Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Het goddelijke monster & de atomaschriftjes

Hoe u ook denkt over 'Het goddelijke monster', dat de dialogen in het boek slecht geschreven zijn, de tv-serie best te pruimen is of het West-Vlaams erbarmelijk gesproken, boek en serie zijn - anders dan de bewering door de auteur dat elke gelijkenis met bestaande personen en gebeurtenissen op toeval berust - wel degelijk sterk geïnspireerd door de vele schandalen uit de periode 1970-1996.
donderdag 2 augustus 2012

Wie al wat jaren ervaring heeft, zal in de familie Deschryver nogal makkelijk de familie De Clerck herkennen van het Beaulieu bedrijfsimperium. Zelfs de feitelijke opsomming van de verdenkingen tegen de groep en van wat zich heeft afgespeeld rond Beaulieu, oogt soms sterker dan wat de fictie van boek en serie te bieden heeft.

Het is ook geen toeval dat de met een jachtgeweer gedode echtgenoot van Katrien Deschryver de geheimen van de familie toevertrouwt aan atomaschriftjes. Een zekere Leo Delcroix heeft hem dat voorgedaan.

En zelfs wie nog zeer jong was midden de jaren negentig, of zelfs nog niet geboren, zal de naam Dutroux bijna zeker kennen en wellicht vertrouwd zijn met de beelden die opduiken in de tv-serie. De door Dutroux ontvoerde, misbruikte en vermoorde meisjes en de stuitende onkunde van politie en gerecht vormen het schandaal dat België meest van al heeft beroerd.

Het land van de 1000 schandalen

Het is ietwat overdreven te beweren dat men een land kent aan zijn schandalen. Maar het is zeker dat alle burgers, jong en oud, best weet hebben van wat fout loopt. Wie meer democratie en minder schandalen wil, wie betere en vooral nageleefde wetten en minder corruptie wil, moet eerst weten wat de kwalen van het land zijn.

Al in 1997 werden de vele affaires uit de periode 1970-1996 verzameld in het boek 'Het land van de 1000 schandalen. Encyclopedie van een kwarteeuw affaires'. Omdat we ons de feiten niet altijd meer juist herinneren, of gebeurtenissen soms helemaal zijn vergeten, omdat de werkelijkheid van de Belgische schandalen nogal eens straffer is dan de verbeelding, en omdat die schandalen de fictie van Het goddelijke monster sterk inspireren en voeden, serveren we de komende weken een aantal bijdragen met wat we al wisten anno 1997.

En we beginnen met het verhaal van de atomaschriftjes van Leo Delcroix - Klik hier

Dirk Barrez is de auteur van Het land van de 1000 schandalen. Encyclopedie van een kwarteeuw affaires, Globe, 1997, 384 p. (geactualiseerde franstalige versie in 1998)

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

10 reacties

  • door Daniël Deblaere op dinsdag 6 september 2011

    De onafhankelijkheid uitroepen van Vlaanderen zou een goede stap in de goede richting zijn om kompleet komaf te maken met een land van 1000 schandalen. Het kan een volk een nieuwe dynamiek en élan verschaffen en het heeft nog 1001 andere voordelen (o.a. het rechtzetten van de historische blunder van 1830...) Houzee!

    • door Sebastian op dinsdag 6 september 2011

      Ik zie niet in waarom een onafhankelijk "vlaanderen" een oplossing zou bieden voor schandalen (welke vaak het gevolg zijn van één of meer specifieke personen). En misschien geeft dat een zeker publiek wel een nieuwe dynamiek en élan, maar daar hoor ik in ieder geval niet bij.

    • door david op woensdag 7 september 2011

      Man besef jij wel wat je zegt? zonder meer de boel platgooien zonder analyse houdt geen steek Vlaanderen onafhankelijk? en dan? 1000.2 schandalen? of 1000.1 eerst en dan 1000 schandalen de serie? hou jij maar gelijk oceaan richting rand van de wereld je gelooft er misschien nog in 1830 graden zuiderbreedte als het je meezit kom je misschien een lekker Marrokaans wijf tegen dat is je oprecht toegewenst; comme vous le voulez

    • door Eddie G. op woensdag 7 september 2011

      Meneer gelooft in sprookjes. De NVA is net zo erg als de rest.

    • door chris debruyne op donderdag 8 september 2011

      Daniël, de territoriale omschrijving van "Vlaanderen" is dat het Vlaams Gewest?

    • door dwars bekeken op maandag 12 september 2011

      goed idee: dan houden we er nog maar 600 over (verhouding 60/40 weet je wel), en dan het west-vlaams als onderhandelingstaal. daar verstaan de anderen zeker niks van. hoewel, als je de kwaliteit van het frans van sommige onderhandelaars beluistert ...

  • door Koen Calliauw op woensdag 7 september 2011

    Voor de simpele zielen die een 'onafhankelijk Vlaanderen' schandaal vrij zien, raad ik aan de story van de heer Koen Blyweert effe tot zich te nemen.

    Een volbloed extreem rechtse Oost-Vlaming, verstikt in poen, corruptie, chantage en uiteraard seks. Ik publiceerde er op DeWereldMorgen.be een stukje over. Vergeet de links onderaan niet. ('Blijweert') (1)

    Een ander leuk verhaal dat zich op de heilige Vlaamse bodem afspeelt is dat van de diep gelovige Nederlander Gerard Cok, hier te lande ondergedoken. Een 'porno koning' en vastgoed tycoon zonder weerga die de Stad Antwerpen opzadelde met een 'paaldanserij'. Hij is wat mediaschuw...

    Hij liet me naar aanleiding van een bijdrage op DeWereldMorgen.be na wat bedreigingen door zijn Antwerpse advocaat K.Willekens op diens kantoor berispen. (''C'est le metier') (2)

    1 - 'Koen Blyweert' - www.dewereldmorgen.be/blog/koen-calliauw/2011/01/25/shame-vlaamse-maffia-betaalt-cash

    2 - 'Gerard Cok' www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/03/01/prostitutie-cest-le-m-tier-la-rue-le-trotoir

  • door De Witte Bernard op woensdag 7 september 2011

    Reeds na enkele minuten kijken had ik het al door : het gaat inderdaad (verhuld) over Beaulieu en de familie Declercq. (Een klerk is ook een soort schrijver n.b.). Zelfs de naam is dus maar half verzonnen. En ja, de schriftjes van Leo Delcroix hebben vroeger veel stof doen opwaaien, met codenamen enz. Ook hier heel herkenbaar. Wel kritiek voor de taal :''et Wesvloams da gebrukt wordt, is toamelijk kunstmoatig, zeker vur ne Wesvloaming". Maar goed, dat is tenslotte maar detailkritiek.

    .

  • door Jean Vanbesien op woensdag 14 september 2011

    Een actueler voorbeeld van de typische Belgische/ Vlaamse koehandel (ik vermoed wel dat er geen atomaschriftjes meer gebruikt worden) is het dossier van Uplace in Vilvoorde. Bart Verhaeghe de "nieuwe sterke man van Club Brugge" heeft een megalomaan immobiliënproject in Vilvoorde opgezet waarbij een "belevingscentrum" van om-en-bij de 190.000m2 wordt opgezet. Uplace kan dit niet zelf financieren, noch beheren, noch plannen .... maar ze denken dat ze wel kunnen "regelen". Voor de realisatie ervan kijken ze uit naar grote buitenlandse groepen, want zelfs de grootste Belgische groepen hebben hier geen ervaring: "Grote internationale investeerders staan op de eerste rij. Voor Belgische partijen lijkt het project te omvangrijk." (DT, 24feb 2011). Interessant is om na te gaan wie hier achterzit en hoe dit werkt. "Sterke man" Bart Verhaeghe z'n engagement in Club Brugge is allesbehalve ingegeven door voetballiefde; er is een "return on investment". Deze return komt via z'n immobiliën-activiteiten enerzijds het (reeds afgekalfde en nu verworpen) nieuwe winkelcomplex-stadion voor Brugge en via Uplace in Vilvoorde. Dat hierbij stadscentra in Brussel en Brabant de nek worden omgewrongen, een urbanistisch monster gecreëerd wordt, GEEN extra tewerkstelling gecreëerd wordt, een enorme mobiliteitschoas gecreëerd wordt is allemaal bijzaak. Meer, de fantastische business case van Uplace voorziet dat de Vlaamse overheid de volledige kost voor alle infrastructuurwerken (incl nutsvoorzieningen) op zich neemt. Gelukkig, begint Vilvoorde en de provincie Vl-Brabant hier nu -eindelijk- tegen in het verweer te komen. Dit is ook een interessant dossier om eens uitgebreid onder de aandacht te brengen.

  • door youri op dinsdag 27 september 2011

    Voor degenen die kritiek hebben op de reeks, lees gewoon de 3 schitterende boeken van Tom Lanoye. Die zijn zoals steeds in onberispelijk Nederlands geschreven en staan garant voor uren leesplezier. Dat de inhoud pijnlijk overkomt is de schuld van noch auteur, noch lezer.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties