about
Toon menu

De week van het andere F***woord

Feminisme wordt wel eens als een vies woord beschouwd. Het begrip zou gedateerd zijn, bedekt met een dikke laag stof, ingehaald door de geschiedenis van onze verlichte westerse wereld. De feministes van vroeger, die hadden tenminste echte, tastbare doelstellingen: stemrecht, de pil, gelijk loon, het recht om hun eigen bankrekening te openen enzovoort.
dinsdag 12 februari 2013

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Nochtans is er nog heel wat werk aan de winkel anno 2013. Zo worden vrouwen het zwaarste getroffen door de economische crisis, wordt een op tien vrouwen het slachtoffer van verkrachting, en levert het alomtegenwoordige schoonheidsideaal een uiterst beklemmend beeld op van de vrouw als louter sexy stoeipoes.

Feminisme is met andere woorden nodig. Bovendien gaat het dan niet alleen over wat er verkeerd gaat of over waar we vanaf willen. Het gaat ook over hoe het wel kan: hoe we op een gelijkwaardige manier kunnen samenleven, met respect voor elkaar en voor ieders eigenheid.

Deze samenleving heeft feminisme nodig. Omdat we allemaal beter worden van een samenleving in balans, waarin iedereen het respect en de kansen krijgt die elk mens verdient.

Naar aanleiding van internationale vrouwendag (8 maart 2013) besteedt DeWereldMorgen.be daarom een hele week bijzondere aandacht aan feminisme, seksisme en gender(on)gelijkheid.

reacties

5 reacties

  • door Koen Calliauw op woensdag 13 februari 2013

    Aandacht voor vrouwenrechten en feminisme, een noodzaak. Ook in het belang van mannen. In de eerste plaats door de inhoud van deze beweging klaar en duidelijk uit de mottenballen te halen en te populariseren. Vooral door vrouwen eisen op straat te brengen.

    Lees : 'Benen open ! Bek dicht !'

    http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2013/02/08/bartjes-valentijn-vrouwen-benen-open-en-bek-dicht

  • door maartenvt op woensdag 13 februari 2013

    Feminisme zonder testosteron.

    Ik denk dat we de strijd van het feminisme breder moeten opentrekken. er moet een breed gedragen campagne gevoerd worden voor de herwaardering van vrouwelijkheid in de samenleving. Vrouwenrechten zijn daar een logisch gevolg van. Het enkel focussen op vrouwenpositie ipv vrouwelijkheid in de samenleving is water naar zee dragen.

    De samenleving is op een bepaalde manier vergleden naar een algemeen mannelijke toestand. Vroeger was er meer polariteit tussen vrouwelijkheid en mannelijkheid. Vandaag lijkt er een algemene tendens te bestaan dat vrouwen zich ook verschillende mannelijke eigenschappen moeten aanmeten om niet als "muts" versleten te worden. Ik heb soms de indruk dat in bepaalde feministische kringen er zelfs een allergie bestaat voor al hetgeen te maken heeft met huiselijkheid, moederschap, thuis blijven voor kinderen, zorgend karakter...

    Dat vind ik jammer maar wel begrijpelijk. Al deze kenmerken "ruiken" voor sommigen naar vervlogen dagen dat de vrouw bij de haard moest blijven en zorgend in haar lot moest beschikken terwijl de man van zijn vrijheden kon "genieten".

    Toch mogen deze zogezegde feministen het kind niet met het badwater weggooien.

    Ik vind eigenlijk niet dat het hedendaagse feminisme in handen moet zijn van een aantal hechtingsgestoorde carrierevrouwen.

    Er zijn vrouwen die graag werken maar nog het meest genieten van het samenzijn met haar kinderen. en dat zonder het gevoel te hebben om zichzelf elke dag te moeten "opzij zetten" of disciplineren om er te staan voor haar gezinnetje. Ik heb het geluk dit zelf uit eerste hand te mogen ervaren bij mijn partner. Voor mensen die een veilige hechting hebben mogen ervaren in hun kindertijd lijkt altruïsme niet het offer te zijn waar vele feministen over klagen. Het is eerder een natuurlijke drive. Mijn partner is een licentiate sexuologische en familiale wetenschappen en wat zij in haar studies aan kennis aangeboden kreeg wordt volkomen genegeerd door vele feministen vandaag.

    We leven in een wereld waar de afstand tussen mensen groter is geworden. Vooral de grotere afstand tussen moeders en hun kinderen is een tendens die verontrustend is, en waarvoor we volgens mij pas binnen enkele jaren meer aandacht zullen zien. Vandaag lijkt deze afstand ons nog meer voordelen te bieden zoals vrijheid en individualisme. Maar is deze afstand wel zo gezond voor onze samenleving?

    Een veilige moeder-kindband tussen een kind en zijn/haar zorgende moeder, die uiteraard wel begrenst, maar anderzijds onvoorwaardelijk liefheeft, en er is voor haar kleintjes, is enorm belangrijk voor onze kinderen om als mens te kunnen groeien naar een persoonlijkheid die in staat is om zich te kunnen binden aan anderen.

    Er is in de seksuologie reeds voldoende onderzoek dat dit aantoont, en ook bij onze dichtste verwanten: de primaten, is dit zeer eenvoudig te determineren. Zoek bijvoorbeeld het verschil tussen chimpansees en bonobo's eens op, dan zie je welke verschillen een hechte en langdurige moeder-kind band (bonobo's) kan verwezenlijken zoals vrede en zachtheid in een samenleving. Dit heeft te maken met de ontwikkeling van hersengebieden zoals frontale cortex onder invloed van bijvoorbeeld serotonine, een hormoon dat wordt aangemaakt wanneer iemand intimiteit ervaart. Men heeft ontdekt dat een tekort aan serotonine, door het ontbreken van intieme sociale stimuli, een onderontwikkeling veroorzaakt van de frontale hersendelen, die instaan voor bijvoorbeeld regulatie van emoties, sociale contacten en het zich kunnen inleven in anderen.

    Een samenleving die vindt dat kinderen geen borstvoeding meer nodig hebben, vindt dat kinderen vanaf hun geboorte moeten kunnen alleen slapen, en vindt dat kinderen tevreden moeten zijn met wekelijkse qualittime met de moeder, is in mijn ogen op de verkeerde weg. Het is positief dat onze samenleving zich heeft losgemaakt van de "moeder aan de haard"-ketens. Maar vandaag zijn we overstag aan het gaan in de andere richting.

    Het is trouwens niet zo dat een moeder aan de haard zoveel vrouwelijker is dan een werkende moeder. het gaat eerder over vrouwelijke kwaliteiten dan over de maatschappelijke rol als vrouw.

    Ik vind dat het woord aan verstandige vrouwen gegeven moet worden die in contact staan met hun vrouwelijkheid, en niet aan een bende boze bindingsangstige carrierevrouwen die thuisblijvende vrouwen als "mutsen" bejegenen en vinden dat vrouwen meer testosteron-eigenschappen zouden moeten hebben om hun "mannetje" te kunnen staan tussen de wolven aan de top van het bedrijfsleven en politiek.

    Dit betekent een zoveelste onderdrukking van de vrouw. Maar eigenlijk een onderdrukking van de vrouwelijkheid binnen de gehele samenleving.

    We hebben sterke zorgzame moeders nodig die mannen en vrouwen opvoeden die in staat zijn om zich te binden, en om een sterke, progressieve en coherente samenleving te creëren. Wat betreft mannen zijn het meestal de egocentrische haantjes die het de vrouwen lastig maken. We zien dan ook dat zulke mannen vaak een minder gezonde moederbinding hebben kunnen ervaren. Het lijkt mij de nieuwe hoofddoek te zijn dat de vrouw zich meer haantjesgedrag moet gaan aanmeten om zich tussen zulke mannen (en vrouwen) staande te kunnen houden, terwijl hun "sleutelkinderen" hun plan moeten trekken en tevreden moeten zijn met wat "quality time". Op die manier pak je de problemen niet op een duurzame manier aan.

    Onze jongens moeten met meer vrouwelijkheid in aanraking komen zodat zij ook zorgzamer worden en echt MAN kunnen worden ipv jongetjes te blijven in een mannenlichaam en hun vrouw later als verlengstuk van hun moeder zien. In dat opzicht moet onze samenleving ook alle invloeden tegengaan die een strikte scheiding van jongens en meisjes eist, zoals de vele godsdiensten dat doen. In een seksegesegregeerde samenleving zullen we feministen blijven nodig hebben omdat we mannen en vrouwen grootbrengen die elkaar niet begrijpen, en waar het recht van de sterkste geldt, opnieuw de man dus... Om feminisme overbodig te maken, moet onze samenleving investeren in meer vrouwelijkheid. Pas dan zullen problemen opgelost geraken! En dus niet door onze vrouwen weerbaarder te maken en weg te trekken van hun huiselijke instinct. Maar eerder door te zoeken hoe we deze vrouwelijke waarden kunnen integreren op een natuurlijke manier zodat deze onze vrouwen niet beperken maar eerder kunnen bevrijden.

    Voor de slechte verstaanders: dit is geen pleidooi om vrouwen terug aan de haard te krijgen om hun kinderen te gaan overbepamperen. Maar wat is er anderzijds mis met een vrouw die graag bij haar kroost aan de haard staat wanneer zij de mogelijkheid krijgt om zich daarnaast persoonlijk en professioneel te ontplooien, niet overgeseksualiseerd wordt zoals nu, wanneer zij niet moet voldoen aan een heleboel schoonheidsidealen, wanneer er naar haar geluisterd wordt op beleidsniveau thuis, professioneel en politiek en ze het respect en waardering krijgt die ze verdient?

    Een herwaardering van het moederinstinct moet de essentie zijn van de feministische beweging van vandaag als investering voor morgen. Het is geen strijd voor een balans tussen vrouwen en mannen. Het is een zoektocht naar een evenwicht tussen vrouwelijkheid en mannelijkheid binnen onszelf, en onze structuren.

    • door Erynn op donderdag 21 februari 2013

      Een bijzonder waardevol pleidooi, Maarten. Ik kan me helemaal vinden in jouw argumentatie en vind het een verfrissende kijk op hedendaags feminisme in het Westen. Wat ik er graag aan wil toevoegen is dat er ook nood is aan meer waardering van vrouwelijke eigenschappen bij mannen. Ik ken nogal wat vaders die graag voldoende tijd zouden willen besteden aan hun gezin, maar voor wie dat helemaal niet evident is omwille van hun werkgever. Ik zou niet zozeer pleiten voor een herwaardering van het moederinstinct, maar voor een herwaardering van 'zachte', ' vrouwelijke' waarden als zorgzaamheid, liefde, enzovoort. Want die eigenschappen zijn niet het alleenrecht van vrouwen, maar ook het recht van mannen. Ik denk dat veel mannen zich ook beter zouden voelen als ze ook deze eigenschappen ten volle zouden mogen beleven en ontplooien.

      • door maartenvt op maandag 4 maart 2013

        Helemaal eens met je aanvulling. Stond er impliciet eigenlijk al wel in maar is goed dat je de nadruk hier nog eens op legt. Het "moederinstinct" vind ik het archetype van de opsomming van kwaliteiten die je daar maakt. Maar misschien is deze term te vaag.

        Elke mens is een organisme waarin eerder vrouwelijke kwaliteiten in samenspel zijn met mannelijke kwaliteiten, met de klassieke man meer aan de mannelijke kant van het spectrum, en de klassieke vrouw aan de andere kant van het spectrum. Ik ben het helemaal met je eens dat het voor mannen een van de meest essentiële aandachtspunten zou moeten zijn. Wanneer mannen zouden erkennen dat het principe "boys don't cry" de oorzaak is van hun boosheid, frustraties en geremdheid, dan zijn we al op de goede weg. Om het dan ook anders te DOEN is een ander paar mouwen... :-) Ik kan er over meespreken... :-)

        Een beetje minder druk en stress op onze schouders (en hart) zou al wat meer ruimte creëren om hier wat vrijer mee om te kunnen gaan.

        Een vergissing die vandaag echter soms wel gemaakt wordt is dat men er van uit gaat dat de vader in staat is om de moederrol volledig op zich te nemen en andersom. Daar moeten we toch voorzichtig mee zijn... Dit is een subtopic waar veel nuance in de argumentatie moet gebracht worden, hetgeen ik in deze enkele zin uiteraard niet doe. Vrouwelijkheid en mannelijkheid is geen gepolariseerd gegeven maar eerder een schaalverdeling in een spectrum. belangrijk om mee te nemen in debatten over homohuwelijk, kinderen van homokoppels etc..;

  • door BernardDewitte op zaterdag 2 maart 2013

    Vandaag op het nieuws : 1 vrouw op zeven ondergaat partnergeweld. Nog veel werk aan de winkel dus voor de bescherming van de rechten van de vrouw. En ik ben het volledig eens met Gwendolyn - mannen zouden meer 'vrouwelijke' eigenschappen moeten ontwikkelen. Ook mannen moeten dus nog emanciperen...

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties