gezegd. De jeugd lijkt een stuk makker dan vroeger, maar of dat (alleen) te wijten is aan de toegenomen commercialisering van media durf ik te betwijfelen.

    • door Robrecht Vanderbeeken op maandag 13 mei 2013

      Dag Kristof, nu ben je wel opvallend zelfs onbegrijpelijk vriendelijk. Jij schreef toch al een rits stukken om aan te geven hoe fout de redactie DS de zaken voorstelt, de mediamanipulatie, etc.? Bijna elke dag is het opnieuw prijs, helaas, het wordt een vaste waarde, die framing.

      Ook dit weekend weer, sparen zou 'anti-sociaal' zijn... dixit het editoraal, je kan dus al stoppen met lezen, wat een valse indoctrinatie alweer. Als je al aan dat editoriaal bent geraakt, want op de voorpagina, tevens voorpagina van het magazine, die foto van de 'brutale' Hamas, die eigen leden folteren, stel je voor. Tja, de Israëli soldaten zijn schatjes natuurlijk, het zijn die Palestijnen zelf die je best als dieren in een kooi kan opsluiten.

      Toevallige beeldvorming? Zijn we al vergeten dat Israël vorige week buurland Syrië even bombardeerde, hopla, omdat het daar gewoon zin in had? Geen wereldnieuws, niks. En wij maar druk doen over een treinramp (zonder het over de oorzaak: de liberalisering van de spoorwegen te hebben!). Vorige zondag was het 'vredesdemonstratie' van Israël in bxl, ja hoor, uiteraard. Goeie timing DS Doornaert. (Over Wetteren, lees dit even, http://www.pvda.be/index.php?id=1326&tx_ttnews[tt_news]=34617&cHash=0c7814031fa3072908ca2b383587860b)

      Sorry, maar afgezien van een leuk en goed geschreven stuk van Bert Bultinck, is DS vooral een fenomeen als doorzichtige gedachtenbrigade, ministery of truth. Het enige dat goed is/was aan die krant, is de vormgeving (met dank aan Gert Dooreman)

      • door Piet De bisschop op dinsdag 14 mei 2013

        en een ietsie pietsie Marc Reynebeau misschien ? (die man moet toch ook zijne boterham verdienen).

        Maar Terzake : Goedele Wachters kweet haar weer eens vlekkeloos van haar opdracht in Journaal Laat als zij haar bericht over de staking bij Swissport afsluit met twee twitterberichten van mistevreden passagiers. Een boze veldrijder Stybar die uitroept dat je mag "blij zijn dat je werk hebt", en de woordvoerder van Thomas Cook die de directie bedankt die de bagage van een vliegtuig naar Turkije zelf op het vliegtuig heeft gezet. Zo eindigt men ook nog eens met een bloemetje.

      • door Kristof Decoster op dinsdag 14 mei 2013

        Over het editoriaal van afgelopen zaterdag heb je overschot van gelijk – was mij ook in het verkeerde keelgat geschoten, maar ik heb al een paar stukjes aan Sturtewagen gewijd. Mensen moeten maar zelf hun conclusies beginnen trekken als ze zo’n editoriaal lezen.

        ‘Stockholmsyndroom’ is misschien wat overdreven, maar ik zal niet ontkennen dat mensen (mij inbegrepen) gewoontedieren zijn. De vraag die ik me echter stel is: dat half uur ’s morgens op de trein dat ik besteed aan de Standaard, een stuk meer in het weekend, is dat weggegooide tijd? En dan moet ik toch toegeven dat ik die dagelijkse routine best aangenaam vind en dat ik af en toe nog wat opsteek ook. Heeft uiteraard te maken met wat ik verwacht van zo’n krant. Ik ga ervan uit dat veel DS lezers anno 2013 de krant gebruiken om (enig) zicht te krijgen op het reilen en zeilen in de wereld, waarna ze voor het meer in-depth werk op internet beroep doen, in functie van de eigen interesses. De Standaard vormt voor mij het begin van de dag, voor ik begin aan een aantal documenten en artikels die ik beroepshalve moet doornemen. En dan mag het best wat lichter zijn.

        De Standaard doet zeker aan steekvlamjournalistiek (zij het iets minder dan een paar jaar geleden, vind ik, ten tijde van Vandermeersch), en besteedt steevast teveel aandacht aan het binnenland en de Wetstraat – ik ‘lees’ de eerste vijf pagina’s van de krant meestal met de reflex ‘waarover worden we nu weer geacht verontwaardigd te zijn in dit land?’. Ze zijn inderdaad niet vies van framing, maar ik vraag me af welke krant of medium daar echt immuun voor is. Maar als eerder linksgeoriënteerd burger vind ik het ook boeiend om te weten te komen hoe mensen als pakweg Gert Peersman of Lorin Parys denken, of hoe de Standaard aan framing doet – vanmorgen bv. met een kop ‘Zuurstof voor Cyprus en Griekenland’ (ik ga ervan uit dat eindredacteurs bij DS stilaan evenveel bedenkingen hebben bij het Europese beleid als DWM, en ik denk dat sommigen onder hen dan ook een bijna pervers genoegen beleven als ze dan toch voor dergelijke kop kiezen). Stilistisch leest de krant ook lekker weg bij momenten.

        Ik verwacht van de Standaard dus niet dat ze een exhaustief beeld geven van alle relevante nieuws in de wereld – meer dat ze een aanzet geven. Ze kunnen niet concurreren met kranten met een meer uitgebreid correspondentennetwerk, en ze kunnen ook niet concurreren met de gespecialiseerde blogs van pakweg de Guardian, noch zijn ze partij voor wekelijkse bladen als de Groene Amsterdammer of the Economist qua diepgang. À propos: bij de Economist stoort de (nog veel meer expliciete) framing mij ook niet.

        Dat half uurtje ’s morgens vind ik dus geen verloren tijd. Dus voor mij vervult de Standaard de functie die ik ervan verwacht in het – in het tijdperk van internet – fel gewijzigde internationale medialandschap. Dat ik nogal vaak kritisch schrijf over de Standaard, is te wijten aan één reden: dat is nu eenmaal de krant die ik de laatste jaren lees (als student ging het om DM, en als middelbaar scholier om Knack). Ik heb er een soort haat-liefde verhouding mee, maar de slinger slaat toch meer door naar liefde. Ten tijde van Knack, in de jaren ’80, verwachtte ik nog een min of meer volledig beeld op (nationale & wereld)-actualiteit van een medium, nu niet meer. Maar de echt grote gaten, lacunes en framing van de Standaard – klimaatopwarming, vakbonden, … - moeten we uiteraard blijven aanvallen. Maar ik blijf erbij: met beperkte middelen - DS is ongetwijfeld understaffed, net als de meeste redacties – maken ze een vrij behoorlijke krant. DS avond lijkt me daarentegen een miskleun. Ik vraag me af wie daarop zat te wachten.

        Overigens denk ik dat veel goed geïnformeerde lezers stilaan door framing heen kijken – de Standaard heeft af en toe artikelen en/of columns die het mainstreamdenken doorbreken, ook al gebeurt het misschien te sporadisch, en voor de rest is er zoveel beschikbaar op internet om TINA te doorbreken. Het probleem zit ‘m bij die helaas veel te grote hoop mensen die gewoon te weinig geïnformeerd zijn. Vorige week stond ik toevallig nog eens voor een paar klassen ASO –studenten (laatstejaars) – en ik vond het eerlijk gezegd een ontnuchterende ervaring, ook al zitten er in elke klas wel een paar jongelui die wel goed geïnformeerd zijn en kritische vragen kunnen stellen. Mochten die Vlaamse jongeren allemaal dagelijks de Standaard lezen (of een andere krant) – wat ze niet doen, helaas – zouden ze de wereld rondom hen een stuk beter begrijpen, dagelijkse framing of niet.

        • door Robrecht Vanderbeeken op dinsdag 14 mei 2013

          @Piet, ja Reynebeau mag de kerk in het midden proberen te houden, klopt, en daar heeft hij veel werk mee. Mocht die elders gaan werken, dan heeft DS wel een probleem wat 'linkse' camouflage betreft. Ook de ombudsman is zo een mooie uitvinding. DS heeft die niet omdat ze zoveel om deontologie geven, maar omdat ze daar meer nood aan hebben, de excuus-structuur, de schone schijn, de biechtvader van dienst, voor de eigen schuldeconomie in balans te houden.

          @Kristof, daarmee begrijp ik uw afweging beter, maar wat studenten betreft ben ik wel veel optimistischer en er is bovendien een cruciaal verschil tussen studenten 'informeren' en slinks 'brain washen'. Inzake gedachtenmetabolisme werkt homeopathie wel: elke dag een druppeltje en voor je het weet zwem je mee in een scheefgetrokken wereldbeeld. Studenten die elke dag DWM lezen, die weten ten minste wel wat kritisch lezen is, krijgen consistente input. Ik volg u dat je dagelijks wat newsfeed wil, half uurtje, vandaar de nood aan een krant. Maar daar zou er online een alternatief voor moeten zijn, zodat je die 'neutrale' kranten eigenlijk niet meer nodig hebt. De Tijd is ook ideologisch, zoals Doorbraak, etc. maar dat weet je als lezer ook. Men doet ook minder alsof, brengt gewoon het eigen betoog & argumentatie. Dat vind ik prima.

    • door cobaco op woensdag 15 mei 2013

      waar de politieke apathie vandaan komt?

      Dat moet je niet ver zoeken, dat is een rechtstreeks gevolg van de hoeveelheid bureaucratie die je moet overwinnen als je politiek ook effectief iets wil veranderen.

      Je ziet het overigens ook bij de politici zelf: veel geblaat, maar nooit over de fundamentele problemen. De fundamentele problemen worden genegeerd.

      Ik kan als kleine pygmee de reuzen 'big government' en 'big business' niet tegenhouden. Ik kan enkel mijn best doen om niet vertrappeld te worden. Dat is niet met mijn instemmen, wat mij betreft heeft de overheid expliciet *geen* mandaat, enkel inertie en (misbruikte) macht. Ik merk ook dat steeds meer mensen de mening delen dat het systeem fundamenteel corrupt is.

      Ik ben er steeds meer van overtuigd dat ik een van twee extremen nog zal meemaken: revolutie of totalitaire dictatuur.

      Voor diegenen die denken dat dit vergezocht is, laten we even het 'democratische' Amerika bekijken: - Obama claimed openlijk het recht om Amerikanen zonder veroordeling of democratische inspraak te laten vermoorden, en heeft dit in praktijk reeds gedaan - Voor de val van de Berlijnse muur was 'papers please' het archetype van een politiestaat, vandaag stoeffen o.a. New York en Philadelphia in press-releases met hoeveel stop-en-frisk-searches (= 'papers please' + fysieke fouillering) ze per jaar uitvoeren. Meer dan een miljoen in NY alleen. - De Amerikaanse politiediensten stelen via het doctrine van 'civil forfeiture' open en bloot geldt en goederen. - De amerikaanse NSA geeft openlijk toegeeft dat alle elektronische communicatie onderschept wordt (en verdedigt dit!) - Het onderzoeksrapport van het Amerikaanse parlement geeft openlijk toe dat de er gemartelt wordt en dat dit valt onder de internationale definities van oorlogsmidaden (dag na de boston bombings stond dit letterlijk in de New York Times, geen haan die er naar kraait) - Fashion police was ooit een slechte grap in films, vandaag zijn er wetten tegen afhangende broeken, worden mensen met een humoristische slogans of niet-Latijns schrijft op hun T-shirt regelmatig vliegtuig/school/gerechtsgebouw uitgezet, en zijn er serieuze politieke discussies over het verbieden van hoofddoeken en boerkas.

      Europa loopt een 10-15 jaar achter op Amerika maar evolueert in grote lijnen dezelfde kant uit. De toekomst is niet rooskleurig!

  • door Piet De bisschop op maandag 13 mei 2013

    2014

    Inderdaad, weer opvallend veel "nieuws" over Antwerpen vandaag de dag.(vooral in het weekend wat meestal luchtig positief is ; terrasjes, doorkniplinten, feestgedruis). Prominent aanwezige provincie, waarschijnlijk sinds de grote roerganger er aan dat roer staat. Tel daar de onvermijdelijke Briers bij en je weet dat 2014 volop in stelling wordt gebracht. Goe bezig, Siegfried. Wat men democratie noemt ...

  • door froels op maandag 13 mei 2013

    De analyse van Christophe Calewaert is correct. Zijn goede bedoelingen echter, om toch nog een discussie met de commerciële media (en VRT) te voeren, zijn m.i. verlies van tijd en energie. Deze media hebben nl. totaal andere belangen dan wij - de Belgische kiezer, of de lezers van DWM en van andere alternatieve bronnen. zoals Christophe schrijft: wij willen grondig inzicht in de grote problemen, zodat ieder kan beslissen wat daaraan kan en moet worden gedaan. Dàt is helemaal niet het doel van de eigenaars van de commerciële media. "Samengevat: dat de media juiste en volledige informatie brengen is een misvatting. Hun prioriteit is het behagen van een zo breed mogelijk publiek, en van zoveel mogelijk commerciële adverteerders. Tegelijk brengen ze ongemerkt een sociaaleconomische maatschappijvisie over". Dat was mijn besluit van een lang hoofdstuk en een paar jaar verzamelen van concrete feiten, en conclusies van andere waarnemers (hoofdstuk 4). http://vermeylenfonds.files.wordpress.com/2012/09/hoofdstuk-4-deel-22.pdf http://vermeylenfonds.files.wordpress.com/2012/09/hoofdstuk-1-4-deel-11.pdf Oplage/kijkcijfers zijn het eerste doorslaggevend criterium voor elke journalist. Doet hij/zij het niet goed, dan wordt het programma geschrapt; de volgende ontslagronde kan fataal zijn. Het tweede - even belangrijke, maar minder meetbare criterium, is de sociaal-economische keuze van de media-eigenaar. Over de keuzen van Rupert Murdoch zijn al boeken/documentaires gemaakt, maar dezelfde keuzen gelden voor alle commerciële media, die immers bestaan bij gratie van de adverteerders. Natuurlijk moeten de vakbonden in een slecht daglicht worden gesteld; natuurlijk is fraude door werklozen véél belangrijker dan de geldstromen van arm naar rijk. Ruzie zoeken en ruzie stoken, liefst tussen partijgenoten en tussen regeringsleden, is HET recept voor kijkcijfers. Gaarne laten journalisten ook zogenaamde hoofdeconomen aan het woord, van banken, beleggersvennootschappen, denktanks, en de Itinera voorzitter Marc De Vos. Een laatste punt betreft de ingezonden opiniestukken, waar Christophe Calewaert nog een tegengewicht hoopt te vinden. Maar ook die artikels worden geselecteerd, ik vermoed: vele worden door de redactie gevraagd, het zijn zo vaak dezelfde BV's die aan 't woord komen. Maar over vele komen lezers nooit iets te weten, omdat ze niet opgenomen worden, of omdat erin geschrapt wordt. Wat kunnen we doen? 1) aan de brave burgers voortdurend aantonen dat ze ongemerkt gehersenspoeld worden, en meteen vergeten waar ze hun waarheid opgepikt hebben. Vooral met betrekking tot de VRT is het moeilijk de mensen te overtuigen: het is toch een officiële omroep? De minister controleert die toch? (grote onzin natuurlijk). 2) Met man en macht verder werken aan niet-commerciële media zoals DWM. Daar loert ook een gevaar: dat hun beperkte redactie leidt tot een smalle meningsvorming, die onvoldoende gespreid is om een breed publiek aan te spreken. 3) voor de individuele lezer/kijker/burger: "Van ons vereist dit een grote aandacht en een zekere training om de feitelijke werkelijkheid correcter in te schatten, en ons niet in de doeken te laten doen – velen hebben er belang bij ons alleen hùn versie in te prenten. In sommige gevallen is een bericht onbruikbaar, omdat de betrouwbaarheid niet kan ingeschat worden".

  • door peterverlinden@telenet.be op dinsdag 14 mei 2013

    Christophe Callewaert legt terecht de vinger op vele wonden. Maar dat àlle journalisten blindelings de lof zwaaien van de huidige journalistiek, dat klopt niet. (In 2002 en 2012 schreef ik al in het vakblad 'De Journalist' over het probleem van de geloofwaardigheid van de journalistiek. "Het enige verweer dat ons, journalisten, rest is deskundigheid en bescheidenheid. We zullen de ongelovig geworden kijker/lezer/luisteraar of diegene die ons al bijna de rug toegekeerd heeft, alleen maar terugwinnen als we met veel meer bescheidenheid ons toeleggen ieder op het stukje vakgebied dat we wél beheersen en waarover we met een gerust geweten en zonder natte vinger uitspraken kunnen doen. Dat vergt tijd en ruimte: tijd om te specialiseren, ruimte om complexe verhalen zo exact mogelijk te brengen. Dat vergt in een aantal gevallen ook een herorganisatie van een redactie. Sommige media hebben die tijd en ruimte al enigszins ingebouwd, andere hebben de afgelopen jaren precies het omgekeerde gedaan en specialismen afgebouwd, zelfs bij de programma’s die bedoeld zijn voor het beter-geïnformeerde publiek.")

    Wat mijn specialisatie betreft, de berichtgeving over 'het Zuiden' en meer specifiek Afrika, mag ik de Studiedag van 1 juni aanbevelen, georganiseerd door de Koninklijke Academie voor Overzeese Wetenschappen met als titel Mondiale berichtgeving. Realistische beeldvorming? / Les médias et les pays du Sud. Information ou désinformation ? Zaal/Salle Christian De Duve Locatie: Gebouwen van BELSPO, Louizalaan 231, 1050 Brussel (Zaal Christian De Duve). De inschrijving is gratis maar verplicht. Registratie kan via deze link en zal worden afgesloten per 24 mei 2013: http://www.kaowarsom.be/en/conferences (Op die site ook alle informatie.)

    Maar het moet gezegd, tot nu toe zijn er nog maar weinig journalisten die ingeschreven hebben ... toch drempelvrees om kritisch naar ons eigen werk te kijken?

  • door Robrecht Vanderbeeken op dinsdag 14 mei 2013

    300 miljoen subsidies voor de vrije markt-media!

    @Kristof, in deze discussie zouden we de cruciale kritiek van Christophe Callewaert in bovenstaande tekst nog vergeten: die mediamonopolies (‘vrije markt’ genaamd), met hun ‘zolderkamerspecialisten’ (eufemisme voor lallende non-experts dus) die via een de conformistische eenheidsworst aan massaregie doen, zwaar gesubsidieerd door de overheid bovendien (300 miljoen! Dat is dus drie maal meer dan het totale budget van het Kunstendecreet voor 2 tot 4 jaar, amai!), dat is eigenlijk compleet onaanvaardbaar. Reden genoeg om die kranten niet meer te lezen, gewoon uit principe. En politici op te roepen dit marktfundamentalisme te stoppen, niet met ons geld! Ook al moet je daar uw gewoontes en nostalgie naar uw jeugd voor loslaten. Cold turkey.

    @Piet, second thoughts, Reynebeau is misschien wel een fris contrapunt, maar dat gaat eigenlijk compleet verloren in de cultuurbijlagen: jij schrijft ook af en toe over film dus je zal je wellicht ook al blauw geërgerd hebben aan die amateuristische ‘dag allemaal’ filmrecensies van Inge Schelstraete? Ofwel schrijft die over films zonder de films te zien, en baseert ze zich op de persmap, ofwel is ze gewoon niet in staat een cinefiele film te beoordelen. Steeds opnieuw dat emo-Hollywood conformisme, dat celebrity-geil gedoe. Het gaat gewoon nergens over. Eigenlijk zouden we eens systematisch al die filmrecensies moeten bundelen en overdoen. Ik denk dat het dan wel voor een breed publiek duidelijk wordt hoe dit massamedium de filmkijker tot dom kijkvee masseert. DS is daarmee onbedoeld wel bijzonder grappig, omdat ze zichzelf al eens aankondigde als ‘dé cultuurkrant’ van Vlaanderen (o.a. omdat ze ‘over media schrijven’ (!), tja, over ‘VIER’ bijvoorbeeld, kan je er dan bij denken).

  • door Bernardus12 op dinsdag 14 mei 2013

    Wat telt is wat men brengt, en heel belangrijk wat men niet brengt ! Vergeet niet de fantastische bijdrage van neveneffecten - BASTA! te vermelden. Nog te bekijken op YOU TUBE ! Vooral de reacties van DE nieuwsankers zoals Martine Tange's verontwaardiging over neveneffecten, was echt degoutant. Eigenlijk gebeurt nu, net hetzelfde als toen, dezelfde verontwaardiging, dezelfde hautaine houding van de media die zichzelf brengen als de besten van de klas enz, Zelfde argumenten worden ook hier weer opgevoerd dat het vroeger met de verzuilde pers slechter was . Wel, rekenkundig was er minstens één belangengroep die een bepaald iets kon aankaarten of een zaak in vraag stelde. Nu zie ik de commerciële media als één grote zuil, die allen dezelfde specialisten aanvoeren, hetzelfde argumenteren over economische modernisatie, dezelfde middenvelders niet aan het woord laten. Eigenlijk is deze commerciële media heel cynisch over onze toekomst, bepalen zij zelf de aan te kaarten toestanden, bepalen zij zelf wat en wanneer iets (on)humaan is. Ook zijn de grote titels boven artikels die soms langs geen kant de lading van het artikel dekken een enorm raar fenomeen. Veelal geconcentreerd op overlast dat een sociale aktie veroorzaakt.. Ja het lijkt me of de commerciële media de mensen een apathische houding willen aanleren tegenover onrecht, en problematieken. Veelal onder het voorwendsel vanuit economische (onhaalbare )overwegingen. Journalisten zouden elke dag moeten hameren op de leegroof van de staatskassen door de banken, op de onkunde van deze generatie van politici die de planeet om zeep helpen door niets te doen aan de klimaatproblematiek, zouden politici op het matje moeten roepen. Neen onderzoeksjournalistiek dient tegenwoordig enkel nog om sociale bewegingen te 'ontmaskeren', te nuanceren, en als naïef naar voor te brengen. Deze moderne media is een keffertje op de schoot van van dit beleid en een pitbull voor al wie zich tenminste vragen stelt bij het lezen over : - Proefveld van Wetteren - klimaat - vakbondsacties - acw tegenover BNP ( zoals werd aangegeven in artikel.)

    Uit ervaring heb ik ook geleerd dat wat vakbondsmensen brengen in interviews op redacties hervormd en herschreven wordt !

    Vergeet ook niet de manipulatie van foto's waarbij vredelievende vakbondspiketten gebracht werden als een oorlogsgebied !!! Dit kwam gelukkig uitvoerig aan bod in DWM!

  • door Piet De bisschop op woensdag 15 mei 2013

    VRT 1 man en vlotte jongen Bart Schols volbracht deze namiddag met verve zijn objectieve berichtgeving over de Swissport affaire. Natuurlijk het leed van de 'eindeloos' (4 dagen en langste staking na het Sabena débacle) durende actie. Aan zijn toon te horen had hij waarschijnlijk ook met eigen ogen het slachtveld gezien van de metershoge kofferbergen die in de ondergrondse krochten van de luchthaven liggen opgestapeld. En als fijnzinnige uitsmijter het lot van de overledenen die niet kunnen gerepatriëerd worden. Het is natuurlijk wat anders als basketbal of parapente.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties