about
Toon menu

"Ik ben Khadija en ik beslis om me niet meer bloot te stellen aan discriminatie"

De nieuwe campagne My Choice Not Yours verzamelt sinds enkele weken getuigenissen van mensen die moedige keuzes maakten. Khadija is één van de mensen die uitleg gaven bij hun keuze. "Ik was in die tijd wellicht te naïef om te denken dat iemand me zou kunnen vragen om me uit te kleden bij een sollicitatiegesprek." Khadija besloot om dit nooit meer mee te maken.
dinsdag 23 april 2013

"Familiale, sociale en maatschappelijke druk bij het maken van levenskeuzes is er altijd geweest. Het vraagt moed en wilskracht om uit te komen voor je idealen en het leven te leiden dat je zelf wil. Die strijd begint van zodra we puber zijn en duurt vaak tot onze laatste snik. De laatste jaren is daar helaas een extra druk bijgekomen. Respect voor de keuzes die mensen maken betekent ook respect voor diversiteit. Stilaan groeit er echter een vijandbeeld tegen diversiteit. Sommigen lijken er van uit te gaan dat je samenlevingsproblemen alleen kan oplossen door alle verschillen uit te gommen. Er worden steeds meer verboden uitgevonden: verbod om je haar te bedekken en sinds kort ook een verbod om een regenboog-t-shirt te dragen achter het loket in Antwerpen", zo klinkt het in de platformtekst van de campagne My Choice Not Yours van initiatiefneemster Rachida Aziz.

Khadija maakte ook een keuze. In onderstaande tekst legt ze uit hoe ze tot die keuze kwam. 

"Ik ben in 1981 geboren in Antwerpen in een Marokkaanse moslimfamilie. Ik was de zesde van zeven kinderen en ik heet Khadija. Dat zijn allemaal dingen die ik niet gekozen heb.

Wat wel ik wel bewust deed, was 20 jaar later kiezen om mijn haar te bedekken, zonder te beseffen welke gevolgen dat zou hebben op mijn leven. In mijn studententijd werkte ik als kassierster bij Cora. Ik belde het uitzendkantoor om hen in te lichten over de veranderingen. Op een onbewogen toon liet de consulente me weten dat ik niet meer in aanmerking kwam voor de job.

Ik was nochtans nog altijd dezelfde persoon. Ik had nog altijd dezelfde glimlach en ook aan mijn competenties was niets veranderd. Er was alleen dat stukje stof dat mijn hoofd bedekt en dat voor velen mijn volledige identiteit ging bepalen. Velen die te blind zijn om voorbij die stof te kijken en te zien dat ik er misschien wat anders uitzie, maar dat ik eigenlijk alleen maar wat meer mezelf ben.

Het leven ging verder en dat van mij ook. Ik werd intercultureel bemiddelaar en ik was actief in een wijkcentrum in Kuregem. Waar ik woonde, ervoer ik geen enkele discriminatie. Tenminste, tot de dag dat ik werk zocht. Ik vond een jobaanbieding die perfect bij mijn opleiding paste: intercultureel bemiddelaar bij het OCMW van Sint-Joost. Ik boks een cv in elkaar en bingo, ik word uitgenodigd voor een gesprek. Ik bereid het interview minutieus voor, ik bestudeer alles wat er te vinden is over de werking van het OCMW en begeef me fris, glimlach om de lippen en vol hoop naar de plaats van afspraak. Ik sta te wachten in de gang waar een man me verbaasd vraagt: 'mevrouw Kadija?'

'Ja', ik sta recht. 'Goededag.'

Ik krijg geen enkel teken van sympathie terug en de meneer zegt: 'Als u aanvaardt om uw hoofddoek af te nemen, kunnen we overgaan tot het interview'.

Zie daar één van de markante momenten van mijn leven. Ik had me moeten voorbereiden op die vraag, maar ik was in die tijd wellicht te naïef om te denken dat iemand me zou kunnen vragen om me uit te kleden bij een sollicitatiegesprek. En dus draaide ik mijn hakken om om terug te keren naar de wereld met een gevoel van vernedering. Men had me net gediscrediteerd en verzwakt. Voor alle duidelijkheid: het probleem is niet dat ik die job niet kreeg. Het probleem is wel dat ik werd uitgenodigd op een gesprek om mijn competenties te testen, maar na een blik op mijn uiterlijk wordt die test geannuleerd. Het licht gaat uit, de deur wordt gesloten. Maakt niet uit dat ik mij hiervoor verplaatst had, maakt niet uit dat ik me goed voorbereid had, maakt niet uit dat dit een blijvende impact heeft op mij.

Hoofddoek of geen hoofddoek. Men moet kiezen.

Op het podium van het leven mag iedereen defileren. De lengte, het gewicht of de stijl maken niet uit. Iedereen is vrij om zich te tonen zoals hij zelf wil. Het gaat er niet om om de anderen te behagen, maar wel om zelf een goed gevoel te hebben terwijl je probeert de persoon te zijn die je wil zijn. Wanneer laten we eindelijk het stadium van de discriminatie op basis van ras of uiterlijk achter ons? Ik schaam me voor de mensheid dat we daar nog altijd in zitten. En ik... ik draag een hoofddoek, weet ik veel waarom dat u zo hindert. Het is een realiteit waarmee u zal moeten leren leven.

Tien jaar later; ik heet Khadija. Vandaag weet ik welke gevolgen die hoofddoek heeft voor mijn leven en ik besliste om nooit nog iemand de kans te geven zijn macht te gebruiken om mij te discrimineren."

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

10 reacties

  • door Alysa op dinsdag 23 april 2013

    Ach beste Khadija, draag gerust de hoofddoek van mij mag dat, ook als je werkt als ambtenaar, waar ik wél een probleem mee heb is mensen die een actie - t-shirt, Punk - of New Wave of 'iets' dergelijks gekleed en/of gekapt 'lopen', wanneer zij binnen hun functie van ambtenaar met 'hun'/het publiek in aanraking (moeten) komen!

  • door iamrefugee op dinsdag 23 april 2013

    Prachtig verhaal, hopelijk begrijpen ze nu eens eindelijk waar ze mee bezig zijn, alhoewel ik het betwijfel. Zij hebben maar 1 waarheid en dat is hun eigen waanbeeld. Van mij draag je je hoefddoek, waar en wanneer je wil. Ik heb liever een competente hoofddoek dragende moslima die me helpt, dan een keurig in 2 delig pak geklede aap die denkt dat zijn kostuum mij zal helpen. Groot gelijk en volhouden en vooral veel sterkte....

  • door Guy René Bongers op dinsdag 23 april 2013

    maakt het werkelijk een verschil of iemand een hoofddoek draagt of punk uiterlijk heeft ? Bij elk uiterlijk hebben we vooroordelen. De kleren maken de man of vrouw. We staan allemaal op een bepaalde manier in het leven, en sommige uiterlijkheden tonen dat. Bij elke contact met het publiek wordt ervoor gezorgd dat het publiek niet alleen geen aanstoot neemt maar zelf aangetrokken word door het uiterlijk. De winkel moet mooi en de verkopers moet knap en goed ter tong zijn en klant rond zijnen pink kunnen draaien. iedereen discrimineert. we gaan allen om met mensen waarmee het klikt. We eten alleen voedsel dat lekker smaakt of als het geen lekkere smaak en niet lekker kan worden gekruid dan eten we het niet op. Wie koopt kleren die lelijk zijn. We bekijken kunst die we mooi of interessant vinden en we discrimeneren tgen kitsch.

    Smijt de weegschaal weg. Met vriendlijke niet gesluierde ogen groet ik u.

    ps: moeilijk zene het ontsluieren van de oghen.

    • door Alysa op woensdag 24 april 2013

      Als iemand in functie is van een openbaar ambt, vind ik wel dat dat verschil uitmaakt, van mij mogen en kunnen openbare ambtenaren religieuze kentekenen dragen wanneer zij dat op enige wijzen 'moeten' van hun geloof of wanneer zij dat zo aanvoelen, een openbaar ambtenaar in functie kan wat mij betreft er niet met een Punk-, New Wave-, Hardrock- enz. uiterlijk 'voor het/zijn publiek komen, in zijn vrije tijd kan dit echter wel voor mij, hogere ambtenaren zoals rechters kunnen nooit met bv. een Punk-uiterlijk voor de dag komen wanneer zij zich maar even in 't openbaar vertonen! Deze mening is door mij gegeven onafhankelijk wat ik van dergelijke stromingen, uiterlijkheden zelf vind. 'We staan allemaal op een bepaalde manier in het leven', ja da's waar, maar als je in functie van een (je) openbaar ambt bent, dien je dat niet te tonen! 'Wie koopt kleren die lelijk zijn' , nou ik koop en draag kleren die ik lelijk vind, wat kitch is bepaald, een individu zelf!

  • door jacoba op woensdag 24 april 2013

    Hoeden, tattoos, diepe decolleté's, strakke broeken, afzakbroeken, sandalen, sari's, keppeltjes, baljurken, petten, stropdassen, hoofddoeken, klompen, shorts, naaldhakken, 3delig, geverfd haar, enz. Allemaal kiezen we iets uit waar we ons goed bij voelen, waar we iets over onszelf mee uitdrukken , bewust of onbewust. Smaak speelt een rol , en iedereen heeft daar eigen ideeen over dus er kan nooit en te nimmer een verbod opgelegd worden, tenzij het "onbetamelijk": is, en zelfs dat blijkt een rekbaar begrip te worden. En misschien wordt het hoog tijd om met een regenboog t-shirt aan een balie te zitten om te tonen dat we eens van onze vooroordelen en angsten af moeten en mensen op hun innerlijke waarden gaan beoordelen.

    • door Alysa op woensdag 24 april 2013

      "En misschien wordt het hoog tijd om met een regenboog-t-shirt aan een balie te gaan zitten om aan te tonen dat we eens van onze vooroordelen en angsten af moeten en mensen op hun innerlijke waarden gaan beoordelen" Ik vraag mij nog steeds af waarom men met een Greenpeace-T-shirt, Regenboog-T-shirt, Gaia-trui, e.d, idelogische kleding en andere uiterlijkheden acher een ambtenarenloket zou willen zitten? Waarom moeten mensen op hun innerlijke waarden beoordeeld worden, middels het eventueel dragen van een Regenboog-T-shirt achter een ambtenarenbalie, maar waarom zou ik angsten en vooroordelen laten blijken tegenover bevoobeeld homoseksuelen, transseksuelen, milieuactivisten e.d. ik heb niets tegen zulke mensen, maar eis gewoon van openbare ambtenaren dat zij geen ideologisch-getinte kleding dragen tijdens de uitoefening van hun ambt, net zoals ik niets heb tegen homoseksuelen, transseksuelen, milieuactivisten, heb ik ook niets tegen een openbaar ambtenaar in functie die in niet-ideologisch getinte uiterlijkheden voor mij en andere mensen verschijnt, ongeacht wat zijn of haar persoonlijke overtuigingen zijn of kunnen zijn!

  • door davidmich op woensdag 24 april 2013

    Ik ben tegen discriminatie en geloof heel zeker dat Khadija veel capaciteiten heeft die haar tot een waardevolle medewerkster van het betreffende OCMW hadden gemaakt. Ik veroordeel ook de steeds extremere reacties tegen ook maar de geringste tekenen van 'anders zijn' (maar wat is dan niet 'anders'?). Aan de andere kant is het naïef om te denken dat de uiterlijke verschijning van mensen niet meespeelt in onze (eerste) beoordeling.

    Zelfs de grootste idealist en wereldverbeteraar is er aan onderhevig of we willen of niet. Ik ook. Khadija ook. Het zit jammer genoeg in ons menselijk wezen ingebakken en we kunnen er alleen maar bewust mee leren omgaan. In mijn jongere jaren heb ik ook een hele tijd rondgelopen met allerlei figuren uitgesneden in mijn haar. Discreter dan een punkkapsel, maar toch opvallend genoeg. Ik ergerde mij ook dat ik bij het solliciteren voor 'zichtbare' studentenjobs daarop werd afgewezen en vond het ook een niet-aanvaarding van mijn identiteit en capaciteiten.

    Maar nu 20 jaar later besef ik dat die afwijzing een natuurlijke reactie was. Ben ik blij met die kronkel in de menselijke geest? Nee. Vind ik dat we allemaal eenvormige klonen moeten worden? Nee. Ik denk dat we als maatschappij moeten streven naar een zo breed mogelijke acceptatie, maar daarin ook niet teveel ineens mogen verwachten. Dat werkt vooral sterkere tegenreacties in de hand, zoals we vandaag de dag steeds meer merken.

    Hoe ontwikkeld we onszelf ook vinden, de menselijke natuur is nog steeds een oersterk gegeven en een samenleving vraagt gewoon om water in de wijn te doen. Laten we niet vergeten hoe on-ge-loof-lijk snel onze maatschappij is veranderd de laatste 100 jaar. Is het zo onbegrijpelijk dat onze oeroude menselijke natuur niet kan volgen?

    Intussen blijf ik hopen dat Khadija een goeie job naar haar capaciteiten vindt.

    • door F.E op donderdag 25 april 2013

      Ik sta er niet van versteld dat een jurylid van het OCMW tijdens een sollicitatiegesprek een sollicitante vraagt om haar hoofddoek uit te doen. En dit zonder schaamte of aarzelen. Ik hoor al lange tijd verhalen, getuigenissen van mensen die vernederende vragen en opmerkingen krijgen van juryleden tijdens sollicitatiegesprekken. Dit geldt niet enkel voor vrouwen maar ook voor mannen. En niet enkel in de privé sector. Heel vaak gaat dat ook over sollicitatiegesprekken bij overheidsdiensten of semi-overheid. Ik hoor ook kritische geluiden over het personeel van de overheid of semi-overheid die hun boekje te buiten gaan bij hun contacten met minderheden. Of over cliënten die razend worden en al hun frustraties afreageren op het personeel soms terecht en soms ook niet. Er ontstaan soms zelfs ruzies en vechtpartijen tussen cliënten en personeel. Heel vaak gaat het ook om verbaal geweld. In de media horen we hier heel weinig over. Een hele hoop mensen gaan dan ook met opgekropte woede terug naar huis. Dat de instellingen steeds meer en meer hun legitimiteit beginnen te verliezen en dat het wantrouwen van minderheden in deze instellingen groter en groter wordt lijkt mij evident. Als we kijken naar het personeel bij verschillende overheidsdiensten en instellingen en zelfs in multiculturele steden moeten we vaststellen dat het alles behalve een weerspiegeling is van de bevolking die ze besturen. En dat bij overheidspersoneel oeroude gedachten circuleren over diversiteit op de werkvloer, multiculturaliteit en omgaan met diversiteit is dan ook een logisch gevolg.

  • door erik latin op donderdag 25 april 2013

    Khadija, Ik respecteer jouw keuze om een religie te hebben en jouw keuze om je daarvoor een kledingcode aan te meten. Jij bepaalt welke keuze prioriteit heeft, de kledingcode van je religie, of die van de maatschappij. Echter is de consequentie daarvan dat je daarop beoordeelt word door je omgeving en de maatschappij. Per saldo blijkt dat sociaal gezien een positieve keuze te zijn, want anders was je er al van af gestapt. Economisch kan dat een nadeel zijn omdat je van sommige werkplekken uitgesloten word. Wie heeft hier nu een keuze gemaakt? Jij én de maatschappij. Als ik morgen met een vergiet op mijn hoofd naar het werk ga hoef ik ook niet te beginnen. Maar dat is dan wel het gevolg van MIJN keuze en die consequentie neem ik dan ook. Waarom willen mensen met ambitie voor een openbare functie die consequentie niet accepteren? Omdat je religieus bent? Sorry, waar haalt welke gelovige dan ook die prioriteitsstatus vandaan? Religieus? Prima, thuis achter de voordeur. Op het werk een beetje neutraal graag. Dus alle religieuze symbolen uit het openbare domein. Niet alleen de hoofddoek.

  • door Rikm op donderdag 25 april 2013

    ... hoe meer en meer duidelijk wordt hoezeer de argumenten om een hoofddoek op te houden en om hem af te doen op elkaar lijken.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties