Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Bankiers gaan vrijuit

De verklaringen van voorzitter Dijsselbloem van de Eurogroep, van Eurocommissarissen Rehn, Kroes, Barnier en De Gucht, van de Belgische minister van Financiën Geens, en van Asmussen, Duits bestuurder van de ECB, maken duidelijk, dat er voortaan een nieuwe regel zal worden toegepast als banken in financiële moeilijkheden komen. Spaarders boven 100.000 euro, en burgers die obligaties en aandelen bezitten van de bank, zullen mee betalen.
zaterdag 13 april 2013

De rechtvaardiging die ze hiervoor geven, is, dat grote spaarders en aandeelhouders de risico’s van hun bank moeten kennen, en dus verantwoordelijk zijn voor faillissement of verlies. Sommige commentatoren, zoals Geert Noels, schrijven zelfs dat een hogere intrest op een spaarrekening een bewijs is van hogere risico’s en dat spaarders moeten rekening houden met de (lagere) rating die hun bank mogelijk krijgt van de ratingagentschappen (Sven Vonck, in De Tijd).

Wie kent de risico’s?

Maar hoe kunnen spaarders voldoende ingelicht zijn over, en begrijpen welk beleid al of niet risicovol is? Ze beschikken noch over de gedetailleerde informatie, noch over de kennis van zaken. Is er niet gebleken, steeds opnieuw, dat zelfs de afgevaardigd-beheerder van banken, de CFO (chief financial officier), en hun talrijke experts-adviseurs de risico’s niet correct hebben ingeschat, vermits hun bedrijf in moeilijkheden kwam?

Toen de  ex-voorzitter van de Raad van bestuur van het vroegere Fortis, Maurice Lippens, zei dat hij maar een oppervlakkige kennis van bankieren had, werd daar wat lacherig over gedaan. Maar hij zag zijn levensdroom wel ten gronde gaan, en ik neem aan dat hij de risico’s van de beleggingen in verpakte rommelhypotheken nooit zou goedgekeurd hebben indien hij degelijk was ingelicht geweest. Ook vele andere bankiers die wèl bezig waren met het dagelijks beleid en de beleggingsstrategieën, bleken achteraf de risico’s van hun beslissingen die tot de kredietcrisis hebben geleid, niet te hebben voorzien. Noch in het minst deden de ratingagentschappen het, vermits ze de beste evaluaties toekenden aan rommelbeleggingen en aan banken, tot vlak voor hun dreigend faillissement.

Indien al iemand in staat is de risico’s van een bankrekening te beoordelen, zijn het de CEO’s en hun experten, hun high-frequency traders, de kenners van de algoritmes (de quants). De spaarders en aandeelhouders, zelfs indien ze zouden ingewijd zijn in die bedrijfsgeheimen, quod non, hebben geen zeggingsrecht over het dagelijks beleid en de beleggingen. Juridisch is dat zo en de Fortis-saga, en zovele andere bankendrama’s, tonen het aan in de praktijk: klanten en aandeelhouders wisten niet wat boven hun hoofden werd beslist, noch de gevolgen daarvan.

Bankiers verantwoordelijk maken

De nieuwe Europese en Belgische regelgeving gaat voorbij aan de primaire verantwoordelijkheid van de afgevaardigd beheerders en hun technici. Zij worden nu uit de wind gezet, en dat is niet nieuw: er is nog geen enkele bankier gestraft sedert de kredietcrisis, zoals Paul De Grauwe onlangs liet opmerken. In de VS trachtte men de bazen van Goldman-Sachs te vervolgen, maar ze hadden niets strafbaars gedaan. Het Europese beleid is opnieuw een vrijbrief voor risicogedrag van de bankiers, evengoed als de redding door de overheden het was: niets kan de CEO's deren.

Klanten en spaarders moeten een andere aanpak eisen. In de eerste plaats moet de moral hazard bestreden worden in hoofde van de bankiers, dit is de vrijheid om gevaarlijke risico’s te nemen: door de invoering van een persoonlijke strafrechterlijke verantwoordelijkheid voor verlieslatende resultaten. De straffen moeten zwaar zijn omdat de maatschappelijke schade van de crisissen enorm is. Wie door fout beheer zijn klanten om de tuin leidt, bedrijven de noodzakelijke financiering onthoudt, miljoenen brave burgers uit hun huizen zet, en zijn personeel op straat, moet naar de gevangenis.

Dat andere strafrecht moet een sterke deterrent worden voor onveilig bankiersgedrag. Financieel zouden beheerders de verliezen moeten bijpassen, en niet alleen met hun persoonlijk inkomen, maar ook hun bvba en familiale bezittingen moeten kunnen aangesproken worden. Is dat niet veel logischer, dan de klanten te straffen voor het vertrouwen dat ze stelden in hun bank? Gedaan dus, niet alleen met de hoge bonussen, maar ook met de ontslagpremies en vette pensioenen. Een arbeider of bediende die wegens zware fout op staande voet ontslagen wordt, krijgt ook geen brugpensioen. Een verbod voor failliete CEO’s e. a., om nog een beroep uit te oefenen in de advocatuur, de overheid en de financiële sector, zou eveneens op zijn plaats zijn. Vandaag zitten de kopstukken van de bijna-failliete banken in het onderwijs, op andere banken en bedrijven, en geven ze advies aan ministers en Eurocommissarissen.

Hoe de financiële putten vullen?

Echter blijft nog een laatste vraag: wie moet de miljardenput vullen in de rekening van een “slechte bank”? Tot recentelijk waren dat de overheden, die daardoor reusachtige schulden torsen. Maar we moeten ons afvragen door welk mechanisme die putten ontstaan zijn: meestal door verliezen op beursproducten of vastgoedprojecten die verlies in plaats van winst opleverden. In alle gevallen hebben anderen het geld gecasht; dat geld is niet in rook opgegaan, zoals soms heel dichterlijk beschreven wordt (“zeepbellen” is ook een geliefde metafoor). Als er ergens verlies wordt geboekt, staat daar winst van anderen tegenover.

Staten (of de EU) zouden de winnaars moeten kunnen laten bijdragen aan de preventie en compensatie van de herhaalde maatschappelijke schade die de schuldenbergen uitlokken. In een normaal functionerende samenleving gebeurt die bijdrage door substantiële belastingen op winsten. En zo komen we terecht bij een ander kenmerk van de financiële sector: de belastingsparadijzen.

Nieuwe putten vermijden

Om nieuwe putten te vermijden, moet de kredietverlening door banken hervormd worden (structureel, om dit modewoord te gebruiken). Banken zouden maar geld mogen uitlenen dat ze ook bezitten; zoals het spaargeld van hun klanten. Zo deed de ALSK dat vroeger. Vandaag, zeggen ingewijden, lenen banken geld uit dat ze niet hebben: ze schrijven het in hun boekhouding als zijnde verschuldigd, door de klant. Zo lijkt het op papier alsof dat geld er is. Het kan opnieuw uitgeleend worden aan een volgende klant, enz. De bank casht wel de intresten, en later moeten de klanten het volledige bedrag betalen. Zo’n systeem is leuk en goed bedacht door de bankiers, maar het is vragen om lege putten. Tell me if I’m wrong.

Dan spraken we nog niet over beleggen op de beurs, wat vandaag aan banken nog steeds toegelaten is, vermits er geen splitsing is opgelegd tussen spaarbanken en zaken- of investeringsbanken. Die scheiding was wettelijk verplicht tot eind ’90; ze werd opgeheven op voorstel van de bankiers die ook Amerikaans minister van financiën werden of geweest zijn. Zie o.m. de documentaire “Inside job”. 

NB: een kortere versie van dit artikel werd niet opgenomen door De Morgen en De Tijd.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

15 reacties

  • door EP op maandag 15 april 2013

    Een aantal bedenkingen:

    1. Bankiers verantwoordelijk maken: Ik denk dat het enkel een goed idee is om, zoals op dit ogenblik het geval is, bankiers persoonlijk verantwoordelijk te maken in het geval van grove nalatigheid en/of indien ze wetten hebben overtreden. Dit is echter niet noodzakelijk het geval indien een bank faalt: Banken zijn bedrijven die geld lenen van spaarders en dat geld investeren. In dit model (dat een aantal voordelen oplevert voor de economie als een geheel) zitten drie risico’s gebakken: - Renterisico: De rente op spaarboekjes is variabel. De leningen/obligaties waar banken in investeren hebben vaak een vaste rente. Het is dus perfect mogelijk dat, in het geval van stijgende rentes, de financiering van een investering meer gaat kosten dan ze opbrengt. - Kredietrisico: 100% veilige beleggingen bestaan niet, hebben nooit bestaan en zullen nooit bestaan. Hoe voorzichtig een bank ook is, er bestaat altijd een kans dat de leningen die ze uitgeeft niet worden terugbetaald. - Liquiditeitsrisico: Het geld op een rekening bij een bank is onmiddellijk opvraagbaar. Een (hypotheek)lening heeft een vaste vervaldag. Geen enkele bank op de wereld overleeft een bank run waarbij een groot aantal rekeninghouders hun geld tegelijk opnemen. Deze risico’s zijn inherent aan het moderne bank model, en kunnen niet perfect worden ingedekt: indekken lukt vrij goed voor het renterisico, is al een pak moeilijker in het geval van kredietrisico, en is quasi onmogelijk voor het liquiditeitsrisico. Zolang het bovenstaande model bestaat, zal er af een toe een bankencrisis voorkomen. (Begrijp me niet verkeerd: ik pleit er niet voor om dit model te verbieden. Dat zou volgens mij nog meer kosten. Merk trouwens op dat deze risico’s bestaan of het nu om een staatsbank, een cooperatieve bank, of een commerciele bank gaat – maar dat is een andere discussie.) Ik stel mij de vraag of je nog wel een gek zal vinden die bestuurder wil zijn van een bank indien hij/zij heel zijn vermogen kan verliezen indien er zich een risico realiseert dat hij/zij niet perfect kan indekken. Je zou kunnen stellen dat zo’n persoon de inherente risico’s wellicht niet begrijpt, en dus waarschijnlijk niet de geschikte persoon is om een bank te besturen... Je zegt: “Een arbeider of bediende die wegens zware fout op staande voet ontslagen wordt, krijgt ook geen brugpensioen”. Klopt, maar het bedrijf dat de arbeider/bediende in kwestie ontslaat kan normaal gezien ook zijn/haar huis niet in beslag nemen.

    2. Aandeelhouders/Obligatiehouders/Spaarders laten meebetalen: Men kan het punt maken dat deposito houders moeten worden beschermd indien een bank faalt. Garantiemechanismen zijn in het verleden opgezet om bankruns te vermijden. Zoals eerder aangehaald kunnen bank runs perfect gezonde banken onderuit halen. Dit punt is volgens mij minder gemakkelijk te maken in het geval van obligatiehouders: Obligaties zijn niet onmiddelijk opvraagbaar (maar moeten natuurlijk wel op vervaldag worden geherfinancierd). Daarbij, indien je als obligatiehouder niet beseft dat je risicos neemt heb je op de obligatiemarkt niets te zoeken. Ik denk dat het absoluut noodzakelijk is (en dat was ook het geval bij de meeste bankenreddingen, cfr. Fortis of Dexia) dat de aandeelhouder niet wordt beschermd. Indien je ervoor kiest om in aandelen te beleggen (waar niets mis mee is), moet je beseffen dat je in risicovolle producten belegt. Of je nu een kleine belegger bent of niet is hierbij niet van belang. Daar komt nog bij dat de bestaande bankenregelgeving (i.e. Basel) banken verplicht om een deel van hun investeringen te financieren door middel van kapitaal (van aandeelhouders) in plaats van leningen. De hele filosofie hierachter is net het idee om kapitaal te gebruiken als buffer om spaarders te beschermen indien een investering verkeerd afloopt. Je redenering dat obligatiehouders/aandeelhouders het risico van het beleid niet altijd kunnen inschatten geldt voor om het even welk bedrijf waar je in zou beleggen. We gaan beleggers in obligaties uitgegeven door pakweg BASF toch ook geen staatsgaranties geven?

    3. “Winnaars” laten bijdragen: Je zegt: “staten (of de EU) zouden de winnaars moeten kunnen laten bijdragen aan de preventie en compensatie van de herhaalde maatschappelijke schade die de schuldenbergen uitlokken”. Ik zie niet goed in hoe je dit wil gaan doen, maar dit lijkt me nogal complex. Merk trouwens op dat waarde wel degelijk kan verdampen: Indien je huis vandaag 400 000 EUR waard is, en indien over het volgende jaar huizenprijzen met 10% zakken, dan is het verschil van 40 000 EUR nergens naar toe. Ik zie niet goed in waar in dit scenario de winnaar zit.

    4. “Banken zouden maar geld mogen uitlenen dat ze ook bezitten”: Inderdaad – en dat is ook altijd zo geweest. Er wordt wel eens gezegd dat banken geld creeren. Dat is in zekere zin zo, maar banken kunnen enkel geld uitlenen dat ze van hun aandeelhouders hebben gekregen, of dat ze van iemand anders hebben geleend. De geldcreatie door banken is overigens een rechtstreeks gevolg van het eerder genoemde business model waarbij banken geld lenen van spaarders en dit geld beleggen. Indien je hier meer over wil weten kan je “fractional reserve banking” of “money supply” opzoeken in Wikipedia of in om het even welke basiscursus macroeconomie.

    5. Splitsing tussen spaarbanken en zaken- of investeringsbanken: Ik ben persoonlijk niet echt overtuigd van het nut hiervan. Een spaarbank is en blijft een risicovol bedrijf (zie boven). Kijk bijvoorbeeld ook naar de Savings&Loan crisis in de US in de jaren 70/80 (spaarbanken en investeringsbanken waren toen nog strikt gescheiden), en naar de problemen van de kleine Spaanse spaarbanken (die vooral in de problemen gekomen zijn door klassieke leningen die niet worden terugbetaald).

    6. Beleggen op de beurs: Banken beleggen nu in de regel al weinig in aandelen (tenzij van dochterbedrijven), omdat dit door de Basel regels kapitaalsintensief, en dus duur is. Ik kan me trouwens geen bank herinneren die als gevolg van aandelenposities is over de kop gegaan tijdens de huidige crisis. De meeste banken hebben verliezen moeten boeken op klassieke leningen, of op obligaties (al dan niet uitgegeven door een CDO).

    Mvg

    • door Pee_ef op maandag 15 april 2013

      Punt 1 Er hoeft geen wet te worden overtreden. Voor bankiers best dezelfde regels invoeren die gelden voor gewone zaakvoerders: "AANSPRAKELIJKHEID BIJ FAILLISSEMENT. Zaakvoerders, ook gewezen zaakvoerders, kunnen aansprakelijk zijn indien zij door een kennelijke grove fout hebben bijgedragen tot het faillissement van de vennootschap. De rechter kan hen persoonlijk aansprakelijk stellen voor de schulden van de bvba ten belope van het tekort. " Gezien de maatschappelijke impact van wanbeleid is een gevangenisstraf hier op zijn plaats indien men redelijkerwijze mag veronderstellen dat de bankier had moeten weten dat hij onverantwoorde risico's nam.. (Dus niet de smoezen van Dehaene en Lippens: "wij zijn onschuldig want we begrepen niet waarover het ging".) _________________________________

      Punt 2 Depositiegarantie ergens tussen €50.000 en €100.000, te bekijken wat realistisch is. Voor de obligaties en aandeelhouders kan ik uw redenering volgen. _________________________________

      Punt 3 Bankiersbonussen enkel nog met enkele jaren vertraging uitbetalen, gebaseerd op de resultaten van de laatste jaren. Wanneer u plots 10% minder krijgt voor uw woning is de kans zeer groot dat u gekocht hebt in een bubbel opgeblazen door het winstbejag van de privébedrijven die het geldmonopolie bezitten. Dat zijn dus winnaars, die daarenboven privé nooit verliezen, want wanneer het slecht afloopt zullen de politici, de goddelijke ongenaakbare bankiers, snel te hulp snellen door de rekening bij de werkende mens te deponeren. _________________________________

      Punt 4 Geldcreatie uit het niets door banken.

      Banken lenen een veelvoud uit van het geld dat ze in beheer hebben, de rest wordt aangemaakt uit lucht. Dat is de kern van fractioneel bankieren en meteen ook de reden waarom alle banken insolvabel zijn. Het is een systeem waarbij een gemeenschap rente moet betalen aan privébedrijven (de banken) voor iets wat eigenlijk gewoon een ruilmiddel hoort te zijn tussen 2 partijen die een dienst of product uit willen wisselen. Veel mensen denken dat de staat het geld drukt, maar dit is een grote misvatting. Sterker nog, de staat moet zelf lenen bij deze privébanken,met rente, dat verklaart de steeds maar groeiende staatsschulden. Voor deze begroting is er een rentelast van 12,76 Miljard Euro voorzien ( http://www.demorgen.be/dm/nl/989/schuldklok/integration/prm/frameset/schuldklok/schuldklok.dhtml ) Deze rente komt bij de reeds bestaande schuld, waardoor deze groter wordt en dus het rentebedrag ook weer groeit..

      Via deze rente wordt constant een flink deel van het BNP naar de banken gesluisd, als een soort privé belasting op het Bruto Nationaal Product ten gunste van de Privébanken. Voor autodidacten hieronder enkele linken voor zelfstudie. Zie ook verder onderaan de video van Professor Margrit.

      Middelkoop legt uit hoe banken geld creëren uit het niets: http://youtu.be/QYI1LKSTHYI

      Deze video legt het systeem van geldcreatie beknopt uit in enkele minuten: http://www.youtube.com/watch?v=DOa8U0yixgQ

      Websites over ons huidige monetair systeem: www.fairbanking.nl www.positivemoney.org

      Documentaires over het creëren van geld uit lucht: Geld = Schuld: http://youtu.be/HXsyFbgQi1g?t=17s 97% owned: http://youtu.be/XcGh1Dex4Yo The secret of Oz: http://youtu.be/cvoMBxS5a9o

      Blog over de fouten van het huidige systeem, die constante groei noodzakelijk maken: http://www.dewereldmorgen.be/blogs/peeef/2012/04/29/een-monetair-systeem-voor-de-toekomst-het-definitieve-einde-van-deze-en-toeko

      Voor de echte twijfelaar hebben we de officiële handleiding uitgegeven door onverdachte bron (de bank van Chicago): http://onsgeld.nu/publicatie/modern-money-mechanics/ Gemiddeld 45% van uw inkomen gaat naar rente, ook als u zelf geen leningen hebt lopen. Professor Margrit Kennedy heeft berekend hoeveel zo aan welvaart ingepikt wordt door directe en indirecte rente ( 45% !!) en pleit voor een monetaire hervorming naar renteloos geld : http://youtu.be/QuBy3BzCXwg _________________________________

      Punt 5 Splitsen: natuurlijk kan men van een bankier of zijn fans niet verwachten dat ze zich zonder verzet een splitsing laten opdringen, het is immers veel te lucratief om met het geld van de vlijtige spaarder het internationale casino te betreden. Nochtans lijkt het mij een logische stap om de risicovolle activiteiten die grotere rendementen mogelijk maken effectief in een ander vennootschap onder te brengen als de die waar jan met de pet zijn geld spaart en zijn hypotheek afsluit. Ik sta daarin niet alleen verschillende economen en zelfs enkel bankiers pleiten hiervoor: http://www.elsevier.nl/Economie/nieuws/2012/7/Voormalig-topman-Citigroup-pleit-voor-bankensplitsing-ELSEVIER345073W/ http://www.elsevier.nl/Europese-Unie/nieuws/2012/10/Adviesgroep-EU-adviseert-om-Europese-banken-te-splitsen-ELSEVIER350984W/

      _________________________________

      Punt 6 Hiervoor verwijs ik naar de bekroonde documentaire "Inside Job" ( hier te bekijken: http://www.theotherschoolofeconomics.org/?p=2499 )

      Quote uit de recensie van de Volkskrant:

      "Een schande, vindt regisseur Charles Ferguson dat de gevangenissen niet vol zitten met Wall Street-bankiers. Met 'Inside Job' legt hij de graai-cultuur en het machtsmisbruik genadeloos bloot. De crisis was geen toeval, betoogt Ferguson in Inside Job. Het was eerder een bankoverval, gepleegd van binnenuit. Willens en wetens vond op grote schaal fraude en mismanagement plaats en creëerden banken, verzekeraars en rating-bureaus een zeepbel die wel moest barsten.

      Inside Job is een indrukwekkende film, en niet alleen vanwege de overtuiging waarmee Ferguson zijn boodschap brengt. Het is vooral knap hoe hij erin slaagt de complexe materie rondom deregulering, roofleningen, derivaten, bonussen en andere financiële instrumenten die een rol speelden in de crisis duidelijk uit te leggen. In een heldere, eenvoudige stijl - met vooral heel veel interviews - zet de documentaire de oorzaken van de kredietcrisis uiteen.

      Vanaf de jaren tachtig, stelt Ferguson, nam dankzij een stevige politieke lobby het toezicht en de regelgeving voor banken af. Banken leenden steeds meer geld, dat vervolgens geïnvesteerd werd in steeds risicovoller producten. Dat leverde vaak enorme winsten op, maar een basis voor al die financiële euforie ontbrak. Niets meer dan handel in lucht, dat waren de steeds ingewikkelder constructies die banken verzonnen om winst te maken.

      Het is niet allemaal nieuw wat Ferguson vertelt. Maar de manier waarop hij alles op een rijtje zet - van het IJslandse debacle tot de hypotheekgekte - is spectaculair. Hij interviewde tientallen hoofdrolspelers in de crisis, van topeconomen tot politici. En er lijkt geen speld tussen te krijgen: de crisis had voorkomen kunnen worden."

      _________________________________

      Punt 6b Politiek is de afdeling amusement van de FED/ECB. Hij die het geld beheert/creëert is de baas...

      http://trends.knack.be/economie/opinie/columns/johan-van-overtveldt/basel-iii-bankenlobby-haalt-grote-slag-thuis/opinie-4000230089126.htm

      _________________________________

      Punt 7 Geldcreatie door privébedrijven: hoe meer leningen (schuld), hoe meer rente (winst) De winsten zijn voor de bankiers (privatisering van winst), de verliezen voor maatschappij (socialisering van schuld).

      http://www.express.be/business/nl/economy/voormalige-voorzitter-bank-van-cyprus-krijgt-bonus-van-2-miljoen-euro-mee/187710.htm

      http://www.hln.be/hln/nl/942/Economie/article/detail/1424913/2012/04/17/Ex-topman-van-Dexia-krijgt-nog-583-000-euro-per-jaar.dhtml

      http://www.presseurop.eu/nl/content/article/3506361-geduld-over-buitensporige-bonussen-raakt-op

      http://trends.knack.be/economie/nieuws/mensen/ubs-verwelkomt-nieuwe-topman-met-bonus-van-20-miljoen-euro/article-4000262538845.htm

      http://nieuws.be.msn.com/financieel/deutsche-bank-gaf-bonus-van-80-miljoen-aan-bankier-betrokken-bij-libor-schandaal

      http://intrinsiekewaardenul.nl/2012/07/het-libor-schandaal-simpel-uitgelegd-en-waarom-we-woedend-moeten-zijn/

      How to make a million dollars an hour? Banksters in action: http://youtu.be/-TtqKGZsMx8

      Goldman-Sachs bankster op de rooster gelegd in hoorzitting: http://youtu.be/gLx2Xc1EXLg

      Lehman bankster heeft 480 miljoen dollar "verdiend" en laat failliete bank en spoor van ellende na, rechter vraagt" vindt u dit fair?": http://youtu.be/6-IvKE1stIo

      ...

      Mvg,

      Alle politiek is gebaseerd op de onverschilligheid van de meerderheid. Houden jullie ze dom, dan hou ik ze arm zei de bankier tegen de mediamagnaat en de politicus.

    • door froels op dinsdag 16 april 2013

      U schrijft hierboven alsof de bankencrisis er niet geweest is. Zo redeneren de financiële middens inderdaad: business as usual, en de risico’s zijn voor de domme klanten die het niet begrijpen. Maar u vertelt niet aan uw klanten: “Pas op als u veel geld op uw rekening zet, want het is niet veilig. "Pas op als u een aandeel koopt van deze bank, want morgen kunnen we zonder voorafgaandelijke waarschuwing de bank in drie splitsen en dan is uw belegging foetsjie. "Pas op als u een obligatielening koopt want er is geen garantie dat we die volledig gaan terugbetalen. "Pas op als u belegt in dat fonds waarin verpakte rommelhypotheken zitten, want de bank heeft al een verzekering genomen tegen hun waarschijnlijke koersdaling”. Indien een bank dezelfde boodschap zou vertellen aan haar klanten, die u in dit commentaar zet, haalt drie kwart van de mensen hun geld weg. Weet u wat de liberale Eurocommissaris Neelie Croes over de bankiers zegt? “De kaste van Europese bankiers is opnieuw gezakt voor het examen…We hebben bankiers nodig die nieuwe, solide businessmodellen ontwikkelen. Ik zie ze niet. Het is een herhaling van mijn nachtmerrie in 2009, nadat ik stuk voor stuk met 24 CEO's van banken vertrouwelijk had gesproken. Zij verzekerden mij dat hun bank niet het probleem was en legden de schuld bij hun collega's. Een fantasiewereld”. http://www.tijd.be/nieuws/opinie_column/En_niet_nog_een_keer.9325933-7116.art?highlight=neelie%20kroes In punt 1 vergeet u het beleggingsrisico op de beurs. Gelooft u niet in de ratings die beweren heel veilig te onderscheiden van minder veilig, een beetje veilig, een beetje onveilig, zeer onveilig, bijna failliet ? Maar dan moet u een beter mechanisme hebben om de veiligheid van beleggingen te beoordelen. Voor leningen lijken de banken verleerd te hebben rekening te houden met de solvabiliteit van de ontleners, zoals dat vroeger wel gebeurde. De veiligheid wordt opgeofferd aan de winst die een lening opbrengt; mensen worden leningen door de strot geduwd (o.m. kredietkaarten; niet alleen door banken, ook supermarkten, autodealers…). "Het huis wordt niet in beslag genomen van een arbeider die wegens grove fout ontslagen wordt": indien het bedrijf schade heeft geleden kan dat verhaald worden op de dader. In het slechtste geval wordt zijn inkomen deels aangeslagen, en zijn vermogen. Er is het voorbeeld van een professor die een claim voor schadevergoeding kreeg van een farmaceutisch bedrijf, omdat hij een negatief bericht had gepubliceerd over de reclame voor een geneesmiddel. Ondenkbaar voor een bankier, wegens schade aan de economie of samenleving. Punt 2: wie een obligatie of aandeel koopt, beschouwt dit als een stukje van het bedrijf. Indien dat goed gemanaged wordt, wordt het niet gesplitst of gaat niet failliet. Er moet geen staatsgarantie zijn voor een obligatie van BASF, maar als morgen blijkt dat de boekhouding van dat bedrijf niet klopt, dat ze in feite een andere structuur hebben dat verteld aan beleggers en Nationale Bank, als ze schulden niet kunnen aflossen die ze geheim hebben gehouden of foutief geboekt, of slecht materiaal afleveren aan hun klanten, enz enz, dan moeten de managers vervolgd worden. ENRON, Parmalat zijn voorbeelden; in de VS zijn er nog veel meer voorbeelden met gevangenisstraffen. Maar bankiers ontsnappen aan het gerecht. Het strafrecht, en de burgerlijke aansprakelijkheid moeten daarom aangepast worden. Dat geldt ook voor de ratingbureau’s; die hebben de truc gebruikt dat ze alleen een vrije mening geven, geen advies of meting waarop men mag steunen. Maar iedereen herhaalt wel dat het een meting is van het default risico. Punt 3: waar zit de winnaar, als een huis (of beurskoers) daalt? Bedoelt u dat het geld verdampt is? Overweeg eens dat de betaling gebeurd is in bankbiljetten: die gaan niet in rook op, of barsten niet als zeepbellen (geliefkoosde newspeak). Elke wijziging van een marktprijs (beurskoers) is het gevolg van een transactie. Waar zit de winnaar? Bij de vorige verkoper die de volle prijs heeft gecasht. De winnaar is wie de hoogste prijs binnenhaalde. Maar er zijn nog kleinere winnaars die lagere sommen cashten; telkens stroomt geld van de enen naar de anderen. Vandaag is daar geen inventaris van op de beurzen. Wel bvb bij vastgoedverkopen, omdat die (in een beschaafd land toch) geregistreerd worden. Al wordt er ook zwart onder de tafel betaald. Punt 4: scheppen hedendaagse banken nu geld, volgens u, of niet? U draait rond de hete brij. Wat ik er van begrijp, is dat banken een bedrag uitlenen, en dat vervolgens inschrijven bij hun activa. Ze behoeven dat geld nooit in kas te hebben – ja of neen? Punt 5: de financiële sector verzet zich met man en macht tegen de splitsing. Waarom? Door op de beurs te gaan met geld van hun spaarders, plus nog een grote lening (hefboom), hopen ze grote inkomsten te genereren. Als dat geen risicogedrag is. Verbied dit aan spaarbanken. Punt 6: u maakt er een semantische discussie van. Het gaat over beurseffecten die een groot risico inhielden, zoals de verpakte subprimes, en de credit default swaps. Of short gaan. Wat zit er in de “bad banks” die zijn afgesplitst, bvb. van het vroegere Fortis nv ? Waardoor ging Lehman Brs failliet? Toch niet door leningen aan huiseigenaars of aan bedrijven?

      • door EP op dinsdag 16 april 2013

        Beste Frank,

        Ik beweer nergens dat er geen bankencrisis is geweest. Er is nooit een garantie dat u uw geld terugziet indien u investeerd in een aandel of obligatie. Dit is niet het geval voor een bank, en ook niet voor een ander bedrijf, of zelfs in het geval van de overheid. 100% risicoloze beleggingen bestaan niet. Wie dat niet begrijpt heeft op de obligatie/aandelenmarkt niets te zoeken. Punt 1: Ratings zijn een indicatie, meer niet. Iedere belegger moet zelf zijn eigen huiswerk maken. Indien hij/zij een belegging niet begrijpt moet hij/zij maar iets anders kopen. De CDS markt is trouwens een veel betere / meer up to date bron voor kredietrisico in het geval van grotere debiteuren. Het “beleggingsrisico” waar u naar verwijst is trouwens precies het kredietrisico in mijn tekst (tenzij ik u niet goed begrepen heb – correct me in that case). Banken hebben altijd naar de solvabiliteit van debiteuren gekeken. Ze hebben dat in de jaren 2000 alleen niet goed gedaan (in essentie is het risico op een correctie op de Amerikaanse/Ierse/Spaanse/... vastgoedmarkt onderschat geweest – dit is een veel grotere factor dan het “niet begrijpen” van wat een CDO is). Ik ben het volmondig met je eens dat er te veel krediet is. Dit is een van de belangrijkste onderliggende oorzaken van de crisis. Je moet daarbij trouwens ook naar de overheden kijken, die het om een of andere reden nodig vinden om schuldfinanciering fiscaal aantrekkelijk te maken (e.g. financiering via schuld wordt veel minder belast dan financiering via aandelen voor bedrijven; de hypotheekaftrek is allicht goed bedoeld, maar schiet zijn doel totaal voorbij, ...). Het huis van een arbeider die wordt ontslagen kan enkel in beslag worden genomen indien de rechtbank oordeeld dat hij/zij nalatig is geweest. Hetzelfde geld voor bankiers. De kern van mijn betoog is echter dat er niet noodzakelijk nalatigheid in het spel is indien een bank faalt, gezien banken per definitie risicovolle bedrijven zijn. Punt 2: Je haalt hier een aantal voorbeelden van fraude aan. In deze gevallen zijn, terecht, de verantwoordelijken veroordeeld. Maar fraudegevallen zijn slechts een klein deel van de falingen. In de gevallen waar geen fraude/nalatigheid in het spel is kunnen managers niet worden veroordeeld. Wederom, indien voor de rechtbank kan aangetoond worden dat bankiers / managers van ratingagentschappen nalatig zijn geweest of fraude hebben gepleegd, moeten zij worden vervolgd. Het punt is dat niemand met 100% zekerheid kan zeggen of een lening al of niet zal worden terugbetaald. Men kan hier enkel, op basis van de op dat ogenblik beschikbare informatie, een probabiliteit op plakken. Punt 3: OK - maar dan mag u de winsten die worden geboekt bij een stijging niet als “winst” beschouwen tenzij het goed effectief wordt verkocht. E.g. indien u een aantal jaar terug een huis heeft gekocht voor 300K, en indien u dat huis nu voor 400K zou kunnen verkopen (maar u verkoopt het niet), kan u in die optiek het verschil van 100K ook niet als winst beschouwen. Punt 4: Banken creeren inderdaad nieuw geld volgens een principe dat “fractional reserve banking” genoemd wordt (ik ga dat principe hier niet uit de doeken doen – dat kunt u in iedere eerste bachelor cursus economie terugvinden). Dit geld wordt (tenzij in het geval van centrale banken) niet uit het niets gecreeerd. De geldcreatie is een zuiver gevolg van het feit dat banken een deel van het geld dat op rekeningen staat terug kunnen uitlenen. Iedere euro die banken uitlenen moeten ze van ergens halen (van aandelhouders, obligatiehouders of depositohouders); tenzij in het geval van de aandeelhouders moeten zij hier telkens interest op betalen. Men moet mij trouwens eens uitleggen hoe banken over de kop kunnen gaan indien zij uit het niets geld zouden kunnen creeren. Punt 5: Je hebt echt geen ingewikkelde posities nodig om een bank failliet te krijgen. Dit kan even goed met verkeerd afgelopen “normale” leningen. Ik ben eerder een voorstander van hogere kapitaalsvereisten voor risicovollere posities dan van een strikte scheiding tussen spaarbanken en investeringsbanken. Punt 6: Subprimes, CDS contracten etc worden in de regel niet op (georganiseerde) beurzen verhandeld, maar dat is inderdaad een semantische discussie. Lehman Brothers ging wel dagelijk voornamelijk failliet door verkeerd afgelopen posities in leningen aan huiseigenaars en bedrijven. Verpakte subprimes, om uw eigen voorbeeld te gebruiken, zijn tot nader order nog steeds leningen aan huiseigenaars. Er zit alleen een SPV tussen (en het kan zijn dat de SPV obligaties uitgeeft men een verschillend risicoprofiel, maar dat doet hier niet terzake). In de bad banks zitten vooral (al dan niet gestructureerde) obligaties met betalingsachterstand. De enige grote speler die ik mij voor de geest kan halen die in de eerste plaats in de problemen is gekomen door synthetische posities (waar in tegenstelling tot een normale CDO niet ergens een reele lening onder zit) is AIG.

        Mvg

        • door EP op woensdag 17 april 2013

          Toch maar een korte inleiding, op basis van een voorbeeld, van fractional reserve banking (voor een deftig overzicht verwijs ik naar om het even welk basiswerk economie):

          Stap 1: De centrale bank geeft 100 eenheden geld uit (centrale banken kunnen, in tegenstelling tot normale banken, uit het niets geld creeren). Stap 2: De 100 komen in handen van A, die ze op een bankrekening zet. Stap 2: De bank is maar verplicht om een gedeelte (laat ons zeggen 20%) van dat geld in reserve te houden (vandaar de term “fractional reserve” banking). De bank houdt 20, en leent 80 uit aan B. Stap 3: B koopt met die 80 iets van C. C zet de 80 op een bankrekening. Stap 4: De bank hoeft maar 16 van de 80 als reserve bij te houden, en leent dus 64 uit aan D. En zo verder.

          De volgende conclusies kunnen worden getrokken: 1) Op basis van een originele geldhoeveelheid van 100 is er nu opeens een grotere hoeveelheid geld in omloop: A, C en D hebben respectievelijk 100, 80 en 64 in de vorm van bankdeposito's (A en C) of cash (D). De bank heeft dus geld gecreeerd. Deze creatie is een zuiver gevolg van het business model waarbij banken geld van klanten opnieuw beleggen. 2) De bank heeft 80+64=144 aan leningen uitgegeven, maar heeft daarvoor wel 100+80=180 aan deposito’s moeten aantrekken. Banken kunnen enkel en alleen uitlenen wat ze van iemand anders hebben gekregen. Ze ontvangen dan wel rente op de 144, maar betalen (een normaal gesproken lagere) rente op de 180. 3) In dit model zitten de drie risico’s die ik in mijn originele post heb opgesomt gevat: - Rate: De deposito’s krijgen een variabele rente, maar de leningen die de bank heeft toegestaan zijn vaak aan vaste rentevoet. Zonder indekking van dit risico (normal gesproken op basis van swaps) komt de bank in problemen indien het algemene rentepeil stijgt. -Credit: Hoe voorzichtig een bank ook is, er bestaat altijd de kans dat B en/of D hun lening niet kunnen terugbetalen. Indien dat gebeurt kan de bank A en C niet terugbetalen. Dit risico wordt ten dele opgevangen door het feit dat banken verplicht zijn een deel van hun activiteiten met aandelenkapitaal te financieren. Dit kapitaal fungeert als eerste buffer in het geval van defaults. - Liquidity: De bank heeft een probleem indien A en/of C hun geld terugvragen. De bank heeft immers maar 20+16=36 aan reserves in kas, en kan de 80 of 64 van B en D niet voor de vervaldatum van de leningen terugvragen. Het is een van de taken van de centrale bank om in het geval van een bank run noodkredieten toe te staan en dus als "lender of last resort" op te treden. Deze risico’s zijn enkel en alleen volledig uit te sluiten indien men fractional reserve banking zou afschaffen (i.e. de reserveverplichting op 100% zetten ipv de 20% in mijn voorbeeld). Dit lijkt mij een slecht idee: Je moet er dan immers wel bijnemen dat krediet, en dus investeringen, een pak duurder/moeilijker gaan worden.

          Mvg

  • door janwillems op maandag 15 april 2013

    ‘Spaarder moet mee betalen’ stond op de één van De Zondag, de krant die je ook gisteren gratis kreeg bij de warme/koude bakker. Een uitspraak van Open VLD-voorzitter Gwendolyn Rutten. In het eigenlijke paginagrote artikel klonk het minder cru. Daar luidde het: ‘Spaarder moet SOMS meebetalen’. Foutje van de eindredactie? In zekere zin wel. Maar het kwaad is alweer geschied. Want wie leest nu dat hele interview? Op zondag hebben we wel wat leukere dingen te doen dan de gebruikelijke liberale prietpraat te lezen die Rutten beheerst als geen ander. Maar met die titel op de frontpagina draagt Rutten wel bij tot de opinieknederij, waarvan wij nu al wekenlang het slachtoffer zijn: ‘Beste spaarders, ook jullie zullen nog meer moeten opdraaien voor het mismanagement van de bankiers!’ Naar ik mag aannemen is Rutten ook niet gelukkig met deze journalistieke uitschuiver. Of kan het haar niet schelen? Per slot van rekening is ze toch nog maar eens in de media gekomen. Dwaze profileringsdrang. Gelukkig zijn er ook intelligente vrouwen. Zoals IMF-voorzitster Christine Lagarde. Tijdens een redevoering vorige week woensdag zei ze: “We kunnen het ons niet langer veroorloven dat er in deze post-crisis wereld gebankierd wordt zoals voor de crisis. We hebben een grootscheepse hervorming nodig, zelfs al komt er stevige tegenwind van de bankindustrie die niet happig is om een lucratief zakenmodel achter te laten. In veel te veel gevallen, van de VS in 2008 tot Cyprus vandaag, zien we wat er gebeurt als de bankensector voor het snelle geld kiest in plaats van de lange termijn. Dat is een zakenmodel dat de wereldeconomie in gevaar kan brengen.” Als iemand van het kaliber van Lagarde dit zegt… .

    • door Pee_ef op maandag 15 april 2013

      Beste Jan,

      Het is de "ons-kent-ons-elite" waartoe ook Lagarde behoort vermoedelijk ook wel duidelijk dat er nood is aan wat PR en een charme offensief om de verontwaardiging over Cyprus wat te temperen. Ik zou me maar niet te blij maken, niet de grote woorden, maar de daden tellen. Wat dat betreft hebben we al ervaring: http://trends.knack.be/economie/opinie/columns/johan-van-overtveldt/basel-iii-bankenlobby-haalt-grote-slag-thuis/opinie-4000230089126.htm of over het 'kaliber': ( http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/1567845/2013/01/24/Huiszoekingen-in-zaak-rond-machtsmisbruik-IMF-baas-Lagarde.dhtml )

      Er wordt nu veel ophef gemaakt omtrent het Europees bankentoezicht, persoonlijk moet ik daar eens goed mee lachen. Dat bankentoezicht zou in handen komen van de ECB, wiens Topman uit het Goldman-Sachs nest komt (De bank die de Griekse fraude op poten heeft gezet samen met de Griekse politici, tegen betaling van honderden miljoenen en daarbovenop door speculatie tegen de Griekse staat nog een fortuinen heeft verdiend aan de crisis) Lijkt mij een beetje de wolf aanstellen als hoofd beveiliging van het kippenhok..

      Los van het feit dat dit toezicht nogal incestueus geregeld lijkt te gaan worden, leert de geschiedenis ons dat toezicht in de praktijk vooral uitpakt als een dooddoener, zodat het wachten is op de volgende ramp. ( Kijk naar de EU bankenstresstests die ook de Cyprische banken medio 2011 als gezond kwalificeerden, of naar de ratingsbureaus die de USA grootbanken en hun toxische producten tot op de dag van omvallen labelden met een triple A)

      Enfin voorbeelden van falend toezicht zijn makkelijk te vinden, mijn regel is eigenlijk deze: overal waar toezicht is, zal het falen, de enige vraag is wanneer! Voor de twijfelaars: "Google" even de term "toezicht faalt" of "falend toezicht" en u krijgt meer voorbeelden dan u in uw bestaan op deze planeet kunt verwerken.

      Have a nice day!

  • door froels op maandag 15 april 2013

    Zo heet de mooie film van Mike Leigh. Wat de 7e dag op de VRT liet zien, waren ook geheimen en leugens. Marianne Thyssen (CD&V), Philippe De Backer (Liberalen), Ecolo en Groen!-man Lambertz, en Said El-Kadraoui (Sp-a), allen Europarlementsleden, moesten hun mening geven over de aankondiging door Olli Rehn e a, van de procedure voor redding van banken. Drie van de vier verdedigden Rehn; alleen Said EK herhaalde dat de bankensector zelf moet betalen voor verliezen, en dat strengere preventieve controle moet verhinderen dat een bankfaillissement nog kan optreden. Het interessantste is de manier waarop de 3 supporters de bedoeling van Rehn uitlegden: hij wil precies de spaarders beschermen, want "voor de crisis waren slechts 20.000 eur gewaarborgd, dankzij Europa is het nu 100.000". Nooit van Cyprus gehoord? Marianne Thyssen excelleerde door andere politici aan te wijzen als foute nieuwsbrengers en paniekzaaiers (ze bedoelde Bruno Tobback, liet Ivan De Vadder verstaan). Zij zouden de oorzaak zijn van een eventuele bankrun, die Paul De Grauwe vreest. Het was absoluut niet juist dat Rehn spaargeld wilde afnemen, dat zou alleen in uiterste nood gebeuren...Dat het risicobeheer van bankiers ongestraft blijft, komt in de denkwereld van de 3 niet voor. Vergeet niet dat Marianne Thyssen een cruciale rol speelt in het Europees Parlement (zoals ze zelf duidelijk maakte) in de goedkeuring van Europese wetten die de controle over alle banken opdraagt aan de bankiers van de ECB, geheel onafhankelijk van de verkozen parlementen en democratische inspraak. Tracht nog te luisteren naar het discours van de 3 supporters, want het leert veel hoe verfijnd volksbedrog door sommigen is ontwikkeld. Vanaf 24.30 min: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/dezevendedag Karel De Gucht komt ook in beeld: hij raadt Bruno Tobback een cursus bankieren aan. Misschien moet Tobback in de leer gaan bij Karel DG himzelf? Want Karel kent er wat van!! Zie: http://www.tijd.be/nieuws/archief/Europees_commissaris_Karel_De_Gucht_vangt_bot_in_belastingzaak.9316591-1615.art?highlight=karel%20de%20gucht

  • door froels op maandag 15 april 2013

    Sp.a en PS hebben recent een wetsvoorstel ingediend om strenger te kunnen optreden tegen boekhouders, fiscalisten en andere tussenpersonen die fraudeconstructies opzetten, een aanbeveling die het Belgisch parlement eerder stemde in de commissie Grote Fiscale Fraude. "Toch stellen we vast dat sommige experts, malafide adviseurs en consultants er nog altijd in slagen om door de mazen van het net te zwemmen” (Bruno Tobback). http://www.s-p-a.be/artikel/gaten-in-het-fiscale-net-gaan-dicht/ http://www.s-p-a.be/artikel/spaarders-laten-meebetalen-bij-redding-banken-is-d/ http://www.s-p-a.be/artikel/een-waakhond-voor-alle-europese-banken/ http://www.websaid.be/pers/europese-centrale-bank-nu-waakhond-van-alle-europese-banken#.UWvqbDdaeSo

  • door Pee_ef op maandag 15 april 2013

    In de afgelopen tien jaar blijkt de Amerikaanse investeringsbank Goldman Sachs de Griekse overheid te hebben voorzien van riskante financiële constructies die de schuld van het land lager lieten uitvallen dan ze in werkelijkheid was. Daarmee hielp Goldman Sachs Griekenland om boven zijn stand te leven en zich steeds dieper in de schuld te steken. Het leverde Goldman Sachs honderden miljoenen op en het was het begin van de crisis die gekenmerkt wordt door het verarmen van de 99% (slechtere voorwaarden, werkloosheid, sociaal voorzieningen sneuvelen, privatiseringen ) ten voordele van de 1%. (grotere winsten door opdrijven productiviteit(meer productie ondanks ontslagen), lagere lonen door (dreiging met) delokalisatie, subsidies en fiscale spitstechnologie.

    Zowel in de USA als in EU blijken er overal Goldman Sachs mensen op de belangrijkste posten te zitten( http://www.hetknp.org/2013/02/01/goldman-sachs-grijpt-wereldwijd-de-macht/ ).

    Reportage over de macht en handelswijze van Goldman Sachs van de Nederlandse televisie: http://tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2011-2012/Goldman-Sachs-en-de-vernietiging-van-Griekenland.html

  • door froels op dinsdag 30 juli 2013

    Zomaar één berichtje onder vele. Wat ook gebeurt in de wereld, banken varen er wel bij. http://www.bloomberg.com/news/2013-07-30/bank-revenues-surge-on-trading-over-what-fed-will-do.html

  • door froels op woensdag 7 augustus 2013

    EP wil gevangenisstraf voor frauderende bankiers en traders Op voorstel van de S&D fractie werd eerder een aanbeveling door het EP gestemd, die gevangenisstraf mogelijk maakt voor frauderende bankiers en traders. De Europese Commissie (die daar niet gelukkig mee is) kan deze aanbeveling naast zich neerleggen: het EP heeft geen initiatiefrecht voor nieuwe wetten. Dat er in het EP wèl een meerderheid werd gevonden, is m.i. te wijten aan de juridische betekenis van de strafbare feiten. Vervalsen is natuurlijk strafbaar (bijvoorbeeld in 't geheim de wisselkoers veranderen; foute informatie geven aan klanten); maar speculeren op de beurs niet. Goldman-Sachs werd vervolgd in de VS, en vrijgesproken: wat ze deden was niet strafbaar. http://kathleenvanbrempt.be/home/in_europa/als_zelfregulering_niet_werkt...

  • door froels op maandag 19 augustus 2013

    Joris Luyendijks onderzoek over de banken en traders: http://www.theguardian.com/commentisfree/joris-luyendijk-banking-blog.

  • door froels op maandag 19 augustus 2013

    Amerikaanse justitie vervolgt bedienden van de beursafdeling van de bank JP Morgan. De CEO van de bank, Jamie Dimon, ontslaat nog anderen, en blijft zelf buiten schot. Ze moeten hun loon terugbetalen, en riskeren 20 jaar gevangenisstraf. Zie http://www.bloomberg.com/news/2013-08-15/ex-jpmorgan-workers-tax-borders-swipe-fees-compliance.html.

  • door froels op zondag 13 oktober 2013

    9 miljard boetes en voorzieningen bij JP Morgan

    De grote Amerikaanse bank JP Morgan krijgt een boete van 920 miljoen dollar, of liever het is een “schikking”. Maar de Amerikaanse SEC (controle orgaan) heeft de bank wel schuld doen bekennen voor wangedrag. Het financieel nieuwsagentschap Bloomberg (gesticht door de huidige burgemeester van New York) schrijft in een editorial, dat de boete peanuts is in vergelijking met het jaarlijks inkomen van 23 miljard. JP Morgan beheert 2.300 miljard. Ze heeft haar aandeelhouders bedrogen, en de achtereenvolgende interne controle niveau’s omzeild. Twee bedienden worden vervolgd; niet de CEO Jamie Dimon. Dit editorial is ongemeen streng, voor de verantwoordelijken van de bank, en voor de toezichthouder die te meegaand is. Merk op, dat de gewone klanten van de bank niet vernoemd worden. http://www.bloomberg.com/news/2013-09-19/jpmorgan-whale-settlement-won-t-stop-miscreants.html JP Morgan maakt vervolgens een verlies bekend van zowat 3,2 miljard dollar, in het 3e quartaal. Dat is een boekhoudkundig cijfer, want eigenlijk maakt ze 5,8 miljard winst. Die wordt echter verminderd met meer dan 9 miljard ‘voorzieningen’, ‘provisies’: geld dat opzij wordt gezet om schadeclaims en boeten te betalen. Tal van binnen- en buitenlandse toezichthouders onderzoeken dubieuze verkoopspraktijken. Bij het begin van de bankencrisis rijfde JP Morgan het beurshuis Bear Stearns binnen, alsook de hypothekenverstrekker Washington Mutual, voor een zoet prijsje (De Tijd 12/10/2013).

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties