Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Het ziekbed van Europa. Van crash tot succes tot crisis

Op onze redactie werken de voorbije jaren jonge Europese vrijwilligsters. Meestal keren ze niet terug, niet naar Servië, niet naar Italië, al zeker niet naar Spanje waar meer dan de helft van de werkzoekende jongeren geen job vindt. Maar de EU is niet gemaakt om jongeren geen toekomst te geven, neen, ze is er gekomen om telkens nieuwe generaties maximale kansen te bieden op een goed leven. En als het huidige Europa dat niet kan, moeten we een beter bouwen.
dinsdag 11 december 2012

De uitreiking op 10 december van de Nobelprijs voor de Vrede aan de Europese Unie komt wel op een heel slecht moment. Want net nu, nu vele jongeren geen werk vinden, de armoede zienderogen toeneemt, een groene economie al te ver weg blijft en de sociaal gecorrigeerde markteconomie wordt afgebroken, slaagt Europa er echt niet goed in om een vanzelfsprekend continent van welvaart te zijn, bijna minst van al in zestig jaar. [1]

Het Europese ontwikkelingsmodel faalt soms heel zichtbaar, reis naar Zuid-Italië, rij op de snelweg richting Sicilië en kijk verbaasd hoe, ietwat hoger in de bergen, een tweede snelweg, amper enkele tientallen jaren geleden gebouwd met Europees geld, nutteloos ligt te vergaan – en dan te weten dat sommige 2000 jaar oude Romeinse aquaducten nu nog functioneren.

Neen dus, Europa doet het vandaag niet goed, zelfs heel slecht

Europa is niet sociaal als het de Europeanen niet vrijwaart van armoede, en jongeren geen toekomst weet te bezorgen in tal van landen.

Europa is niet gelukt als we geen duurzame economie op poten kunnen zetten die zo dominant is dat ze in de plaats schuift van de oude economie.

Europa slaagt er niet in zijn boeren een bestaan te verzekeren zodat zij kunnen zorgen voor ons eten op een manier die ecologisch verantwoord is en ons verzekeren van een leefbaar en aangenaam platteland, onze rustplaats in stresserende tijden.

Europa is niet democratisch wanneer het sociaal contract over een sociaal gecorrigeerde markteconomie eenzijdig wordt verbroken.

Toch is er ook die sterke aantrekkingskracht van Europa

En toch, weet dat zeker tot voor de crisis van 2008 – en ook vandaag nog - het Europese model een sterke aantrekkingskracht uitoefende op tal van mensen in de wereld, een succesvolle combinatie van krachtige economieën of welvaartsmachines gekoppeld aan sterke sociale bescherming en voorzieningen, met tal van vrijheden, en waar democratie nooit echt veraf is - of was - laat staan dat geweld en oorlog zouden regeren.

Nu zo vele zekerheden aan diggelen gaan, geplaagd als we zijn door tal van crises, de financiële, de economische, de crisis van toenemende ongelijkheid, de dreigende ecologische catastrofes waarop bijvoorbeeld ook de Doha klimaattop opnieuw geen echt antwoord biedt, de andermaal escalerende voedselcrisis – ja, de nieuwe generaties kunnen gerust zijn, saai zal hun leven niet zijn – is het nog belangrijker om ons te herinneren waarom en hoe we een sociaal en sterk Europa hebben opgebouwd.

Van crash tot succes

Meer dan tachtig jaar geleden begon met de crash van Wall Street in 1929 een nog heviger financiële crisis dan die we nu beleven. De instorting van economie en handel wereldwijd was verbijsterend, overal heersten faillissementen en werkloosheid. De samenlevingen gingen eraan kapot, en politiek moesten bijna alle democratieën baan ruimen voor dictaturen. De daaropvolgende clash van de Tweede Wereldoorlog kostte meer dan vijftig miljoen mensenlevens.

Op dat puin zijn de Verenigde Naties (VN) gebouwd, evenals het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank. Het is verstandig te begrijpen hoe onze voorouders al die verschrikkingen wilden voorkomen en bestrijden.

Om oorlog te voorkomen en vrede te handhaven was er de Veiligheidsraad van die VN.

Minstens even belangrijk was de ambitie om alle landen en volkeren in staat te stellen welvaartsmachines te construeren. Daarbij moesten IMF en Wereldbank helpen. Die welvaart was immers nodig om mensen behoorlijk te laten leven, om te voldoen aan al hun mensenrechten – ook de Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948 stamt niet toevallig uit die periode – en zo de voedingsbodem weg te nemen voor conflicten.

En met succes, als nooit tevoren in de menselijke geschiedenis is in de volgende dertig jaar de welvaart toegenomen en verspreid onder tal van mensen.

Maar meest succesvol was men in Europa: een groot deel van ons continent slaagde er als beste in om de utopie van een vrije en welvarende samenleving op basis van een sociaal gecorrigeerde markteconomie te realiseren.

De verdeling van de taart

Ook vandaag is het geen geheim dat misschien wel de belangrijkste sleutel tot dit succes schuilt in een nogal eerlijke verdeling van de taart, het idee dat wie werkt, goed zijn of haar brood moet verdienen, en dat geld en kapitaal vooral nuttig moeten zijn voor de reële economie en in functie daarvan hun beloning verdienen.

Voor een goed draaiende economie is zowel de creatie van welvaart als tegelijkertijd de verdeling ervan essentieel. Laat u nooit wijsmaken dat economie enkel om productie zou draaien, geloof nog minder de fictie dat enkel de koers van beursgenoteerde bedrijven belangrijk zou zijn. Wees sceptisch voor politici die beweren dat je pas aan verdeling kan denken als er productie is – voor iedereen overigens die argumenteert dat we slechts één probleem per keer kunnen aanpakken, dat is absurd in de complexe samenleving en economie die we kennen -  geen weldenkende ondernemer trouwens die dat echt kan geloven.

De armoede marginaliseren en niet de mensen, dat was de kracht van het Europese model

Waarom niet? Omdat voldoende inkomen en dus voldoende verdeling van de koopkracht net de basisdrijfkracht vormt voor de productiekant van de economie. In rijke landen met een sterke economie ligt het loonaandeel, het stuk van de taart dat gaat naar werkende mensen, behoorlijk hoog. En dat vertaalt zich in een forse vraag naar allerlei nuttige (en minder nuttige) producten en diensten.

Hoe gelijker de verdeling van de koek, hoe groter ook de vraag naar de meest levensnoodzakelijke goederen en diensten zodat bijna iedereen menselijk kan leven… zodat we de armoede marginaliseren en niet de mensen. Wat dat betreft werkt het Duitse model niet, niet toevallig telt het land een massa werkende armen, procentueel niet zoveel minder dan de Verenigde Staten.

Wereld raakt spoor bijster en zaait kiemen crisis

De kiemen voor de huidige crisis situeren zich in de jaren zeventig van vorige eeuw. Toen werd er twijfel gezaaid over het nut van welvaartsverdeling. De sociale evidentie dat de politiek er was om de economie te oriënteren en desnoods te temmen om ze in dienst te stellen van de samenleving en de menselijke behoeften maakte plaats voor de mythen en dogma’s van het neoliberalisme: alleen de vrije markt was zaligmakend, alles moet privébezit kunnen zijn en overheden moeten vooral afwezig zijn. Volgens deze fundamentalisten kunnen we nooit genoeg liberaliseren, privatiseren en dereguleren… maar de werkelijkheid spreekt hen gruwelijk tegen.

Tientallen landen hebben de voorbije decennia ervaren hoe hard de markten kunnen falen en hebben het neoliberalisme peperduur betaald met onnodig grote economische neergang, sociale ongelijkheid en armoede…

… tot uiteindelijk ook rijke landen de hamer tegenkomen in de vorm van frauderende grootbanken die hun vrijheid misbruiken om een verwoestende financiële crisis aan te richten. Dat komt ervan als we belanden in een slechte mondialisering waarin we geld wel de wereld rond beschermen en afdwingbare rechten toekennen maar mensen die werken en het milieu niet.

We zijn toch niet vergeten hoe net de sociaaldemocratie en de christendemocratie, de vaders en moeders van de Europese sociale markteconomie, uitverkoop hebben gehouden, in België bv. van de betrouwbare overheidsbanken ASLK en Gemeentekrediet. En straks herhalen ze hier die stommiteit door Belfius te verkopen.

Daar komt de financiële storm

Wat schuilt er immers heel concreet achter de ergste financiële crisis in tachtig jaar? De harde neoliberale opvattingen hebben vooral in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten de inkomensverhouding steeds schever gemaakt. Het aantal werkende armen is er torenhoog gestegen, talloos veel mensen moeten er leven op krediet, zelfs om hun meest noodzakelijk behoeften te voldoen.

Uitval van de vraag

Het is die uitval van de vraag en de wankele economie op krediet die ermee samengaat die fundamenteel tot de financiële crisis en storm van 2008 hebben geleid.

Het is in die storm dat tal van Europese landen zich blauw hebben betaald om hun zogenaamde systeembanken te redden, waarna ze – hoe wreed kan de realiteit toch zijn - zelf in het vizier kwamen van de door hen mee losgelaten financiële markten.

Ook Europa nestelt zich hardnekkig in hetzelfde ziekbed

Vervolgens, het moet verbazing blijven wekken, nestelen de Europese landen en de Europese Unie zich met grote hardnekkigheid in datzelfde ziekbed dat zo vele mensen en samenlevingen de wereld rond al fel heeft pijn gedaan.

Zo hard besparen dat je de economische motor stillegt, kan het gekker?

Ze gaan zo hard aan het besparen dat ze land na land de economische motor stilleggen zodat, naargelang het land, de economische crisis, de bankencrisis, de huizencrisis, de werkloosheid, de armoede, de staatsschuld en/of de maatschappelijke en politieke onvrede alleen maar erger worden. Idiotie blijkt geen grenzen te kennen.

Europa heeft alle kansen om beter te doen

Toch heeft de EU, in tegenstelling tot de VS, geen handelsdeficit, en zitten de gezinnen veel minder in de schuld. Er is dus alle kans en ruimte om een verstandig sociaaleconomisch beleid te voeren dat de economie niet ondermijnt of zelfs kapot maakt, en dat de welvaartsstaat niet ontmantelt.

Onze politici hebben trouwens geen mandaat om dit fantastische bouwwerk, dat intussen al diverse generaties een levenskwaliteit garandeert waarvan onze voorouders zelfs niet konden dromen en waarvan miljarden mensen dat vandaag nog niet kunnen, tegen de grond te smijten.

Juist om haar heel nuttige rol voor de economie, is het zelfs politieke en economische nonsens om de welvaartsstaat aan te tasten. Want net een sterke sociale zekerheid en bescherming zorgen ervoor dat de koopkracht bij crisis niet overmatig instort en beschermen zo ook de economie.

En ze geven mensen het vertrouwen, de kracht, de middelen en de middelen om een nieuwe plek in de economie en de samenleving te verwerven, en mee te helpen aan de oplossingen voor al die uitdagingen die op ons wachten.

Elke economie die sociaal wil zijn, zal ook ecologisch moeten zijn

Maar dit is onvoldoende. We moeten nog inzoomen op de enorme ecologische uitdaging die op ons wacht. Elke economie die sociaal wil zijn, zal tegelijkertijd ook ecologisch moeten zijn. Zo niet wurgen wij onze samenleving en ons bestaan met een anti-economie die haar grootste kapitaal, de aarde, vernietigt.

Klimaatverandering begroeten met nog feller te boren naar gas, olie en steenkool, klinkklare nonsens toch?

Dat iedereen die argumenteert dat er meer economische groei moet zijn, het volgende goed begrijpt: de huidige economie verder laten groeien, voorbij de ecologische grenzen van de planeet, is een fysische onmogelijkheid. Die economie staat nu al in brand en gaat bij ongewijzigde koers hoogstens over enkele decennia finaal onderuit, in dat geval betekent het ook de ondergang van de beschaving zoals wij die kennen.

Zo is ook paaseiland ten onder gegaan toen men maar bomen bleef kappen, tot de laatste verdween… dan helpt het niet om meer boomzagen in te zetten…

Deze boutade mag hoogstens ongemakkelijk doen lachen. Want vandaag bouwen we meer en grotere vissersschepen om los te laten op overbeviste en straks lege zeeën en oceanen. En de klimaatverandering begroeten we door nog meer te investeren in de exploitatie van gas, olie en steenkool.

Klagen over een te lage groei is in al deze gevallen nonsens, want het is hoe dan ook de verkeerde groei, het is namelijk een groei die ons nu al armer in plaats van rijker aan het maken is en die onherroepelijk in de niet eens zo heel verre toekomst tal van steden, ook Brugge, Gent, Antwerpen, Lier, Mechelen, onder water zal zetten.

Niemand verplicht ons op de ijsberg te varen

Met andere woorden, hoog tijd om dit noodlottige scenario te verlaten en een andere sociaalecologische koers te varen. Niemand verplicht ons op de ijsberg te varen. Laten we dan de noodzaak van een ecologisch duurzame economie koppelen aan de roep naar werk en inkomen. Die omschakeling van onze huidige economie naar ecologische duurzaamheid is één grote schreeuw om werk.

Leefbare steden uitbouwen en renoveren, energiezuinige woningbouw, heel onze transporteconomie herdenken en hertimmeren, meer welvaart produceren met minder energie en minder grondstoffen, de economie dematerialiseren dus, heel onze energievoorziening op hernieuwbare sporen zetten, onze voedseleconomie milieuvriendelijk maken, onze grondstoffen recycleren: voor al die ambities moeten er dringend meer hersens en handen aan het werk.

Klinkt en is logisch maar allerminst evident. Want het starre eenheidsdenken is groot – voortdoen zoals we bezig zijn met als nepargument, het kan niet anders. Het duwt de Europese samenleving naar de afgrond. Kunnen wij vertrouwen op mensen die zeggen als ze voor de afgrond staan: ik weet dat een stap vooruit niet verstandig is, maar toch zie ik geen andere oplossing.

Tijd om in oorlogsmodus te gaan

Dat moet anders, en wel radicaal anders. Ik ben gestart bij de crisis van vorige eeuw die uitmondde in een vooral voor Europa verschrikkelijke Tweede Wereldoorlog. De ironie van oorlog is dat hij in de menselijke geschiedenis zowat de uitzondering is waarvoor de economie moet wijken en dienstig zijn.

Daarom is het tijd om opnieuw in oorlogsmodus te gaan. Want we zijn in oorlog, niet in de klassieke betekenis, maar wel tegen de dreigende ecologische catastrofes, tegen de moordende ongelijkheid en armoede, tegen de afbraak van de welvaartstaat die ons ook morgen allemaal het goede leven mogelijk moet maken, tegen de hersenloze productie van nieuwe ‘no future’ generaties zoals vandaag in Italië, in Portugal, in Spanje waar meer dan de helft van de jongeren die willen werken, geen werk vinden… waar vandaag sommige Spaanse jongeren naar Marokko trekken omdat ze daar meer kans hebben op werk.

Om die sociale en ecologische oorlog te winnen, moeten we vanaf vandaag alle mensen en middelen mobiliseren om deze nieuwe oorlogen te winnen, en een duurzame en menselijke economie en samenleving te maken. Vorige eeuw liep Europa aan kop in dat proces, de nieuwe oorlog waarin we volop zitten, dwingt iedereen, ook Europa, om aan kop te lopen.

Daarom heeft Europa opnieuw nood aan politici die het algemeen belang op lange termijn vorm weten te geven, die vooruit gestuwd worden door een heel actieve samenleving en geholpen door ondernemende burgers en bedrijfsleiders die al hun talenten investeren in een duurzame economie. Wie het publieke veld onder ogen neemt, krijgt – zacht uitgedrukt - niet de indruk dat zulk samenspel er snel zit aan te komen.

Beste lezers, in jullie eigen belang, dat van jullie kinderen, van jullie ouders, van vrienden, kennissen, buren en wie nog al meer, in ons aller belang dus, dwing vanaf morgen die overgang naar een duurzame economie af.


Dirk Barrez is hoofdredacteur van DeWereldMorgen.be en auteur van onder andere de boeken 'van Verontwaardiging naar Verandering' (2011) en 'Van eiland tot wereld. Appèl voor een menselijke samenleving' (2008)

Voetnoten

  • [1]De Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal is opgericht in 1951.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

12 reacties

  • door RH op maandag 10 december 2012

    Vandaag de Nobelprijs voor de vrede en morgen misschien burgeroorlog in Griekenland, Portugal of Spanje, in het verleden gebeurde dat ook al in een aantal EU landen. Wat de EU in die landen aanricht mag gekwalificeerd worden als een misdaad tegen de mensheid: Die landen worden uitgehongerd. De stichters van de EU worden geëerd, niet het huidige bestuur. Het EU bestuur = de 27+1 regeringen en parlementen wil van de EU een corporatistische, antisociale eenheidsstaat maken ten bate van de grote multinationale ondernemingen niet in het minst van het VS grootkapitaal, waarvan uiteindelijk de EU een kolonie zal zijn. Een kolonie: o.a. via de Goldman Sachs bank en het IMF, dat nodeloos tussenkomt in puur interne financiële kwesties van de EU. Een eenheidsstaat: Geen federale staat, de lidstaten zullen niets meer te beslissen hebben itt. de VS. Antisociaal: De sociale zekerheid: ziekte- pensioen- werkloosheid = een leefbare samenleving, wordt afgebouwd, geprivatiseerd. Corporatistisch: Het ondernemersrisico -bvb. van de banken- wordt gedragen door de nationale overheden en de werknemers. De laatste moeten flexibel zijn = al hun rechten opgeven. De EU commissie bepaalt hoeveel de lonen mogen bedragen wat niets liberaal heeft en nooit vertoond is in het westen. Liberaal is een kenmerk van de economie volgens het verdrag van Lissabon.

    Het EU bestuur wil niet dat de economie voor iedereen werkt: Besparen is hun motto. De EU heeft een structuur die het tegengestelde is van wat oorspronkelijk de bedoeling was nl. de grote ondernemingen kunnen over zoveel geld beschikken als ze willen en de burgers- consumenten- werknemers en de kmo's verkeren in onzekerheid. Een aantal van hen- burgers- kmo's komt niet aan bod en heeft geen of bijna geen inkomen zoals in de 19e eeuw. Zoals toen is een wereldoorlog nu ook een normaal en logisch gevolg van deze maatschappelijke ordening. Ten behoeve van de vrede moet het anders.

    De EU en BE en VL herhalen de fouten van de 19e eeuw. Ze aanvaarden onder andere niet het volgende: Ten 1e, productie heeft consumptie nodig en omgekeerd. Ten 2e, ondernemingen geven geld aan de consumenten - werknemers, gepensioneerden, werklozen, uitkeringsgerechtigden om welke reden en langs welke weg dan ook en dat geld komt bij de ondernemingen terug onder de vorm van aankopen: De geldkringloop en de distributie van de geproduceerde goederen en diensten. De ondernemingen overleven dankzij en niet ondanks de genoemde betalingen. Ten 3e, er treedt regelmatig een overcapaciteit op bvb. de vissersvloot genoemd in het artikel, bvb. de autoproductie capaciteit. Dat kan voorzien en voorkomen worden bvb. door overleg ven de sociale partners: werkgevers, werknemers en de overheid. Ten 4e, zijn er een aantal bekende en voor de hand liggende en van vandaag op morgen te realiseren maatregels in het financiële waaraan niets gedaan: Splitsing van leenbanken en aandelenbanken: 2 verschillende functies, de laatste stellen zich op de plaats van ondernemers. Beperking van de grootte van de banken: Ze hebben een lokale functie. Rentevrije leenbanken. Beperking van rente door anderen dan banken tot de procentuele toename van het BBP. Het zelfde geldt voor dividenden. Invoering van LETS Local Exchange and Trade Systems, lokale complementaire munten bvb. de WIR in Zwitserland, het vrijgeld van Wörgl, Oostenrijk van juli 1932 tot aug. 1933. Beperking van de rol van de beurs tot een middel voor de financiering van multinationale ondernemingen. Ten 5e, beperking van de monopolisering van de media, die in sommige landen totalitaire vormen aanneemt.

  • door Robrecht Vanderbeeken op maandag 10 december 2012

    Henry Kissinger heeft die gekregen. Hij maakte nochtans geschiedenis met een ongezien bommentapijt op Vietnam, Laos en Cambodja (het historische bevel 'met alles dat vliegt op alles dat beweegt'), en speelde nucleaire poker met de Russen ten tijde van de Jom Kipoer oorlog, ten voordele van Israël. Daarmee weten we ineens ook hoe het zit met de ideologische achterkamer van het Nobelprijscomité. Wat macht en status heeft begint helaas dikwijls al gauw te stinken.

    • door Paul4vrede op maandag 10 december 2012

      Kijk ook maar eens naar 94 met Arafat, Peres en Rabin. Vrede in het Midden Oosten is verder weg dan ooit.

  • door aronjaco op maandag 10 december 2012

    Zeer duidelijk , terecht en bevlogen artikel. Verplichte lectuur. En met zijn onze politici ondertussen bezig : de splitsing van BHV , de Walen als uitbuiters van de Vlamingen, de splitsing, uiteindelijk doel,van België. Trouwens de enige terreinen waarop zij , die politiekers , menen hun legitimiteit te kunnen bouwen. Voor de rest , zich laten leiden , opjagen , door de border collies van Europa; mevrouw Rutten , het nieuwste orakel , alle neuzen in dezelfde richting !! Welke richting ? Die van verdere vernietiging van de sociaal gecorrigeerde economie , om het met de woorden van de auteur te zeggen. Wat een gezever zeg. Onder politiek-ideologische dwang zijn ook de jonge mensen blijkbaar verstard, en zien als hun enige plicht, het volgen van de partijconsensus. In die zin is het een persoonlijke schande zich binnen de partij te laten prostitueren. Moeder aarde is er enkel om te zogen en haar verder bloedend de grond in te stampen; totaal respectloos ,waardeloos, de moedermoord. Het neoliberalisme drinkt van haar borst, maar er komt niet alleen melk, maar ook bloed uit, blauw bloed.

  • door DonQuiSjotte op maandag 10 december 2012

    Ik vind dat Obama hem terug verdiende. Tenslotte heeft hij dik geïnvesteerd in vrede in het Midden Oosten (en de rest vd wereld dat niet op TV komt) http://www.globalissues.org/article/75/world-military-spending

  • door liktom@live.be op maandag 10 december 2012

    Schande!! Dit is een prijs voor mensen die onbaatzuchtig zich 100% inzetten voor anderen, niet voor maffialeden die 300.000e/jaar en meer opstrijken ten koste van een samenleving op de rand van de armmoede en met honger en kou in het vooruitzicht!!! Hoeveel Europeanen kunnen nog zonder problemen hun energiekosten, huishuren, belastingen, taksen, boetes (verdoken belastingen), ..... betalen zonder te moeten schipperen???? Ik ken er niet veel meer. Die heren die ons dit aandoen krijgen er nu nog een huldiging voor. Proficiat Europe!!!

    • door dana op dinsdag 11 december 2012

      De huidige EU leiders (raad) is verkozen, het volstaat om andere te kiezen. Maar het volk kiest de leiders die ze verdient : rechts en neoliberaal. Tot het tij keert.

      Die Nobelprijs geldig voor de historische EU lijkt me redelijk. + Het kan dienen als een signaal om die historische opdracht niet te loochenen.

      Obama heeft die ook gekregen als aanmoediging om verandering te brengen. Misschien brengt hij die nog in z'n laatste 2 jaar, als het huis weer DEM is, who knows?

  • door Corse op dinsdag 11 december 2012

    Analyse: de catastrofale gevolgen van 100 jaar vrije markt in Europa, extreem rechts neoliberalisme, kapitalisme, marktfundamentalisme, globalisering en daardoor delokalisering:

    · De sociale voorzorg wordt afgebroken. · De werkduur verlengt naar 67 jaar. · De lonen werden geblokkeerd en teruggedrongen. · De werkloosheidsuitkeringen worden verkort en gereduceerd. · De koopkracht werd teruggedrongen. · De Euro munt halveerde de koopkracht. · De betaalde vrije tijd werd gelimiteerd. · De nieuwe generatie jonge werknemers worden working poor (werkende armen of loonslaven) · De intresten op de spaargelden verdwenen volledig en daarbovenop de enorme waardevermindering door inflatie. · De energiekosten stegen met 400%. · 8 op 10 Belgen worden gefinancierd door de staat. (Delokalisering van bedrijven) · Bedrijven en handel delokaliseerden naar de nieuwe markten (lageloonlanden) · De werkloosheid in de privé steeg angstwekkend. · De faillissementen van de privé KMO bedrijven stegen angstwekkend. · De knowhow van bankroete KMO bedrijven verdwijnt in de vergeetput. · De Braindrain of kennisvlucht naar landen buiten Europa stijgt enorm. · De staatsschulden zijn oncontroleerbaar geworden. · De sociale besparingen van de staat draaien democratie, welzijn en welvaart terug. · Privaatbankschulden zijn oncontroleerbaar door het speculeren in plaats van te investeren in KMO bedrijven en burgers.. · Prachtige KMO bedrijven hier gingen massaal bankroet door import van producten van de nieuwe markten en lageloonlanden, concurrentie is onmogelijk geworden. · Democratisch verkozen regimes worden vervangen door de technocraten van de elite. · Werknemers in Europa beconcurreren zichzelf met de laagste lonen, de slechtste werkvoorwaarden en de slechtste sociale zekerheid, dit met massale volksverhuizingen en racisme als gevolg. · Europese volkeren worden economische nomadenvolkeren op jacht naar geld en werk. · Privaat banken en grote firma’s gaan bankroet en worden gered met belastingsgeld van de gemeenschap. · Er zijn nu drie keer meer Euro’s en waardepapieren bijgedrukt dan in de hoogconjunctuur en het blijft crisis, waar zijn deze Euro’s naartoe? · Het geld en waardepapieren zitten op hopen bij enkele, (de rijke geprivilegieerde elite) · Het aantal rijke geprivilegieerde elite en jetset verviervoudigden op vijf jaar tijd. · Alle belastingsparadijzen samen bezitten twee keer meer geld dan de totale wereldgemeenschap. · Het vertrouwen van de wereldsamenleving in geld en waardepapieren is totaal verloren gegaan, er is enkel nog vertrouwen in goud en andere edele metalen. · Privaat speculanten en banken blijven legaal de wereldsamenleving leegzuigen ongeacht de hoeveelheid bijgedrukt geld en waardepapieren. · Alle vormen van herverdeling zijn onmogelijk geworden en worden zelfs wettelijk beschermd, daar zal nu een einde moeten aankomen om oorlogen te verhinderen. · Europa heeft nu reeds 12.600 miljard belastingsgeld van Europese burgers in de privaateconomie en privaatfinanciële sector gestoken, dit om het verdronken schulden kredietkalf (vrije marktkapitalisme) uit de sloot te halen. 1. http://rt.com/news/dream-crisis-italy-euro/ 2. http://www.sonyclassics.com/insidejob/

    Crisis In The Congo: Uncovering The Truth http://www.youtube.com/watch?v=vLV9szEu9Ag&feature=player_embedded#at=153

    Werkende armen in Europa - België. http://translate.google.com/translate?u=http%3A%2F%2Fwww.eurofound.europa.eu%2Fewco%2Fstudies%2Ftn0910026s%2Fbe0910029q.htm&sl=en&tl=nl

    De werkloosheidsgraad in de eurozone is gestegen tot een nieuw record van 11,6 procent. Dat blijkt uit cijfers van het Europees bureau voor statistiek Eurostat. (31 oktober 2012)

    Volgens berekeningen van Eurostaat telde de eurozone in september 18,49 miljoen werklozen. Dat zijn er 146.000 meer dan in augustus. Omgerekend bedraagt de werkloosheidsgraad 11,6 procent tegenover 11,5 procent een maand eerder. In de volledige Europese Unie zitten 25,75 miljoen mensen zonder baan. (BO)

  • door Kristof Decoster op dinsdag 11 december 2012

    Ik heb het elders (op mijn blog) ook al geschreven, maar misschien is het goed dat ik mijn reactie hier nog eens probeer samen te vatten.

    We moeten in oorlogsmodus gaan, dat is ongetwijfeld juist - maar dat veronderstelt dat (1) er al een oorlog gaande is, en (2) dat iedereen die ook al in dezelfde mate voelt, zodat er een verenigde reactie kan volgen. (3) Een derde element - vorige week ook door Monbiot aangehaald, is dat het dominante neoliberalistische discours van deze tijd een door de overheid (of in deze tijden, door een vorm van Global Governance) gestuurde "oorlogsmodus"respons bijna onmogelijk maakt. Je moet dus bij wijze van spreken eerst het neoliberale eenheidsdenken met de grond gelijk maken, vooraleer we met zijn allen in oorlogs-modus kunnen gaan. Wat (3) betreft, hebben we nog een hele weg te gaan, zoals je aangeeft in je artikel.

    Wat (1) en (2) betreft: ook daar mangelt het helaas overduidelijk aan. Dat geldt zowel voor de Europese sociale crisis (die vooralsnog een stuk sterker gevoeld wordt in Zuidelijke Europese landen en Ierland, waar inderdaad een echte sociale oorlog woedt, terwijl het bij ons veeleer sociale crisis is voor sommigen, en anderen nog altijd weinig of niks voelen, behalve een vage onrust over de toekomst)) als voor de klimaatcrisis, waar sommige landen (zoals Canada bv.) op korte termijn nog altijd denken garen te kunnen spinnen uit de opwarming van het klimaat, andere landen denken dat het op korte termijn nog wel allemaal meevalt (zoals België) terwijl nog andere landen en regio's al aan den lijve ervaren wat een ecologische oorlog inhoudt. Probleem is dat we anno 2012 met zijn allen tegelijk (minstens op Europees niveau voor de sociale oorlog, en op wereldniveau voor de ecologische uitdaging) in oorlogsmodus moeten gaan. Dat is heel wat moeilijker dan in één land afzonderlijk, zoals in WO II. Vandaar het pijnlijke schouwspel in de EU, en vandaar het al even treurige spektakel op opeenvolgende klimaattoppen.

    Tijdens de oorlog slaagden landen als de VS, Engeland (maar ook nazi-Duitsland bv.) er inderdaad in om in oorlogsmodus te gaan, maar toen waren ze al in oorlog - voor de oorlog bleek dat een heel stuk moeilijker, bv. in Engeland, én zat iedereen overduidelijk in hetzelfde schuitje in dergelijk land.

    Echt lessen op sociaal gebied werden er overigens pas getrokken na de Wereldoorlogen, helaas.

  • door marij op dinsdag 11 december 2012

    met alle respect voor uw artikel dat oproept tot solidariteit, maar als 49-jarige werkzoekende kan ik daar geen begrip meer voor opbrengen : deze maatschappij spuwt mij (nog dagelijks) uit, we leven in een democratie, dus ik spuw terug : ons gezin (2 volwassenen, 1 dochter) is haar emigratie al volop aan het voorbereiden, buiten Europa, buiten dit Avondland dat -zals het de kondratievcyclus betaamt- in (letterlijke) rotvaart afstevent op zijn winterse trogoorlog. Het zal niet anders zijn. Neen.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties