Bevordert biologische landbouw honger in de wereld?

Geachte professor Goewie, ik ben het in het algemeen met uw artikel eens. Maar behalve bruggen slaan en samenwerken denk ik dat u ook in 'eigen boezem' zou moeten kijken en zien in welke mate de aantijgingen van 'luxe en emotioneel' waar zijn. Luxe? Jazeker, voor alle lage inkomens die geen bioproducten kunnen betalen. Maar... 'luxe' ook voor de boer die bio wil gaan maar honderden regels moet volgen waar enkele met bio niks te maken hebben maar wel zijn kosten opdrijven. Bijv. de hoge kosten van de label en alle rompslomp erbij. En emotioneel? Daar stel ik u bij wijze van voorbeeld de volgende vraag: wat heeft het met de bio melk te maken of een koe wel of geen horens heeft? Maar melkkoeien met horens zijn wel degelijk een probleem voor de boer, de stallen, onderlinge verwondingen enz. (En een kalf de horens afknippen doet net zoveel 'pijn' als een kindje de nagels knippen...) Zo zijn er nog veel andere regels die bio productie duur maken en haar een luxueus en émotioneel image geven. En dan heb ik het nog niet eens over alle multinationals en andere bedrijven die wat twijfelachtige 'waarde' toevoegen (bijv. aan de eigen mest van het gemengde biobedrijf) en dan enorme winsten maken met 'bio-gelabelde producten voor biolandbouw en -veeteelt (die dezelfde, biologische mest producerende boer dan moet aankopen...) in plaats van het originele idee: natuurlijkek productie met de (eigen) producten, inclusief dierlijke en vegetale meststoffen, van gemengde landbouw.
In mijn streek is er hoe langer hoe meer 'natuurlijke' productie, dwz in feite bio of zo goed als bio, maar die boeren hebben genoeg van de kosten, de overregulatie en de emotiegebonden voorschriften. En de consumenten zijn er heel gelukkig mee, want ze kunnen ook iets goedkoper verkopen. Bovendien werken ook de grotere, in principe intensievere familiebedrijven steeds natuurlijker, zodat ook hun producten weinig verschil met bioproducten meer tonen. Ik ken bijv. geen veeteler die nog groeiregulatoren gebruikt.
Moet men in het licht daarvan niet ook eens alles rond de bio-productie herzien? En ook een verschil maken tussen echt zeer intensieve productie (bijv. uw 'plofkippen') en andere?
Dank u voor uw antwoord, HP.

In 2006 publiceerde de VN het IAASTD rapport, een historisch landbouwrapport, resultaat van een 3-jarig intradisciplinair onderzoek door een 300-tal wetenschappers, vertegenwoordigers van het maatschappelijke middenveld, ngo’s, boeren en vooral boerinnen wereldwijd. Daarin werd onomstotelijk aangetoond dat een duurzame oplossing van de voedselproblematiek wereldwijd enkel kan liggen in kleinschalige lokale landbouw geënt op de plaatselijke ecologische en sociale eigenheid. Enkel deze landbouw kan voedselsoevereiniteit waarborgen, voorwaarde nummer één om de plaatselijke bevolking, waar ook ter wereld te voeden. Grootschalige industriële landbouw, meer en meer gedragen door gmo-technieken, kan volgens dit rapport slechts een marginale rol spelen. Gezien de aanbevelingen van dit rapport aan de beleidsverantwoordelijken van alle landen en hun universiteiten zijn overgemaakt en de VN-rapporteur voor het recht op voedsel, Olivier De Schutte, er elke dag op de barricades voor staat, moeten Prof. Dijkhuizen e.a. hiervan zeker op de hoogte zijn. Dat zij deze aanbevelingen in hun studie negeren getuigt hoe heel wat wetenschappers gevangen zijn in het netwerk van hun broodheren, de subsidiërende overheden uitsluitend georiënteerd op groei, gestuurd door de 5 multinationale argonondernemingen. Jammer genoeg kennen we in Vlaanderen hetzelfde fenomeen.
Bovendien zijn sommige van hun beweringen fout. Zowel prof.Lucas Reynders als prof Tj Deelstra e.a. tonen in hun respectievelijke publicaties “Het boerenbedrijf in de lage landen, geschiedenis en toekomst” en “Natuur als toeverlaat” aan, dat sinds het gebruik van kunstmest (1910) en later de massale toepassing van fungiciden, herbiciden en insecticiden, het rendement in de moderne landbouw gedaald is tot 0.1 (nee geen typfout) en dat de enorme productieverhoging uitsluitend te danken is aan een fabelachtig gebruik van fossiele brandstoffen en een wraakroepende transitie van landbouwproducten uit andere continenten. Het energieverbruik om dergelijke landbouwmethode succesvol te maken overtreft aanzienlijk dat van de biologische landbouw, dat gestoeld is op een herwaardering van de bodemvruchtbaarheid met lokale natuurlijke middelen.
Dat de productie in de biologische landbouw ligt lager dan bij de gangbare chemische is correct dat er nog heel wat te verbeteren is ook. Maar het onderzoek, tegelijk gestoeld op wetenschappelijke analyse (lees Koepf, Petterson en Schauman) en heel wat praktijkervaring vordert, ook al moet dit onderzoek de aanzienlijke subsidies die aan het hoogtechnologisch onderzoek gespendeerd worden ontberen. (wat het onafhankelijk maakt). Het resultaat is echter een duurzame landbouw die noch het milieu noch de samenleving voor ettelijke decennia (of eeuwen?) hypothekeert. Waarom verzwijgen ze dit?
Wij hebben een klein groentebedrijf. De grootte werd bepaald door de mate waarop wij voor een goede bodemvruchtbaarheid van de grond kunnen zorgen zonder externe input. We gebruiken hiervoor man-, vrouw- en paardenkracht e n de cyclische bewegingen die de natuur de mens sinds het begin der tijden biedt en houden ons ver weg van subsidies en premies. Dit was de enige maatstaf, omdat alleen dergelijke aanpak gezonde, sterke vruchten waarborgt. We verdelen de groenten in hoofdzaak binnen een straal van 15km rondom ons bedrijf aan mensen die van harte er een eerlijke prijs voor over hebben. Dergelijke bedrijfsidentiteit zou vele kleine landbouwbedrijven kunnen genereren, overal in de wereld. Maar volgens de wetenschappers van de WUR bevorderen wij de honger in de wereld.