Als het aantal maandelijkse steungevers van DeWereldMorgen.be niet drastisch stijgt, krijgt u binnenkort enkel een zwart scherm te zien.

Beste lezer,


Als u vindt dat DeWereldMorgen.be moet blijven bestaan, word dan maandelijkse steungever. Onze financiële middelen krimpen, terwijl het aantal lezers groeit.

Gemiddeld hebben we maandelijks 350.000 unieke bezoekers. Maar het geld dat we van onze partners krijgen is sinds onze opstart gehalveerd doordat zij moeten besparen. Bovendien komt één derde van onze inkomsten van subsidies en is het lang niet zeker of we die zullen behouden.

DeWereldMorgen.be is in Vlaanderen een belangrijk forum voor visies, verhalen en stemmen die niet of te weinig aan bod komen. Om die zichtbaar te maken, moeten we dag na dag keihard werken. Dat doen we met een klein team dat gelooft in zijn project.

Wij willen graag doorgaan met DeWereldMorgen.be. Nu meer dan ooit. Er is nood aan media, waar informatie over alle geledingen van de maatschappij te vinden is.

Uw steun is nodig. Niet om winst te maken, maar om te doen waar we goed in zijn.

Steun via paypal

Steun via homebanking

Geef een permanente opdracht ten gunste van DeWereldMorgen.be
op nummer BE20 5230 4277 5156 (BIC: TRIOBEBB)
met vermelding "steun DeWereldMorgen.be"

about
Toon menu
Analyse

Syrië: 'first do no harm': de opties voor militair ingrijpen gewikt en gewogen

Het conflict in Syrië gaat van kwaad naar erger. Het Syrische regime gaat steeds feller tekeer tegen de oppositie. Het conflict dreigt verder te militariseren. De roep om 'iets' te doen, klinkt steeds luider. Roel Stynen zet de verschillende militaire opties die momenteel op tafel liggen op een rijtje en houdt ze kritisch tegen het licht.
donderdag 14 juni 2012

Of er nog ruimte is voor een onderhandelde oplossing, is twijfelachtig. Bij het zien van de slachtpartijen onder de burgerbevolking klinkt de roep om 'iets' te doen. Omdat er niets anders de illusie wekt een snelle oplossing te brengen, wordt gepleit voor militaire interventie. Voorlopig loopt geen enkel land echt warm voor een grootschalige interventie tegen het Assad-regime.

Maar militair ingrijpen, onder verschillende vormen, wordt niet uitgesloten. Welke militaire opties liggen op tafel en wat zijn de beperkingen en risico's? Hieronder zetten we de opties die momenteel besproken worden op een rijtje en houden we ze kritisch tegen het licht.

Militaire opties

1. Gerichte bombardementen tegen het Assad-regime

Hier en daar wordt, naar het voorbeeld van de NAVO-interventie in Libië, voorgesteld om gericht doelwitten van de Syrische regering - militaire commandocentra, regeringsgebouwen, luchtafweer, militaire voertuigen, ... - te bombarderen om het regime ten val te brengen.

Dat zou een grootschalige operatie zijn, waarvoor buurlanden als Jordanië, Irak of Turkije bases moeten ter beschikking stellen. Daarnaast zouden vliegdekschepen in de Middellandse Zee gebruikt worden. Voor een intensieve en volgehouden operatie moet de operatie bovendien ook in staat zijn in de lucht bij te tanken. Weinig landen beschikken over die capaciteit.

Het kostte de NAVO meer dan een half jaar bombarderen voor ze het Libische leger versloeg. Het Syrische leger is vergeleken bij het Libische vele malen sterker. Bovendien gaven in Libië niet de NAVO-bombardementen de doorslag, maar de gevechten op de grond.

De menselijke tol van grootschalige bombardementen zou enorm zijn. Syrië heeft een relatief grote bevolkingsdichtheid, en civiele en militaire centra liggen dicht bij elkaar. Zelfs met geavanceerde 'precisiewapens' zullen bombardementen in stedelijke gebieden onvermijdelijk een zware menselijke tol eisen. Dat gaat overigens ook op voor een scenario waarin doelwitten beperkt worden tot de luchtafweer van het regeringsleger, zoals bij het opleggen van een no-flyzone.

Bovendien staat president Bashar al-Assad helemaal niet zo geïsoleerd als in westerse landen gedacht wordt. Het risico op een langdurige oorlog waarbij de hele regio betrokken geraakt, is enorm. (1)

2. Steun aan de gewapende oppositie

Volgens veel politici in het Westen is er geen weg meer terug en moet president Assad weg. Regimeverandering zou de enige manier zijn om de Syrische burgers te beschermen. Daarom pleiten ze voor steun aan de gewapende oppositie, onder meer door het eventueel leveren van wapens.

De VS en Groot-Brittannië hebben voor miljoenen euro's ondersteuning aan de oppositie beloofd, al is nog onduidelijk waar die hulp uit bestaat en aan wie ze geleverd wordt. Qatar en Saoedi-Arabië zouden al wapens leveren en zeggen dat ze de soldij van de gewapende rebellen willen betalen. Ook Turkije zou het Free Syrian Army (FSA) bewapenen.

De Syrian National Council (SNC)zou bij het bewapenen van de oppositie als verbinding functioneren tussen de Friends of Syria en de FSA. De SNC richtte begin maart een militair bureau op, met de bedoeling de verschillende gewapende groepen, waaronder de FSA, onder één commando te brengen en een gezamenlijke strategie te ontwikkelen voor het gewapend verzet.

Voorlopig lijkt de SNC echter nauwelijks vat te hebben op de gewapende groepen. De FSA is geen georganiseerd rebellenleger, maar eerder een verzameling autonoom opererende guerrillagroepen waarin ook jihadi's uit andere landen geïnfiltreerd zouden zijn.

Een volgende stap zou er daarom in bestaan om ook special forces en militaire adviseurs te sturen om de strijders van de FSA op te leiden en te helpen zich te organiseren – dat gebeurde in Libië ook door onder andere Qatar, Frankrijk, de VS en het VK.

Het bewapenen van de oppositie, met de bedoeling dat ze dan “met gelijke wapens kan vechten”, is een gevaarlijke illusie. Koos van Dam, lange tijd ambassadeur van Nederland in Caïro en Bagdad: “Van de militaire oppositie weet je niet wie het is. Bewapenen van de oppositie betekent gewoon nog meer bloedvergieten. Je loopt het risico dat de soennitische meerderheid wraak neemt tegen het regime, en dan moet je weer de minderheden gaan beschermen.”

Een scenario waarin westerse landen, samen met regionale bondgenoten, bepaalde gewapende groepen gaan steunen, zet de deur wijd open voor war by proxy, een aanslepend regionaal conflict waarin buurlanden en grootmachten betrokken zijn, en dat overslaat naar de buurlanden Libanon en Irak.

Als westerse landen de rebellen gaan bewapenen en actief ondersteunen, is de kans groot dat onder andere Iran en Rusland op hun beurt nog meer wapens en steun aan het regime-Assad zullen leveren. (2)

Achter de voorgestelde strategie om de gewapende oppositie te versterken, zit vaak de veronderstelling dat het deserties van topofficieren uit het Syrische leger zal aanmoedigen, verdeelheid creëren bij de elite die het regime steunt en op die manier het machtsevenwicht zal doen doorslaan ten voordele van de oppositie.

Dat dat op afzienbare termijn gebeurt, is twijfelachtig. De elite die het regime steunt, heeft veel te verliezen. Vooral de Alawitische officieren in de elitetroepen hebben weinig vooruitzichten in een post-Assad-scenario en zien dus weinig alternatieven dan dat regime te blijven verdedigen.

3.  No-flyzone afdwingen

Naar analogie met Libië wordt ook gepleit voor het afdwingen van een no-flyzone. Die zou de bewegingsvrijheid van het regeringsleger moeten beperken en op die manier burgers beschermen.

Het is onwaarschijnlijk dat Assad zich zou neerleggen bij een vliegverbod. Een no-flyzone afdwingen, betekent dan luchtgevechten, bombardementen gericht tegen de luchtmachtcapaciteit en het uitschakelen van de luchtafweer. Die bevinden zich deels in stedelijk gebied, wat grote aantallen burgerslachtoffers onvermijdelijk maakt.

Bovendien is de vraag wat zo'n no-flyzone zou opleveren. Tot dusver maakt het regeringsleger in zijn operaties nauwelijks gebruik van de luchtmacht. Het lamleggen van de luchtmacht, operationeel een grote klus en bovendien met grote risico's, zou dus waarschijnlijk geen of slechts een beperkte impact hebben op het conflict. (3)

Een no-flyzone heeft dan ook alleen maar zin als ze past in een ruimere strategie: als voorbereiding op een grondoffensief of als tegelijk gewapende groepen op het terrein in staat zijn een overwinning te behalen op het Syrische regeringsleger. Gezien de relatieve zwakte en het gebrek aan strategie en centraal commando is dat op korte termijn geen optie.

4.  'Safe zones'

Een veelbesproken optie is het opzetten van 'safe zones' (veilige zones) op Syrisch grondgebied, tegen de Turkse (noorden) of Jordaanse (zuiden) grenzen, waar Syrische burgers een veilig heenkomen zouden kunnen vinden. Het instellen van 'veilige zones' kan alleen met een aanzienlijke troepenmacht.

Experts spreken over 40.000 tot 50.000 soldaten om een zone van 50 op 80 kilometer te beschermen. (4) Voor Provide Comfort, de enclave die in 1991 werd opgezet voor ongeveer 500.000 Koerden in het noorden van Irak, werden minstens 20.000 Amerikaanse militairen ingezet. De vraag is welke landen bereid zijn grote aantallen troepen in te zetten in zo'n risicovolle operatie.

Koos van Dam waarschuwt: “Iedere centimeter die van het Syrische grondgebied wordt bezet, zal door het Syrische leger meteen worden gebombardeerd.” Militaire experts zijn het eens dat zo'n safe haven alleen zin heeft met een robuuste militaire macht, waarvan bescherming door gevechtsvliegtuigen een onderdeel is. Dat veronderstelt op zijn beurt dat de Syrische luchtafweer minstens gedeeltelijk wordt uitgeschakeld.

Het is ook voorspelbaar dat zo'n safe zones uitvalsbases worden voor de gewapende groepen, zoals ook tijdens de oorlog in Bosnië gebeurde. In 1993 zetten de Verenigde Naties safe areas op in Bosnië, beschermd door soldaten onder VN-vlag en NAVO-luchtsteun.

De VN slaagde er niet in de safe areas te demilitariseren; ze werden door Bosnische gewapende groepen gebruikt als uitvalsbasis. De VN-troepen waren niet voorbereid om de safe areas tegen het Servische leger te verdedigen. Dat leidde tot de slachting van duizenden burgers, onder andere in Srebrenica, en uiteindelijk tot grootschalige luchtbombardementen door de NAVO op Servische doelwitten.

Het organiseren van zo'n safe zones past dan ook in een militaire in plaats van een humanitaire logica. (5) In tegenstelling tot de gewapende groepen in Libië die zich organiseerden vanuit Benghazi en andere kuststeden ten oosten van Tripoli, zijn de Syrische rebellen niet in staat om voor langere tijd gebieden onder controle te krijgen die als uitvalsbasis kunnen dienen voor offensieven tegen het regeringsleger.

Het opzetten van safe zones, beschermd door buitenlandse militairen, past precies binnen die strategie. Voor veel pleitbezorgers moeten die safe zones tegelijk bescherming bieden aan burgers als een uitvalsbasis voor de gewapende groepen.

In de praktijk zijn die twee logica's niet met elkaar te verzoenen en komt het neer op burgers opofferen aan een militaire strategie. Maar zelfs als dat laatste niet het beoogde doel is, zal het er wel het resultaat van zijn, tenzij men ook voor de confrontatie met diezelfde gewapende groepen kiest. Het waarschijnlijke resultaat is dus hetzelfde: een verdere escalatie en rechtstreekse militaire confrontatie.

Zoals Michael Ignatieff waarschuwt: “Arming the rebels or providing them with close air support gives the president what he wants: a fight to the finish where his brutality wins. Punching humanitarian corridors in from Turkey and gathering rebel populations in safe havens risks creating another Srebrenica.” (6)

Voor de diverse militaire opties heeft niemand een realistisch plan. Ze dreigen het conflict alleen maar erger te maken en doen de geweldloze groepen uit het zicht verdwijnen. Ook wat Syrië betreft, geldt: “first do no harm".

'First do no harm'

1.  Complexiteit van conflict erkennen

Voor het gemak wordt het conflict gereduceerd tot twee strikt van elkaar gescheiden partijen, 'goeden' en 'slechten', maar zo'n vereenvoudiging doet geen recht aan de complexe realiteit. Het conflict in Syrië laat zich niet vatten in eenvoudige zwart-witanalyses.

Maarten Zeegers, die in Syrië woonde en afgelopen zomer het land werd uitgezet, nuanceert: “Het beeld dat wij hier hebben van één volk verenigd tegen het regime klopt niet. Het regime kan nog op aanzienlijke steun rekenen. Grote groepen, met name onder de alawieten, de christenen en in de Syrische middenklasse, steunen het regime of proberen afzijdig te blijven, uit angst voor dat regime, omdat ze bang zijn voor een burgeroorlog zoals in Libanon, of uit wantrouwen tegenover de oppositie.”

2. Verdere militarisering vermijden

Een verdere militarisering van het conflict speelt het regime van Assad in de kaart. Jon B. Alterman van het Center for Strategic & International Studies waarschuwde onlangs in de Amerikaanse Senaat: “The more militarized this conflict becomes the more the advantage accrues to the government. Militarization not only puts the conflict into an area where the government is likely to enjoy a permanent advantage in firepower. It also legitimizes brutal attacks on civilian populations.” (7) 

Een wapenembargo onder VN-mandaat met een effectieve controle op de toevoer van wapens naar Syrië kan bijdragen tot het voorkomen van een verdere escalatie.

3. Diverse diplomatieke banden onderhouden

De Syrische oppositie is divers en verdeeld. (8) Europese landen steken hun frustratie over die verdeeldheid van de oppositie niet onder stoelen of banken. Zij willen één gesprekspartner, met een duidelijke agenda. Gemakkelijkheidshalve beschouwen ze de Syrian National Council (SNC) als de 'legitieme vertegenwoordiger' van alle Syriërs, zoals de Belgische minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR), in de Kamercommissie Buitenlandse Zaken stelde.

Maen Abdul Salam, een Syrische mensenrechtenactivist die begin mei te gast was in Brussel, vindt dat onrealistisch en naïef: “Hoe kan je verwachten dat we het nu eens worden over een politiek programma? Wij vechten tegen een muur, de muur van het geweld en de veiligheidsdiensten van het regime. Pas als die muur doorbroken is, kunnen we denken aan een politiek proces en de toekomst van Syrië.”

Maarten Zeegers waarschuwt: “De mensen in de oppositie zijn niet noodzakelijk wie westerse regeringen zouden willen dat ze zijn. In het buitenland zien we vooral in het Westen opgeleide, seculiere of gematigde spreekbuizen, maar tussen hen en de mensen in de lokale comités of het FSA bestaat vaak een grote kloof. Politici in het Westen kijken best goed uit met wie ze samenwerken.”

Net vanwege die verdeelheid in Syrië is het uiterst belangrijk dat Europese diplomaten blijven praten met diverse groepen in Syrië en niet alleen, zoals nu veel het geval is, met de woordvoerders van de SNC of met Syriërs in ballingschap.

4. Praten met geweldloze groepen

De aandacht voor de gewapende oppositie overschaduwt de geweldloze groepen in de revolutie. In heel het land zijn lokale comités actief die nog bijna dagelijks manifestaties organiseren. Ondanks de militarisering van het conflict lijkt het geweldloze protest de laatste maanden opnieuw aan kracht te winnen. (9)

Op 13 april brachten lokale comités op meer dan 715 plaatsen verspreid over het land vreedzame manifestaties op de been. In Damascus, waar het regime nog over een grote aanhang beschikt, zoeken lokale groepen naar creatieve manieren om het verzet vorm te geven en tegelijk uit handen van de veiligheidsdiensten te blijven.

Half april kwamen in Caïro meer dan 200 activisten samen op een conferentie om weerwerk te bieden aan de militarisering van het conflict. “Onze revolutie werd gegijzeld”, stellen ze vast. Veel activisten stellen ook vragen bij de rol van de SNC.

Yara Nseir, die uit Syrië vluchtte en nu in Libanon zelf woordvoerder voor de SNC is, spaart haar kritiek niet: "De SNC heeft het alleen maar over het bewapenen van de rebellen. Ze praat nooit over geweldloos verzet en ze spreekt niet in naam van de stilzwijgende meerderheid die noch het regime noch de rebellen steunt.” (10)

De geweldloze groepen worden gemarginaliseerd. In plaats van steun te leveren aan de gewapende oppositie, moeten we contacten leggen met de geweldloze lokale comités en onderzoeken hoe we hen kunnen ondersteunen.

Noten

(1) Voor een goed overzicht van de regionale repercuties, de risico's op een 'spill-over' naar de buurlanden van Syrië en de gevolgen voor de machtsbalans in de regio, zie: Aram Nerguizian, Instability in Syria: Assessing the Risks of Military Intervention, Center for Strategic & International Studies, december 2011, http://csis.org/publication/instability-syria

(2) David Roberts wijst op de gevaren van dit scenario: Arguments against Military Intervention in Syria, Royal United Services Institute http://www.rusi.org/analysis/commentary/ref:C4F328B3696A01/

(3) Steven Beasly Michael Eisenstadt, and Jeffrey White, Intervention in Syria: Assessing the Options, PolicyWatch 1882, The Washington Institute for Near East Policy, http://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/view/intervention-in-syria-assessing-the-options

(4) Markus Kaim, Crisis in Syria: Possibilities and Limits of Military Intervention, Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP) - German Institute for International and Security Affairs, maart 2012, http://www.swp-berlin.org/en/publications/swp-comments-en/swp-aktuelle- details/article/syria_military_intervention.html

(5) Zie bijvoorbeeld: Oytun Orhan, Arguments on Safe Havens in Syria: Risks, Opportunities and Scenario's for Turkey, ORSAM Report 115, Center for Middle Eastern Strategic Studies, april 2012, http://www.orsam.org.tr/en/showReport.aspx?ID=1687 

Kurt Volker, The case for military intervention in Syria, Christian Science Monitor, 24 april 2012, http://www.csmonitor.com/Commentary/Opinion/2012/0424/The-case-for-military-intervention-in-Syria,

Anne-Marie Slaughter, How to Halt the Butchery in Syria, The New York Times, 23 februari 2012, http://www.nytimes.com/2012/02/24/opinion/how-to-halt-the-butchery-in-syria.html?_r=1;

Michael Weiss, Intervention in Syria? An Assessment of Legality, Logistics and Hazards, Henry Jackson Society Strategic Briefing, december 2011, http://henryjacksonsociety.org/2011/12/20/intervention-in-syria-an-assessment-of-legality-logistics-and-hazards/

(6) Michael Ignatieff, Do we sit back and let Homs burn?, Financial Times, 28 februari 2012, http://www.ft.com/intl/cms/s/0/5e7b7fb2-6164-11e1-94fa- 00144feabdc0.html#axzz1nlf7VpR9

(7) Jon B. Alterman, Syria: U.S. Policy Options, Senate Committee on Foreign Relations, 19 april 2012, http://csis.org/files/ts120419_alterman.pdf

(8) Een uitstekend overzicht van de verschillende groepen in de Syrische oppositie en de onderlinge verschillen: Elisabeth O'Bagy, Syria's Political Opposition, Middle East Security Report, Institute for the Study of War, april 2012, http://www.understandingwar.org/sites/default/files/Syrias_Political_Opposition.pdf

(9) Brigitte Herremans en Marjolein Wijninckx, Vreedzaam verzet in Syrie ondanks militarisering, http://www.broederlijkdelen.be/component/one/bdarticle/detail/detail/vreedzaam_verzet_syrie_ondanks_militarisering,4139

(10) Syrian activists to rebels: Give us our revolution back, Christian Science Monitor, 16 april 2012, http://www.csmonitor.com/World/Middle-East/2012/0416/Syrian-activists-to-rebels-Give-us-our-revolution-back

Roel Stynen

Roel Stynen is stafmedewerker bij Vredesactie vzw.

reageer

9 reacties

  • door jantje op donderdag 14 juni 2012

    eindelijk een 'evenwichtiger' beschouwing van de wrede en vreselijke syrische actualiteit!

    in dit stuk had ook een verwijzing mogen staan naar de werking van de syrische dictatuur en over de economische machtsconcentratie in het land.

    de jarenlange onderdrukking en dreiging met geweld tegen critici en opposanten, het daadwerkelijk ontplooien van niets ontziend bloedvergieten jegens bepaalde individuelen, tegen kleine en grote groepen binnen de syrische samenleving, het functioneren van een economische elite die deel uitmaakt van de machtsclan rond assad (geprivatiseerde syrische staatsbedrijven zijn daarvoor een goed voorbeeld).

    dit zijn de echte aanleidingen en oorzaken voor de brede opstand die nu al ruim een jaar geleden door voornamelijk jongeren is ontketend. zoals in elk arabisch land eist vooral de jeugd vrijheid en welvaart door een eind aan de dictatuur die beide idealen verhindert.

    als 'de wereld' op zoek is naar een einde van dit uitdijend bloedig conflict is het nuttig om eerst naar de wortels van het conflict te kijken.

    een belangrijke oorzaak is het functioneren van een uitgebouwd dictatoriaal regime dat het gros van de eigen bevolking jarenlang als uitschot heeft beschouwd en behandeld.

    dat de clan rond de familie assad ooit deel uitmaakte van een onderdrukte, vrijzinnige organisatie, die emancipatie en materiële vooruitgang in syrië en de arabische wereld voorstond, kan geen excuus zijn om het bestaan en de daden van dit bloeddorstige regime goed te praten, iets wat bepaalde erg dogmatische linkse organisaties in belgië en europa voortdurend doen.

    jan van reusel eisden-maasmechelen

    • door Wim Swinnen op vrijdag 15 juni 2012

      Ik sluit me aan bij de analyse van Jan Van Reusel en hoop dat ik nooit meer van de pot gerukte weetjes van Assad-aanhanger Marc 'wist je dat ze Syrië gaan binnenvallen?' Vandepitte op deze site onder ogen krijg.

      • door Helene P op zaterdag 16 juni 2012

        Precies! Wat 'n opluchting, dit heldere en genuanceerde artikel op DWM, dank Roel S.. En ook Jan. (Nu ga ik DWM weer 'ns meer lezen...)

  • door Mieke de Loof op vrijdag 15 juni 2012

    Dank voor het genuanceerde artikel, Roel.

  • door catteeuw op vrijdag 15 juni 2012

    Gezien Assad ne goeie maat van ons was (zie Vlaamse media een paar jaar geleden) - waarom gaan we niet eerst naar eXtremisten naties QATAR en SAUDI ARABIA. De terroristen van 911 waren Saudis. Ze behandelen hun bevolking slechter dan Syrië en Iran - als ik mijn ogen mag geloven. Waarom gaan we die gasten niet gaan opblazen als offer voor kindje Jezus - terwijl we hier met een mysterieuze schuld crisis zitten.

    Moet ik geloven dat het ons wat kan schelen wat er met die mensen gebeurt. Dat wij daar geld gaan insteken uit liefdadigheid.

    Terwijl Syrië en Iran met hun financiële systemen de grootste en enigste monitaire bedreiging zijn voor het petro-dollar momopolie = de reden waarom wij het westen zijn.

    De Amerikanen hebben 1,2M Irakezen vermoord. Waar moet ik naartoe om een oorlog tegen de USA aan te vragen?

    Leuk artikel. Terug naar planeet aarde - alwaar de miljarden afhankelijk zijn van Olie.

    --- --- ---

    De tweede wet van de thermodynamica, ook wel Tweede Hoofdwet genoemd, is een fundamentele wetmatigheid betreffende de omzetting van warmte in arbeid, die tot nu toe door alle empirische gegevens bevestigd is.

    De tweede wet impliceert dat thermodynamische processen in macroscopische systemen nauwkeuriger te voorspellen zijn dan in microscopische systemen, omdat het in wezen statistische processen zijn over min of meer onafhankelijk van elkaar bewegende deeltjes. De wet van de grote getallen uit de kansrekening stelt dat de relatieve afwijkingen van statistische gemiddelden kleiner worden naarmate het aantal deeltjes groter wordt. Deze wet betekent ook dat zelforganisatie in een chaotisch systeem alleen mogelijk is als er energie wordt toegevoegd.

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Tweede_wet_van_de_thermodynamica

    moord is illegaal - dacht ik

    • door Manu op vrijdag 15 juni 2012

      Dit artikel bevexstigt enkel dat wereldmachten erop uit zijn om Syrië binnen te vallen. Daatoe wordt momenteel een enomre mediamapulatie aangewendt en en worden ronduit leugens de schaamteloos de wereld ingesturd. wie een beetje doorzcihjt heeft, zich beter informeert ziet dat de commentaren die wrden gegeven bij de beelden bij de gewone pedrs enmedia (onze subjexctieve VRT op kop) niet kloppen. men kan niet precies zeggen van waaf, wie, wanneer, waar en door wie de beelddn zijn verspreid. Het lijkt er eerder op dat een bende moslimextremisten er alle an doet om de wereld te mislaeiden om zo een inval uit te lokken zoadat ze de macht kunnen grijpen. Feit is dat een heel groot deel van de bevolking wel nog achter president Assad en zijn eregering staat en dat in Homs en Aleppo christenen, alawieten een aanhangers van Assas brutaal zijn vermoord door deze extremisten. Dat dit soort exteresmiesgten niet terugdeinst voor moord en doodsclag om hun doel te beriekn, wordt enkel bevestigd door hetgeen je hiet in (extremisctische) molsimboekjes, te kop in Brussel, antwerpen kan lezen: 'Wij houden van de dood, de geur van de dood is zoeter dan het leven...' Gelukkig zijn er nog China en Rusland om deze zotten tegen te houden, terwijl het extreemrechtse Saoedi-Arabië al sta

  • door dan op vrijdag 15 juni 2012

    De auteur zou z’n betoog kracht bij zetten als hij man en paard zou noemen. 1. Nu krijgen we een overzicht van voorstellen tot Westerse militaire inmenging. Het gaat om een allegaarje van opinies die door politici, militairen, journalisten of thinktanks ooit de wereld ingestuurd werden en hier nu gebracht worden onder; hier en daar wordt, Veel politici in het Westen, Een veelbesproken optie is, Naar analogie met Lybië wordt ook gepleit…. 2. Welke Europese diplomaten zouden moeten gaan spreken met welke Syrische opposanten om wat exact te bereiken?

    Vreemd is ook dat enkel Westerse oproepen tot militaire actie vermeld worden en dat deze intentieverklaringen volgens de auteur uit den boze zijn omdat daardoor “de kans groot (is) dat onder andere Iran en Rusland op hun beurt nog meer wapens en steun aan het regime-Assad zullen leveren.” Dit terwijl net deze 2 landen hofleverancier van het Assad regime zijn en met kop en schouders inzake wapenleveringen aan Syrië boven allen uitsteken. Rusland verkocht Syrië tussen 2003 en 2006 2,1 miljrd USD wapens, tussen 2007 en 210 verdubbelde dit tot 4,7 miljard USD En volgens Avaaz was dit in 2011 reeds opgelopen tot bijna 1 miljard. En ra ra ra, wie verzet zich nu net tegen een internationaal verbod van wapenexport naar conflictzones? http://www.businessghana.com/portal/news/index.php?op=getNews&news_cat_id=&id=167259 According to a report released by SIPRI in March, Russia sold Syria 78 percent of its "major" weapons over the past five years. Such major weapons include tanks, aircraft, and air defense systems. SIPRI estimated that current and pending arms sales between Russia and Syria are worth between $5 billion and $6 billion.

    Verder lees ik “Een verdere militarisering van het conflict speelt het regime van Assad in de kaart.” Dit lijkt mij een meer dan gratuite bewering. Eén jaar vrijwel uitsluitend vreedzaam protest leidde nergens naar maar nu de verzetstrijders zich beter konden organiseren komen na enkele maanden de eerste kraken in het Assad-regime tevoorschijn. http://edition.cnn.com/2012/06/11/world/meast/syria-battle-for-cities/index.html

    En ja, ook ik herinner mij de tijd dat de opposanten enkel meer democratie en minder corruptie vroegen maar dit ligt al lang achter ons. Bij een onderhandelde oplossing moet Assad immers de rebellen amnestie verlenen en de rebellen zouden de Shabiha ongemoeid moeten laten. En daarmee zitten we in het rijk van de fabeltjes. Elke dag kan je elementen van onherroepelijke scheiding lezen, te beginnend met huurders die hun huur niet meer betalen, huizen die in beslag genomen worden en al dan niet dodelijke oorlogsslachtoffers die families, buren, vrienden, wijken, werkplaatsen, dorpen , regio’s en de verschillende religieuze groepen voor generaties uit elkaar drijven.

    Net zoals je een reeks militaire opties kan aanhalen kan je ook zo’n reeks opmaken voor niet militaire internationale druk. In het artikel kwam er maar één aan bod, AI haalt er hier in een recenter artikel een paar aan, maar ook HRW en andere organisaties hebben een reeks voorstellen waarbij bv. via een UN stemming het Internationaal Gerechtshof een aanhoudingsmandaat tegen de kernleden van het Assad regime laten uitvaardigen niet de meest onzinnige is.

    In verband met de stellingname van AI toch eventjes opmerken dat het geen principiële stellingname is zoals onderstand interview met de senior politiek verantwoordelijke van AI aangeeft: TONY JONES: Now, does Amnesty believe that the people in these towns and villages have the right to obtain weapons to protect themselves from these kind of reprisals and attacks and murder?

    WIDNEY BROWN: Well we're not calling for the Free Syrian Army or others to be armed. We are calling for an absolute embargo against any arms transfers to the Syrian Government 'cause it's patently obvious that they're using them to commit these crimes against humanity and war crimes. And arms are continuing to flow in both from Iran and Russia to the Syrian government.

    TONY JONES: What's Amnesty's position, though, on arms going to people who are under attack like this? I mean, for example, would you want your own family to have the ability to protect themselves if the military and militias were coming in and killing members of your family?

    WIDNEY BROWN: Of course I think it's absolutely a gut response to say you want people to be able to defend themselves, but the truth is that the Syrian army is so much better armed that basically it would be having a water pistol against the sort of artillery that they have. So, it begs the questions in some ways. You can talk about whether you want to arm the civilians or the Free Syrian Army, but we're talking about massive arms and significant arms flow from Russia and Iran to the government, which is why we're seeing the devastating shelling.

    Verder haalt de auteur aan dat “het Westen” moet uitkijken met het kiezen van z’n vrienden. Een jaar geleden was dat terecht maar ondertussen weet “het Westen” voor elke stad en voor elke regio wie er de lakens uitdeelt. Wij moeten het stellen met annecdotische info en een kleine enquête. http://www.pechterpolls.com/ Waaruit blijkt dat slechts een kleine minderheid Islamisten zijn. Maar “het Westen” vraagt zich tegelijkertijd af hoe lang dit zo zal blijven als zij enkel ideologische, financiële en militaire steun krijgen uit Islammiddens…

    Ik geloof niet dat thans iemand nog inziet hoe een weg terug mogelijk is en als dat niet het geval is dan hoop ik dat iedereen er klaar voor is om dag na dag te zien hoe een jarenlange burgeroorlog eruit ziet… En als je de illusie hebt dat je hier met de gevolgen van het geweld geconfronteerd wordt dan moet je eens kijken naar willekeurige Arabische zenders… Uri Avnery, de Israëlische vredesactivist die al zinnige dingen te zeggen had over Lybië, stelde al bijna een jaar geleden dat Israël niks, maar dan ook absoluut niks kon doen om een Syrisch drama te vermijden en dat is alvast iets waarmee ik kan instemmen…

  • door Marc Vandepitte op zaterdag 16 juni 2012

    Beste Roel, je bevestigt en onderbouwt perfect wat de columnist van Financial Times over Syrië schreef: “De belangrijkste kwestie bij een buitenlandse interventie is niet alleen de vraag of het het doden kan stoppen, maar of het de balans op een beslissende wijze kan doen overhellen in het voordeel van een vreedzame en duurzame politieke oplossing. Als dat niet gebeurt, dan kan een buitenlandse interventie het conflict zelfs verscherpen. Soms moet men wat afstand nemen en is gereserveerdheid op zijn plaats. De emotionele reactie is niet altijd het juiste antwoord.” (http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/04/21/wist-je-dat-de-militaire-interventie-in-syrie-vermoedelijk-wordt-uitgesteld-tot-)

    Er is wel een belangrijk aspect in je degelijk en uitgebalanceerd artikel dat ontbreekt. De militaire interventie is namelijk al volop bezig. Net zoals tijdens de oorlog tegen de regering van Khadafi zijn honderden, zo niet ondertussen duizenden jihadis uit Libië, Jordanië en Irak militair actief in Syrië. (http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/02/26/wist-je-dat-het-scenario-voor-de-oorlog-tegen-syrie-uitgetekend) Jij vermeldt die groepen niet expliciet, maar zij zijn vermoedelijk beter bewapend, georganiseerd en opereren met rechtstreekse steun vanuit Qatar, Saoedi-Arabië en Turkije en onrechtstreeks vanuit de VS, Frankrijk, GB. Ook is het zo goed als zeker dat net zoals in Libië speciale eenheden van Qatar, Jordanië, en Frankrijk, de VS of GB opereren. Je schrijft terecht dat het FSA (voorlopig) geen partij is voor het Syrische leger. Het zijn dan ook die jihadis samen met deze speciale eenheden die vermoedelijk het militair verloop van de oorlog zullen bepalen, als dat al niet het geval is.

    Dit gegeven zal de wreedheden langs beide kanten alleen maar verder opdrijven en de geweldloze groepen alleen maar nog verder marginaliseren.

    Uitgerekend vandaag gaat een studiedag door over de kwestie van militaire interventie, gebaseerd op een discussietekst en een vrije tribune die allebei op deze site verscheen. (http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/05/11/anti-interventie-manifest-discussietekst http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/05/13/militaire-interventie-het-probleem-niet-de-oplossing)

  • door Manu op zaterdag 16 juni 2012

    Dit artikel bevestigt enkel dat wereldmachten erop uit zijn om Syrië binnen te vallen. Daartoe wordt momenteel een enorme mediamanipulatie (zie ook vorig artikel) aangewend en worden ronduit leugens de schaamteloos de wereld ingestuurd (met behulp van het hypocriete en leugenachtige Amnesty Vlaanderen). Wie een beetje doorzicht heeft, zich beter informeert, ziet dat de commentaren die worden gegeven bij de beelden door de gewone pers en media (onze subjectieve VRT op kop) niet kloppen. Men kan niet precies zeggen waar de beelden zijn genomen, wanneer, en door wie de beelden zijn verspreid. Het lijkt er eerder op dat een bende moslimextremisten er alles aan doet om de wereld te misleiden om zo een inval uit te lokken zodat ze de macht kunnen grijpen. Feit is dat een heel groot deel van de bevolking wel nog achter president Assad en zijn regering staat en dat in Homs en Aleppo alawieten, christenen en aanhangers van Assad brutaal zijn vermoord door deze crapuleuze extremisten. Dat dit soort extremisten niet terugdeinst voor moord en doodslag om hun doel te bereiken, wordt enkel bevestigd door hetgeen je hier in (extremistische) moslimboekjes, te koop in Brussel, Antwerpen...kan lezen: 'Wij houden van de dood, de geur van de dood is zoeter dan het leven...' Gelukkig zijn er nog China en Rusland om deze zotten tegen te houden, terwijl het ultra extreemrechtse soennistische Saoedi-Arabië zich reeds opmaakt om het sji-regime in Syrië te vervangen door een extreemrechts en extremistisch soenni-regime..

Lees alle reacties