Dankzij uw steun zien we de toekomst weer even door een roze bril. DeWereldMorgen.be is voor een groot stuk afhankelijk van lezers die uit sympathie of uit overtuiging maandelijks of regelmatig een som op onze rekening storten.

U was de afgelopen weken met velen om dat te doen. We haalden ruim 22.000€ op. Het helpt om dit jaar niet in het rood te eindigen. Waarvoor dank. En mocht u dat nog niet gedaan hebben, dan kan u nog altijd uw overschrijving maken.

De komende maanden beloven onrustig te worden. De regering-Michel en ook de Vlaamse regering kondigden besparingsplannen aan waartegen de vakbonden storm lopen. De culturele wereld en sociale organisaties verenigden zich in Hart boven Hard.

DeWereldMorgen.be staat klaar om alle facetten van dit protest in beeld en woord te vatten. Er blijft nood aan kritische en onafhankelijke media. Wij gaan er tegenaan en hopelijk zullen we u de komende weken wel ergens – op straat, aan een stakerspost of op een debatavond – tegen het lijf lopen.

Steun via paypal

Steun via homebanking

Geef een permanente opdracht ten gunste van DeWereldMorgen.be
op nummer BE20 5230 4277 5156 (BIC: TRIOBEBB)
met vermelding "steun DeWereldMorgen.be"

Giften vanaf 40€ per jaar zijn fiscaal aftrekbaar.

about
Toon menu

Bedenkingen bij een eventuele militaire interventie in Syrië

Het geweldloze verzet van de Syrische burgers tegen het dictatoriale regime van Bashar al-Assad is getransformeerd in een brutaal militair conflict, een echte burgeroorlog. Die is bovendien volledig aan het escaleren. Er duiken voortdurend gruwelbeelden op, vaak gefilmd met gsm's, van oorlogsmisdaden gepleegd door zowel regeringstroepen als door gewapende rebellengroepen.
donderdag 2 augustus 2012

Een moreel dilemma?

Er zijn ook sterke aanwijzingen dat buitenlandse elementen en terroristische krachten aan het werk zijn in Syrië. Zoals eerder in Afghanistan en meer recent in Libië, zijn de progressieve en linkse krachten in Europa verdeeld over een mogelijke militaire ingreep in Syrië. Hoe kunnen we het als humanisten voor onszelf verantwoorden om passief toe te kijken terwijl onschuldige burgers vermoord worden?

Dit is inderdaad een moeilijke kwestie maar we moeten daarbij in overweging nemen of de acties die we zouden ondernemen de situatie en de Syrische burgers ook effectief vooruit zouden helpen. Wanneer we kijken naar de voorbeelden van de vorige militaire interventies in Afghanistan, Irak en Libië moeten we immers erkennen dat die niet geleid hebben tot stabiliteit, veiligheid en democratie.

Je bent met ons of tegen ons

De discussies over een eventueel internationaal ingrijpen worden doorgaans gereduceerd tot 'voor of tegen een militaire interventie', wat dan weer gelijk gesteld wordt met 'iets doen, of niets doen'. Het hele arsenaal aan diplomatieke en humanitaire instrumenten tussen deze twee extremen in, wordt gemakshalve uit de discussies geweerd.

Onderhandelen over de mogelijkheid om medicijnen en andere humanitaire hulp een vrije doorgang te gunnen, onderhandelen over tijdelijke staakt-het-vurens, zodat burgers ontzet kunnen worden, het opzetten van vluchtelingenkampen enzovoort zijn allemaal zaken die gedaan kunnen worden en die de Syrische burgers concreet ten goede komen.

Dit is Libië niet

Zo lang één van de vechtende partijen niet de bovenhand heeft zal er immers voort gestreden worden. Uiteraard kunnen we dit proces bespoedigen, zoals een internationale militaire coalitie dat deed in Libië, door Syrië te bombarderen en de rebellen te bewapenen met de bedoeling Assad sneller te verdrijven (lees 'liquideren').

Deze methode zal de Syrische maatschappij alleen opsolferen met nog meer wapens in omloop, nog meer milities en heel veel collaterale schade, d.w.z. door Westerse bommen vernietigde huizen en mensenlevens, alsof dodelijke slachtoffers door een internationale coalitie minder erg zijn dan de doden die rechtstreeks ten gevolge van de burgeroorlog vallen.

Een sterk leger

Bovendien is het Syrische leger voorlopig nog altijd een van de sterkste in de Arabische wereld. Een militaire inmenging van de NAVO-landen zal dus zeker niet leiden tot een snelle en efficiënte afhandeling van de burgeroorlog. De kans op een langdurig militair scenario, zoals in Irak, lijkt realistischer, waarbij de gevolgen van een buitenlandse ingreep generaties lang zullen doorwegen.        

Een intern sectair verdeeld land

Ondertussen krijgt de strijd in Syrië ook een alsmaar grotere sektaire dimensie. Het land lijkt goed op weg het centrum te worden van een regionale machtsstrijd, waarbij de soennitische regimes van Saoedi-Arabië en Qatar verwikkeld zijn in een krachtmeting met de door sjiieten gedomineerde regimes van Syrië en Irak.

De oorlog in Syrië is met andere woorden helemaal niet zo eenvoudig als hier in de media wordt voorgesteld. Eenvoudige oplossingen zijn er bijgevolg ook niet. Het gaat hier niet simpelweg om een bloeddorstige dictator die al zijn ontrouwe onderdanen aan het afslachten is, vanuit de veronderstelling dat de eliminatie van president Assad tot een eenvoudige oplossing zou leiden.

Het is vermoeiend, onprettig en zeer moeilijk om te proberen alle ingewikkelde aspecten van een conflict te bevatten, maar deze inspanning helpt de burgers daar misschien veel meer vooruit dan er met de stormram van een interventie in te vliegen.

Het gaat feitelijk om Iran

Los van de oprechte en terechte humanitaire bekommernissen van velen, mag men nooit het bredere internationale politieke kader uit het oog verliezen. De belangrijkste reden waarom de Verenigde Staten momenteel met argusogen volgen wat er in Syrië gebeurd is buurland Iran. Syrië blijft namelijk een aantrekkelijk doelwit als substituut voor het reeds jaren met sancties geviseerde Iran.

Syrië onderhoudt nauwe economische, politieke en militaire banden met Teheran. Door het Syrische regime te viseren, wordt automatisch ook Iran voor een deel ondermijnd. Zowel de VS, de EU als de door de VS gesteunde Arabische monarchieën zouden liever een anti-Iraanse regering zien in Syrië, onder meer omdat het grenst aan landen die in de regio van cruciaal belang zijn voor de VS zoals Israël, Irak, Libanon en Turkije.

Het gaat evenmin om mensenrechten

Indien de VS en de NAVO zouden beslissen om militair in te grijpen in Syrië, zou dit dus niet omwille van een plotse bezorgdheid voor de Syrische burgers zijn. Het dictatoriale regime van Assad schendt al jaren de mensenrechten van zijn burgers. Dit vormde nooit een probleem voor de VS. Integendeel, verdachten, die de afgelopen jaren door de VS opgepakt werden in het kader van de Amerikaanse 'globale oorlog tegen het terrorisme', werden zonder problemen verscheept naar Damascus om daar gefolterd te worden gedurende ondervragingen.  

Niet de VS maar de VN moeten tussenkomen

Het beëindigen van de huidige escalatie van het geweld zou de eerste bekommernis moeten zijn van de internationale gemeenschap. Met dit doel voor ogen zou de observatiemissie van de Verenigde Naties uitgebreid moeten worden. Die zou ook een mandaat moeten krijgen om ter plaatse politiek te onderhandelen.

Verder is er op internationaal niveau maar één zeer moeizaam te bewandelen pad dat een einde kan brengen aan deze burgeroorlog: weloverwogen diplomatie. De andere optie is een militaire interventie waarbij meerdere betrokken partijen dood en vernieling zaaien in Syrië. Dit laatste is een optie die voor humanisten nooit juist kan aanvoelen. 

Soetkin Van Muylem is stafmedewerker bij Vrede vzw en redactielid van Vrede - Tijdschrift voor internationale politiek (meer info & abonnementen op www.vrede.be).

reageer

11 reacties

  • door Le grand guignol op donderdag 2 augustus 2012

    Vandaag kopt Knack: "VS geeft 25 miljoen dollar aan de Syrische rebellen" (cf. http://www.knack.be/nieuws/buitenland/vs-geeft-25-miljoen-dollar-aan-de-syrische-rebellen/article-4000157050431.htm#reviews ). Volgens het artikel zou het geld "bestemd [zijn] voor 'niet-dodelijke' uitrusting, zoals medicijnen en communicatieuitrusting".

    Ik kan me herinneren dat de VS dezelfde argumentatie hanteerden voor het 'sponsoren' van de oppositie in Libië. Echter, achteraf is gebleken dat de financiële steun niet werd aangewend voor humanitaire doeleinden dan wel voor militaire doeleinden waaronder het verschaffen van communicatietechnologie alsmede de manschappen - grondtroepen (!) - om de betreffende communicatietechnologie te bedienen. De betreffende 'niet-dodelijke' (militaire) steun heeft in Libië voor de 'doorbraak' gezorgd omdat de rebellen op die manier beschikten over de nodige 'high-tech' om het leger van Khaddafi uit te (kunnen) schakelen.

    Bovendien wordt (financiële) humanitaire steun doorgaans gegeven via de VN; zo hebben de VS reeds 64 miljoen dollar, via de VN, ter beschikking gesteld naar aanleiding van het conflict in Syrië.

    Reeds van bij het begin kiezen de VS voor een regimewissel en aangezien ze dat standpunt halsstarrig blijven vasthouden en verkondigen zijn alle andere mogelijkheden (bv. diplomatie) sowieso onbespreekbaar; indien ze wel bespreekbaar zijn en ook daadwerkelijk uitgevoerd worden dan worden ze van bij aanvang tegengewerkt (cf. Syrië-missie Annan).

    Naar mijn mening wordt er o.a. door de VS met betrekking tot Syrië gestreefd naar een militaire interventie à la Libië. Zo melden een aantal bronnen (bv. VRT-journaal 01/08), sinds kort, dat Assad ook vliegtuigen zou (!) inzetten tegen de rebellen - het woordje 'zou' is van groot belang omdat de feiten die men aanhaalt niet gecheckt zijn. Dergelijke vorm van 'propaganda' - feiten dienen gecheckt te worden en zijn niet gebaseerd op een veronderstelling - verschaft een mogelijke aanleiding alsmede hét argument voor het afkondigen en afdwingen van een 'no fly'-zone.

    • door d op donderdag 2 augustus 2012
      • door svdl op donderdag 2 augustus 2012

        Beste d, Wat zie jij met je ogen op dat filmpje, mijn beste? Of wat verzin je erbij? 0,0 bewijskracht … journalistiek gebuisd.Terug naar school. Yep de 4de macht heeft jou al heel snel bij je kl....

      • door Le grand guignol op vrijdag 3 augustus 2012

        Niettegenstaande ik goed uit mijn ogen kijk zie ik geen enkel bewijs voor het feit dat het Syrische leger MIGs tegen de rebellen inzet. The Telegraph baseert zich op getuigenissen van het Syrische Vrije Leger (FSA) en die getuigenissen zijn met een korrel zout te nemen (3 weken geleden zeiden rebellen dat het Syrische leger zwaar geschut zou ingezet hebben tegen de burgerbevolking en achteraf bleek dat het FSA erachter zat).

        Met mijn eigen ogen heb ik anderzijds wel het volgende gelezen in het artikel waar u aan refereert:

        "If the regime continues to mount these air strikes, this could reawaken the debate over Western intervention to reduce the bloodshed by imposing a "no-fly" zone. The decision by Col Mummar Gaddafi to deploy jets against the Libyan uprising was a decisive factor in the West's decision to topple him, which began when the world's leading powers effectively grounded his air force."

        Waar heb ik dat nog gelezen?

        • door d op vrijdag 3 augustus 2012
          • door Le grand guignol op vrijdag 3 augustus 2012

            De bronnen waar u aan refereert zijn opvallend eenzijdig qua berichtgeving. Zo blijven alle bronnen pertinent ontkennen dat het FSA zwaarbewapend is terwijl ze in hetzelfde artikel telkenmale toegeven dat de rebellen beschikken over "surface-to-air missiles" die o.a. via Turkije, Qatar en Saoedi-Arabië geleverd werden/worden. Niettemin vermeldt het artikel in de LA Times het volgende: "The source of the weapons was not disclosed." ("De herkomst van de wapens werd niet onthuld"). Nu weten we dat de grootste wapenleverancier van Qatar en Saoedi-Arabië de VS zijn; blijkbaar een realiteit die in de betreffende artikels niet vermeld mag/kan worden. De wapens van het Syrische leger zijn steevast van Russische makelij en dat wordt ook klaar en duidelijk vermeld. Dit wil niet zeggen dat ik ontken dat de wapens van het Syrische leger van Russische makelij zijn, maar wel dat de berichtgeving blijkbaar twee maten en gewichten hanteert: de slechte Syrisch-Russische tandem tegenover de goede 'onbekende'. Het gaat met andere woorden over de wijze waarop de berichtgeving door de media 'geframed', i.e., gekaderd, wordt. Het frame dat gehanteerd wordt is eenzijdig en niet genuanceerd waardoor de deur opengezet wordt voor het verspreiden van propaganda. In een oorlog is het eerste slachtoffer de waarheid.

            Het artikel in de LA Times van 1 augustus 2012 meldt met betrekking tot het inzetten van gevechtsvliegtuigen door het Syrische leger: "U.N. monitors observed fighter jets firing over the southeast neighborhoods of Aleppo, a spokeswoman for the U.N. mission in Syria said via email." Opvallend is dat er geen naam vermeld wordt van de woordvoerster en dat de verklaring gebeurt via email - het betreft dus geen officiële verklaring.

            Op 2 augustus, daags na het artikel in de LA Times, gaf Ladsous (UN peacekeeping chief) een perstoespraak (cf. http://www.un.org/apps/news/story.asp?NewsID=42617&Cr=Syria&Cr1= ). Ladsous zegt het volgende in verband met de gevechten in Aleppo: "We know for a fact that the opposition does have heavy weapons – that we have seen. We have not yet seen the opposition using… those heavy weapons against Government forces. But we know that they have tanks, that they have armoured personnel carriers, etcetera – that’s a fact." (Ladsous). De oppositie beschikt dus, volgens een officieel VN-woordvoerder, wel degelijk over zware wapens; iets wat de kranten waar u aan refereert in alle toonaarden tegenspreken. In verband met de gevechten in Aleppo wordt er, daags na het artikel in de LA Times, geen melding gemaakt van de inzet van gevechtsvliegtuigen: "Earlier this week, UNSMIS observers reported an upsurge in the violence in the city of Aleppo, with helicopters, tanks and artillery being used."

            Bijgevolg wacht ik in verband met de mogelijke inzet van gevechtsvliegtuigen op een officiële verklaring van de VN-waarnemers. Echter, wanneer de oppositie beschikt over zware wapens zoals o.a. tanks en luchtafweergeschut dan is het niet onmogelijk - zelfs niet onlogisch - dat het Syrische leger gevechtsvliegtuigen zou inzetten tegen dergelijke zware bewapening. De kranten waar u aan refereert creëren het beeld dat de oppositie doetjes zijn die met behulp van 'primitieve' middelen het Syrische leger proberen te verslaan. De realiteit is echter genuanceerder dan dat. Door het verschaffen van zware middelen aan de Syrische rebellen zorgt men, van buitenaf, voor een escalatie van de burgeroorlog. Die escalatie wordt vervolgens mogelijk aangewend als argument voor een 'no fly'-zone en eventueel ook voor een militaire interventie: 'a self-fulfilling prophecy'. Trouwens, laat ons er geen doekjes omwinden: wanneer de Syrische rebellen vanuit het buitenland voorzien worden van financiële, militaire en logistieke steun - mogelijk ook manschappen (CIA) - dan is er eigenlijk al sprake van een buitenlandse militaire interventie. In het artikel van de BBC waar u aan refereert zegt Clinton dan ook onomwonden: "We have to work closely with the opposition, because more and more territory is being taken, [...]. That would become a safe haven which would provide a base for further action by the opposition." Volgens Clinton creëren de rebellen een "veilige haven voor verdere actie". Die "verdere actie" is niet geweldloos maar oorlogszuchtig. De "safe haven" waar Clinton het over heeft betreft in wezen geen "veilige haven" voor de bevolking dan wel een uitvalsbasis voor verdere militaire actie. Misschien kan Clinton Assad vergezellen wanneer hij moet verschijnen in Den Haag!?

            • door Le grand guignol op vrijdag 3 augustus 2012

              Een genuanceerd beeld van het conflict in Syrië, waarbij eveneens de geopolitieke belangen mee in overweging worden genomen, wordt naar mijn mening verschaft door Ramadani (cf. "The Syrian Civil War and Big Power Rivalry", http://therealnews.com/t2/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=74&jumival=8658 ). Ramadani legt uit op welke wijze het conflict in Syrië begonnen is (als een vreedzame en geweldloze opstand tegen het repressieve en dictatoriale regime van Assad waarbij de bevolking vroeg om radicale hervormingen) en vervolgens, onder druk van buitenaf, escaleerde naar een militair conflict en vervolgens naar een burgeroorlog.

  • door Hendrik Geeroms op dinsdag 7 augustus 2012

    De verzetsstrijders van het Onafhankelijkheidsfront hebben al die overwegingen opzij geschoven en hebben een dictator en zijn huurlingen proberen verjagen. In Joegoslavië zijn ze daar zelfs in geslaagd.

    • door Vanglabeke Noël op woensdag 8 augustus 2012

      Wie heeft wie verjaagt in Joegoslavië . de Kroaat Tudjman en de moslim Izetbegovic waren ook niet van de minsten als het er op aankwam om mensen te vermoorden en te verjagen . Er kraaide daar geen enkele Navo haan naar . Zoals historica Anne Morelli in haar boek " Elementaire principes van oorlogspropaganda " ( bruikbaar bij koude,warme of lauwe oorlogen ) in het 3de hoofdstuk schrijft . "De vijandelijke leider lijkt op de duivel (of de griezel van dienst ) " .Ivm Joegoslavië was dat de Servische leider Milosevic .En men is er meesterlijk in geslaagd van hem daadwerkelijk te diaboliseren. Het omdraaien van de rollen daar zijn de Westerse Masters of War al altijd goed in geweest . Toen de NAVO op 24 maart massaal begon te bombarderen in Joegoslavië was dat zogezegd een antwoord op de agressie van Belgrado tegen Albanezen in Kosovo . En dit terwijl o.a uit interne documenten van de Duitse regering bleek dat het geweld tegen die Albanezen maar op gang kwam na de massale (trouwens onwettige gezien geen enkele NAVO lidstaat werd aangevallen) Navo bombardementen . Voor 24 maart was geweld tegen Albanezen minimaal .Maar net als de niet bestaande massavernietigings wapens in Irak of de leugens over de couveusemoorden in datzelfde Irak had men zijn doel bereikt . en kon men naar hartelust militair ingrijpen ter ere van de grote wapenproducenten en de Westerse Multinationals .

  • door Manu op woensdag 8 augustus 2012

    In ex-Joegoslavië, de voorpost van West-Europa, is een proces van etnische zuivering bezig, vooral in Bosnië en in Kosovo. Kosovo riep éénzijdig de onafhankelijkheid uit (niet erkend door Servië, Rusland, Cyprus...), daarbij geholpen en aangemoedigd door de NAVO-bombardementen (1999) op Servië waarbij veel onschuldige burgers omkwamen en burgerdoelwitten werden getroffen (fabrieken, bruggen..). Bill Clinton kreeg een standbeeld in de hoofdstad Pristina, als 'dank' voor het bombarderen van Servië en het doden van mensen (hoe pervers kan men toch zijn...). De laatste Serviërs (die er al eeuwenlang wonen) worden het 'land' uitgepest. De overige Serviërs wonen er nu in beschermde enclaves (KFOR), murw geslagen....door zinloze agressie die tot op heden voortduurt. De orthodoxe kerken zijn door Kosovaarse extremisten bijna allemaal gevandaliseerd, opgeblazen, vernield, in brand bestoken, er werden ook priesters vermoord. Dit gebeurde en gebeurt allemaal onder het toeziend oog van de NAVO-soldaten. Pluraliteit bestaat niet meer in Kosovo, hoewel de Albanese Kosovaren overwegend gematigde moslims zijn. Van een multireligieus, multicultureel landsdeel, werd Kosovo gereduceerd tot een monoreligieuze (er werden sinds 1999 reeds talloze moskeeën bijgebouwd) en monoculturele staat, waarin de ander nauwelijks recht van bestaan heeft. zie ook: www.decani.yunet.com/destruction.htm The Voice of Kosovo and The Voice of Kosovo and Metohia - Media and Publishing Center of Raska and Prizren Orthodox Eparchy CRUCIFIED KOSOVO Destroyed and desecrated Serbian Orthodox churches in Kosovo and Metohia (June-October 1999) Complete & Updated Internet Edition September 1999 Catalog of churches destroyed and desecrated by Albanian extremists in Kosovo and Metohia (June-October 1999) November 1999, Kosovo and Metohia's Cultural Heritage of Extreme Impotrance Number of destroyed and desecrated Serbian shrines in different zones of responsibility of KFOR units deployed in Kosovo and Metohia (total 76) 21 USA 21 Italy 17 Germany 10 United Kingdom 7 France Catalog of Destroyed and Desecrated Churches in Kosovo and Metohia (June-October 1999) Contents: A)NAME AND LOCATION OF THE CHURCH; B) EIGHT PHASES OF DESTRUCTION ( I Shell-shocked monuments; II Looting of movable treasure; III Desecrating shrines; IV Burning of shrines and adjacent buildings; V First mining; VI Mining of the left-overs; VII Removing of the remains; VIII Terrain clearance and removal of all traces of existence) Kosovo.com: Crucified Kosovo: Destroyed and Desecrated Sanctuaries © Copyright 1999-2000 Kosovo.Com / Voice of Kosovo and Metohia. All rights reserved. www.rastko.rs/kosovo/crucified/default.htm

  • door royatusy op zaterdag 15 september 2012

    When the vote in the U.S.?

Lees alle reacties