about
Toon menu

Qatarese vrienden van De Standaard-journalist kleuren zijn werk

Een belangrijke bron voor informatie over het Midden-Oosten is journalist Jorn De Cock, correspondent voor De Standaard en medewerker van de VRT. De Cock schept wel een heel merkwaardig en eenzijdig beeld van de omwentelingen daar. Daar zijn redenen voor.
woensdag 20 februari 2013

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Journalist Jorn De Cock blijkt via zijn echtgenote Reem Maghribi goede relaties te hebben met de schatrijke gasproducent Qatar, financier van de opstanden. Ook blijkt hij zelf betrokken te zijn bij de opleiding van wat hij 'activisten' noemt, waarover hij dan in De Standaard en op de VRT bericht. Van twee walletjes eten? Of hoe flexibel journalistiek wel kan zijn.

Mahmoud Maghribi

Jorn De Cock verhuisde in 2010 van Leuven naar de Syrische hoofdstad Damascus en huwde er met de Britse Reem Maghribi, een journaliste van Arabische origine en dochter van Mahmoud Sulayman al Maghribi, een in 1935 in Haifa, Palestina, geboren politicus. (1)

Reem Maghribi was toen al een jaar hoofdredactrice van Baladna, de enige Engelstalige krant in Syrië, waardoor zij mee lid was van de elite die onder leiding van president Bashar al Assad het land bestuurde. Dat vormde twee jaar lang voor beiden zo te zien amper een probleem. (2)

Pas in maart van 2011 toen in Libië een opstand was gestart en het ook in Syrië begint onrustig te worden, verdwijnt Maghribi bij Baladna en wordt ze hoofdredactrice van de website van Libya al Ahrar (Lybia TV), de door Qatar opgezette televisiezender en website die de door o.m. Qatar gefinancierde opstand in Libië moest ondersteunen.

Lof voor Qatar

De Cock is dan ook een en al lof voor dit initiatief van emir Hamad bin Khalifa al Thani, heerser over dit “keurig schiereilandstaatje”. (4) Daarbij gaat hij niet veel verder dan te stellen dat het geen democratie is, geregeerd wordt door een absolute monarch en “volgens alle lijstjes opmerkelijk corruptiearm (is).” (5) Over de in november 2012 onder andere wegens laster over de emir tot levenslang veroordeelde Qatarese dichter Mohammed al Ajami zal je bij hem en in De Standaard dan ook nooit iets lezen.

Voor De Cock is deze zender ook een journalistieke droom. In het artikel “Revolutie in de ether vanuit Qatar” (6) heeft hij het over “de eerste onafhankelijke televisiezender ooit” met alleen maar “vrijwilligers”, idealisten dus. Wel citeert hij nieuwsanker Mohamad Awas die zegt: “Hier voel ik me een journalist. We zijn natuurlijk voor de revolutie, maar we proberen zo neutraal mogelijk te blijven.” Om dan verder te constateren dat Mahmoud Shammam, de voorzitter van Libya TV, ook minister voor Informatie is van de rebellenregering. Benoemd zonder zijn medeweten, heet het.

Als Qatar een televisiezender opzet om een regering elders omver te werpen dan is die “onafhankelijk” met alleen “vrijwilligers” die aan echte journalistiek doet. Een normaal mens zou dit soort media gewoon oorlogspropaganda noemen met als bedoeling de controle over een ander land over te nemen.

Wat hij in dat krantenartikel natuurlijk netjes verzwijgt, is de rol van mevrouw De Cock bij Libya TV. In zijn boek beschrijft hij dit echter wel in een hoofdstuk, dat grotendeels een overname is van het krantenartikel. Schrik dat de lezer van De Standaard onraad zou rieken en vragen stellen bij zijn berichtgeving over Libië? (7)

Abdel Hakim Belhaj

Is dat ook de reden waarom hij in het Midden-Oosten bijna nooit enig spoor ziet van al Qaeda of gelijkaardige bewegingen? Zo schrijft hij over Abdel Hakim Belhaj als een “Libische rebellenleider” die het radicalisme heeft afgezworen en van Libië een “rechtsstaat” en een “gematigd moslimland” wil maken. (8)

In De Standaard schrijft hij het zo: "De commandant van de Tripoli-brigade, Abdel Hahim Belhaj, liep na de verovering van de hoofdstad in de internationale kijker. Maar hij kampt sindsdien met zijn imago als voormalige islamistische jihadstrijder en de beschuldiging dat hij financieel wordt ondersteund door het Golfstaatje Qatar." (9)

Dat de man nog steeds een salafist genre al Qaeda is - zoals bijna alle grote klassieke media toen meldden - schrijft hij niet. De man is nochtans een der leiders van de salafistische partij Al Wattan die meedeed aan de Libische parlementsverkiezingen. Dan stelt men zich natuurlijk de vraag waarom die toch belangrijke informatie wordt achtergehouden en waarom De Cock die man zo positief voorstelt. Is het omdat hij toen, samen met zijn echtgenote, blijkbaar door Qatar voor hun werk in Libië betaald werd?

Een psychopaat

Opvallend bij de berichtgeving van De Cock over Libië en Syrië is ook het gebruik van scheldwoorden om de regeringen van Libië en Syrië aan te duiden. Had het echtpaar De Cock-Maghribi tot begin maart 2011 geen problemen om in Syrië met het 'regime' te werken, dan is dat nadien totaal omgeslagen.

De Syrische regering is plots “een bende criminelen” en Maher Assad, broer van president Bashar Assad, blijkt ineens “een psychopaat”. (10) Hij zal het in zijn krantenartikels trouwens steevast hebben over “het Syrische regime”, “regimetroepen” en “regimesoldaten”. (11) En de mensen rond Assad zijn dan ook “monsters”. (12)

Een neutrale term als 'overheid', 'regering' of 'bestuur' gebruikt hij in het geval van Assad na maart 2011 nooit meer. Hij hanteert alleen nog de zeer pejoratieve term “regime” om de regering in Damascus te duiden. Eenzelfde scheldpartij heeft hij natuurlijk ook in petto voor de Libische president Moeammar Kadhaffi, die hij omschrijft als “een dictator die krankjorum is” (13) en een “mafkees”. (14)

Wat dan weer in schril contrast staat met zijn schets van de tegen Kadhaffi vechtende Libische rebellen. In het artikel “Cameraman Daniel Demoustier beschrijft inferno van Ras Lanuf” (15) klinkt het in het gesprek met Demoustier zo: “De opstandelingen zijn fantastisch lieve mensen… Ik vind dat we de rebellen moeten helpen, maar de vraag is hoe.”

Al Qaeda

Verhalen over wandaden van de rebellen tegen aanhangers van Kadhaffi of de brutale behandeling met folteringen en executies van zwarte gastarbeiders door de opstandelingen, zal je bij hem dan ook niet lezen. Evenmin zul je iets lezen over de elders in de klassieke media nochtans gerapporteerde wapenleveringen door Qatar. Die rol wordt zo stil mogelijk gehouden.

Hetzelfde geldt voor Syrië waar hij tot heden nog nooit in detail de gruwel beschreef die de Syrische rebellen en hun buitenlandse vriendjes in petto hebben voor de doorsnee Syriër. Al Qaeda en aanverwanten ontdekte hij in Syrië trouwens ook pas zeer laat. Voorheen was dat verhaal over hun aanwezigheid volgens hem gewoon “regimepropaganda”.

Pas in augustus 2012 zal hij voor het eerst schrijven dat Al Qaeda in Syrië aanwezig is, zij het dat hij dan poogt het te minimaliseren en de schuld hiervan steekt op…. president Bashar al Assad en … het Westen dat volgens hem aan de rebellen geen wapens levert. (16)

Het is trouwens een vast gegeven bij De Cock dat hij zoveel mogelijk alle schuld in de schoenen van het 'regime' in Damascus zal schuiven. Als in Damascus de eerste bomauto’s ontploffen, citeert hij een hele serie figuren die de schuld hiervoor bij Assad leggen. Daaronder de ex-Libanese premier Saad Hariri. (17). Dat deze de Saoedische nationaliteit heeft en volgens een serie bronnen nauw betrokken is bij de wapenleveringen aan de Syrische rebellen, verzwijgt hij echter.

Bassam Ayachi

De Cock schrijft ook dat dit de eerste aanslagen in 25 jaar zijn in Damascus. Een leugen, want nog op 27 september 2008 pleegde de salafistische beweging Fatah al Islam een aanslag met een bomauto in Damascus. Met daarbij maar liefst 17 doden. En volgens de beroemde Amerikaanse journalist Seymour Hersh werd Fatah al Islam toen gesteund door … Saad Hariri.

Dat De Cock in augustus 2012 Al Qaeda dan toch opmerkt in Syrië is niet onlogisch. Het verhaal was al maanden voordien in kranten als de New York Times en bij Reuters te lezen.

Bovendien schreef Mark Eeckhaut, gerechtsspecialist van zijn krant, reeds in april 2012 over de avonturen van de in België verblijvende Syrische Sjeik Bassam Ayachi en zijn zoon Abdelrahman Ayachi. Bassam Ayachi wordt zowat gezien als de man van Al Qaeda in België, terwijl zijn zoon al vele maanden volop in Syrië aan het vechten is. (18) De kop in het zand blijven steken werd dus zeer lastig.

Bassam Ayachi blijkt trouwens volgens andere persberichten zeer populair bij de Syrische rebellen. Rebellenleider Abdelrahman, die in Brussel bij verstek wegens terrorisme 8 jaar effectieve celstraf kreeg (19), speelde bij die gewapende groepen gids voor Rudi Vranckx toen die vorig jaar nog eens op reis ging naar Syrië.

Jabhat al Nusra

Maar geen zorg. Zo poogt De Cock de aanwezigheid van buitenlandse jihadisten zolang mogelijk te ontkennen. Er is nauwelijks sprake van, oppert hij nog, bijna een jaar na de start van de opstand. (20)

Pas op 12 december 2012 zal hij in een artikel de Jabhat al Nusra ter sprake brengen. Dit is een beweging die in Syrië al op 23 januari 2012, dus bijna een jaar eerder, was opgericht. De groep was trouwens al enkele dagen eerder door de VS officieel als een met Al Qaeda gelinkte organisatie gezien en dus omschreven als terroristisch. (21) Ook hier zou verder zwijgen te ongeloofwaardig worden.

Nochtans had hij enkele dagen eerder in zijn krant het door de rebellen bezette deel van de stad Aleppo omschreven als “het bevrijde” deel van de stad (22). Volgens zowat alle correspondenten was dat deel in handen van …. Jabhat al Nusra, een volgens de VS met Al Qaeda verbonden terreurorganisatie. De beweging had kort voordien vrouwen verboden er nog met de auto te rijden. Of hoe De Cock en De Standaard ook in Al Qaeda bevrijders zien.

Voor hem is het dan ook duidelijk dat de opstand tegen de Syrische regering vreedzaam begon en dat de betogers alleen maar geweld gebruikten wegens het door hem als gruwelijk omschreven optreden van het “regime”. Simpel onderzoek toont echter dat dit een grove leugen is. (23)

Zo maakte de gerespecteerde Nederlandse oorlogscorrespondent Arnold Karskens al in het begin van de opstand melding van gewapende groepen die via Irak infiltreerden en vanuit vreedzame betogingen op de ordediensten schoten met als duidelijke bedoeling de spanning op te drijven. Wat lukte.

Hizb ut Tahrir

Ook de aanwezigheid van voor hun geweld gekende salafistische groepen genre Al Qaeda, was al vanaf de eerste weken merkbaar. Zo toonde Reuters in een persbericht op 22 april 2011, vijf weken na de eerste betogingen, een foto van betogers tegen Assad van leden van Hizb ut Tahrir in de Libanese stad Tripoli.

Hizb ut Tahrir is een wereldwijd actieve, het geweld niet schuwende, salafistische groep met naar schatting 1 miljoen leden. Naast Syrië is ze bijvoorbeeld ook in Duitsland en Rusland verboden, terwijl de Nederlandse staatsveiligheidsdienst AIVD ze als zeer gevaarlijk ziet.

In België werd vorig jaar een bijeenkomst in het Hasseltse Godsheide over plannen voor een Europees kalifaat, op advies van binnenlandse zaken, verboden door burgemeester Hilde Claes. (24) Volgens de organisatie waren er tot januari 2000 een 1.200 van haar leden in Syrië opgesloten, wat de toen al sterke uitbouw van de groep in Syrië toont.

Dat De Cock en al die andere collega’s, die nochtans in veel gevallen de regio perfect kennen, dergelijke fouten maken, is opvallend. Het zijn intelligente mensen met soms jaren ervaring. Het is dan ook moeilijk te geloven dat dit gewoon zomaar fouten zijn. Eerst zien we Jorn De Cock voor de ene zijde van het conflict het ene scheldwoord na het andere gebruiken, als “psychopaat”, en de anderen in essentie omschrijft als onschuldige slachtoffers die geen vlieg kwaad zouden doen, want “het zijn zeer lieve mensen.”

Analyse

Het doet onherroepelijk denken aan de wijze waarop onze media tijdens de twee wereldoorlogen de Duitse vijand beschreven. Ze waren: “les boches”, “de moffen” en “the Hun”, monsters die zich vergrepen aan “de Belgische maagd”. De berichtgeving van Jorn De Cock en de meeste van zijn collega’s zit op dat niveau en is in wezen de antithese van wat serieuze journalistiek zou moeten zijn. Dat is zin voor nuance, een stevige analyse en woord en wederwoord zonder dat men één van de partijen begin uit te schelden voor rotte vis.

Van een analyse is hier echter geen sprake. Waarom dictaturen als Saoedi-Arabië en Qatar het plots opnemen voor de mensenrechten in Syrië wordt niet besproken. Evenmin schrijft hij over de geostrategische gevolgen en de centrale rol van Iran en Hezbollah in de zaak. Uiteindelijk willen Frankrijk en de VS dit land onder controle krijgen om zo Hezbollah en Iran te kunnen aanpakken.

Iedereen die het in The NewYorker op 27 maart 2007 verschenen artikel "The Redirection" (25) van de befaamde Amerikaanse journalist Seymour Hersh las, weet dat men de opstand in Syrië in de VS, Doha en Riaad al begin 2007 plande. Dat verhaal maakt van de beweringen van o.a. Jorn De Cock over een spontane vreedzaam ontstane opstand een grote leugen.

Dat de berichtgeving in onze media ooit in een andere richting ging, bleek ook toen tijdens de opstanden bepaalde verhalen over mediamanipulatie ontdekt werden. Zo schakelde Moeammar Kadhaffi voor de opstand begon het Amerikaanse PR-bureau The Monitor Group in om zijn grote intellectuele capaciteiten in de verf te zetten. Men plaatste toen, volgens dat verhaal, met succes honderden artikels in de Angelsaksische pers waaronder ook in prestigieuze bladen als The Economist en The New York Times. Hoog aangeschreven, maar zoals uit dit nooit ontkende verhaal blijkt, pershoeren die probleemloos hun pagina’s verkopen aan de meestbiedende. (26)

Spionnen

Maar zodra Washington wil dat een regering wordt omvergeworpen, wijzigt men de toon en worden de lievelingen plots een “bende criminelen”. Reem Maghribi werkte als hoofdredactrice voor Baladna en zodra de toestand rond Syrië wijzigde, was Assad plots de grootste schurk op aarde.

De in het boek van De Cock beschreven episode over hun vlucht uit Damascus is typerend. Zo beschrijft hij hoe ze in Damascus feestjes gaven met Amerikaanse en Britse diplomaten. Ook ging Maghribi in maart, rond het begin van de opstand in Syrië, voor de regering in Qatar werken. Dan beschrijft De Cock vol verbazing dat de Syrische veiligheidsdiensten hem verdenken van spionage en een inreisvisum weigeren (27).

De Cock zou toch moeten weten dat de regeringen in Londen en Washington 100 procent achter Israël staan, een land dat in oorlog is met Syrië en er ook regelmatig haar bommen rondstrooit. Doha, dat wist men al in Damascus, was op dat ogenblik volop bezig overal in de regio seculiere regeringen omver te werpen. Dat men hem en zijn gezin niet arresteerde, is feitelijk een half mirakel. Hij zou er zeker in de VS niet mee weggeraakt zijn.

Sharq

Voor Jorn De Cock is de Arabische lente 'een persoonlijke zaak' geworden. (28) Maar dat is deontologisch voor hem geen enkel probleem. “Als ik schrijf voor de krant neem ik uiteraard afstand”, oppert hij in een interview met Knack van 2 januari 2013. Hij erkent wel dat hij en zijn vrouw zich deels zien als “activisten van de revolutie”.

In dat gesprek vertelt hij verder ook dat zijn echtgenote Reem Maghribi via “haar ngo Sharq mediatrainingen aan Arabische activisten (geeft).” Verder onderzoek naar die Sharq leert ons dat dit een Brits bedrijf betreft. Het werd op 26 juni 2010 als Sharq Media Ltd. opgericht door Maghribi en had als directeur naast haar ook …… Jorn De Cock. Het bedrijf veranderde sindsdien al tweemaal van naam, eerst Sharq Ltd. en daarna Sharq C.I.C. (Community Interest Company), steeds met Jorn De Cock als mededirecteur. Het gelijknamige Sharq Media is een groot Qatarees mediabedrijf.

In wezen geeft Jorn De Cock dus mediatraining aan die zogenaamde activisten. Verklaart dit dan het feit dat hij tot heden nooit op diepgaande wijze berichtte over de gruwel die deze rebellengroepen in Syrië veroorzaken? Zowat alle media berichten er al vele maanden over, maar hij blijft zwijgen. Wel kreeg Jabhat al Nusra recent wel een braaf te noemen oneervolle vermelding in De Standaard. (29)

Deontologie

Het valt daarbij zeker ook op dat De Cock het nooit heeft over wapenleveringen vanuit Qatar aan de Syrische rebellen. En waarom ontdekt hij nooit of pas heel laat een spoor van salafistische groepen? Want onder meer volgens de Franse inlichtingendiensten en artikels in de klassieke media is Qatar een van de grote financiers van dat soort “activisten”.

Zeer opmerkelijk is dat hij in zijn eind 2011 verschenen boek herhaalde malen stelt hoezeer de Arabische omwentelingen in Tunesië, Egypte en Libië seculier zijn, niet islamistisch (31). In Knack van begin dit jaar zegt hij dan bijna het tegenovergestelde: “Dat het islamisme op dit moment de heersende stroming is, heeft een historische reden: Zij waren tot de Arabische Lente de enigen die opkwamen tegen de dictatoriale regimes.” Over het seculiere verzet tegen een Ben Ali & Co zoals hij in zijn boek schreef, plots geen woord meer. Ze zijn verdwenen.

Recent had Tom Naegels, ombudsman bij De Standaard, het over de journalistieke deontologie naar aanleiding van de bespreking in de krant van een boek van Geert Van Istendael en Benno Barnard. Bleek dat Jelle Van Riet, de bespreekster ervan in de krant, voorheen een officiële rede had voorgelezen op de voorstelling door de uitgever van het boek. Kon niet volgens Naegels. (30)

Wat moet een zinnig mens dan denken van dit fenomeen?

Willy Van Damme

Onderzoeksjournalist, Auteur van 'De Cambodjanen als schietschijf' (1980);  'De zeepbel Superclub' (1999) en ‘Handelaar des doods' (2011). Volgt de evoluties in het Midden Oosten op de voet. Heeft een eigen blog. Dit artikel verscheen eerder bij www.uitpers.be.

DeWereldMorgen.be heeft journalist Jorn De Cock aangeboden een wederwoord bij dit artikel te voegen. Hij wenst dat niet te doen. DeWereldMorgen.be is van mening dat privé-aangelegenheden van journalisten geen onderwerp van berichtgeving mogen zijn, tenzij die een invloed zouden hebben op de berichtgeving van betrokkene.  De lezer (tenminste zij die een abonnement op De Standaard/Knack hebben) kan zelf oordelen of de berichtgeving van Jorn De Cock al dan niet tendentieus, selectief of vooringenomen is. De vraag daarbij is vooral of hij berichtgeving kan verspreiden over een conflict, waar hij om zakelijke redenen een positie heeft ingenomen, zonder dat de lezer op de hoogte is van die zakelijke banden. Het artikel werd overgemaakt aan de ombudsman van De Standaard.

Voetnoten (weblinks naar De Standaard en Knack zijn alleen voor abonnees toegankelijk)

(1) Mahmoud Maghribi werd geboren in de stad Haifa in 1935 in het toen nog Britse mandaatgebied Palestina, een stad waarvoor tijdens de zionistische opstand van 1948 hevig werd gevochten. Het gevolg was dat het gezin Maghribi naar het nabije Syrië moest vluchten. Hij studeerde er in Damascus rechten en specialiseerde zich nadien aan de Amerikaanse George Washington University in de petroleumwetgeving. Hij trok na die studies naar Libië waar hij in 1967 mee stakingen organiseerde tegen de praktijken van de buitenlandse oliemaatschappijen. Hij vloog ervoor in de cel. Toen een groep van Libische officieren onder leiding van kolonel Muammar Kadhaffi op 1 september 1969 de door het Westen aan de macht gebrachte koning Idris afzetten, koos men niet toevallig hem als eerste minister. Op 8 september 1969 werd hij premier om echter reeds op 16 januari 1970 af te treden en ambassadeur bij de VN te worden. Nadien werd hij ambassadeur in Londen, een andere belangrijke post voor het land. Hier echter begint hij oppositie te voeren tegen het bewind van Kadhaffi. Mahmoud Maghribi blijft dan ook in Londen hangen en krijgt er met zijn gezin de Britse nationaliteit. Dit doet vermoeden dat de Britse veiligheidsdiensten er geen bezwaar tegen hadden. Pas in 2008, op 73-jarige leeftijd verhuist hij met zijn gezin naar Damascus. Hij sterft er een jaar later op 17 juli 2009.

(2) Knack, 2 januari 2013.

(3) De Standaard 23 mei 2011. De Cock verzwijgt hierbij wel het feit dat dit zijn schoonvader is.

(4) Jorn De Cock – “Arabische lente – een reis tussen revolutie en fatwa”, 2011, Bezige Bij Antwerpen, pagina 200.

(5) “Arabische lente", pagina 206.

(6) De Standaard, 9 april 2011.

(7) “Arabische lente", pagina’s 200 – 205.

(8) “Arabische lente", pagina 319.

(9) De Standaard, 14 december 2011.

(10) “Arabische lente”, pagina 211.

(11) De Standaard, 31 januari 2013.

(12) De Standaard, 9 januari 2012.

(13) “Arabische lente", pagina 238.

(14) “Arabische lente", pagina 323.

(15) De Standaard, 12 maart 2011.

(16) De Standaard, 1 augustus 2012.

(17) De Standaard, 24 december 2011.

(18) De Standaard, 17 april 2012.

(19) De Standaard, 25 juni 2012.

(20) De Standaard, 16 februari 2012.

(21) The Daily Telegraph, 10 december 2012.

(22) De Standaard, 3 december 2012.

(23) Een goede analyse van die eerste betogingen in Daraa op 17 en 18 maart 2011 en de grove mediamanipulatie hier, is te vinden bij de website globalresearch. Dit artikel citeertop zijn beurt israelnationalnewsEr sneuvelden volgens die Israëlische bron op donderdag 17 maart 2011 in de stad Daraa in een gewapend treffen met de rebellen zeven politiemensen en vier betogers. Die rebellen hadden zich volgens dit bericht daarbij op de daken verscholen. Ook werd het plaatselijk hoofdkwartier van de Baath en het gerechtshof in brand gestoken. Vreedzaam? Hoe durft men dit beweren.

(24) Het Laatste Nieuws, 16 februari 2012

(25) The New Yorker, 5 maart 2007

(26) De Standaard, 1 maart 2011.

(27) “Arabische lente", pagina 9.

(28) “Arabische lente”, pagina 11 en Knack, 2 januari 2013.

(29) De Standaard, 12 december 2012.

(30) De Standaard, 9 januari 2013.

(31) “Arabische lente”, pagina’s 90 en 104.

reacties

11 reacties

  • door Robrecht Vanderbeeken op zaterdag 16 februari 2013

    Heel straffe ontmaskering!

    Ter zijde: de ombudsman Tom Naegels verdedigde De Cock en Sturtewagen na klachten van een 'lezer', over hun opmerkelijke anti-Assad campagne.

    Zie: http://www.dewereldmorgen.be/blogs/robrecht-vanderbeeken/2013/02/14/lucratieve-framing-met-schilderijen-over-syrie

    Verder is er ook de hoogst bedenkelijke promo voor amateurschilderkunst over 'Syrie', met steun van Vranckx en De Gucht (mooi duo!)

    Het stuitende aan DS is eigenlijk dat men altijd hoog op loopt met 'wetenschap', daar erg duur over doet, graag uithaalt naar psuedowetenschap etc. om zich zo wat te spiegelen aan het aura van degelijk en onderbouwd betoog. Zelf laat men de krant dan helaas wel volschrijven door gratis ingestuurde opinies en vertaalde stukken van andere kranten. De eigen 'onderzoeksjournalistiek', als die de bv-branie en ander pseudo-intellectueel gezwets al overstijgt, blijkt dan ook nog eens media wash te zijn...

  • door Willy Van Damme op woensdag 20 februari 2013

    Beste Robrecht, Bedankt voor je antwoord. Toen Tom Naegels die kritiek over het bloedbad in het Syrische stadje Al Houla bracht heb ik trouwens boos gereageerd bij Tom Naegels. Als ombudsman vind ik zijn werkwijze zacht uitgedrukt fout. Een ombudsman ontvangt klachten en kijkt die dan na in hoeverre die terecht zijn. Hier was er een klacht over de berichtgeving in dit dossier, en wat doet Naegels: Eens bellen met De Cock, de man van de berichtgeving en die stelt uiteraard dat er geen probleem is. En deze JDC belt voor 'alle zekerheid' dan nog eens met Human Rights Watch en ook die zeggen dat alles OK is. Nogal wiedes daar de directeur van HRW voor die regio lid is van het heel selecte clubje van de Foreign Affairs Council. Een club waar ook Colin Powel, de man van de oorlog tegen Irak, en Henry Kissinger in zitten. De man van veel meer vuils dan alleen Irak. En uiteraard krijg je dan zo'n antwoord, wat wil men, men gaat bij de duivel te biechten. Een ombudsman moet onderzoeken wat fout is, niet zomaar losjes vragen aan de eventuele maker van de fouten of alles OK is. Dat is simpelweg onzin. Bovendien is het gewoon de plicht van een journalist en een krant/weekblad om beide kanten aan het woord te laten. Een Belgische pater die vlakbij al Houla woont had al de volgende dag een uitgebreid ooggetuigenverslag van omwonenden gemaakt. Verslag dat op mijn blog te lezen was. Maar dat soort getuigenissen past niet in het plaatje van 'goede rebellen' die DS ons wil verkopen en pure leugens zijn. Trouwens ook nu vandaag had JDC het in DS over het 'bevrijdde" deel van Aleppo. Een gebied dat grotendeels in handen is van een zelfs officieel door de VS gezien als een met al Qaeda verbonden terreurbeweging Jabhat al Nustra. Men moet het toch maar durven zoiets aan de lezers te verkopen als kwaliteitsinformatie. Het is verdomme gaan haar beter dan de Pravda en de Renmin Ribao van weleer.

  • door dmae op donderdag 21 februari 2013

    Dag Willy,

    Na een valse start dan toch gepubliceerd!

    Inzake Jorn De Cock zeker een gedegen stukje werk en info die elk persoon die betrokken journalist leest moet weten. Maar anderzijds doe je je eigen zaak geen goed door zelf kort door de bocht te gaan inzake Syrië. ‘k Weet het, bondigheid is een vijand van nuance, maar toch... Ook bondig, een paar maar, en bij gods gratie....

    Je voert een actie van Hizbut-Tahrir in Tripoli op zonder te vermelden dat deze stad meer dan 100 km van Damascus ligt en aan de Middellandse Zee, maar dan wel niet in Syrië maar in Libanon. Zo voer je ook Abdel Hakim-Belhaj en z’n Al Watan partij uit Lybië op en daarbij laat je doorschijnen dat beide Jihadii zijn zoals Al Qaeda.... “een salafist genre al Qaeda”. Bij mijn weten kunnen dergelijke mensen in de UK enkel een proces tegen de UK voeren vanuit de gevangenis! http://en.wikipedia.org/wiki/Abdelhakim_Belhadj

    Dit alles is toch wel zeer kort door de bocht. Salafi zijn geen Jihadii.... Al Watan staat voor een soort “democratische Islam” en inderdaad, zodra er een voorwoord bij “democratie” gezet moet worden mogen je haren beginnen ten berge rijzen. Al Watan staat een “Islamistische” democratie voor en dat is dan zeker niet the real thing. Maar in het beste geval is het iets zoals inTurkije of Maleisië en in het slechtste geval iets zoals Iran waar de Islam de staatsgodsdienst is en enige bron voor de rechtspraak. Maar met Iran kunnen velen hier leven lijkt mij.... En wat Hizbut-Tahrir is zou ik toch ook nog eens goed natrekken, hieronder dan vooral het stukje over z’n Palestijnse origine, z’n houding tov geweld en z’n activiteiten in Irak en Syrië... http://en.wikipedia.org/wiki/Hizbut_Tahrir

    Na het rapport van de UN over de Houla slachtpartij zal je nog weinig bronnen vinden die dit in de schoenen van de rebellen durven schuiven. Maar zoals ooit de Spekpater over Vlaamse wegen raasde is het nu blijkbaar de beurt aan z’n opvolgelingen... Eentje van een persorgaan dat, net zoals DWM/GetBasic een poging doet tot “fact checking”, maar dan wel met 60 experten terzake.... http://www.spiegel.de/international/world/a-look-back-at-the-houla-massacre-in-syria-a-845854.html Of zoals de UN het brengt: http://www.un.org/apps/news/story.asp?NewsID=42687#.USXvV6VWx8E

    Toch doet het mij genoegen dat je geraakt wordt door het doden van onschuldige Syrische burgers. En net zoals ik zal het je verheugen dat alvast één van de verworvenheden van de Arabisch Lente is dat om het even wie daarmee minder en minder makkelijk mee weg komt. Als de leiders van de Arabische Liga nu ook al verplicht zijn deze norm te hanteren is dit meer dan bemoedigend voor hun bevolking. Vandaar dat wij ons mogelijks achter Amnesty International en 56 landen kunnen scharen die de UN Veiligheidsraad verzoeken de situatie in Syrië voor het Internationaal Gerechtshof van Den Haag te brengen.... http://www.amnesty.org/en/news/dozens-un-members-urge-immediate-icc-referral-desperate-situation-syria-2013-01-14

    • door Willy Van Damme op vrijdag 22 februari 2013

      Geen korte bochten Dan, U verwijt mij een foto van Hizb ut Tahrir in de Libanese havenstad Tripoli te gebruiken om mijn punt over Syrië te bewijzen. Tripoli ligt immers op 100 km van Damascus. Dat klopt uiteraard. Maar Tripoli ligt vooreerst ook op een dertig kilometer van de Syrische grens en bovendien was in het persbericht van Reuters ook sprake van gelijkaardige betogingen in Syrië zelf. Het is ook een pan-Arabische groep met een centrale leiding. De foto die ze plaatsten was die van Tripoli. Maar de essentie van mijn verhaal was dat ik stelde en bewees dat salafisten al van in het begin betrokken waren bij die opstand in Syrië. Wat de journalisten als Jorn De Cock in de klassieke media steeds ontkenden en dus al of niet bewust logen. Daarover gaat het en uw opmerking was dan ook totaal naast de kwestie. Verder weet iedereen die de geschiedenis van Libanon kent dat die zeer nauw verweven is met die van Syrië. De huidige problemen bewijzen dit voldoende. Tripoli is trouwens op dit ogenblik een centrum van waaruit die rebellen hun wapens krijgen. Het is bovendien via Tripoli dat het salafisme in Libanon ook vaste voet aan de grond poogt te krijgen. Zie ook Fatah al islam. Wat U verder in de kwestie Belhaj wil zeggen met: “Bij mijn weten kunnen dergelijke mensen in de UK enkel een proces tegen de UK voeren vanuit de gevangenis” is mij onduidelijk. Ik snap dit niet want nergens in mijn verhaal komt de UK voor. In de grote Angelsaksische media werd Belhaj steeds opgevoerd als zijnde een man die met Al Qaeda vocht in Afghanistan. Hij heeft dat ook nooit ontkend. Maar natuurlijk diende men de man die nu aan de kant van de VS vocht wit te wassen en dus werd hij na op dag 1 een uiterst gevaarlijke terrorist te zijn, de volgende dag een doorbrave mens, een vrijheidstrijder. Al te doorzichtig natuurlijk. De man is een salafist en een kopman van al Wattan. Kijk verder naar de huidige chaos en terreur in Libië. En inderdaad niet alle salafisten zijn jihadisten. Nogal wiedes. Een salafist van 70 jaar gaat niet vechten en de mannen achter de schermen zoals de imams Sjeik Ayachi en Adnan al Arour of de Saoedische geheime dienst evenmin. Maar alle jihadisten zijn praktisch salafisten en alle salafisten staan achter de jihad. En in de media werd al Wattan steeds omschreven als een salafistische partij. Maar om naar hier toe respectabel over te komen wordt het dan voorstander van een ‘democratische islam”. Zie maar wat De Cock schreef over Belhaj. Lachwekkend. Salafisten zijn per definitie tegenstanders van de democratie dat zij een westers hen vijandig concept vinden. Zij willen teruggaan naar de 8ste eeuw en overal de sharia invoeren als basis voor ALLE rechtspraak en de samenleving in haar geheel. Dan over democratie komen spreken is alsof Hitler zou verklaard hebben dat hij een vriend is van de joden. Dat kun je toch niet menen. Dat salafisten eventueel zouden streven naar een staatsvorm als in Maleisië? Is dit een grap? Neem de regeringspartij Ennada in Tunesië die publiek zegt niet voor de invoering van de sharia te zijn. En dan organiseerden ze vorige week een betoging met daarbij zeer veel salafisten en wat roept men daar herhaaldelijk en langdurig: “Leve de sharia”. Gelooft U alle politici zomaar op hun woord? Trouwens nog erger dan Iran is Saoedi Arabië waar amper zelfs dissidentie binnen de islam wordt toegestaan, laat staan het ooit er florerende judaïsme of het christendom. In Iran kunnen andere traditionele geloofsgemeenschappen probleemloos hun geloof nog wel belijden. Niet dat ik voorstander ben van dit soort theocratie. Uiteraard niet. In Saoedi Arabië zijn echter ook alle niet-islamitische religies verboden. En wee de moslim die christen wordt. Wat betreft Hizb ut Tahrir is het bekend dat het een salafistische groep is die zoals alle gelijkaardige groepen geweld niet schuwt om haar doel, een premiddeleeuws kalifaat, op te richten. Reden waarom ze in vele landen verboden is. Dat is nagetrokken. Maar in Europa is ze verboden, in Syrië en elders in het Midden Oosten steunt Europa ze in hun gewapende strijd. Daarover gaat het. De leider van het eerste uur is ook dood. Wat betreft Houla maak je je er wel heel gemakkelijk vanaf. Er is een rapport van de VN en een verhaal van Der Spiegel en dus is alle discussie overbodig. Wat een mentaliteit. Vooreerst is de VN een verzameling van landen en dus politici wier rapporten steevast partijdig zijn en onbetrouwbaar. Elke kritische waarnemer kan je dat zo zeggen. Rapporten van de VN zijn alleen interessant om te bestuderen hoe partijdig ze zijn. Kijk maar naar Rwanda als een goed voorbeeld. Bovendien blijven er die andere verslagen en rapporten. Waarom zou een Belgische pater tegen mij over die zaak dan liegen? En de Spekpater…. Wat komt die hier doen? Verder zou een onderzoeker, forensisch, politioneel of journalistiek, die zijn werk serieus neemt alle invalshoeken en verklaringen moeten bestuderen. Maar met het verhaal van Houla is dat blijkbaar niet eens nodig. Ik kan dergelijke houding in zo’n delicate kwestie onmogelijk serieus nemen. Verder zegt U dat “de leiders van de Arabische liga nu ook al verplicht zijn deze norm (van mensenrechten) te hanteren. Dus Saoedi Arabië, Bahrein en Qatar, om er maar die te noemen, gaan van de Arabische Liga nu ook de mensenrechten moeten respecteren? Is dat om te lachen of om te schreien? Ik ga U alleszins geen voorbeelden geven over de grootschalige overtreding van de mensenrechten daar. En als U hiervan geen voorbeelden kent dan stel ik mij grote vragen bij Uw reactie. En wat betreft Amnesty International wil ik U gewoon verwijzen naar een analyse over die organisatie op mijn blog. Ze staat bij mij online samen met een recht op antwoord en mijn reactie daarop. Een tip: verleden jaar wou Amnesty International de vakbonden verbieden. Juist zoals Human Rights Watch zich laat financieren door de overheden in de VS (National Endownment for Democracy), een correctioneel veroordeelde speculant (George Soros) en de vrienden in Saoedi Arabië. Human Rights? Waar het hier in het Midden Oosten nu over gaat is een strijd op leven en dood tussen de politieke islam en het seculiere. En dus niet het socialistische zoals U een latere reactie schrijft. Of was Ben Ali een socialist misschien? Het is een door de VS en de EU gesteunde poging van Qatar en Saoedi Arabië om het al twee eeuwen durende conflict tussen de seculiere visie en de islamistische visie op de regio in hun voordeel te beslechten. U denkt blijkbaar dat het hier gaat over mensenrechten? Als dat zo is, dan toont U een zeer grote naïviteit. Verder zie ik dat U poogt mijn analyse onderuit te halen door selectief wat opmerkingen te maken, maar gelijktijdig te zwijgen over een aantal cruciale zaken zoals het artikel uit maart 1997 van Seymour Hersh dat voorspelde wat we nu zien, en de observaties van Arnold Karskens. Beiden bevestigen mijn analyse. Geen bochtenwerk dus maar recht door zee.

  • door Ann D'hondt op donderdag 21 februari 2013

    Ter attentie van dhr Dan Maertens: de Tv uitzending op La Une van 22u op 20/02/13 'La Confrérie' is verhelderend ivm Jihadii/Salafisten/Al Quada.. Het herbekijken waard!

    • door dmae op vrijdag 22 februari 2013

      Met dank, 'k heb het kunnen terugvinden op internet... Maar het bestaan van de Moslim Broeders is niet het probleem... Samen met anderen vullen die enkel het vacuüm dat de laatste decennia ontstaan is.... Vrijwel even oud als die broeders is de "socialistische" Islam. In vrijwel alle Moslim landen ter wereld hebben ze ooit de macht veroverd of stonden ze er zeer dicht bij. Van Indonesië tot Soedan en Algerije... De vraag is waarom de mensen die toen achter een rode vlag aanliepen die thans voor een zwarte geruild hebben?

  • door froels op zaterdag 23 maart 2013

    Volgens deze nieuwe gegevens hadden de Libische rebellen aanvalshelikopters en MIG-23. Het was niet Kadhaffi die bombardeerde: http://www.michelcollon.info/Libye-ce-sont-les-rebelles-qui.html?lang=fr

  • door F.E op zaterdag 27 april 2013

    Een sterke analyse van de media-manipulatie. Je geeft een heel goed beeld weer van hoe verschillende krachten in een dynamisch proces op elkaar inwerken achter de schermen en voorpagina's van verschillende media.

    Alleen heb ik sterk de indruk dat het uiteindelijke doel van dit conflict is om tweedracht te zaaien tussen soennieten en sjiieten in de moslimwereld en om beide kampen te verzwakken. Hoewel er ook economische belangen schuilgaan achter dit conflict, duurt het conflict iets te lang naar mijn inziens en is de media-berichtgeving in West-Europa zo gediversifieerd en omdat het Westen openlijk verdeeld is over een militaire ingreep in Syrië en hierdoor het conflict blijft aanslepen, ontstaat bij mij sterk de indruk dat de economische motieven van de betrokken landen ondergeschikt zijn aan de imperatief om zowel soennitische als sjiitische landen te verzwakken en mee te sleuren in militaire oorlogen.

  • door Willy Van Damme op woensdag 29 mei 2013

    Fouad maakt een terechte opmerking. Het is duidelijk dat men vanuit de VS en Israël al jaren bezig is om de interne spanning in de Arabische wereld op te drijven. Dit doet men door allerlei extremisten zoals die jihadisten te financieren. En als al de buurlanden van Israël in puin liggen dan blijft alleen Israël als de grote winnaar achter. Het is hier achter dat men bepaalde gebeurtenissen van de voorbije 35 jaar dient te zien.

    Dat verklaart waarom men in 2003 sektarische politici in Irak aan de macht bracht en nu hetzelfde deed in Libië, Tunesië, Egypte en nu poogt te doen in Syrië. Verdeel en heers heet dit. Al die landen zijn dankzij dit optreden trouwens voor nog vele jaren politiek, sociaal en economisch kapot. Mooi meegenomen noem ik dat. In wezen draait dit echter niet om religie maar om pure macht, die van Israël samen dan met de door en door corrupte Arabische vorstendommen van het Arabisch schiereiland.

    Ondertussen nog wat bijkomende interessante info over Jorn Decock. Bleek dat hij voor begin 2011 ook schreef voor de Syrische door de overheid gecontroleerde pers. Een overheid waarvan hij recent op Radio 1 tijdens de actiedag rond 12-12 Syrië zegde dat ze de grootste folteraar uit de regio was en is.

    Geen probleem echter voor De Standaard of de VRT.

  • door Willy Van Damme op woensdag 29 mei 2013

    Een tweede opmerking betreffende de eerdere reactie van Dan Maertens. Uw vergelijking van wijlen de spekpater met Daniel Maes toont een groot gebrek aan ernst en is feitelijk onwaardig voor dit soort debatten.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties