about
Toon menu

Nobelprijs economie Stiglitz: "Opzettelijke onwetendheid van Europese leiders is crimineel"

Onwetenheid waarover? Over de lessen van de geschiedenis. Stiglitz: “Er bestaat geen enkel voorbeeld van een grote economie – en Europa is de grootste economie ter wereld – die herstelde dankzij besparingen”.
zondag 20 mei 2012
Joseph Stiglitz
Joseph Stiglitz

“Vele economieën zijn kwetsbaar voor natuurrampen: aardbevingen, overstromingen, wervelstormen, tsunamis – des te tragischer is een ramp die door mensen wordt gemaakt”...

”Indien de euro overleeft, zal het tenkoste zijn van hoge werkloosheid en enorm lijden, vooral in de landen in crisis”. "Met als gevolg dat het meest waardevolle bezit van een maatschappij, zijn menselijk kapitaal, verspild wordt, en zelfs vernietigd. Jonge mensen die lange tijd een deftige job missen – en de jeugdwerkloosheid in sommige landen nadert of overstijgt de 50 procent en was reeds onaanvaardbaar hoog sedert 2008 – geraken vervreemd. Wanneer ze uiteindelijk werk vinden zal het tegen een veel lager loon zijn”.

Dit zijn enkele uittreksels uit het artikel 'After Austerity' van prof Joseph Stiglitz (Columbia University, voormalig vice-voorzitter van de Wereldbank en winnaar van de Nobelprijs Economie 2001) van 7 mei op de website Project Syndicate - A World of Ideas.

Zijn artikel is een aanklacht tegen het domme Europese besparingsbeleid ('austerity' laat zich moeilijk vertalen, het betekent letterlijk 'gestrengheid', de vertaling 'besparingen' is niet helemaal correct maar is wel de term die in het Nederlands meest gebruikt wordt, nvdr), omdat groei  - waar iedereen nu wel om roept - nooit kan voortvloeien uit verminderde vraag, waar immers dalende productie op volgt en dus meer werkloosheid. Europa, zo zegt hij, is niet eens in zo'n slechte fiscale toestand (hij bedoelt dat de overheidstekorten niet zo dramatisch zijn als wordt voorgesteld). De schuldenberg is in de VS in verhouding tot het bruto nationaal product immers nog groter.

In enkele zinnen legt Stiglitz uit hoe de macro-economische crisis door een vicieuze cirkel toeneemt: "werkloosheid, en de vrees dat ze zich gaat uibreiden, duwt de lonen omlaag, dus de inkomens, en de consumptie – en dus de totale vraag. Uitstel van gezinsvorming – jonge Amerikanen bijvoorbeeld, gaan in toenemende mate weer bij hun ouders wonen – drukt de woning- en huurprijzen en leidt tot nog meer huisuitzettingen. Zelfs (deel)staten met een begroting in evenwicht worden nu verplicht te lenen omdat hun belastingsinkomsten dalen. Hoe kan groei gestimuleerd worden wanneer strenge soberheid haast zeker een verdere afname van de totale vraag betekent, die productie en werkgelegheid nog lager duwt”.

Wat zou Europa dan wel moeten doen?

"Geld lenen en dat weer uitlenen ten dienste van uitgaven die groei en werkgelegenheid bevorderen. De kosten van het schuldbeheer zouden dalen. De Europese Centrale Bank (ECB) en de Europese Investeringsbank (EIB) moeten meer uitlenen, vooral aan kleine en middelgrote ondernemingen, die de belangrijkste bron zijn van jobcreatie".

In een recent editoriaal pleit The New York Times voor het aanbieden van euro-obligaties. Daar moet Merkel volgens de krant toe verplicht worden. Met deze obligaties zou de enorme spaarpot van veel Europeanen kunnen aangesproken worden. Ermee speculeren op de beurs zou zinloos zijn, omdat Europa ze in hun geheel zou waarborgen, dit in tegenstelling tot eventuele speculatie tegen staatsobligaties van individuele landen.

De nieuwe Franse president François Hollande gaat dat idee opnieuw op de agenda plaatsen. Meteen voegen journalisten daar echter aan toe dat “probleemlanden te gemakkelijk toegang tot teveel kredieten zouden krijgen”. (Die 'stoute' probleemlanden moeten daar volgens mij voor gestraft worden).

Paul Krugman op 17 mei

Krugman was ook laureaat voor de  Nobelprijs Economie.  Zijn artikels wijzen al maandenlang op de waanzin van het huidige Europese beleid. De redding van de euro "zal vereisen dat de Europese leiders, in ’t bijzonder Duitsland en de Europese Centrale Bank, helemaal anders beginnen te handelen dan ze de voorbije jaren deden. Ze moeten stoppen met moraliseren ('wie boven zijn stand leeft moet gestraft worden').

"De Griekse kiezers die begrijpelijkerwijze kwaad zijn op het beleid dat 22 procent werklozen heeft opgeleverd – meer dan 50 procent bij de jongeren – hebben zich gekeerd tegen de partijen die hun dit beleid hebben opgelegd. De ECB moet zijn obsessie met prijsstabiliteit laten varen ('inflatie tenhoogste 2 procent') en moet gedurende meerdere jaren 3 of 4 procent inflatie aanvaarden, zelfs aanmoedigen en met nog een hoger inflatiecijfer in Duitsland. De ECB en de Duitse regering verfoeien dat idee echter”.

Waarom handelen de Europese leiders zo?

Stiglitz, Krugman, De Grauwe, ze noemen de Europese Commissie (EC) en de ECB kortzichtig, dom en misdadig. Ze reageren zoals een professor die tijdens een examen foute antwoorden krijgt van een student. Angela Merkel is natuurlijk helemaal niet dom. Ze wordt omringd door ministers en raadgevers die waarschijnlijk de standpunten van deze Nobelprijswinnaars wel kennen. Dat geldt ook voor Manuel Barroso, Herman Van Rompuy en de Europese commissarissen. Die hebben een leger van raadgevers die uit de financiële middens komen en diploma's hebben van de beste handelsscholen. 

Er moet dus een andere verklaring zijn voor hun beslissingen over inkrimping van de overheidsuitgaven, die ambtenaren, werklozen, sociale wetgeving, pensioenen, onderwijs, openbare voorzieningen...het gelag doen betalen. 'Fiscale consolidatie' wordt dat genoemd. In feite is het collectieve verarming.

Het artikel van Stiglitz geeft een aanwijzing: 'Wie uiteindelijk werk vindt, zal een veel lager loon krijgen'. Dit is al een feit in Portugal, Ierland, Italië, Griekenland en Spanje (de PIIGS-landen). Zelfs in Duitsland is de succesvolle export van de laatste jaren onder meer te danken aan de 'working poor' met maandlonen van 800 euro of nog minder. Hier bij ons horen we elke week opnieuw dat de loonkosten te hoog zijn, dat "onze competitiviteit" eronder lijdt.

Meer winst, maar niet voor de werkende bevolking

Mooi discours levert dat op: "De fundamentele oplossing is dus te zoeken op de arbeidsmarkt. We moeten die soepeler maken met meer mobiliteit en grotere loonflexilibiliteit" (Gert Peersman, prof UGent in De Morgen). Immers: "Lagere loonlasten vertalen zich daarna in lagere prijzen, zelfs met verhoogde btw blijft de koopkracht voor de Griekse burger dan constant".

`Wie dat gelooft steunt op theoretische modellen die door de feiten tegengesproken worden. Lagere lonen zorgen voor hogere bedrijfswinsten, dat is zonneklaar. Dàt zou wel eens het echte doel kunnen zijn van de Europese Commissie, de banksector en vele experten. Maar nee, in ons land zitten de werkgevers met die vervelende collectieve arbeidsovereenkomsten die het moeilijker maken om aan loonmatiging te doen. En dan is er nog die vervloekte indexkoppeling!

Stiglitz spreekt ook over ondragelijke werkloosheid en 'lijden'. Nu is iedereen bezorgd over de werklozen. De oplossing die veel politici, de patroonsorganisaties en de financiële sector hiervoor zien, is echter dat de werklozen aan het werk moeten worden gezet. Zoniet volgen er sancties: van verlaging van de uitkering tot schorsing. De werkloosheid moet dus opgelost worden door de werklozen zelf, zo eenvoudig is dat. Een Open VLD-politica zei onlangs: "Waarom scheppen de mensen hun eigen werk niet? Ze dragen toch ook verantwoordelijkheid."

Het probleem is werkloosheid én armoede

Stiglitz is bezorgd over het lijden van werklozen en van mensen die onder de armoedegrens leven. In de crisislanden stijgt hun aantal snel. Niet iedereen ligt daar wakker van. 'Armoede? Die is er toch altijd geweest? Die mensen hebben veel aan zichzelf te danken.

Ken je dat discours? Gelakte nagels en drie TV-toestellen, elk jaar op reis. Alle dagen horen en lezen we het. Voor deze categorie gaan de grote beleggers, de CEO's en bankdirecteuren hun fiscaal en economisch beleid niet wijzigen. Er is toch nog het OCMW?

Het is een kwestie van waarden

Het ziet er naar uit dat de professoren Stiglitz, Krugman en De Grauwe een andere waardenschaal van prioriteiten en maatschappijvisie hanteren dan de Europese leiders. Bij deze laatsten gaat het over de belangen van de bedrijfswereld, waaronder de banken (die zo zwaar te lijden hebben, nietwaar!) tegenover de belangen van de gewone mensen.

Paul De Grauwe beschrijft in een gedocumenteerd artikel de interne devaluatie die heeft plaatsgegrepen in Griekenland, Ierland, Spanje, Portugal (de PIIGS-landen). Hij schrijft: "Ze ging gepaard met grote nadelen inzake verlies aan omzet en werkgelegenheid. Bovendien liggen nog meer verlies van productie en werk in 't vooruitzicht. Echter, de 'rijke', surpluslanden hebben geen interne revaluatie (stijging van de lonen) doorgevoerd, d.w.z. de asymmetrie wordt geheel bekostigd door de arme landen. De achteruitgang van de Europese economie zal verder gaan". De Grauwe besluit: "De Europese Commissie is de agent geworden van de rijke ('creditor') landen; hun tyrannie zal niet snel verdwijnen". 

Zelfs in een worst-case-scenario hebben de echte bazen hun schaapjes op het droge. Zelfs indien de consumptie in elkaar stort, de fabrieken sluiten, de beurskoersen kelderen zullen ZIJ geen boterham minder eten. Betogingen, stakingen? Die zijn er al zoveel geweest. Die verminderen zelfs de loonkost! Indien het uit de hand loopt hebben we nog altijd de politie, desnoods het leger.

Het gevaarlijke idee van François Hollande

Daar is nu wel de nieuwe Franse president François Hollande, en Obama, zelfs de Britse eerste minister Cameron en de Deense eerste minister Thorning-Schmidt, de Japanners, de Chinezen, en de Braziliaanse president Dilma Rousseff: die begrijpen dat een Europese ineenstorting ook voor hun economie ongewenst is. We moeten hopen dat ze Angela en al de financiële experten het mes op de keel zetten.

Hollande heeft alvast een idee dat 'de banken schrik aanjaagt'. Hij belooft om het bedrag dat Franse spaarders belastingvrij en met een staatsgarantie onderbrengen bij de al 200 jaar bestaande staatsholding Caisse des Dépôts et Consignations (CDC) te verdubbelen. Tevens stelt hij een aantrekkelijke rente in het vooruitzicht die hoger ligt dan de inflatie.

De nachtmerrie van de privébanken: een actieve overheidsbank

Momenteel mag er op een spaarboekje 'Livret A' per persoon maximaal 15.300 euro staan en op een boekje 'duurzame ontwikkeling' tot  6.000 euro. De rente bedraagt op beide boekjes 2,25 procent. Hollande wil met dit geld, dat bij de CDC wordt ondergebracht, infrastructuurprojecten financieren zonder dat dit een weerslag heeft op de Franse begroting en de overheidsschuld. Eind maart beheerde de CDC 295,1 miljard euro deposito's. Dit geld dient onder meer voor de financiering van de bouw van spoorwegen, ziekenhuizen en sociale huisvesting.

Waarom jaagt dat de bankensector schrik aan? Omdat het miljarden zijn die de bankiers zouden kunnen gebruiken, tiens. Dat zeggen ze zelf. Zo wordt het nog eens duidelijk om welke keuzes het gaat: nog meer geld voor de financiële sector (die in meerdere landen de overheid al gepluimd heeft) of integendeel meer geld voor maatschappelijke projecten ten bate van de bevolking.

De Algemene Spaar- en Lijfrente Kas (ASLK), weet je nog?

De CDC doet mij met weemoed terugdenken aan onze goede oude openbare bank ALSK-CGER (geprivatiseerd tot Fortis). Met medewerking van bepaalde socialisten werd ze verkocht aan de privésector  (Heer, vergeef ons want we wisten niet wat we deden), om roemloos en vergeten tenonder te gaan samen en opgeslokt te worden door BNP Paribas.

reageer

27 reacties

  • door Le grand guignol op zondag 20 mei 2012

    Zoals in het artikel vermeld wordt steunen heel wat beleidsbeslissingen op theoretische modellen die door de feiten tegengesproken worden. Hierbij nemen beleidsmakers, op advies van hun experten, 'the things of logic for the logic of things' waarbij men probeert om de realiteit aan te passen aan een welbepaalde economische theorie. Mogelijk zelfs in die mate dat de realiteit - de maatschappelijke context waarin mensen daadwerkelijk leven - ondergeschikt wordt aan het theoretische (economische) model. Wanneer men de realiteit op dogmatische wijze tracht in te passen in een welbepaalde theoretische visie op de realiteit (bv. ideologie, economische theorie) dan leidt dat ongetwijfeld tot mensonwaardige uitwassen vermits het affectieve of gevoelsmatige eveneens ondergeschikt wordt aan de betreffende instrumentele rationaliteit. Er is als het ware sprake van een ontmenselijking van het beleid alsook van de beleidsmakers die voor het betreffende beleid verantwoordelijk zijn.

    Over de gevaren van het neoliberalisme en zijn marktfundamentalisme heeft Bourdieu reeds in 1998 een bijzonder interessant werk gepubliceerd: "Acts of Resistance. Against the Tyranny of the Market". In dat boek verwoordt - voorspelt - Bourdieu, haast tot in detail, de manier waarop het neoliberalisme en zijn marktfundamentalisme als 'leitmotiv' dienen voor een socio-economische, en zelfs socioculturele, omwenteling of revolutie waarbij beleidsmakers de samenleving 'top-down', i.e., on- of zelfs antidemocratisch, willen aanpassen aan een economische theorie. Overigens, vanaf de jaren '80 wordt Europa, o.a. door invloed van de ERT en TABD, als een vehikel aangewend om de betreffende verandering door te voeren. Geregeld houden experten dan ook een pleidooi voor een mentaliteitswijziging waarbij die mentaliteitswijziging in wezen niets anders wil zeggen dan het aanpassen van de mentaliteit en standpunten in functie van de (economische) theorie die van hogerhand wordt opgelegd. Mogelijk is het interessant om Bourdieu uitvoerig het woord te geven om op die manier een kijk te krijgen op zijn 'profetische' woorden:

    "In the name of the scientific programme of knowledge, converted into a programme of action, an immense political operation is being pursued [...], aimed at creating the conditions for realizing and operating of the 'theory': a programme of methodical destruction of collectives (neo-classical economics recognizes only individuals, wether it is dealing with companies, trade unions or families). The movement [...] towards the neo-liberal utopia of a pure, perfect market takes place through transforming and, it has to be said, destructive action of all the political measures [...] aimed at putting into question all the collective structures capable of obstructing the logic of the pure market: the nation-state, whose room for manoevre is steadily shrinking; work groups, with for example the individualization of salaries and careers on the basis of individual performance and the consequent atomation of workers; collectives defending workers' rights - unions, societies, and cooperatives; even the family, which, through the segmentation of the market into age groups, loses some of its control over consumption. Deriving its social force from the political and economic strength of those whose interests it defends [...] the neo-liberal programme tends overall to favour the separation between the economy and social realities and so to construct, in reality, an economic system corresponding to the theoretical description, in other words a kind of logic machine, which presents itself as a chain of constraints impelling the economic agents". (Bourdieu, 1999: 95-96).

    Waarom handelen de Europese leiders zo? Een deel van het antwoord op die vraag heb ik al gedeeltelijk gegeven (cf. 'the things of logic for the logic of things'); voor het andere deel van het antwoord is het belangrijk om de vigerende machtsverhoudingen in Europa onder de loep te nemen. In tegenstelling tot Krugman ben ik er niet van overtuigd dat Europa gezorgd heeft voor meer democratie, wel integendeel. Datgene wat heden eufemistisch 'fiscale consolidatie' wordt genoemd is in wezen geen crisismaatregel maar dateert van een periode die aan de financieel-economische crisis van 2007-2008 voorafging, meer bepaald het tot stand komen van het Verdrag van Lissabon. De inhoud (beleidslijnen en beleidskeuzes) van het Verdrag van Lissabon zijn hoofdzakelijk, zo niet uitsluitend, gebaseerd op voorstellen van Business-Europe (ERT en TABD). De 'fiscale consolidatie' heeft dus niet zozeer te maken met beleidsmaatregelen die genomen worden naar aanleiding van de financieel-economische crisis; de 'fiscale consolidatie' heeft betrekking op maatregelen die in het Verdrag van Lissabon vervat zitten en bestaat desgevallend uit weloverwogen beleidskeuzes om de belangen van de Europese industriële elite veilig te stellen of zelfs te versterken. De financieel-economische crisis van 2007-2008 functioneert met andere woorden als hefboom om de beleidsmaatregelen uit het Verdrag van Lissabon in een versneld tempo door te voeren waarbij het Verdrag van Lissabon de sleutel vormt tot de 'top-down'-opgedrongen socioculturele omwenteling of revolutie waaraan ik hierboven gerefereerd heb.

    "Baron Janssen, then CEO of Solvay and Chairman of the ERT’s Competitiveness Working Group, in a speech at a meeting of the Trilateral Commission, praised Lisbon as a crucial step within the ‘double revolution’ of ‘reducing the power of the state and of the public sector in general through privatisation and deregulation’ while ‘transferring many of the nation-state’s powers to a more modern and internationally-minded structure at European level’. Not only has the ‘reform agenda’ of Lisbon been very much welcomed by European capital, and in particular by the ERT, the latter has also had — as will be documented in more detail below — important input into the original formulation of the strategy" (Van Apeldoorn & Hager, 2010:218 - met referentie aan documenten van de ERT).

    "The ERT has subsequently devoted much energy — publishing reports, sending letters to heads of states and governments on the eve of European Council summits, and arranging meetings with them — to push for the implementation of the Lisbon ‘reforms’. These efforts have prioritised, among other things, innovation, the creation of an integrated European capital market, full liberalisation of services and public utilities, deregulation, and labour market reform" (Van Apeldoorn & Hager, 2010:218-219 - met referentie aan documenten van de ERT).

    Tot slot: sinds enkele weken houden sociaaldemocraten (bv. Hollande, Di Rupo) een pleidooi voor een 'Europees groeipact' dat bovenop - en niet in de plaats van - de stringente begrotingsdiscipline komt. Ook op dat vlak lijkt de ERT zijn slag thuis te halen, temeer omdat het gros van de voorstellen die de sociaaldemocraten in functie van het 'groeipact' voorstellen gebaseerd zijn op aanbevelingen van die ERT (cf. ERT, 2012: "Creating growth in Europe").

    "De opzettelijke onwetendheid van Europese leiders is crimineel". De Europese leiders zijn in wezen lakeien van de (Europese) financiële en zakenelite en kiezen voor een beleid dat lijnrecht indruist tegen de belangen en het welzijn van de Europese bevolking. Die Europese bevolking dreigt het slachtoffer te worden van een politiek project dat in wezen neerkomt op het organiseren van een revolutie ten dienste van de (Europese) financiële en zakenelite. Wat heeft dat nog van doen met een poging om vrede, welvaart en democratie te creëren?

    * Bourdieu, P. (1998). Acts of Resistance. Against the Tyranny of the Market. New York, US: The New Press. * ERT (2012, January 16). Creating growth in Europe. Brussels, B: European Round Table of industrialists. Retrieved from http://www.ert.eu/sites/default/files/2012%20January%20-%20ERT%20Statement%20on%20Creating%20Growth%20in%20Europe.pdf * van Apeldoorn, B., & Hager, S. B. (2010). The social purpose of new governance: Lisbon and the limits to legitimacy. Journal of International Relations and Development, 13(3), 209-238. doi: 10.1057/jird.2010.9

    • door froels op maandag 21 mei 2012

      Alweer een sterk gedocumenteerd kommentaar. Helaas heb ik Bourdieu nooit gelezen; maar actueler zijn natuurlijk de twee andere bronnen. Onze taak is van deze inzichten, die voldoende bewezen zijn, blijven herhalen tegenover de beleidsmakers die nog in theorie de gewone mensen willen verdedigen. Het meest open staan de vakbonden. Wat de politieke partijen betreft zijn er die meester zijn in het misleidende discours, terwijl de burger nauwelijks kan uitzoeken wat ze werkelijk van plan zijn. Groot probleem zijn de voortdurende coalitieregeringen die geheel onduidelijk maken voor wiens schone ogen wat beslist wordt, vaak tegen de diepe overtuiging in van de minister zelf. Ik zie DiRupo bijvoorbeeld niet met hart en ziel de verlaging van het werkloosheidsuitkering toejuichen, en vele andere antisociale ingrepen. Hij rijdt recht tegen de sterke FGTB. Maar hij moest wel een regering kunnen vormen met de verkiezingsuitslag die er was.

      • door Le grand guignol op maandag 21 mei 2012

        Niettegenstaande het boek van Bourdieu inderdaad dateert van 1998-1999 zou ik het aan iedereen aanbevelen, temeer omdat Bourdieu op een voortreffelijke wijze de impact alsook de gevolgen van het neoliberalisme en het marktfundamentalisme schetst en daarbij een ander verhaal laat horen dan datgene wat ons dagelijks wordt ingelepeld door de reguliere media ( http://thenewpress.com/index.php?option=com_title&task=view_title&metaproductid=1267 ).

        Het is inderdaad belangrijk om die inzichten, die de andere kant van de (neoliberale) medaille belichten, te blijven herhalen. Daarbij is het eveneens ontzettend belangrijk om de vigerende machtsverhoudingen aan de oppervlakte te krijgen omdat we hierdoor een goed beeld krijgen van het 'politieke' spel dat zich in de schoot van de EU afspeelt. Overigens, de nationale hervormingsprogramma's (NRP's) die in de verschillende Europese lidstaten (onder Europese druk) doorgevoerd (moeten) worden borduren voort op de beleidsstrategie van het Verdrag van Lissabon. Dit maakt dat die NRP's in grote mate, zo niet uitsluitend, gebaseerd zijn op hervormingen die door de ERT naar voor worden/werden geschoven. Het 'politieke' discours omtrent competitiviteit en concurrentie is dan ook een discours dat rechtstreeks uit de mond van de ERT komt; het betreft een 'politiek' verhaal dat gebaseerd is op de belangen van de financiële en zakenwereld. Het discours omtrent competitiviteit en begrotingsdiscipline behelst in wezen een moderne manier van oorlogvoering waarbij "military conquest" vertaald wordt naar "financial conquest" (cf. Hudson: http://therealnews.com/t2/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=74&jumival=8300 ). Hudson is ook niet mals voor de Europese sociaaldemocraten: "From the Democratic Party to European "Socialists", they manage crisis in the interests of finance". Overigens, Di Rupo en Hollande maakten hun plannen voor een 'Europees groeipact' bekend op een Europese businessmeeting die op 26 april 2012 gehouden werd te Brussel ( http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/journaal/2.20888/2.20889/1.1284795 ); in het bijzijn van de 'haute finance' en de industriële elite verkondigden Di Rupo en Hollande het verhaal dat de desbetreffende elite wou horen. Sterker nog: het verhaal van Di Rupo en Hollande was geschreven door de Europese financiële en zakenelite en die elite was er met andere woorden in geslaagd om hun eigen beleidsstrategie te laten verkondigen door sociaaldemocratische politici. "De ERT vraagt en politici draaien". Dat heeft bij mijn weten niets te maken met het vormen van een coalitieregering, dan wel "voor wiens schone ogen wat beslist wordt".

        Niettemin hebben coalitieregeringen, zoals u zegt, een invloed op het beleid in die zin dat de verschillende coalitiepartijen water in hun wijn moeten doen om tot een compromis te komen. Echter, op dat vlak lijkt Di Rupo dan wel een heel slecht onderhandelaar te zijn want we hebben in wezen een rechts regeerakkoord gekregen dat bijvoorbeeld 3/4 van de Duitse Hartz-IV-hervorming heeft doorgevoerd (cf. Hendrik Bogaert: http://www.pvda.be/nieuws/artikel/espresso-rechts-rechtser-rechtst-1.html ). Bovendien kan u niet ontkennen dat Monica De Coninck (SP.a) vierkant achter het gevoerde arbeidsmarktbeleid staat.

        Gelukkig hebben we nog de vakbonden en persoonlijk ben ik voorstander van een sterke vakbeweging. Maar naar mijn mening moeten de twee grootste vakbonden zich dringend vragen stellen bij het feit dat ze gelieerd zijn aan twee klassieke politieke partijen (de sociaaldemocraten en de christendemocraten) die staan voor een neoliberaal regeerakkoord en een neoliberaal beleid. Op die manier halen de vakbonden, althans naar mijn mening, hun legitimiteit en geloofwaardigheid onderuit. Dat vind ik bijzonder spijtig.

      • door Le grand guignol op dinsdag 22 mei 2012

        1 meitoespraak Daniel Piron (ABVV-FGTB)

        “Rechts Europa regeert en de socialistische partijen zijn medeplichtig"; "Mijn antwoord is simpelweg dat door voortdurend samen te werken, men op den duur zelf uiteenvalt en verwatert. En momenteel is links aan het oplossen in rechts. Op onze interprofessionele vergaderingen waar we de resultaten van de algemene staking van eind januari bespraken, noemden onze delegees de verbeteringen op de begrotingsmaatregelen van Di Rupo louter cosmetisch. De PS heeft ons eens te meer verraden, zeiden ze daar, maar wel een keer te veel. En die opmerkingen hoorden wij zowel uit de mond van doorwinterde militanten die jarenlang met de PS sympathiseerden als bij onze jonge militanten"; "Vandaag, kameraden van de PS, pakt de politiek van het minste kwaad niet meer bij onze militanten. De toverspreuk “zonder ons zou het nog erger zijn” vinden ze beledigend voor hun beoordelingsvermogen. Daarom doen wij van op dit podium, plechtig en niet in een kwade bui, maar weldoordacht en na rijp beraad in onze afdelingen een oproep voor samenwerking links van de PS en van Ecolo" (cf. http://www.pvda.be/nieuws/artikel/1-meitoespraak-daniel-piron-gewestelijk-abvv-secretaris-in-charleroi-welke-politiek-relais-voor.html ).

  • door Ludo3 op zondag 20 mei 2012

    Ik heb zo'n bedenking, ik ga akkoord met de redenering van Stiglitz, maar stel mezelf daarbij de vraag, wat als Europa aan het evolueren is naar een evenwichtspunt dat niet meer een constante groei beslaat, maar naar een nulgroei tendeert. Zijn we op een punt gekomen waar technologie en innovatie geen antwoord meer weten de prijsvorming op energie neerwaarts te drukken, en een ander paradigma zich opdringt. Reflecteert de verminderde inkomstenstroom bij de overheid niet de noodzaak tot inkrimping, en meer doordachte allocatie van geldstromen? Ik richt me hiermee uitsluitend op de BBP waardemeter die we hanteren als we over groei spreken. Ik denk niet dat een focus op die groei alle problemen magisch van de baan zal leiden.

    Langs de andere kant kan de ECB zich richten op groei, en de "dicht bij 2" laten varen. De vrees van de nefaste gevolgen van een te hoge inflatie in het hoofd van de ECB is misschien gedateerd. De weldoordachte, maar arbitraire grens is gebouwd uit fundamenten van weleer, met daar nog steeds de hyperinflatie van de jaren '30 als randanimatie rond? tegelijkertijd is inflatie het pijnlijkst voor de houders van geld, de meesten dus... Ik weet het niet, maar misschien moeten de statuten daar eens veranderd worden.

    Wat de doorstroming van maatregelen, fiscaal of monetair, in de prijzen betreft ben ik ervan overtuigd dat we in Europa een van de meest rigide prijsreacties kennen ter wereld, en de correlatie tussen loonzetting en prijsvorming (bij consument hoofdzakelijk) niet zo direct is als die wordt voorgesteld. Me dunkt dat de index en loonrigiditeit vastgelegd in cao's een correct sociale bescherming uitmaakt. Gelijk hebben ze dat ze ervoor vechten. Zij die daar niet voor argumenteren, zitten in een ander percentiel van de inkomstendistributie.

    ["Ken je dat discours? Gelakte nagels en drie TV-toestellen, elk jaar op reis. Alle dagen horen en lezen we het. Voor deze categorie gaan de grote beleggers, de CEO's en bankdirecteuren hun fiscaal en economisch beleid niet wijzigen. Er is toch nog het OCMW?" *Perfecte associatie van het 'gewone volk' bij doorsnee CEO*;)]

    Wat de asymmetrie tussen de 'arme' landen de Duitse entourage betreft, (ik ga ervan uit dat België trouwens het meest te baten heeft met een welvarend Duitsland?) het verlies aan competitiviteit door de daling van de reële wisselkoers, die niet gevolgd wordt door een reële stijging in het buitenland (of interne handelspartner) wat per se de reactie van een munt zou zijn.

    En wat de banken betreft, daar begin ik niet aan, het is tenslotte zondag.

    goed onderbouwd artikel trouwens, bedankt. (en voor de links)

  • door froels op zondag 20 mei 2012

    Leterme spreekt: http://www.tijd.be/nieuws/politiek_economie_europa/Leterme_Griekse_schuld_opnieuw_bekijken.9196099-3140.art "'Men had de Belgische recepten van toen veel eerder moeten toepassen', "Er is ook een crisis van de vraag" (=koopkracht) International Labour Organisation and OECD: http://www.oecd.org/document/37/0,3746,en_21571361_44315115_50348709_1_1_1_1,00.html

  • door dan op maandag 21 mei 2012

    Stiglitz: “Er bestaat geen enkel voorbeeld van een grote economie – en Europa is de grootste economie ter wereld – die herstelde dankzij besparingen”.... Welke "grote economie" herstelde ooit dank zij deficit spending?

    • door walterboef op maandag 21 mei 2012

      Uiteindelijk een analytisch artikel dat de schellen van de ogen moet doen vallen WAAR zijn we mee bezig? Waarom de poen niet pakken waar hij zit? Onteigen zoals dat kleine ventje van Corsica deed! Deze man werd er keizer door! Kerken stinken naar het geld! Waar wachten we op om onze armoede te stoppen??? VAAK GERECUPEREERD VIA TANTE NONNEKES (voor 50 % want ook de kerk moest iets verdienen!! WELLICHT AFKOMSTIG VAN" OORLOGSWOEKER" onze kippen legden geen eieren meer voor onze mensen tijdens de tweede wereld oorlog! Scheten enkel stront voor de hongerende bevolking Die werden door onze boeren aan de duitse bezetter verkochten en betaald in "Reichsmarken"! Was het niet onze minister GUTT(STEIN!) die deze elegante uit zijn mouw schudde en de briefjes liet herdrukken? Was dit geen pure witwas operatie van "zwartgeld??

      Met welk recht beweren de Dehaene s en van Rompuys ons te kunnen( mogen ) representeren? Werden ze met een europees mandaat geboren??

    • door linkiewinkie op maandag 21 mei 2012

      Let's try it!!!

    • door Constant op maandag 21 mei 2012

      When conservatives reinvent history to suit themselves Posted on Friday, May 18, 2012 by bill

      http://bilbo.economicoutlook.net/blog/?p=19487

      One the chance that anyone gives a damn about what actually happened in the thirties, here are the numbers. GDP shrank dramatically from 1929 to 1933, then abruptly reversed course in the year after Roosevelt took office . “Real GDP increased 11% in 1934, 9% in 1935, and 13% in 1936″, writes the economist Christina Romer – and those percentages … dwarf the growth levels of the eighties, nineties and zeroes”.

      • door dan op dinsdag 22 mei 2012

        War ended the Depression simply because of increased government spending, an intensified version of what Roosevelt was already doing with the WPA and similar programs.. Responding to the external threats posed by the Axis Powers (Germany, Japan and Italy) Roosevelt and the Congress threw fiscal caution to the wind and spent what was necessary to win the war. In so doing, they also achieved pre-Depression levels of employment and prosperity.

        What then is the legacy of the New Deal as a whole? Would it have ended the Depression? The best answer to that is that it went a long way toward alleviating the worst suffering of the Depression while still being captive to the conventional thinking (political, fiscal, racial) of the day. We cannot answer that question of whether it could have ended the Depression based on historical facts. World War II interrupted the process. We moesten dus wachten op het eerste oorlogsjaar vooraleer de US opnieuw macro economische indicatoren kon neerzetten die vergelijkbaar waren met die van 1929....

        • door froels op dinsdag 22 mei 2012

          De vraag is of overheidsuitgaven een recessie afremmen of zelfs omzetten naar groei. Dat wordt dus met ja beantwoord door de twee citaten hierboven. Wat wel en niet New Deal was, en wat oorlogsuitgaven, is niet relevant.

          • door Constant op dinsdag 22 mei 2012

            A voice from the past – budget deficits are neither good nor bad http://bilbo.economicoutlook.net/blog/?p=19505

            Fiscal policy has to be flexible – expanding and contracting its influence on the economy as the spending patterns of the non-government sector relative to real productive capacity require.

            Gardner Ackley made another point that bears on this debate – that the push to limit government:

            … implies that our representative system cannot be trusted to make intelligent choices in budgetary matters. If this is the case for taxes and spending, can we trust it for questions involving social relations, education, foreign affairs. and civil rights?

            Clearly groups who oppose all government involvement would say yes – they do not trust government at all. But even at this extreme end of the debate the argument falters because the government has to issue a currency. That capacity, in turn, can be severely restricted but with consequences for the currency users.

            For example, the Eurozone is a form of restriction on currency sovereignty. And it is this very restriction that has guaranteed that the negative demand shock the Eurozone received in the 2007 has morphed into a major economic crisis there in 2012. It is the blind adherence to fiscal rules (the Stability and Growth Pact soon to be the Fiscal Compact) that has ensured their crisis worsened.

            Compare the Eurozone situation to that of the US or more recently Japan.

            But whichever way you lean, a government is central to the monetary system and so it is better to argue for ways to ensure the government acts in our interests in terms of its use of its currency-issuing capacities rather than to tie it down so that it cannot act in the public interest.

            Further, as Gardner Ackley hints, we trust governments to resource armies and attack other nations. Conservatives applaud this side of government activity, not the least because, their private companies make fortunes servicing the military machines. But when it comes to assisting the most disadvantaged and to provide them with pittances in the form of income support, the conservatives claim that such payments undermine incentive and enterprise.

            After describing the specific 1982 proposal, Gardner Ackley proceeds to analyse how deficits and the economy interact. He said:

            My own position on deficits has always been, and remains, that deficits, per se, are neither good nor bad. There are times when they are not only apppropriate but even highly desirable, and there are times when they are inappropriate and dangerous. During a recession or a period of “stagflation”, deficits are nearly unavoidable, and are likely to be constructive rather than harmful.

            He listed the recessions that he was familiar with (1954, 1960, 1970-71, 1975, 1981-82) and concluded that imposing fiscal austerity during those times “would be prohibitively costly – in jobs, production and real incomes – and perhaps even impossible to achieve on any terms”.

            Note he is relating the budget outcome to the circumstances in the economy not to some pre-conceived notion that some balance is desirable and another is not.

            The reference to a program of fiscal austerity being “impossible to achieve on any terms” is also important. Please read my blogs – Structural deficits – the great con job! and Structural deficits and automatic stabilisers – for more discussion on this point.

            The government budget balance is the difference between total revenue and total outlays. So if total revenue is greater than outlays, the budget is in surplus and vice versa. It should be appreciated however that movements in the final budget balance do not provide a reliable indication of the intent of the government.

            We cannot conclude that if the budget is in surplus then the fiscal impact of government is contractionary (withdrawing net spending) and if the budget is in deficit then the fiscal impact is expansionary (adding net spending).

            This uncertainty arises because there are so-called automatic stabilisers operating as a result of swings in economic activity, which are, in part, influenced by the discretionary shifts in government fiscal policy.

          • door dan op dinsdag 22 mei 2012

            zowel bij het artikel als bij de new deal citaten. De krisis die we nu meemaken is een krisis waarop rechts zich wereldwijd decennia lang voorbereid heeft en waarbij de machtigen zich al lang ingedekt hebben. En daardoor reuzenwinsten binnenrijven! Enkel de loontrekkenden verliezen werldwijd terrein, toevallig ook al decennia lang... omdat links, wegens diverse redenen, groggy in de touwen ligt en enkel nog defensieve acties kan voeren zonder enig alternatief te kunnen aanbieden... Dit lijkt mij het relevante verschil met de jaren dertig toen zowel op links als rechts alternatieven geboden werden die zo succesvol waren dat grote delen van de wereldbevolking aan het succes van het klassieke kapitalisme begonnen te twijfelen. Hitler en Mussolini kregen hun economie met succes op terug de rails en de URSS werd zelfs tot in de New Deal US als een lichtend voorbeeld gezien (cfr. Zinn)... Net zoals bij de Eurocraten nu, is het echter wel relevant te weten voor wij zij reden....

            • door Steven Haerens op dinsdag 22 mei 2012

              Zullen we het geraaskal noemen, of gewoon poëzie?

            • door catteeuw op dinsdag 22 mei 2012

              Depressie is wanneer economische-feitelijke oorlog word gevoerd tussen democratieën en het banken kartel - intern en extern.

              De depressie van de jaren dertig verarmde de echte economie en bekostigde de opkomst en de dreiging van facisme (incorpereerde staat - the pigs). Eerst werden de kleine boeren uitgeschakeld (98% vd originele Amerikaanse economie) door het krimpen van de geld stroom (besparingen) - de centrale bank zoog het geld op - en braakte de artificiële rijkdom in de hongerige bekken van propagandisten en megalomanen - massa moordenaars - in Europa en Africa en Rusland en China en Japan en het hele Britse Emperium. En als model dacht ik gelezen te hebben in een universitair verslag - was de NBB. De 'nationale' bank van belgië - die helemaal niet nationaal is - die van ons land een industriële kolonisatie machine maakte - collectivering - onder het bewind van de geselecteerde monarchie - de Winsors oftwel de Von Saksen-Coburgs. Tijdens het Victoriaanse tijdperk.

              --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

              Information about the very existence of [multinational] group IG Farben - the largest corporation in Europe, the backbone of German economy in both world wars - is carefully censored out from modern version of the history of 20-th century [1984]. The process, formally called the "denazification" with much greater consistency worked against the PRE-Nazi Germany. U.S. prosecutor at the Nuremberg trials, said neither more nor less than: "these IG Farben criminals, not the lunatic Nazi fanatics, are the main war criminals. If the guilt of these criminals is not brought to daylight and if they are not punished, they will represent a much greater threat to the future peace of the world than Hitler if he were still alive." Indeed, IG Farben played a major role in Germany's ability to wage war. Therefore, the task of completing its destruction (and the subsequent demonization and purposeful forgetfulness) seemed to be quite legitimate goal for the establishment of the postwar peace. The problem is that IG Farben (as well as German science in general), fed not only the Nazis. The whole world was fed by IG Farben discoveries both in literal and figurative sense. The fact is that, the main engine of world technological progress was destroyed.

              http://www.igfarben.ru/

              -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Farben was Hitler and Hitler was Farben. (Senator Homer T. Bone to Senate Committee on Military Affairs, June 4, 1943.)

              On the eve of World War II the German chemical complex of I.G. Farben was the largest chemical manufacturing enterprise in the world, with extraordinary political and economic power and influence within the Hitlerian Nazi state. I. G. has been aptly described as "a state within a state."

              The Farben cartel dated from 1925, when organizing genius Hermann Schmitz (with Wall Street financial assistance) created the super-giant chemical enterprise out of six already giant German chemical companies — Badische Anilin, Bayer, Agfa, Hoechst, Weiler-ter-Meer, and Griesheim-Elektron. These companies were merged to become Inter-nationale Gesellschaft Farbenindustrie A.G. — or I.G. Farben for short. Twenty years later the same Hermann Schmitz was put on trial at Nuremburg for war crimes committed by the I. G. cartel. Other I. G. Farben directors were placed on trial but the American affiliates of I. G. Farben and the American directors of I. G. itself were quietly forgotten; the truth was buried in the archives.

              It is these U.S. connections in Wall Street that concern us. Without the capital supplied by Wall Street, there would have been no I. G. Farben in the first place and almost certainly no Adolf Hitler and World War II.

              German bankers on the Farben Aufsichsrat (the supervisory Board of Directors)1 in the late 1920s included the Hamburg banker Max War-burg, whose brother Paul Warburg was a founder of the Federal Reserve System in the United States. Not coincidentally, Paul Warburg was also on the board of American I. G., Farben's wholly owned U.S. subsidiary. In addition to Max Warburg and Hermann Schmitz, the guiding hand in the creation of the Farben empire, the early Farben Vorstand included Carl Bosch, Fritz ter Meer, Kurt Oppenheim and George von Schnitzler.2 All except Max Warburg were charged as "war criminals" after World War II.

              http://reformed-theology.org/html/books/wall_street/chapter_02.htm

          • door Steven Frans op vrijdag 14 september 2012

            @Frank Roels: De naoorlogse heropleving is waarschijnlijk wel eerder te wijten aan de vernietiging van overtollige productiecapaciteit dan aan deficit spending (uiteindelijk een aanslag op de toekomstige kapitaalaccumulatie van de heersende klasse). Uiteraard zou de werkende klasse, de grote meerderheid der Europeanen, gebaat zijn bij publieke investeringen, maar zo'n programma gaat lijnrecht in tegen de belangen van zij die het voor het zeggen hebben, de grote kapitaalsbezitters wiens enig motief het uitdiepen (of toch zeker het behoud) van de winstvoet is. Kapitaal moet opbrengen, dat is al wat telt en in se de kapitalistische economie doet draaien en vastlopen. Zie: http://thenextrecession.wordpress.com/ Die Nobelprijswinnaars economie willen maar niet zien dat crisis inherent is aan het kapitalisme, een systeem dat de noden van de mensheid enkel vervult als het genoeg geld opbrengt.

    • door Alex Mulder op zaterdag 13 oktober 2012

      Herstelden door "deficit spending" : de New Deal met Roosevelt en .... de Duitse , jawel ...onder "den" Dolf ! Ze hadden beiden wel Keynes gelezen , nu verguisd door liberale nieuwlichters , maar alle Nobelprijzen ten spijt , uitgeroepen tot grootste econoom van de 20 e eeuw Maar nu worstelen we met een ziekte van een heel andere orde: we exporteren al onze arbeidsplaatsen naar ,o.a. China en andere goedkoopte - landen en tegelijk importeren we armoedzaaiers, die onze spaarpotjes (pensioenen , ziekte, etc. etc.) leegzuigen zonder ooit een bijdrage te hebben geleverd En het "Politbureau" van de EU-SSR wil ons, de komende jaren met nog ettelijke miljoenen migranten "verrijken" ! Dus : protectionisme toepassen ( hoge invoerheffingen ) en grenzen potdicht . We zijn tenslotte geen OCMW van of voor de 3de wereld , en....geef een onze werkschuwen een schop onder hun kont (ik zelf heb tot men + 70 ste gewerkt )

      • door froels op zaterdag 13 oktober 2012

        Alex Mulder: Akkoord dat bedrijven verhuizen naar lage-loon landen, zo werkt een organisatie met winstoogmerk. Maar er zijn ook veel voordelen van hier te blijven: de productiviteit en ervaring, de afzetgebieden, klanten...De banken en supermarkten gaan niet verhuizen naar China! opletten dat we geen slogans uit de rechtse media geloven. Om enige vergoeding te krijgen van onze soc zekerheid moet men gewerkt hebben. Wat de werkschuwen betreft: die krijgen al schoppen, er worden veel uitkeringen geschrapt of nooit toegekend. MAAR er zijn ook geen jobs genoeg. Dat wordt altijd vergeten. http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/12/22/het-alternatief-meer-jobs

        • door Le grand guignol op zaterdag 13 oktober 2012

          Het is eerlijk gezegd wraakroepend dat die realiteit consistent uit het publieke en politieke debat, o.a. met behulp van de reguliere media, geweerd wordt.

          De studiedienst van de VDAB (Arvastat) maakt op de website maandelijks de werkloosheidscijfers bekend alsook het aantal openstaande vacatures. Voor de maand september 2012 maakt de VDAB melding van 216.222 werkzoekenden in Vlaanderen. Het aantal ontvangen vacatures bedraagt voor diezelfde maand: 21.244. Het aantal openstaande vacatures bedraagt: 50.753 - in realiteit ligt het aantal lager vanwege o.a. het dubbel plaatsen van vacatures, het reeds ingevuld zijn van vacatures. Dit maakt dat er 50.753 openstaande vacatures zijn voor 216.222 werkzoekenden. Anders gezegd: voor de maand september 2012 zijn er 165.469 jobs te weinig om iedereen te werk te stellen.

  • door Steven Haerens op maandag 21 mei 2012

    http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120521_066 Wat ben ik blij dat ik op DeWereldMorgen.be wèl relevante informatie krijg.

  • door Tom V. op maandag 21 mei 2012

    Heel interessant artikel (en discussie trouwens). Dank daarvoor.

  • door aronjaco op maandag 21 mei 2012

    Wat hier gezegd wordt zijn inzichten die reeds sinds een hele tijd de basis is van vele artikelen en commentaren hier op DWM. Niettemin een goed artikel en het kan inderdaad gen kwaad die inzichten steeds weer te herhalen. De herhaling is de techniek waarmee het geheugen wordt opgebouwd.

    • door aronjaco op maandag 21 mei 2012

      En nog iets : de verzuiling van de vakbonden dient voor de instandhouding van de particratie en is dus geen democratisch gegeven.

      • door froels op maandag 21 mei 2012

        Wat afdwalend van het onderwerp: de "verzuiling" van de vakbonden heeft in ons land sterke historische wortels (daarover is veel te vertellen) en biedt een brede keuze aan de miljoenen werkenden, werkzoekenden en gepensioneerden. Het grote gevaar is dat ze over fundamentele sociale eisen elkaar zouden bevechten; maar dat is niet het geval. Integendeel, ze vormen een gezamenlijk front op federaal en europees en internationaal niveau.

  • door Anon op maandag 21 mei 2012

    Je kan dus enkel besluiten dat de europese criminelen wel degelijk weten wat ze doen: willens en wetens al de europese volkeren in de armoede duwen, dat is tenslotte dé weg bij uitstek om de massa onder controle te houden....denken ze - het voorbeeld van een schandelijke dictatuur door 'vertegenwoordigers' die ten dienste zouden moeten staan van bevolking. De lont is bijna opgebrand en dan zal de hel losbarsten...

  • door Constant op dinsdag 22 mei 2012

    Failed forecasts reflect flawed economic understanding – nothing else Posted on Monday, May 21, 2012 by bill (Mitchell)

    http://bilbo.economicoutlook.net/blog/?p=19495

    en de eurozone http://bilbo.economicoutlook.net/blog/?cat=18

Lees alle reacties