about
Toon menu

Wist je dat Syrische rebellen de sharia aan het invoeren zijn?

De gewapende rebellie in Syrië heeft meerdere vaders en meerdere gezichten. Hoe verwerpelijk het regime onder Assad ook is, deze rebellen zijn niet veel beter, in bepaalde opzichten zelfs slechter. Marc Vandepitte vervolgt zijn 'Wist je dat' reeks met boeiende stukjes relevante informatie.
donderdag 27 september 2012

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

De bloedige aanslag in Damascus op 18 juli, waarbij twee ministers en de schoonbroer van Assad om het leven kwamen, gaf de Syrische milities de wind in de zeilen. Naast een aanval op Damascus lanceerden ze kort daarop een groot offensief om Aleppo, de tweede stad van het land in te nemen. Het Westen reageerde aanvankelijk euforisch, de regering van Assad zou nu spoedig vallen.

Maar wist je dat de rebellen er niet in slaagden om bij de stadsbewoners, inclusief de sympathisanten en onbeslisten, steun te krijgen voor hun aanval? Het offensief ging ook hun mogelijkheden te boven en was in feite een ‘strategische overstretch’. Het legde ook heel wat zwakheden bloot: gebrek aan coördinatie, tactische en logistieke tekortkomingen en het ontbreken van politieke eenheid.

Wist je dat die verdeeldheid ook wordt aangewakkerd van buitenaf? De twee belangrijkste leveranciers van wapens en geld, Qatar en Saoedi-Arabië, steunen namelijk rivaliserende milities en groeperingen in Syrië. Qatar mikt, net zoals Turkije op de Moslimbroeders, terwijl Saoedi-Arabië steun verleent aan de meer radicale Salafisten.

Wist je dat in de gebieden die de rebellen controleren de islamisten het meer en meer voor het zeggen krijgen en dat zij een harde versie van de sharia aan het invoeren zijn? Seculiere rechters worden vervangen door clerici en voortaan moeten verdachte criminelen lijfstraffen ondergaan. In Aleppo worden die toegediend met rubber slangen en geknoopte touwen. In een stadje vlakbij de grens met Turkije dreigden de islamisten de handen van de vermeende dieven te amputeren en paradeerden ze met hen door de stad om ze te schande te maken. Libië en Mali wenken.

Jacques Beres, medeoprichter van Artsen zonder Grenzen heeft het van nabij meegemaakt. Hij werkte twee weken in een ziekenhuis in Aleppo. Minstens de helft van de rebellen die hij verzorgde waren van niet-Syrische afkomst. Deze lui zijn blijkbaar vooral bezig met hoe ze na de val van Assad een Islamitische staat kunnen oprichten als onderdeel van een wereldemiraat, uiteraard met invoering van de sharia. Onder hen enkelen afkomstig uit Frankrijk die zegden geïnspireerd te zijn door Mohammed Merah. U weet nog wel, de man die in maart in Toulouse zeven mensen vermoordde in naam van Al Qaeda.

De milities geraken beter bewapend. Ze beschikken over automatische geweren, raketgranaten, antitankraketten, luchtafweergeschut en wellicht zelfs enkele draagbare grond-luchtraketten. Deze wapens worden voornamelijk geleverd door de Golfstaten. Het Westen heeft er ook wel geleverd, maar wist je dat het Westen nu meer en meer op de rem gaat staan uit vrees dat deze wapens in de verkeerde handen (jihadis, Al Qaeda) zouden kunnen terechtkomen? Zo hebben de VS Qatar al gewaarschuwd om geen draagbare grond-luchtraketten te leveren.

Volgens waarnemers heeft de aanval op Aleppo de slagkracht van de rebellen verzwakt. Komt daarbij dat de Syrische Nationale Raad (SNC) omwille van interne verdeeldheid en gebrek aan geloofwaardigheid op het terrein, meer en meer irrelevant geworden is. Is het toeval dat de roep om militaire interventie daarom steeds luider klinkt?

Die roep komt in de eerste plaats vanuit de Golfstaten. De eerste minister van Qatar heeft CNN gemeld dat Arabische landen aan een plan B werken. Dat plan bevat een no-fly zone voor sommige delen van Syrië en het opzetten en erkennen van een voorlopige regering in het noorden van het land. Wist je dat dit plan ook bediscussieerd wordt met niet-Arabische landen als Turkije en Frankrijk, beiden lid van de NAVO?

Maar over een no-fly zone rondom een ‘safe haven’ moet men zich niet teveel illusies maken. Volgens defensiespecialist Haggerty van het befaamde Massachusetts Institute of Technology is de idee dat zo’n no-fly zone zou kunnen beperkt worden tot een defensieve operatie ‘wishful thinking’. Het zou om een grootschalige en offensieve militaire interventie gaan.

De Syrische luchtmacht is vijf keer zo gesofisticeerd als die van Libië en tien maal zo groot als die van Servië. Bij het begin van de interventie zouden er minstens tweehonderd gevechtsvliegtuigen nodig zijn en nog eens meer dan honderd begeleidende vliegtuigen. Dat is een veelvoud van wat in Libië ontplooid werd. Er zouden daarnaast zo’n 600 à 700 kruisraketten noodzakelijk zijn. Ter vergelijking, in Libië werden er 221 ingezeten en bij de invasie in Irak in 2003 802.

In de Westerse wereld is in elk geval geen meerderheid voor militaire interventie in Syrië. In de Europese Unie is 59% tegen en 33% voor. In de VS is dat respectievelijk 55% en 35%, in Turkije 57% en 32%. Wist je dat Morsi, de president van Egypte – het grootste Arabische land - zich in de VN heeft uitgesproken tegen zo’n militaire interventie?

Lees (luister) tip:

Interview met Samir Amin over Libië en Syrië.

Citaat van de week:

“Egypte doet inspanningen om een einde te maken aan de tragedie in Syrië binnen een Arabisch, regionaal en internationaal kader. Een kader dat de eenheid van deze broederlijke staat bewaart, dat alle groepen van het Syrische volk omvat zonder discriminatie op basis van ras, geloof of sekte, en dat de Syriërs de gevaren bespaart van een militaire interventie, waartegen we gekant zijn.”

Mohamed Morsi, president van Egypte.

In deze rubriek brengt veellezer Marc Vandepitte markante feiten, cijfers of quotes van over heel de wereld die in de andere media weinig of geen aandacht kregen, maar zeker het vermelden waard zijn om de chaotische wereld van vandaag te begrijpen.

reacties

8 reacties

  • door jantje op donderdag 27 september 2012

    marc vandepitte heeft de laatste maanden zijn discours over syrie 'gevoelig' aangepast. dat kon bijna niet anders omdat deze bloeddorstige oorlog het antwoord is van het assad-regime op de groeiende ontevredenheid en het 'wegvallen van de remmen' bij een groot deel van de bevolking..

    wat marc vdp daarbij echter nog steeds niet goed kan (of wil) verbergen is dat zijn sympatie voor het 'linkse' regime van dictator assad groter is dan voor degenen van de syriers die hun 'president-voor-het-leven' meer dan grondig beu zijn. dat blijkt okk weer duidelijk uit deze 'wist je analyse'

    jan van reusel

    • door Ludo Keersmaekers op vrijdag 28 september 2012

      Jan, Ontken je dat Qatar en Saoedi-Arabië opstandelingen militair steunen ? Ontken je dat er buitenlandse islamitische fanatiekelingen meevechten ? Er is zelfs nooit ontkend door de Belgische staasveiligheid dat er ook Belgen meevechten Dat gaat een oplossing steeds maar moeilijker maken . De nieuwe VN gezant Brahimi spreekt over het gevaar dat de hele regio betrokken wordt . Dus elke buitenlandse interventie is uit de boze. Laetn we vooral zien dat het seculiere karakter van de staat behouden blijft .

      • door Hendrik Geeroms op vrijdag 28 september 2012

        In 1936 was er ook sprake van geen interventie, in de Spaanse burgeroorlog. Er werd zelfs een non-interventiepact afgesloten: de 'democratische' regimes weigerden de volksopstand te steunen en lieten aan Franco toe om een deel van het volk uit te moorden. De republikeinen werden van ongeveer alles beschuldigd: wreedheden...De beschuldigingen van Marc V. aan het adres van de Syrische oppositie lijken er wat op. Iedereen kent de afloop en het rauma dat vele Spanjaarden nu nog meedragen.

        • door EwoudV op vrijdag 28 september 2012

          maar dan wel met dan verschil dat de anarchistische projecten in Spanje zeker en vast het steunen waard waren, terwijl de islamistische projecten dat wat mij betreft alleszins niet zijn ...

    • door svdl op vrijdag 28 september 2012

      Onder de gordel man! Geen enkel argument dat ingaat op wat Marc gestaafd naar voor brengt. Neen, enkel karaktermoord. En daarboven nog een sausje van extreem tendentieze uitspraken zoals "het 'linkse' regime van Assad". Uw onderbuik is zich weer goed aan het roeren. Ik zou in de plaats daarvan maar eens een goede maaltijd eten om uw hersenen terug wat voeding te bezorgen. 't is nodig.

      • door Civilservantman op vrijdag 28 september 2012

        Beste Jan,

        Hoezo is de uitspraak dat Assads dictatuur 'links' is tendentieus? Syrie is formeel een socialistische republiek met alle bijbehorende elementen zoals een jeugdmilitie, vrouwenkiesrecht (niet zo gebruikelijk in die regio, al valt er natuurlijk niet echt iets te kiezen) en een staatspartij. En dit verklaart ook de 'historische' goede banden met Rusland en China die zelfs nu nog hun oude kameraden blijven steunen.

        Karaktermoord op Marcs verhaal is niet echt nodig: het is zo eenzijdig dat hij zichzelf al heel adequaat buitenspel zet. Wat voorbeelden: waarom doet Marc alsof alle opstandelingen in Syrie radicale islamieten zijn? Hoe groot is dat percentage dan wel? De meerderheid van de bevolking in Syrie is nauwelijks religieus (he, weer een element van de socialistische maatschappij!) en dat in Syrie een 'volks'opstand aan de gang is zal zelfs Marc toch niet willen ontkennen. Of is deze hele opstand het werk van duistere islamitische buitenlanders en zijn de Syriers eigenlijk heel tevreden met de eindeloze dictatuur van de familie Assad? En als de radicale moslims "steeds meer in controle zijn" (waarvoor Marc geen enkel bewijs geeft) hoe kan het dan dat de afgelopen maand een belangrijke leider van een radicale moslimmilitie is omgekomen toen seculiere strijders zijn kamp overnamen (een leider die eerder een Nederlandse fotograaf had ontvoerd die vervolgens ook weer door seculiere strijders uit het radicale kamp werd bevrijd). Dat klinkt als een hele andere machtsverhouding...

        Ik zal niet ontkennen dat radicale strijders in dit soort burgeroorlogen een risico vormen (voor na de overwinning op de dictator), maar voor de opstandelingen is dat van latere zorg. Eerst moet de huidige dictator overwonnen worden en daarvoor is elke hulp welkom. Als het westen niet thuis geeft (machteloze VN en weinig wapenleveranties) gaat men elders kijken en dan is ook radicale moslimhulp zeer welkom. Wil je dat voorkomen dan moet het weste doen wat ze horen te doen: met alle democratische krachten een volsopstand tegen een gewelddadige dictatuur steunen, zonodig militair. Dan is de kans het kleinst dat na de overwinning het volk kiest voor de radicale islam!

        Want, 'wist u dat', de communistische rebellen in Vietnam in de jaren zestig onder Ho Chi Mingh ooit zijn begonnen als democratische rebellen tegen de Franse overheersing? Pas toen het westen weigerde de opstand tegen de Fransen te steunen wendde men zich tot de Russen en Chinezen en werden het communisten. Kortom, als wij straks vrienden willen hebben in Syrie moeten we zorgen dat we ons nu als een vriend gedragen voor het Syrische volk. Niet met woorden maar met daden!

      • door Helene P op vrijdag 28 september 2012

        Jan Van Reusel zegt het misschien te persoonlijk, maar hij heeft gelijk: Marc is een hele tijd vreemd stil geweest over Syrië. Nu klinkt hij een beetje anders en schreef ook een genuanceerd, interessant artikel over Cuba. Ik denk echter niet dat je daar schamper over moet doen; het is verheugend. Zo speculeerde hij voorheen dat de USA wachtten tot na de verkiezingen om militair tussen te komen (Marc's voorlaatste artikel) en dat is nu blijkbaar niet meer houdbaar. Ook de zgn wijdse mediacampagne in het Westen voor militaire interventie was of overdreven, of had niet gewenste resultaten blijkens de opiniecijfers aan het einde van het artikel - cijfers die overigens weinig variatie tonen en toen al bekend waren. Geen complottheorie dus meer, een opluchting.

        Maar nog niet alles is zonneschijn naar mijn bescheiden mening. Ik ga niet alle bronnen na, maar was geïnteresseerd in de houding van burgers waarvan Marc suggereert dat ze, althans in Damascus, achter Assad blijven staan. Ik lees in het geciteerde artikel van The International Institute for Strategic Studies: "More importantly, rebel offensives in Damascus and Aleppo decisively shattered the pretence that the Assad regime presided over a functioning state grappling with disparate hordes of Islamist terrorists. Loyalist troops managed to repel them in several urban areas, but the regime is proving unable to regain the loyalty of civilians, even when the rebels have alienated them by their behaviour or by exposing them to regime retaliation." Vert: het gaat dus over het offensief in Damascus, genoemd door Marc, en Aleppo en zegt: "het regime is niet in staat gebleken om de loyaliteit van de burgers terug te winnen, ondanks het feit dat de rebellen hen vervreemd hebben door hun gedrag of door hen bloot te stellen aan vergelding door het regime". Dat lijkt logisch: burgers met hun gezinnen moeten meestal niks hebben van gevechten rondom hen om nog niet te spreken van terreur als wapen gebruikt door zowel de regering als de gewapende rebellen. Volgens hetzelfde artikel hebben maar liefs 2,5 miljoen burgers nood aan hulp als gevolg van gevechten in de steden. Maar dat zegt niets over hun eventuele trouw aan het regime zoals Marc suggereert. Verderop in hetzelfde artikel van IISS komt de slag om Aleppo, de grootste stad van het land: "Notably, Aleppo residents, including opposition sympathisers and fence-sitters, failed to rally behind the rebel attack – further evidence of the deep divides in Syrian society." Ook dat kun je geen steun voor het Assad regime noemen... Op militair gebied had Marc ook het volgende kunnen vermelden: "...the actual strength of the army may be half its strength on paper of 220,000 troops. Perhaps half of these can be trusted with routine security duties, such as guarding installations, manning checkpoints and escorting convoys, but the regime can only be certain of the loyalty and fighting effectiveness of the mainly Alawite 3rd and 4th divisions, elite special forces and the Republican Guard, a total of around 50,000 troops. These have carried out most counter-offensive operations in urban areas. There are other signs that Assad’s forces are over-extended. Reserves are being called up for active duty, but only about half are showing up. The resort to air power indicates that the regime is unwilling to deploy troops who might defect and to commit personnel to inconclusive battles over rural territory." Daaruit kun je opmaken dat het regime behoorlijke interne problemen krijgt die niet zonder meer te verklaren zijn door inmenging van Qatar en anderen. Ze wijzen er eerder op dat het hoog tijd is om de onderhandelingstafel klaar te zetten en waarschijnlijk ook dat Assad met zijn familie maar beter kunnen vertrekken als hij echt bezorgd is voor zijn land en volk.

        Tot zover een snel 'cherry picking' uit één van Marc's bronnen. Maar over het algemeen gesproken zijn Marc's aangedragen gegevens en standpunten in mijn ogen nu leesbaar geworden. Al ware het maar omdat... ik ze allemaal al had gelezen in diverse grote en minder grote media voor een algemeen publiek. Nu weet ik helaas niet wat de Vlaamse media erover bericht hebben, want ik consulteer liever andere bronnen over onderwerpen als Syrië en krijg interessante analyses toegestuurd door journalisten gespecialiseerd op het Midden-Oosten die ze opdelven uit vele bronnen. (Courrier international heeft vaak dergelijke interessante artikelen, ook al is die altijd kritisch geweest t.a.v. het Baath regime.) Ik ben dus blij dat ik nu op DWM een genuanceerdere visie vind dan op het Voltaire netwerk dat in naam van een slechtbegrepen 'anti-imperialisme' met mensen als Thierry Meyssan, de 'journalist' van het 9/11 complot en nu de grote propagandist van Assad en de Syrische staatsmedia, en enkele anderen, waaronder onze Belgische Michel Collon en Jean Bricmont, nog steeds blinde trouw aan Assad en de Baath belijdt. (Ze kregen de naam van 'rood-bruinen', geïnfiltreerd door extreem-rechtse gelijkdenkers; onze nationale helden in dit kamp werden onlangs van het Fête de l'Huma in Parijs verdreven). Hier een interview met de Jesuiet Pater Paolo (misschien ook in Vlaamse pers verschenen?) dat kort hout maakt met Meyssan en 'Zuster Agnès', de sterbron van het Voltaire netwerk; http://www.lalibre.be/actu/international/article/761005/syrie-le-pere-paolo-appelle-a-ne-pas-se-resigner.html Deze Pater Paolo vindt ook dat de aanwezigheid van Islamisten wel mee valt, maar daar wil ik verder niet over oordelen en dat kan ook mettertijd veranderen (zoals je bijv. in Mali zag).

        Kortom, Marc VDP lijkt afstand te nemen van die club die al jarenlang steeds meer afglijdt naar de bruine diepten. Menige commentator op DWM heeft hem daarom voorheen sterk bekritiseerd, maar vele anderen, ongetwijfeld wars van alle complexiteit, zijn in hun enthousiasme voor het anti-imperialisme en hun afkeer van de grote media gevallen voor die militante, in feite uiterst simplistische zoniet populistische zgn 'linkse' taal.

        PS Hier een zeer interessant, naamnoemend artikel over de infiltratie van extreem-rechts ook in wijdere linkse kring, in dit geval de Franse "zomeruniversiteit voor rode en groene alternatieven" eind augustus jl, en 'rood-bruinen'. http://paris.indymedia.org/spip.php?article11619. Andere informatie vermeldt ook hun infiltratie in de indignados-beweging (en dit is geen complottheorie!:D).

  • door Marc Vandepitte op vrijdag 28 september 2012

    0. Op scheldpartijen en oppervlakkigheden ga ik niet. Sommigen weten ook blijkbaar beter dan ikzelf wat ik schrijf en welke woordenschat ik gebruik. Ook daar ga ik niet op in. 1. Wel wil ik graag herhalen wat het statuut en de inzet van de rubriek ‘wist je dat’ is. Die heeft niet de bedoeling om ‘volledige analyses’, afgewerkte visies of uitgebalanceerde opinies te brengen. Als het over Syrië gaat, heb ik dat wel gedaan in het artikel over de ‘onrustwekkende evoluties in Syrië’: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/08/18/de-onrustwekkende-evoluties-in-de-syrische-burgeroorlog. Zoals het op einde van de rubriek staat is het de bedoeling om informatie te brengen die in de mainstream media niet of nauwelijks te vinden zijn. Dat is de inzet ervan. Meer niet. Ik breng in deze rubriek informatie: feiten, cijfers, weetjes, citaten, enz. Ik laat het aan de lezer over om daar over te oordelen, om daar zelf een opinie over te vormen. Is dat evenwichtig? Nee. Maar dat wil het ook niet zijn. De rubriek wil info brengen die in de propagandaoorlog niet aan bod komen. Het is een tegengewicht, geen evenwicht. Of in gastronomische termen uitgedrukt: het is het tegengif, en dat is geen evenwichtige maaltijd en kan (en wil) dat ook niet zijn. Voor de moeilijke verstaanders, nog anders uitgedrukt: ik probeer met deze rubriek belangrijke puzzelstukken aan te rijken die in de mainstream media niet of slechts marginaal worden gebracht. Het gaat dus om belangrijke ontbrekende maar wel relevante en belangrijke puzzelstukken, niet de hele puzzel en nog minder een oordeel over die puzzel. Dat laat ik aan de lezer over. Mijn hogervermeld artikel over Syrië (‘kwalijke evoluties’) heeft een ander format dan mijn rubriek, namelijk met een opbouw, met argumentatie, tegenargumentatie, afweging van diverse feiten, enz.) Bij mij gaat het om zaken die in de mainstream niet of nauwelijks te horen zijn, en dus een aanvulling of een ontkrachting zijn. Het is dus een bijkomende info, het gaat om (niet onbelangrijke) weetjes. Meer niet. Het zou veel leuker (en wellicht ook smakelijker) zijn moest dat tegengif niet nodig zijn. Maar dat is helaas allesbehalve het geval. Dat brengt me bij het volgende punt.

    2. We worden vergiftigd door wat we dagelijks over Syrië in de westerse media horen. Het erge daarvan is dat we praktisch volledig op die media aangewezen zijn voor het vormen van een beeld over wat daar gebeurt. De media is een zeer krachtig wapen geworden in de controle van de publieke opinie. Chomsky omschrijft dat als ‘manufacturing consent’. Oorlogspropaganda is in elk geval een essentieel wapen in het voeren van oorlog, vooral om de publieke opinie mee te krijgen. De media spelen daar vandaag een hoofdrol in. Als het over Syrië gaat is het pluralisme in onze media zo goed als volkomen weg. Er zijn praktisch geen afwijkende geluiden te horen. Je kan niet anders dan vaststellen dat er een ijzeren censuur heerst. Jef Lambrecht is een zeldzame uitzondering; de man is op pensioen… Maar er zijn er nog andere. In de Metro bvb. stond de bespreking van het boek ‘Wij zijn Arabieren’ van Maarten Zeegers, correspondent bij NRC Handelsblad en De Standaard. Hij leerde zijn vrouw kennen tijdens een anti-Assad betoging. Zijn vrouw heeft ondertussen het land moeten verlaten. Allesbehalve een voorstander van de regering dus. Maar hij brengt wel een veel genuanceerder verhaal dan we doorgaans horen. Zo stelt hij dat “een aanzienlijk deel van de bevolking achter president Assad staat”. Ook buitenlandse interventie is geen optie: “Enerzijds willen de Syriërs dat het geweld stopt, maar aan de andere kant zijn ze bang dat een buitenlandse macht Syrië bezet zoals in Irak en dat er dan een soort neokolonialisme plaatsvindt”. (Metro 23 april 2012, p. 4.) Een ander boek dat een genuanceerde visie geeft is bvb. ‘Syria: The Fall of the House of Assad’ van David Lesch.

    3. De hele kwestie draait om zo goed mogelijk zicht te krijgen op de feiten, voor mij althans. Het kan zijn dat sommigen de aangegeven feiten niet leuk vinden en dat ze niet kloppen met het wereldbeeld. Maar het is nu juist de bedoeling van deze rubriek om feiten te brengen die niet of nauwelijks in de mainstream media te vinden zijn. Het is dan ook niet abnormaal dat dit soms wringt met het wereldbeeld van de mainstream media en dus met wat we vaak zelf denken. En dan krijg je het effect van de zogenaamde ‘cognitieve dissonantie’, d.w.z. de onaangename spanning die ontstaat bij het kennis nemen van feiten of opvattingen die strijdig zijn met een eigen overtuiging of mening. Er ontstaat dan vaak de drang om die dissonantie te verkleinen of te liquideren door feiten te negeren, te verdraaien, of weg te ‘rationaliseren’. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Cognitieve_dissonantie), of zoals hierboven gezegd werd, een karaktermoord te proberen. Nochtans is de confrontatie met nieuwe of andere ideeën (feiten) vaak heel vruchtbaar. ‘Du choque des idées jaillit la lumière.’

    4. Nog één detail. Er staat nergens in de tekst dat ik suggereer dat alle opstandelingen radicale islamieten zijn. Wat er wel staat is dat radicalen meer en meer het terrein bezetten (de – betrouwbare – bron staat erbij), dat de rebellen geen steun kregen voor hun belegering van Aleppo (de aanwezigheid van die islamisten speelt daarin zeker een belangrijke rol) en dat het Westen geen zware wapens meer wil leveren, precies uit schrik voor het in handen komen van die wapens in hun handen. Ik citeer qua cijfers enkel de dokter van Artsen zonder Grenzen die het heeft over minstens de helft van de rebellen die hij verzorgd heeft. En in mijn artikel ‘kwalijke evoluties’ geef ik zelf het cijfer van 40%.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties