Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Waarom geen vakbondspartij?

Op het ogenblik dat vakbonden meer dan ooit nodig zijn, staan ze onder hevige druk in de publieke opinie. Geen toeval, want de macht van de vakbonden is potentieel zeer groot. Het is dus van belang voor haar tegenstrevers om die macht zo klein mogelijk te houden. Daarom deze oproep van Jan Blommaert om een vakbondspartij op te richten.
dinsdag 19 maart 2013

De aanvallen op het ACW in de media springen natuurlijk in het oog. Ze worden aangevoerd door N-VA, met in haar zog wijze deskundigen zoals Johan Van Overtveldt en Ivan Van de Cloot. Ze richten grote schade aan in het hart van een organisatie die zowel historisch als vandaag een unieke plaats in het middenveld bekleedt. De Wever probeert die schade uit te buiten door om de haverklap de “800.000 coöperanten” (waaronder zijn mama) te beklagen. Hij zegt er nooit bij met welke middelen hijzelf die 800.000 dan wel tevreden zou stemmen.

Maar er is meer. Er is al geruime tijd een beeldvorming aanwezig waarin vakbonden worden afgeschilderd als conservatieve krachten, die uit hoofde van de eigen privileges elke vorm van ‘modernisering’ in de economie blokkeren of vertragen, en zo die economie beletten uit het dal te kruipen. Elke staking, zeker wanneer die een effect heeft op het openbaar vervoer, leidt zonder uitzondering tot opstoten van heftige vakbond-bashing en demonstraties van vakbonden worden in toenemende mate met onverschilligheid begroet.

Ja ja, Ford Genk en Arcelor-Mittal gaan dicht, en ja, dat is jammer voor de nu werkloze medewerkers. Maar kom, je kan geen omelet bakken zonder eieren te breken bromt Dedecker, een crisis is een zuiveringsritueel zegt Itinera, en Van Overtveldt voegt daaraan een kort lesje over Adam Smith toe waaruit mag blijken dat dergelijke drama’s gewoon het gevolg zijn van een verschuiving in vraag en aanbod.

De woede van de vakbonden, hun standpunten en analyses raken nog nauwelijks tot in het publieke forum. Vakbonden zijn effectief het zwijgen opgelegd.

Het cijfer dat niet meetelt

De vakbonden tellen nochtans zowat drie miljoen leden, werkenden en werklozen, en achter vele gesyndiceerden staat een gezin en een familie. Vakbonden zijn, zoals gezegd, een unieke sociale organisatie, en ze zijn de enige echte massaorganisaties die ons land nog kent.

De belangen die vakbonden verdedigen zijn de belangen van een bijzonder groot gedeelte van de bevolking, en ze raken de hele structuur van onze samenleving. Die belangen zijn daarom niet louter economisch of technisch: ze zijn intrinsiek politiek van aard. Historisch staan de vakbonden voor een mens- en maatschappijbeeld dat nu aan heftige aanvallen bloot staat. De politieke vertaling van dat mens- en maatschappijbeeld is van wezenlijk belang.

Historisch was dit geen groot probleem. De vakbonden hadden hun politieke verlengstuk in de zogeheten zuilpartijen: de socialistische partij voor ABVV, en de christendemocraten voor ACV. Die laatste was een ‘standenpartij’ waarin de vakbond (d.i. de ACW-koepel), naast bijvoorbeeld de boeren, een ‘stand’ vertegenwoordigde, en die stand leverde vrijwel steeds ministers in een regering. Dehaene en Leterme waren recent de meest prominente vertegenwoordigers van het ACW in de regeringen; Steven Vanackere was de laatste in de rij.

Aan socialistische zijde is de band tussen partij en vakbond al jaren terug verdund en uitgerafeld, en het is niet overdreven te zeggen dat die band vandaag in Vlaanderen simpelweg niet meer bestaat. Een triest dieptepunt in de onderlinge relatie beleefden we onlangs in november 2012, toen de sp.a een parlementair initiatief aankondigde om het stakingsrecht te beperken. Bruno Tobback aapt Tony Blair na.

Wat de geroemde ACW-flank in de regeringen betreft; met de exit van Vanackere heeft die een dramatisch einde genomen. En wie het beleid van zogeheten ACW-vertegenwoordigers in diverse regeringen wat grondiger bekijkt mag zich afvragen in hoeverre die vertegenwoordigers de belangen van de werkenden en de werklozen verdedigen.

Het was Dehaene die het Globaal Plan erdoor joeg, het was Leterme die de falende banken overeind hield met overheidsgeld dat tevoren voor geen enkele sociale zaak beschikbaar bleek te zijn. En wat Vanackere betreft: hij was degene die het EU-begrotingsstandpunt met hand en tand verdedigde, grotendeels tegen de standpunten van de vakbond in.

Ook op Europees niveau is de politieke invloed van de vakbonden zo goed als onbestaande. Kijk eenvoudigweg naar de door de EU opgelegde maatregelen: de ‘austeriteit’ staat voor verarming, uitverkoop van publieke goederen en afbouw van het sociale vangnet; de ‘relance’ staat voor privileges (‘zuurstof’) voor de economie en flexibilisering van de arbeid, met aantasting van de loonstructuur en de arbeidsvoorwaarden.

Samen genomen vormen ze een brutale en frontale aanval op de verwezenlijkingen van ruim een eeuw inzet van de arbeidersbewegingen, en een vernietiging van het mens- en maatschappijbeeld dat daarin werd gekoesterd en bevochten.

In onze cijferzieke samenleving lijken de drie miljoen vakbondsleden zowat het enige getal te zijn dat geen belang heeft en niet in politieke afwegingen betrokken wordt. Overheden laten zich graag informeren door lobby’s die veel minder volk vertegenwoordigen, of door deskundigen die niemand vertegenwoordigen, maar niet door organisaties die een enorme massa burgers vertegenwoordigen.

Toen Minister Van Quickenborne onmiddellijk na de vorming van de regering Di Rupo aankondigde dat hij het mes zou zetten in de pensioenen verwees hij met ontzag naar de studies van de Onafhankelijke Denktank Itinera.

Met de vakbonden was hij even vergeten overleg te plegen. En daar waar vakbonden het middenveld domineren, is het niet ondenkbaar dat er morgen in het parlement een meerderheid gevonden wordt om de vakbonden aan banden te leggen. In het Halfrond zijn vakbonden immers nagenoeg volstrekt niet vertegenwoordig.

De moeder aller verkiezingen

We zijn ruim een jaar verwijderd van wat in verhit mediaproza de Moeder Aller Verkiezingen wordt genoemd. Volgens diezelfde media, en volgens de N-VA, moeten en zullen die historische verkiezingen gaan over de staatshervorming, niets anders. Alle geesten worden in die zin gekneed, alle neuzen worden in die richting gedraaid.

De consensus hierover verbergt een andere. Alle partijen die de agenda van de verkiezingen in splits-technologische zin interpreteren zeulen impliciet een consensus mee over de sociaaleconomische koers die moet gevaren worden. Die koers is duidelijk, het is die van de EU: de austeriteit en relance die ik eerder beschreef.

Er zullen dan ook weinig potten gebroken worden inzake sociaaleconomische thema’s tijdens de campagne. Die thema’s zijn kennelijk minder belangrijk dan het verschil tussen een driekleur en een leeuwenvlag. Dat er naast een staatshervorming ook een afbraak van de verwezenlijkingen van een eeuw inzet en strijd voor een betere samenleving plaats grijpt, lijkt bijzaak, het vermelden niet waard, en zeker geen inzet van de grote politieke gevechten van de toekomst.

Vakbonden zullen tijdens die campagne dan ook simpelweg verder in de marge gedrukt worden. Hun standpunten zullen nooit hoofdpunten zijn, maximaal zijn het voetnoten, en ze zullen steeds enkel vanuit een defensieve positie aan het woord kunnen komen. Ze zullen nauwelijks zichtbaar zijn en de grote overwinnaars van de Moeder Aller Verkiezingen zullen rustig en met de grootste vanzelfsprekendheid de Europese richtlijnen blijven uitvoeren.

Daar is een voor de hand liggende oplossing voor. Vakbonden kunnen zelf een partij of kieslijst oprichten en meedoen met de Moeder Aller Verkiezingen. Bij afwezigheid van een verzekerde vertegenwoordiging van de belangen van hun leden in andere partijen – ik denk dat we daarvan mogen uitgaan – is dit een logische zaak. Een Partij van de Solidariteit, of van de Sociale Actie, zou best wel wat harten sneller doen kloppen, ook in het stemhokje.

En daarbuiten, want die ingreep zou nogal wat teweeg brengen. Ze zou plots sociaaleconomische thema’s op de agenda plaatsen, en niet in de marge van de debatten maar in het centrum ervan. De verkiezingen zouden gaan over de grote zaken die alle mensen aanbelangen. Ze zou er ook voor zorgen dat er een duidelijk en rechtlijnig discours ontstaat over de belangen van die drie miljoen werkenden en werklozen, wiens belangen tot nu toe makkelijk op te offeren bleken. Het zou onze democratie wezenlijk verbeteren en een politiek scheppen die er echt toe doet.

En niet enkel dat. Vakbonden zouden snel vanuit een defensieve naar een offensieve plaats in het publieke debat opschuiven, want plots zijn ze politiek en electoraal een factor van belang, potentieel zelfs van doorslaggevend belang. Zij die het per se over staatshervorming willen hebben zullen de evidentie daarvan een heel stuk minder makkelijk kunnen duidelijk maken. Vakbond-bashing wordt flink wat minder makkelijk op die manier, want de vakbond brult niet meer alleen, hij heeft ook tanden gekregen.

Ik kan mij daarnaast ook inbeelden dat het spookbeeld van een electorale aardverschuiving in travaillistische richting ook de tegenstrevers van de vakbonden tot een iets redelijker en bezadigder houding kan bewegen. En ik denk ook dat dit in Europa sommige mensen wakker kan schudden. Beslissingen in de EU worden genomen door regeringen. Als de vakbond in een regering zou zetelen verandert dat de contouren van het speelveld. Dat kan alleen maar gunstig zijn.

Waarom niet?

Ik kan me inbeelden dat er hier en daar wat koudwatervrees kan zijn, dat er vakbondsleden zijn die nog altijd denken dat ‘hun’ partijen de zaak voor hen wel zullen beredderen, dat dit soort actie niet tot de traditie en roeping van de vakbond behoort, dat ze er niet voor opgeleid zijn en zo meer.

Ik ben er echt niet van overtuigd dat andere partijen de kastanjes uit het vuur zullen halen voor de vakbonden. Als dat zo zou zijn, dan is daar een enorme U-turn voor nodig, want de partijen hebben al lang ruim de kans gekregen om dat te doen, met het gekende gevolg.

Ik denk dat het brutale feit is dat niemand anders de belangen van de vakbonden zal verdedigen dan de vakbonden zelf. Het kan dus enkel slechter worden als de zaken op hun beloop worden gelaten. Vakbonden zullen, mede dankzij de Merkels, Ruttes en Camerons van Europa, steeds verder de hoek worden ingedreven waar de klappen vallen. Tot ze erbij gaan liggen.

Als vakbonden hun historische rol ernstig nemen, en hun beginselen eveneens, dan moeten ze de stap naar een vakbondspartij nu zetten. 

De idee van een vakbondspartij komt uit vakbondsmiddens zelf, ik geef dat even mee. Ik pikte ‘m op in discussies met vakbondsmensen. Hoe meer ik er over nadenk, hoe logischer en belangrijker het me lijkt. Het kan niet zijn dat het middenveld enkel als lijdend voorwerp in de politiek bestaat. Het kan ook niet zijn dat de belangen van miljoenen mensen per definitie als onbelangrijk worden beschouwd, en dat die belangen op geen enkele manier worden vertolkt en verdedigd in de cenakels van de macht. En het kan niet zijn dat verkiezingen over beuzelarijen gaan en niet over de toekomst van onze mensen en onze samenleving, nu en tot in de verre toekomst.

Als vakbonden hun historische rol ernstig nemen, en hun beginselen eveneens, dan moeten ze deze stap nu zetten. Ze kunnen de machtsvraag in een crisis met een diepgang en impact zoals deze niet uit de weg blijven gaan. Ze hebben ruim een jaar om te bouwen, te organiseren en te mobiliseren. Dat moet genoeg zijn om de politiek grondig te veranderen en onze democratie eindelijk terug handen en voeten te geven.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

23 reacties

  • door Voidkom op dinsdag 19 maart 2013

    Omdat dit gewoon weeral eens zal afzwakken en we een 2de SPA krijgen die niets inzit met de belangen van de arbeiders.

  • door Lode Vanoost op dinsdag 19 maart 2013

    Ik stel de 'werknaam' Syriza voor.

    Dat is Vlaams noch Franstalig, heeft net de wettelijk voorziene zes letters en gaat terug op Griekenland, de bakermat van de 'democratie' (eveneens de samenvoeging van twee Griekse woorden).

    Het hoeft niet dezelfde lading te dekken als de bestaande Griekse partij met die naam. Dat bepalen we zelf wel.

    Syriza is geen echt woord maar een afkorting. Het klinkt mooi en is voor iedere Belg perfect uitspreekbaar. Deze partij geeft daarmee ook onmiddellijk een Europese boodschap, die navolging verdient. Voor zover ik kan inschatten is Syriza in elke EU-taal uitspreekbaar, herkenbaar en schrijfbaar.

    • door ymichaux op woensdag 20 maart 2013

      Ik kan er niet goed aan uit of dit een verwijzing naar de sociaaldemocratisering van Syriza of een serieus voorstel is.

      • door Lode Vanoost op woensdag 20 maart 2013

        Altijd meegenomen om een oeverloze discussie over een naam te vermijden. Ik zeg ook duidelijk dat we dat programma zelf wel kunnen invullen. Voor het overige zijn alle opties open, zoals Jan zelf aangeeft. Samenwerken met bestaande partijen, kartels, ondersteunen van bepaalde kandidaten, het is allemaal mogelijk.

    • door Piet De bisschop op woensdag 20 maart 2013

      en wat vind je van INADO Lode (kleuren wit en zwart) ?

  • door zoedt op dinsdag 19 maart 2013

    Een vraag die wij ons ook al stelden…

    Zoedt… klinkt ook mooi. Ook al zouden wij liever kiezen voor een systeem dat vakbonden grotendeels overbodig maakt.. indien iedereen recht heeft op een basisinkomen , zullen de misbruiken en uitbuiting al veel kleiner worden. Wij willen vast en zeker wat voorstellen doen ivm wonen, kadastraal inkomen, onderwijs, leger, werken…

  • door Staf op woensdag 20 maart 2013

    1 uit de 3 miljoen

    Ik ben ook 1 van die drie miljoen. Mijn lidmaatschap is deels opportunistisch voor de mogelijke juridische bijstand; deels omdat ik ook vind dat er constant moet gestreefd worden naar een fairdere verdeling van de welvaart. Maar ik hou er niet van dat mijn lidmaatschap misbruikt om de grootte van support voor de vakbond en zijn standpunten aan te duiden. Is de vakbond eigenlijk ook de vertegenwoordiger voor zijn leden die voor de NVA stemmen ? Ikzelf vind bijvoorbeeld ook dat de vakbond dringend mordenisering nodig heeft. Dat een gedeelte van de kritiek op de vakbond terecht is. Misschien zijn er wel geledingen in de vakbond die daar met mordernisering bezig zijn, maar zelfs als trouwe 'Ons Recht' lezer zie ik dat toch niet; en dan lijkt mij ACV nog minder conservatief te zijn dan het ABVV.

  • door camiel op woensdag 20 maart 2013

    Het is me nogal wat! Principieel ben ik het eens met de opinie van Jan Blommaert maar er zijn toch enkele obstakels alvorens het zover is. Om te beginnen zullen de vakbonden resoluut het geweer van schouder moeten veranderen in die zin dat er een programma zal moeten zijn dat toekomstgericht is. Dit betekent o.a. dat die nieuwe partij volop zal moeten inzetten op een anderssoortige organisatie van onze economie. Vervolgens is er de kwestie of dit een Belgische of Vlaamse politieke partij moet zijn. Zelf verkies ik een partij die het nationalistische discours countert. Hoe hoog zal deze partij oplossingen voor de klimaatcrisis op de agenda zetten? Zullen de kleine linkse partijtjes (PVDA+ op kop) bereid zijn toe te treden tot deze nieuwe formatie? En dan de belangrijkste vraag: Hoe zal deze partij gestructureerd zijn? Als je ziet dat de vakbonden (en al zeker de vakbondsleidingen) tot over hun oren verbonden zijn met het heersende systeem, dan wordt dat zeker een heikel punt. Er zal op zijn minst moeten geopteerd worden voor een leiding die niks te maken heeft met de huidige leiding en die onder stevige democratische controle staat. Je ziet, een heleboel obstakels maar mits wat goede wil zeker niet onoverkomelijk en, zoals Jan Blommaert stelt, is het nu het moment om die partij op te richten. Op iets meer dan één jaar voor de verkiezingen kan er heel veel gerealiseerd worden. Indien dit niet gebeurd dan vrees ik het ergste, dan ligt de weg wijd open voor de rechtse, conservatieve, eng nationalistische partijen en wie wil er nu in een dergelijk land, ergens in juni volgend jaar, wakker worden?

  • door JanBlommaert op woensdag 20 maart 2013

    Beste Jan,

    In grote lijnen ben ik met uw oproep akkoord. Als vakbondsafgevaardigde word ik elke dag geconfronteerd met de voor werknemers (en mensen met een vervangingsinkomen) negatieve gevolgen van regelgeving gemaakt door Vlaamse, Belgische en Europese politici. De één is al wat bruiner, blauwer, rozer of groener dan de andere maar in grote lijnen zijn de politici allemaal slippendragers van het neoliberalisme. Een politiek verlengstuk voor de verzuchtingen van de werkende massa is meer dan ooit noodzakelijk en zelfs dringend gewenst, willen we ons sociaal model redden. Maar redden alleen is niet voldoende, we moeten ook opkomen voor wie er niet van geniet zowel bij het 'eigen volk' als bij de anderen. Vlamingen, Walen Bulgaren, Roma,etc. we worden allemaal uitgebuit door een systeem dat enkel oog heeft voor de winsten van een minderheid en niet de noden van iedereen. Een vakbondspartij is nodig.

    Maar nu even een klein puntje waar ik het niet helemaal mee eens ben. Ook bij de vakbonden zijn er teveel verantwoordelijken die volgens de neoliberale regels meespelen. In mijn vakbond verzet ik mij al sinds 2009 tegen de politiek van meewerken aan de besparingspolitiek met als argument (eerder drogreden) dat we beter zelf kunnen aangeven waar er moet bespaard worden want anders zal de politiek beslissen en zal het nog erger zijn. Als professor zal je het met me eens zijn dat de werk- en prestatiedruk alsmaar toenemen. De productiviteit aan de universiteiten stijgt enorm maar de lonen dalen onder andere door het gepruts aan de index. M.a.w. ook bij de 'kenniswerkers' stijgt de uitbuitingsgraad maar de vakbonden blijven oorverdovend stil in deze problematiek. Onder het mom van we moeten onze politieke vrienden het niet nog moeilijker maken want ze hebben het al zo moeilijk.

    Ik wil je oproep voor een vakbondspartij ten volle ondersteunen maar wil er aan toevoegen dat zonder consequente houding bij zowel vakbond als partij en zonder democratische werking (ook bij beiden) we instappen in een wagen met een sputterende motor.

    Kameraadschappelijk,

    Jo Coulier Hoofdafgevaardigde ABVV Vrije Universiteit Brussel en lid van het nationaal bestuur ACOD-Onderwijs

  • door Liliane op woensdag 20 maart 2013

    Ik vroeg me af of werkgeversorganisaties dan ook een partij, als die er al ni is, zullen gaan oprichten. Het gaat toch een zéér zwaar gevecht worden. Kan de vakbondspartij dan ook een meerderheidscoalitie gaan vormen tussen verschillende groepen of partijen ? Een partij heeft toch ook een partijkas om bvb: verkiezingsacties, demonstraties e.d. te organiseren. Staat een werkgeversorganisatie financieel sterker ?

    • door Voidkom op woensdag 20 maart 2013

      Die is er al, dat noemen ze de N-VA.

  • door Helene P op woensdag 20 maart 2013

    Beste Jan, dit is een discussie die ik al in verschillende landen ben tegengekomen. En in het algemeen zien de vakbonden ervan af tenzij ze zich met een 'werkerspartij' met een voldoende brede basis kunnen verbinden wat hier - of in ieder geval in Vlaanderen - niet het geval is. Als je vraagt 'waarom niet?', dan hier enkele overwegingen: 1. Vakbond en politieke partij zijn verschillende 'vakken'. 2. Zoals uw vriend vd ABVV ook zegt: de politieke visie van leden van een vakbond zijn niet altijd dezelfde, noch progressief. 3. Zie je ABVV en ACV echt samengaan (samensmelten??) op een wijder politiek terrein dan specifieke vakbonds-issues'? De leden maken m.i. wel degelijk een politieke keuze als voor de ene of de andere kiezen en die keuze zit nog steeds diep historisch ingeworteld. De zuilen lijken mij in die zin nog springlevend, men kiest maar zelden omdat de ene vakbond mijn belangen beter lijkt te behartigen dan de andere. Bijv. in Ecolo is practisch iedereen lid vd christelijke vakbond en een Ecolo die lid is van de FGTB vreem aangekeken. En toch noemt Ecolo zich linkser dan de PS...(ik herhaal: 'noemen') Ik veronderstel dat het bij Groen ook zo is? Dat heeft te maken met de familie, sociale klasse en de sector van 'middenveldsorganisaties' waar bijna alle Groenen vandaan komen. 4. De vakbonden zijn de enigen die regionalisatie weerstaan hebben en nog nationaal zijn. Dat lijkt mij zeer belangrijk. Maar in het franstalige zie ik de FGTB ondanks alle onenigheid nog niet zo vlug voor een partij-optie kiezen naast de PS. Ze zijn eerder bezig om de linkse vleugel vd PS naar zich toe te trekken nu het binnen die partij aardig rommelt. 5. Daarmee kom ik op jouw vorige voorstel: een grote linkse beweging. In Wallonië zeggen ze een Links Front. De FGTB is hard mee bezig met het verenigen van klein-links, de mutualiteit, linksen vd PS en andere organisaties in een front. De soc.mutualiteit Solidaris draagt ook bij met een eerste editie van een groot links festival deze zomer in Namen, genre Fête de l'Huma, waar sommige PS-regionales aan mee doen, andere niet (Waals Brabant en Luxemburg willen niet). Of moet je dan ook de vakbonden 'communautair' maken? 6. Dan heb je nog het hele debat over workerism en socialisme waar ik hier niet op in wil gaan, maar dat in geval van oprichting van een vakbondspartij zeker weer op zal komen. En dan misschien verdelend werkt binnen links of 'klein Links'?

    Conclusie: ik denk dat ik toch meer zie in een zo breed mogelijk links front. Waarvoor de vakbonden het initiatief nemen en waarin ze een hoofdrol spelen. Of als je wilt: een brede beweging rond de vakbonden. Maar het is hoog tijd dat daar serieus aan gewerkt wordt!

    Wat wel van fundamenteel belang is, is dat je met dit stuk duidelijk aangeeft hoe belangrijk de vakbonden met hun miljoenen leden zijn in deze tijden en druk op hen zet. Als de vakbonden zich niet inzetten om grote initiatieven te nemen gepaard met goed doordachte voorstellen voor wezenlijke verandering, dan zie ik de naaste toekomst inderdaad somber in...

    • door WillyV op woensdag 20 maart 2013

      Sociale organisaties onthouden zich best van de enge partijpoltiek. Sociale bewegingen moeten wel trachten de poliieke partijen te beinvloeden door bv hun eisen te stellen en daarna de partijen te toetsen aan hun programma . Op basis daarvan kunnen ze hun leden informeren zonder een stemadvies te geven. De LBC heeft dat ooit gedaan inzake hun standpunetn inzake de sociale zekerheid. De resultaten werden helaas te weining bekend gemaakt De sociale programma's van de politieke partijen kwamen in volgden volgorde uit de bus ( van best naar slechtst) PVDA, GROEN, SP-A, CD&V,VLD en NVA, VB. Deze volgorde is zeker niet verrassend.

    • door JanBlommaert op woensdag 20 maart 2013

      Bedankt Mohamed voor deze bijzonder waardevolle reactie.

  • door huracan op woensdag 20 maart 2013

    Wel , dat is allernoodzakelijkst willen de vakbonden hun geloofwaardigheid bevestigen. In de eerste plaats zullen de vakbonden daartoe , het oprichten van een volkspartij, afstand moeten nemen , zich loskoppelen van , hun politieke zuilen. Die bindingen hebben niet langer zin, is mijn gedacht. Die vakbondspartij moet dan opkomen in zowel Vlaanderen als in Wallonië en met één agenda. Heikel punt ? Wellicht wel , maar ik ben ervan overtuigd dat het gros van onze Belgische kiezers helemaal niet opgezet is met het separtistisch discours waar o.m. het N-VA voor staat. Ik zeg o.m. omdat ook andere traditionele partijen daar electoraal voordeel in zien , het onafhankelijk Vlaanderen. Hoeveel geloofwaardigheid heeft dat discours ons al gekost in het buitenland! Dat wordt nooit gezegd. In het buitenland wordt België gezien als een land van revolutie, een land zonder land. En , de huidige politiekers , dan maar klagen over het gebrek aan investeringen. Ik weet één ding, als ondernemer investeer ik niet in België , de Chinezen achterna. Chaos is steeds en op om het even welk vlak te mijden als de pest. Ook ons belastingparadijs biedt daar geen oplossing voor, Cyprus lijkt dat trouwens te bewijzen. We raken hier tevens de kern van het verknocht zijn van onze politiekers aan het neoliberalisme .Het verlenen van hand- en spandiensten aan het kapitaal en dat uit eigen belang. Ik geef nog wat krediet aan de linkse partijen , alhoewel ik ook dikwijls deze in vraag stel . Denk aan Monica De Coninck , aan burgemeester Janssens , links maar toch o zo super rechts .Over CD&V en VLD en ...N-VA uiteraard hoef ik niet uit te weiden. Letherme kan een poepje ruiken in 2014. Dubbelspel bestraft , dat is noodzakelijk. Zo ook voor Van Eetveldt , regelrechte N-VA dicipel heeft hijzelf verklaard. Het resultaat van dit alles is dat ons middenveld, de vakbonden aan kop, voortdurend worden ondermijnd, terrorisme gepleegd op ons sociaal weefsel noem ik dat. Vakbonden , verenig u en laat blijken waar ge voor staat. Ik meen dat vakbonden staan voor het verdedigen van de belangen van de loontrekkende. Wel vorm front binnen het politiek landschap. Succes verzekerd. Zoals het er nu aan toe gaat heb ik maar één bedenking : arm België en in een engere denkwijze , vooral , arm Vlaanderen. Het tij kan nog worden gekeerd.

  • door marcel vernimmen op woensdag 20 maart 2013

    Dit is O.K.,maar die vakbondspartij mag enkel uit arbeiders bestaan,goed syndicale en politieke opleidingen,is hierbij een muts.Ik sta erachter.

  • door Mark Saey op woensdag 20 maart 2013

    Is het wel een goed idee om politieke tegenstanders zomaar te laten lezen wat men op strategisch-tactisch vlak bedenkt - nu al te laat misschien, maar ook nog bediscussieerd - of is de geboorte al voor morgen? Met de groeten van een oud Blokwatcher.

  • door Desmedt op woensdag 20 maart 2013

    Dit werkstuk bestaat uit twee delen : Ten eerste zijn er de terechte vaststellingen en dit is het makkelijke deel. In een tweede luik zoekt u naar oplossingen nl. een vakbondspartij. En dat is dan meteen het moeilijke gedeelte. Een partij laat zich niet zo makkelijk uit de grond stampen en zo'n partij zou toch best wat coherentie moeten bezitten. Er zijn in het recente verleden pogingen geweest om een linkse partij op te richten die zich dan tussen SPa en PVDA wringen moet.. Geen makkelijke oefening blijkbaar want het is 'CAP' niet gelukt en ROOD telt ook al veel ontgoochelden, vermoed ik. Ondertussen moet u weten dat PVDA een vakbondsminnende partij is en het niet verboden is deze te versterken. Eigenlijk heb ik er (eerlijk) het raden naar waar u precies naartoe wil gezien de moeilijkheidsgraad van een dergelijk initiatief ?

  • door Neutr-On op donderdag 21 maart 2013

    Vakbonden zouden zelf aan politiek moeten doen ipv de macht aan anderen te laten en dan er op staan te kijken hoe het land geplunderd wordt. De drie traditionele partijen hebben het land in de crisis geloodst. De drie traditionele vakbonden hebben te weinig controle uitgeoefend. Die zitten trouwens zelf met onbekwame leiders, ACW- of DEXIA-problemen, zijn zelf bedrijven in moeilijkheden en laten hun leden meestal in de kou staan.

    Ofwel moeten idd de drie grote vakbonden zelf aan politiek gaan doen, maar eerst hun onbekwame leiders buitengooien; ofwel moet er een vierde vakbond komen die orde op zaken stelt, en als tegenhanger van N-VA. Zoals Knack schrijft: 37 % van de ACWers stemt voor N-VA, de belangrijkste reden is: omdat ze geen vertrouwen meer hebben in hun zuil.

    In deze context is Neutr-On opgericht. Er moet een vierde vakbond komen die orde op zaken stelt. www.neutr-on.be

    doe mee aan de enquête http://forum.politics.be/showthread.php?t=165044

  • door PV9 op donderdag 21 maart 2013

    Doe een poging om een vakbondspartij op te richten. Verwacht niet dat er bij de start al meteen duizenden leden zullen zijn. Elk nieuw initiatief zal bij aanvang op kritiek stuiten. Zo iets moet groeien. Al wie sociaal-economisch links denkt zal wel eens nadenken. In den beginne kan een kartel met bestaande partijen een oplossing zijn en wellicht ook op termijn een "beweging" worden. Maar een partij zal nadien ook aangesproken worden op ethische vraagstukken. Ook daar moet aan gedacht worden.

  • door Neutr-On op donderdag 21 maart 2013

    Neutr-On is bereid het initiatief te nemen voor een vakbondspartij, dat idee zat trouwens al in onze langetermijnvisie. wie doet er mee? ideeën daarover, voorstellen, kunnen binnen gestuurd worden naar: neutron.vakbond@skynet.be www.neutr-on.be

    • door Desmedt op vrijdag 22 maart 2013

      Terwijl het hoogdringend is eenheid te hebben op syndicaal vlak, voegt u er doodleuk nog een vakbond aan toe. Verdeeldheid is wat de werkende mensen kunnen missen als kiespijn. Het is zo klaar als een klontje dat in deze barre crisistijd EENHEID van primordiaal belang is. Alleen zo kunnen de loontrekkende mensen hun rechten optimaal verdedigen. Veel belangrijker nog dan een vakbondspartij zou een 'eenheidsvakbond' zijn ! Het is soms godgeklaagd dat de ene vakbond de onderhandelingstafel verlaat terwijl de andere bond blijft zitten. Het is een dergelijke verdeeldheid die de werkende klasse de das om doet.

  • door Neutr-On op zaterdag 21 december 2013

    Besten,

    In januari 2014 is de website van N-Vb (werknaam) online. De Nieuwe Vakbondspartij is een nieuwe partij die opkomt voor de zwakken in de maatschappij. De N-Vb wil dat de gewone burger de touwtjes in handen neemt en richt zich tot alle vakbondsleden.

    Onze visie sluit aan bij het artikel van Jan Blommaert in deWereldMorgen. http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2013/03/19/waarom-geen-vakbondspartij

    Het is voor iedereen mogelijk zijn stem uit te brengen, via een poll, op een programmapunt.

    Bestuursleden vertegenwoordigen een groep, vereniging, denktank.

    Is er vanuit jullie beweging interesse om aan ons initiatief mee te werken? Wil iemand bestuurslid worden? Willen jullie op een andere manier steun geven?

    U kunt ons al volgen via Facebook.

    Groeten Nieuwe.vakbondspartij@gmail.com

    N-Vb

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties