Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Antwerpen: War on Drugs

Bij de Antwerpse lijsttrekkersdebatten duikt de War on Drugs (oorlog tegen drugs) voortdurend op. Niet onverwacht, want in de zomer van vorig jaar scheerde de drugshysterie al hoge toppen in de Seefhoek en begin dit jaar werd met sleutelbossen gerammeld tegen de drugscriminaliteit. Sleutelbossen als symbool voor bedreigde eigendommen. Politiek en politie werd gevraagd nog harder op te treden.
maandag 8 oktober 2012

De steun voor de oproep kwam toen van N-VA en JongVLD tot Groen en Rood!. N-VA trapte zelfs in het voorjaar de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen af met het drugsthema als topprioriteit.

Het is begrijpelijk dat buurtbewoners reageren tegen problemen in hun woonomgeving en aan de overheid vragen om daaraan te werken. De gevraagde oplossing, een meer repressieve aanpak, draagt evenwel niet bij tot een fundamentele aanpak van het probleem.

Mensen criminaliseren omwille van hun drugproblematiek is niet de goede benadering. Drugsverslaving is geen crimineel maar een sociaal probleem. Armoede en sociale uitsluiting vormen de voedingsbodem waarop illegale handel en zwarte economie welig tieren. Als een beleid doeltreffend wil zijn, dan richt het zich op de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting. Niet op symptomen, niet op het wegduwen van een sociale problematiek achter de gevels, in de verborgenheid.

Met de uitzonderingsmaatregelen sinds 2010 werd het De Coninckplein geviseerd. Het zo geloofde 'harde' optreden heeft echter enkel tot de verplaatsing van de (zichtbare) overlast geleid, getuige de toenemende klachten elders in de stad. Symptoombestrijding leidt steevast tot verplaatsingsgedrag.

Ondertussen is duidelijk geworden wie de echte slachtoffers van de repressieve aanpak zijn: de sociaal-zwakkere gemeenschappen, voornamelijk (maar niet uitsluitend) Afrikaanse. De werkelijke agenda van de zogenaamde overlastbestrijding lijkt dan ook de verdrijving van volkse cafés, theehuizen en winkels van sociaal-zwakkere groepen en uiteindelijk de sociaal-zwakkeren zelf. Kapitaalkrachtigen kunnen dan de wijk innemen. Gentifricatie wordt deze aanpak genoemd, sociale verdringing is een duidelijker woord. De sociale problematiek verschuift dan naar andere stadsdelen (vb. Deurne-Noord), later met dezelfde fenomenen.

We zijn de strijd aan het winnen, hoorden we in het voorjaar euforisch in Antwerpen. Een opmerkelijke uitspraak, want internationaal klinkt de stem alsmaar luider dat de War on Drugs verloren is. Zoals op de Amerikaanse top in Colombia, waar steeds meer landen spreken over het terugdringen van drugscriminaliteit door legalisering. Zoals de Global Commission on Drug Policy (met o.m. een voormalig VN-topman en oud-presidenten van Brazilië, Colombië, Mexico en Griekenland) in een rapport vorig jaar: de mondiale strijd tegen drugs is mislukt, met verwoestende gevolgen voor individuen en samenlevingen wereldwijd. De commissie vraagt een punt te zetten achter criminalisering, marginalisering en stigmatisering van druggebruikers.

Drugshandel is zeer lucratief net omdat het illegaal is. Het echte geldgewin loopt echter niet in de straten rond. Drugsbaronnen achter de schermen maken gewetenloos misbruik van sociale wantoestanden. Daar zijn de echte criminelen te vinden en het zijn hun praktijken die illegaal moeten verklaard worden.

Het is uiteraard geen eenvoudige zaak om op een lokale schaal een andere aanpak van het drugsfenomeen uit te werken. Toch zijn er voorbeelden van landen (vb. Nederland, Portugal) waar men reeds nagedacht heeft over een regulering van het drugsfenomeen. Alleszins worden druggebruikers momenteel meer en meer opgejaagd en benaderd als criminelen.

Veiligheid beschouwen we als een grondrecht. Het is vooral de gewone man en vrouw in de straat die recht heeft op het waarborgen ervan. Hoe waarborg je veiligheid in een buurt? Interventieteams zijn hier niet geschikt voor, we horen te vaak klachten van intimidatie en agressie. Maar zelden klagen sociaal-zwakkere groepen over de wijkagent, en die functie verdient uitbreiding: zichtbare 'wandel'-politie die een goed contact onderhoudt met bewoners en handelaars, vriendelijk en aanspreekbaar, maar tegelijk kordaat de wettelijke grens bewakend.

Een veilige maatschappij is een samenleving waarin armoede en sociale uitsluiting met alle middelen bestreden worden. Overlast of conflicten pak je eerst aan met overleg en sociale werkers/begeleiders.

Het is nodig dat problemen realistisch worden beschreven, zonder overdrijven noch onderschatten. Daarom pleiten wij voor breed overleg waarbij alle betrokkenen rond de tafel worden uitgenodigd, met inbegrip van de sociaal-zwakkeren, niet in het minst ook druggebruikers, samen met de organisaties die met hen werken.

Mark De Quidt – Wij zijn ook van A!; Tino Ruyters – Free Clinic vzw; Koen De Vylder – CAW Metropool; Rudi Smis, Ilse Hackethal – Samenlevingsopbouw Antwerpen stad; Tinne Kenis – Kif Kif; An-Rose Vandewinckele – Levanto; Cis Dewaele – Vlastrov Straathoekwerk; David de Vaal – de8  Antwerps Minderhedencentrum; Bob Jacobs – Kras Jeugdwerk; Ludo Renders – la Piscine d’Activté.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

11 reacties

  • door Koen Calliauw op maandag 8 oktober 2012

    Lees over de houding van de Antwerpse politieke partijen inzake drugs ook deze recente Opinie op DeWereldMorgen.be :

    http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/10/01/ugent-kweekte-jij-cannabis

  • door Steven Frans op dinsdag 9 oktober 2012

    De makers van deze topserie verwoordden het ook zeer treffend: "What the drugs themselves have not destroyed, the warfare against them has. And what once began, perhaps, as a battle against dangerous substances long ago transformed itself into a venal war on our underclass. Since declaring war on drugs nearly 40 years ago, we've been demonizing our most desperate citizens, isolating and incarcerating them and otherwise denying them a role in the American collective. All to no purpose. The prison population doubles and doubles again; the drugs remain."

  • door BERNARD DESMET op dinsdag 9 oktober 2012

    Indertijd leverde de drooglegging de Verenigde Staten een sterke en rijke maffia op, vandaag levert de drugcommerce geld aan allerlei dubieuze en criminele organisaties. Maar los daarvan zijn er nog andere argumenten om voor legalisering te pleiten (wat nog altijd totaal iets anders is dan goedkeuren of bevorderen van drugsgebruik) 1) een forse klap aan criminele organisaties 2) betere controle op de kwaliteit van de producten, met als resultaat minder negatieve gevolgen voor de gebruikers 3) politie die zich met andere zaken kan bezighouden zoals fraude, mensenhandel en ander fraais 3) extra bron van inkomsten voor de overheid door accijinzen 4) minder volk in de gevangenis 5) inkomsten voor de landbouwers in de herkomstlanden 6) betere begeleiding mogelijk van verslaafden door depenalisering en bespreekbaar maken. (cf. sigaretten, compleet wettelijk, maar alsmaar minder 'hip')

    Tot slot, drugs gebruiken is ongezond en risicovol, maar het is nog altijd een eigen keuze al dan niet voor een gezond en risicoloos leven te kiezen

  • door Benjamin Slap op dinsdag 9 oktober 2012

    Mark de Quidt van de vereniging ‘Wij zijn ook van A!’ pleit in zijn lezersbrief tegen een meer repressieve aanpak van de drugsproblematiek. Meteen is de altruïstische toon gezet. Instanties die zich ontfermen over verslaafden zijn in onze buurt al lange tijd en in grote mate aanwezig. Het spreekt voor zich dat dit een aanzuigeffect creëert waardoor het alsmaar moeilijker wordt de vicieuze cirkel te doorbreken waar 2060 zich al lange tijd in bevindt.

    Gemakkelijkheidshalve vergeet de heer De Quidt te vermelden dat de drugsproblematiek in onze buurt gevoed wordt door dealers die opereren vanuit dubieuze horeca. Een zwarte en grijze economie smoren elk initiatief om kwalitatieve middenstand te laten groeien in de kiem. Bovendien is hij van mening dat interventieteams niet het geschikte middel vormen voor de aanpak van drugs. De resultaten van de Saturn-acties (eerder dit jaar door de stad voorgesteld) toonden nochtans het tegendeel aan. De vele sluitingen die werden doorgevoerd in 2060 zijn het beste bewijs van het bestaan van het probleem. Als er een merkbare vooruitgang merkbaar is rond het De Coninckplein is dit dankzij het kordate optreden van de politie. Gevallen van intimidatie en agressie zijn naar onze ervaring eerder afkomstig van dealers dan van ordehandhavers.

    Dat de heer De Quidt zich opwerpt als de beschermheer van sociaal zwakkeren getuigt daarom vooral van hypocrisie. Als hij werkelijk begaan was met het samenleven in onze buurt zou hij beter pleiten voor het responsabiliseren van heel wat horeca-uitbaters: bouwovertredingen, bestemmingswijzigingen, openingsuren, nachtelijke dubieuze leveringen, zwartwerk, sluikstort, handelszaken met tientallen zaakvoerders, dekmantels voor drug- en mensenhandel.

    Als er in onze buurt bevolkingsgroepen zijn die bescherming verdienen zijn het eerder ouderen en kinderen en niet zozeer verslaafden en dealers. Want welk signaal geeft een overheid die bereid is meer te investeren in mensen die bewust (!) de wet overtreden dan in eerzame burgers?

  • door Koen Calliauw op dinsdag 9 oktober 2012

    @ Benjamin Slap, niet ver van 'den 2060' in de Ploegstraat achter de Zoo, bevindt zich het 'kraakpand' 't Klooster, eigendom van de Provincie Antwerpen.

    Dergelijke vrijwilligers initiatieven vingen in Vlaanderen, Wallonië, Brussel tienduizenden sociaal uitgesloten mensen op. Gecriminaliseerd door figuren als De Wever en P.Janssens. Door hun politie opgejaagd nadat ze door de neo-liberale vrije markt beroofd werden. Een door UNIZO toegejuichte repressie.

    Het is waar dat sommigen 'bewust de wet overtreden'. 'De wet is logen...' staat in het socialistisch strijdlied de Internationale. De slachtoffers van die 'logen...' hebben gelijk de uitpuilende maar voor hen onbereikbare 'vrije markt' te bestelen uit lijfsbehoud.Onrechtvaardige wetten zijn er voor om aan de laars gelapt te worden. Besteel de dieven. Neem en eet...

    In het kader van de verkiezingen publiceerde De Standaard vandaag een bijdrage over extreme armoede in Antwerpen. Lees dit :

    http://www.standaard.be/krant/tekst/index.aspx?oDay=9&oMonth=10&oYear=2012&articleid=DMF20121008_00327165

    • door Benjamin Slap op dinsdag 9 oktober 2012

      Het originele opiniestuk insinueert dat er op dit moment geen enkele vorm van opvang of begeleiding voor drugsverslaafden zou bestaan. Niets is in Antwerpen-Noord minder waar! Bovendien is de suggestie dat er een verbogen agenda gehanteerd wordt om het allochtone verenigingsleven te viseren ronduit misselijkmakend. Heel veel allochtone (!) handelaars zijn in onze buurt slachtoffer van het drieste optreden van dealers - die vaak opereren in bendes. Als deze handelaren de wet aan hun laars zouden lappen zoals u voorstelt is het maar een kwestie van tijd voor u enkele dealers met overgesneden keel uit de goot mag gaan opvissen. Survival of the fittest! Is dit een samenleving waar wij naartoe willen? Even bij de les blijven aub voor u het wereldwijde kapitalisme en de neoliberale markt erbij betrekt. Zulke abstracties spreken u immers niet tegen.

    • door Koen Calliauw op dinsdag 9 oktober 2012

      Sorry, wellicht kan het artikel 'Ze vallen overal uit de boot' niet gelezen worden door iedereen. Daarom hier de volledige tekst in 'De Standaard' van 9/10/12.

      ***

      ANTWERPEN - Elke maand worden er in Antwerpen een driehonderdtal sans-papiers opgepakt. Omdat ze geen geldige verblijfsdocumenten hebben of omdat ze criminele feiten pleegden. ‘Een overlevingsstrategie', zegt Koen Calliauw, links actievoerder en oprichter van het Daklozen Actie Komité. ‘Ze vallen overal uit de boot.'

      In een donkere zijstraat achter de dierentuin staan iets voor achten een zeventigtal mensen. Het regent, maar de meesten staan hier elke dag. Met een grote plastieken zak in hun hand, wachten ze op de dagelijkse voedselbedeling.

      De vzw Broodnodig krijgt het voedsel van lokale handelaars. Vrijwilligers verdelen het onder wie het nodig heeft. Er zijn daklozen, mensen die in armoede leven, maar ook asielzoekers en mensen zonder papieren. ‘Wij zijn er voor iedereen', zegt Vladimir Knegevitch, een trucker die na zijn uren het voedsel verdeelt. ‘Wie hier elke avond staat, heeft het nodig. Daar ga ik vanuit.'

      Een van de vaste klanten is Marcel Nougni (24), geboren in Kameroen en iets langer dan een jaar in België. Hij zegt dat hij zijn land ontvluchtte omdat hij zich er niet veilig voelde door zijn homoseksuele geaardheid. Nadat zijn asielaanvraag drie keer werd afgewezen, omdat de instanties zijn verhaal niet geloofwaardig vonden, kreeg hij het bevel om het land te verlaten. ‘Maar ik zou hier graag blijven', zegt Nougni.

      Marcel werd een half jaar opgevangen in het asielcentrum in Broechem. Toen zijn aanvraag werd afgewezen, stopte die opvang. ‘Ik heb niets. Alleen de kleren die ik aan mijn lijf heb', zegt Marcel die al een tijdje een taalcursus Nederlands volgt. ‘Ik ben blij dat ik dagelijks terecht kan in de Ploegstraat voor eten. Ik weet niet wat ik anders zou doen.'

      Bouwwerf

      Hij sliep twee maanden buiten op een bouwwerf aan het Sint-Jansplein. Voorlopig heeft hij onderdak gevonden in een kraakpand. Overdag blijft hij meestal binnen. ‘Als ik buiten kom, word ik raar bekeken. Of erger nog: aangesproken door de politie. Tot nog toe werd ik gelukkig nooit gecontroleerd.'

      Maandelijks worden er op Antwerps grondgebied ongeveer driehonderd sans-papiers opgepakt. De meesten na een controle, toen bleek dat ze geen geldige verblijfsdocumenten hadden. Een kleiner aantal (ongeveer 20 procent) werd opgepakt omdat ze criminele feiten gepleegd hadden zoals diefstal of drugshandel.

      Tussen mei en juli dit jaar werden er volgens de Dienst Vreemdelingenzaken in Antwerpen 816 mensen opgepakt die er illegaal verbleven. Daarvan mochten er 179 beschikken, bijvoorbeeld omdat hun procedure nog lopende was. Bijna 500 mensen kregen wel het bevel om binnen de dertig dagen het grondgebied te verlaten. Op eigen houtje, dus is het lang niet zeker dat ze dat ook effectief gedaan hebben.

      De kleinste groep – 141 mensen – werd opgesloten in een gesloten centrum in afwachting van een repatriëring. Daarvan zijn er op dit moment al 81 het land uitgezet. Volgens DVZ gaan opsluiting, verwijdering en vrijwillige terugkeer van mensen zonder papieren in stijgende lijn.

      Veiligheid

      ‘In Antwerpen is de politie veel strenger dan bijvoorbeeld in Gent', vindt Maria Arredondo van het Antwerpse integratiecentrum ‘De 8'. Ze heeft weet van een vrouw zonder papieren die verkracht werd. ‘Toen ze de verkrachting ging aangeven, werd ze aangehouden. Ze zit nu in een gesloten centrum', zegt Arredondo. ‘Sans-papiers zijn bang voor de politie en duiken onder.'

      Als grootste stad van Vlaanderen trekt Antwerpen veel nieuwkomers aan – met en zonder papieren. Dat heeft gevolgen voor het onderwijs, de sociale huisvesting en het OCMW, maar ook voor de veiligheid die nog altijd hoog op de politieke agenda staat.

      Toen illegale drugsdealers vorig jaar Borgerhout en Antwerpen-Noord in rep en roer zetten, werd de discussie op het scherp van de snede gevoerd. ‘De situatie is goed en krachtdadig aangepakt door de politie', zegt Nico Volckeryck van Unizo Antwerpen. ‘Maar het probleem is lang niet opgelost. De dealers hebben zich alleen verplaatst.'

      Op dit moment hebben de Antwerpse handelaars volgens Unizo vooral last van winkeldiefstallen en overlast door armoede. Niet alleen in Antwerpen-Noord, maar ook in het centrum. ‘Dat is uiteraard geen exclusief asiel en migratieprobleem, maar het hangt wel samen', vindt Volckeryck. ‘De laatste tijd zien we dat die problemen op het stadhuis met de mantel der liefde worden bedekt.'

      Volgens Koen Calliauw, linkse actievoerder en oprichter van het Daklozen Actie Komité, zijn die criminele feiten het gevolg van een overlevingsstrategie. ‘Omdat sans-papiers overal uit de boot vallen', zegt hij. ‘De stad is niet van iedereen. Voor de sans-papiers en de daklozen is er geen opvang. Voor asielzoekers is die er ook niet altijd.'

      Hoe groot het asielprobleem in Antwerpen is, is niet duidelijk. Over het aantal asielzoekers en sans-papiers is er geen cijfermateriaal voorhanden. Binnen het CAW en het Antwerps integratiecentrum ‘De 8' die vaak met de groep werken, denken ze dat er minstens enkele duizenden in Antwerpen zijn.

      Ook in het kraakpand in de Ploegstraat achter de dierentuin durft niemand het aantal asielzoekers en sans-papiers te schatten. Mensen lopen er af en aan, verdwijnen soms een tijdje en komen weer terug. Hassan Kanu (29) uit Sierra Leone, die na vier jaar en twee asielaanvragen het land moet verlaten, woont al een tijdje in het kraakpand waar hij helpt met klusjes. ‘Ik wil niemand tot last zijn', zegt hij. ‘Ik heb nog nooit gestolen. Dat wil ik niet. Ik wil gewoon een beter leven.' (De Standaard - 9/10/12)

  • door banksterkiller op dinsdag 9 oktober 2012
  • door Nivo V op zaterdag 27 oktober 2012

    Ik zie dat mijn reactie verwijderd is.. over censuur gesproken.. ik blijf er op wijzen dat Samenleving opbouw mee de Sleutelbos actie heeft helpen organiseren ik blijf dus verbaasd dat samenlevingsopbouw mee deze tekst ondertekend.. Nico Volckeryck Voorzitter UNIZO Antwerpen Stad .

  • door Wij zijn ook van A op zaterdag 15 december 2012

    De Morgen publiceerde de opinie pas vandaag 15 december 2012 onder de titel "Drugshysterie aan de Schelde". Aanleiding zijn de nieuwe plannen van de War on Drugs, van het nieuwe stadsbestuur en van de Antwerpse procureur.

    http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1549419/2012/12/15/Drugshysterie-aan-de-Schelde.dhtml

    • door vzw De Bilzen op woensdag 19 december 2012

      Eerst even voor de goede orde: dit opiniestuk verscheen al op 6 oktober in GVA en op De Wereld Morgen (http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/10/08/antwerpen-war-drugs). Bovendien hebben sommige mede-auteurs van dit stuk de sleutelbosactie van begin dit jaar in de Handelsstraat mee ondersteund… over windhaangedrag gesproken.

      Ter zake: uit de resultaten van de Saturn-acties (in januari door de stad voorgesteld) bleek dat ruim 40% van de gecontroleerden (op zoek naar drugs) niet woonachtig is in Antwerpen. Deze personen wonen of werken hier niet en hebben hier eigenlijk niets te zoeken, behalve hun portie drugs. Dat het bestuur maatregelen neemt om zoekgedrag te beboeten is dan ook een logische beslissing. Bovendien willen wij ons andermaal met klem verzetten tegen de stelling dat deze acties georganiseerd worden om een allochtoon verenigingsleven te viseren of om sociaal zwakkeren te verdrijven. Antwerpen-Noord is de meest tolerante buurt in één van de meest permissieve steden in één van de meest libertaire landen ter wereld. Geen enkele agent houdt zich hier bezig met ‘een jointje’. Dat sommige personen of instanties steigeren wanneer de duimschroeven ook maar een beetje worden aangedraaid is lachwekkend. De stelling dat de Antwerpse politie de vergelijking met de Gestapo kan doorstaan ronduit leugenachtig. De grote pleitbezorgers van een legalisering zouden beter eerst bepalen wie de echte slachtoffers zijn van deze problematiek in onze buurt: bonafide handelaars, hardwerkende mensen, onschuldige kinderen, ouderen.

      Waarom rijden mensen honderden kilometers naar Luxemburg om sigaretten in te slaan terwijl ze die om de hoek kunnen kopen? Waarom downloaden mensen illegaal muziek of films terwijl ze perfect legaal de CD’s of DVD’s kunnen kopen? Waarom bestaat er een namaak-industrie terwijl de echte producten overal verkrijgbaar zijn? Met een legalisering van drugs zal het net zo gaan. Een door de overheid gecontroleerde productie en distributie met accijnsheffingen zal duurder zijn voor de eindgebruiker en er zullen altijd mensen zijn die niet bereid zijn die meerprijs te betalen. Zo zou er ook in een gelegaliseerde wereld een zwart circuit blijven bestaan dat nog lucratiever is.

      Tenslotte kunnen de believers van legalisering zich afvragen waarom men in Nederland – decennialang hét gidsland geweest op dit gebied – volledig is teruggekomen van dit beleid. Een legalisering van hennepteelt is enkel toelaatbaar voor medische of industriële toepassingen (chronisch zieken, MS- of AIDS-patiënten, basisproduct voor kunststoffen), in geen geval voor puur recreatief gebruik. Want ofschoon de gebruiker een zelfbeschikkingsrecht heeft over zijn lichaam is het wel de maatschappij die jarenlang de gevolgen en de kosten kan dragen (cfr: eerste bejaardentehuizen voor verslaafden in Nederland!).

      Benjamin Slap Bestuurslid communicatie

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties