about
Toon menu
Opinie

Syrië, slachtoffer van de Arabische Lente?

Van 21 tot 25 april organiseerden de World Peace Council (WPC) en de World Federation of Democratic Youth (WFDY) een internationale solidariteits- en onderzoeksmissie naar Syrië. 36 organisaties uit 23 landen gingen in op de uitnodiging. Mario Franssen ging voor Intal mee. Intal is lid van de WPC.
dinsdag 8 mei 2012

Vanaf 15 maart 2011 is Syrië betrokken bij de Arabische Lente. Maar dit containerbegrip verbergt een grote diversiteit aan landen en strijd in de regio, en het legt de hypocrisie van het Westen bloot.

In Tunesië en Egypte kwamen miljoenen ongewapende mensen op straat om Ben Ali en Moebarak te verjagen. En dit terwijl het Westen beide heren tot op het laatste moment steunde. In Jemen werd de president tot aftreden gedwongen na ongewapende protesten die de bevolking tot op vandaag verderzet om haar eisen te realiseren.

Ook in Bahrein kwam de bevolking op straat in april 2011. Deze opstand werd manu militari neergeslagen door het Saoedische leger onder het goedkeurend oog van de VS. De protesten flakkerden enkele weken geleden weer op naar aanleiding van de Grand Prix Formule1 die in Bahrein werd georganiseerd. De bevolking maakte handig gebruik van de wereldwijde media-aandacht om haar eisen kracht bij te zetten.

En dan zijn er Libië en Syrië die helemaal niet in het bovenstaande plaatje passen. Hier steunde het Westen wel de protesten die zeer snel overgingen in gewapende opstanden. In Libië nam de NAVO zelfs de rol van luchtmacht van de gewapende rebellen op zich.

Syrië, een land in oorlog

Het beeld over Syrië dat we hier van onze media krijgen, is het beeld van een land waar een oorlog woedt tussen de Syrische overheid en de Syrische bevolking. Eens in Syrië wordt dit beeld echter snel bijgesteld en dat begint al aan de grens. Aan de grensovergang van Beiroet naar Damascus was er niet veel te merken van de problemen in Syrië. Alles wordt op minder dan 15 minuten afgehandeld en er is amper controle van de bagage.

In Damascus gaat het leven zijn gang. De mensen gaan naar hun werk, in de populaire al-Hamidiyya souk in Damascus is het een drukte van belang en het verkeer zit regelmatig strop. Noch het leger, noch de veiligheidstroepen zijn zichtbaar aanwezig in de straten. Er zijn geen protest- of steunbetogingen te zien.

Het verschil tussen de mediaberichten en de realiteit in Syrië is het belangrijkste punt waarover je wordt aangesproken, zowel tijdens officiële ontmoetingen met studenten, vakbonden, religieuze leiders, politici, ... als door mensen op straat.

Zenders zoals Al Jazeera, Al Arabiya, France24 … zijn in Syrië overal te ontvangen, thuis en in de hotels. De berichten die ze uitzenden, verschillen zo veel van de werkelijkheid dat familieleden uit verschillende steden elkaar regelmatig bellen om te verifiëren wat op tv komt. Vandaag hebben deze zenders in Syrië alle geloofwaardigheid verloren. Ze worden door de Syriërs voortdurend bekritiseerd, want ze hebben met vergelijkbare misleidende berichtgeving een buitenlandse interventie in Libië mogelijk gemaakt.

Voor of tegen Assad

Hetzelfde kan er gezegd worden van wat de Syriërs denken over de gewapende rebellen. Zij kunnen op weinig steun bij de bevolking rekenen en krijgen verschillende verwijten naar hun hoofd geslingerd. Hun programma gaat niet veel verder dan de eis tot het aftreden van president Bashar al-Assad, een regimewissel dus. Ze worden door het buitenland gefinancierd (Qatar en Saoedi-Arabië beloofden het loon van deze strijders te betalen).

Ze brengen de onafhankelijkheid van Syrië in gevaar en roepen op tot een buitenlandse interventie. Het zijn religieuze extremisten die er niet voor terugdeinzen om terreurtactieken te gebruiken zoals bomaanslagen in steden als Damascus en Aleppo waarbij ook burgers omkomen.

De Syriërs vrezen vooral het sektarisch geweld dat deze gewapende rebellen promoten. Ze richten zich namelijk niet enkel tegen het Syrische regeringsleger, maar ook tegen de minderheidsgroepen in Syrië (christenen, sjiieten, Koerden, …) en zelfs tegen soennieten die het niet eens zijn met hun visie op de maatschappij.

Zo werd de zoon van de moefti van Damascus - de hoogste soennitische geestelijke van het land - vermoord omdat hij zich uitgesproken had tegen de gewapende opstand.

En zo zijn we beland bij de moeilijke evenwichtsoefening die de Syriërs maken. Ze beseffen zeer goed dat een buitenlandse interventie hen enkel in de miserie kan storten.

Dit is duidelijk geworden in Irak (Syrië vangt meer dan 1 miljoen vluchtelingen uit Irak op) maar ook in Libië. Ze verenigen zich dan ook om de soevereiniteit van Syrië te verdedigen, en tegen de gewapende groepen die om een interventie vragen.

Tegelijk hoor je kritiek op de regering en maken de Syriërs duidelijk dat er verandering moet komen. De eisen van de bevolking zijn legio. Er moet een einde komen aan de corruptie, de situatie van de werknemers moet worden verbeterd, de verslechterde economische situatie moet worden omgebogen, de democratische rechten en inspraak moeten worden ontwikkeld, …

Deze eisen worden vertolkt door oppositiegroepen die al jaren actief zijn, door groepen die onlangs het licht zagen, door verschillende politieke partijen en door de mensen op straat. Men beseft echter goed dat er van deze eisen niet veel in huis zal komen als het land in een burgeroorlog verzeild geraakt of door het Westen bezet wordt.

Hervormingen

Ook bij de officiële instanties en bij de aanhangers van de regering hoor je kritiek. De Syrische overheid heeft er dus alle belang bij om zich voor haar beleid te steunen op de Syrische bevolking. Alleen door te vertrouwen op de grote groep Syriërs die zich keren tegen een gewapende interventie kan ze zich er tegen verweren en kunnen de gewapende rebellen geïsoleerd worden.

Onder druk voor hervormingen werden er al een reeks wijzigingen doorgevoerd. Het gaat dan over het opheffen van de noodtoestand die in 1962 werd ingesteld, de afschaffing van het speciaal Hooggerechtshof, het annuleren van artikel 8 van de grondwet dat stelt dat de Baath-partij de leidende partij is in het staatsapparaat en de hele maatschappij, de wijziging van de grondwet en de kieswet, de uitbreiding van de persvrijheid, etc. De verkiezingen van maandag 7 mei 2012 zijn in dit kader een belangrijke test.

De Syrische oppositie die in navolging van Tunesië en Egypte vreedzaam wil protesteren, maar tegelijkertijd een gewapende opstand en buitenlandse interventie verwerpt, komt bijna nooit aan bod in de berichtgeving bij ons.

Ze vertolkt nochtans de mening van zeer veel Syriërs. Toch zijn het de door het buitenland gesteunde gewapende rebellen en hun Syrische Nationale Raad met hoofdkwartier in Turkije die alle aandacht naar zich toezuigen. Het is een situatie vergelijkbaar met Libië, waar de Libische Nationale Overgangsraad de steun van het Westen genoot, maar die enkel zichzelf vertegenwoordigde. De chaotische situatie in Libië vandaag toont aan dat dit niet veel goeds voorspelt voor het Syrië dat het Westen in gedachten heeft. 

Welke agenda voor het Westen?

Het Westen heeft kant gekozen. De druk die vandaag op Syrië gezet wordt, zal niet snel afnemen. De reden hiervoor is niet de binnenlandse politiek van Syrië, maar wel de positie die Syrië over internationale thema's inneemt. In tegenstelling tot Jordanië en Egypte tekende Syrië geen vredesakkoord met Israël dat nog steeds de Syrische Golan-hoogte bezet houdt. Het land huisvest ook tal van hoofdkwartieren van Palestijnse organisaties in Damascus. De goede relaties die Syrië onderhoudt met Iran en Hezbollah in Libanon zijn ook een doorn in het oog van het Westen.

Daarnaast is Syrië, naast Libië, het enige land dat weigerde om mee te stappen in het Franse voorstel om tot een meer geïntegreerde markt te komen rond de Middellandse Zee. Syrië schermt zijn binnenlandse markt zoveel mogelijk af van buitenlandse investeerders, ondanks de openingen die het de laatste 10 jaar maakte op vraag van het IMF en de Wereldbank.

De sectoren en bedrijven die onder controle staan van de overheid zijn goed voor ongeveer 80 procent van de werkgelegenheid. Het gaat daarbij niet enkel over het gratis onderwijs, de gratis gezondheidszorg, het openbaar vervoer, … maar ook over grote delen van de agrarische, industriële en dienstensector. Dit is een belangrijke markt die de multinationals graag willen inpalmen.

Redenen genoeg voor het Westen om de gerechtvaardigde eisen van de Syriërs ten overstaan van hun regering te manipuleren voor zijn eigen agenda. Dat het hiervoor de meest extremistische gewapende groepen steunt, mag ons na het voorbeeld van Libië niet meer verbazen.

We moeten dan ook erg op onze hoede zijn als onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) een humanitaire corridor in Syrië vraagt die indien nodig militair moet worden afgedwongen. Kondigt een volgende NAVO-interventie zich aan?

Mario Franssen

Mario Franssen is woordvoerder van Intal.

Op zondag 20 mei 2012 organiseert intal een protestactie tegen de NAVO. Doe mee en kies een land dat je wil vertegenwoordigen: Flashmob for Peace

reageer

12 reacties

  • door dan op dinsdag 8 mei 2012

    “Het beeld over Syrië dat we hier van onze media krijgen, is het beeld van een land waar een oorlog woedt tussen de Syrische overheid en de Syrische bevolking. Eens in Syrië wordt dit beeld echter snel bijgesteld en dat begint al aan de grens.” “In Damascus gaat het leven zijn gang. De mensen gaan naar hun werk, in de populaire al-Hamidiyya souk in Damascus is het een drukte van belang en het verkeer zit regelmatig strop. Noch het leger, noch de veiligheidstroepen zijn zichtbaar aanwezig in de straten. Er zijn geen protest- of steunbetogingen te zien.” “Het verschil tussen de mediaberichten en de realiteit in Syrië is het belangrijkste punt waarover je wordt aangesproken, zowel tijdens officiële ontmoetingen met studenten, vakbonden, religieuze leiders, politici, ... als door mensen op straat.” Schrijft Mario Franssen…. Even checken, straight from the horse’s mouth, bij het Syrische nationale persagentschap Sana… http://sana.sy/eng/337/index.htm Als wat er hier beschreven wordt geen land in burgeroorlog is dan weet ik het ook niet meer….

    Sana is natuurlijk het nationale Syriësche persagentschap en kan dus terzake niet neutraal zijn…

    Maar laten we eventjes naar de Encyclopedia Britannica van de 21ste eeuw gaan;

    http://en.wikipedia.org/wiki/2011%E2%80%932012_Syrian_uprising

    Voor mensen die Syrië niet dagelijks opvolgen geven zij een bondige samenvatting van de opstand. Belangrijk is dat dit een collectief maar tegelijk ook tegensprekelijk werk is. Thans staat er niks gecontesteerd en via onderstaande link kan je zien wat er de laatste maanden aan deze tekst veranderd is;

    http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Syrian_uprising_(2011%E2%80%93present)&offset=&limit=500&action=history

    Het staat Mario Franssen of gelijk wie van het World Peace Council of van de World Federation of Democratic Youth vrij om verzet aan te tekenen en deze tekst te corrigeren op basis van hun waarnemingen ter plaatse…

    • door Jenny op donderdag 10 mei 2012

      Dit is een Dan Alert System (D.A.S). Dan heeft een goede neus voor de betere en belangrijke artikels op deze site. Dan reageert meestal als een artikel in de roos zit. En, hoe beter het artikel hoe langer de reactie. Hij krijgt daarbij tegenwoordig steevast de steun van Helene en Jan. Inhoudelijk raken zij niet veel verder dan wat de massamedia vertellen en vuren zoals gewoonlijk een hele batterij aan valse en ongegronde beschuldigingen af. Zij dulden maar één visie over Syrië en een resem andere landen. Al wie daar niet aan beantwoordt moet er aan geloven. Het is steeds hetzelfde liedje. Hun reactie zelf kan je m.a.w. skippen. Maar het feit dat zij het nodig achten om te reageren, betekent dat het om een must read artikel gaat. Grondig lezen dus.

      • door Helene P op donderdag 10 mei 2012

        Daar hebben we Jenny weer, dag Jenny! We proberen hier aan debat te doen. Maar goed, een vraagje dan aan u: behoort Samir Amin ook tot uw 'massa media"? Ook "valse en ongegronde" materie? Groet, HP

  • door jantje op woensdag 9 mei 2012

    als mario franssen (intal) weinig syrische opstand heeft te zien gekregen ligt dat niet zozeer aan syrië maar eerder aan het blikveld van mario franssen.

    hij gaat immers mee op een 'onderzoeks- en solidariteitsmissie' van twee communistische (wereld)organisaties. waarvan vrij vlot duidelijk is dat ze het syrische regime erg goed gezind zijn. zoals overigens elke communistische organisatie moeite blijft doen om de (wan)daden van het syrische regime goed te praten. 'links' en 'bloedige dictatuur' zijn in hun ogen incompatibele termen ...

    in zijn artikel valt op dat mario veel met 'mensen' heeft gepraat over gewapende rebellen en dreigende interventies, maar waarschijnlijk niet echt dichtbij het vuur van de strijd is geweest. geen zware wapens heeft moeten aanschouwen, laat staan die te zien werken. om van puin en doden nog maar te zwijgen ...

    hij had voor dat laatste zelfs niet eens de grens over gehoeven: in libanon zijn al langere tijd de gevolgen van de syrische opstand merkbaar, zowel bij groeiende groep syrische vluchtelingen als bij de libanese bevolking zelf, waar dezelfde gevoeligheden spelen.

    als je er van uit gaat dat assad een dictator is die zijn onderdanen op diverse manieren onder druk zet (gemuilkorfde pers, geheime diensten, corruptie, ...) dan moet je dus niet enkel luisteren, dan groeit het belang van 'rondkijken'. en dat mis ik duidelijk bij mario franssen. voor hem staat het blijkbaar vast dat het regime van assad geen dictatuur kàn zijn.

    ondertussen heb ik vanmiddag op aljazeera de persconferentie van koffi annan bekeken. annan stelde dat hij ernstig bezorgd is dat de huidige situatie in syrië zal ontaarden in een burgeroorlog: 'Het regime van president Bashar al-Assad staat nog steeds met pantservoertuigen in woongebieden en het leger is nog niet teruggetrokken zoals afgesproken."Dat is onaanvaardbaar". Er zijn echter ook aanvallen op regeringstroepen en -instellingen.'

    over de wil van beide partijen om de wapens te laten zwijgen zei koffi annan dat als het één dag kan (op 12 april kon het enigszins) het ook opnieuw een dag, een week, een maand moet kunnen. hoofdoorzaak voor het uitblijven van een stop-het-vuren is de weigering van assad om zijn zwaar tuig uit de steden terug te trekken.

    ik geloof eerder wat koffi annan zegt over het geweld dat maar niet wil stoppen dan wat mario franssen, woordvoerder van intal, schrijft: 'In Damascus gaat het leven zijn gang. .... Het verschil tussen de mediaberichten en de realiteit in Syrië is het belangrijkste punt waarover je wordt aangesproken, zowel tijdens officiële ontmoetingen met studenten, vakbonden, religieuze leiders, politici, ... als door mensen op straat.'

  • door Helene P op woensdag 9 mei 2012

    De duidelijke ideologische invalshoek daargelaten (Zie Dan en Jan Van Reusel) schijnt het Mario Franssen te ontbreken aan de nodige ervaring voor een dergelijk bezoek ter plaatse en/of een cursusje journalistieke technieken om te leren hoe achter de schermen te kijken. In Kinshasa in de tijd dat Mobutu zijn tegenstanders aan de krokodillen of de luipaarden in zijn privé Zoo voederde, ging het leven verder ook gewoon zijn gang. Toch wisten bijna al die lachende, drukke mensen wat er gebeurde maar waren veel te bang om daar buiten zeer beperkte, vertrouwde kring over te praten. Johannesburg in de jaren 1980 onder de apartheid was een bedrijvige, mooie, kosmopolitische stad met geen wolkje aan de lucht, tenzij je wilde weten wat er op enkele km in de zwarte townships of achter de tralies in de stad zelf gebeurde. Santiago onder Pinochet.... enz enz enz

    Maar hier de beter genuanceerde conclusie van Samir Amin - kenner van de Arabische wereld maar niettemin lang niet altijd mijn 'vriend' - in een recent artikel: "Il reste que l'entrée en scène des groupes à la solde de puissances étrangères a mis le mouvement démocratique et social en porte à faux. Le "mouvement" - diffus et sans organisation propre [nvdr: m.i. hun grootste probleem] - a refusé de rallier le camp des "comités" dits de libération, manifestement manipulés par les puissances impérialistes, sans pour autant soutenir le régime dans sa répression. Répondre au terrorisme des agents de l'impérialisme par la terreur d'Etat n'est pas la réponse efficace qu défi. La solution passe par des réformes substantielles au bénéfice des forces populaires et démocratiques qui existent et refusent de se laisser enrôler par les Frères Musulmans. Si le régime s'avère incapable de le comprendre, rien n'arrêtera la marche du drame de se poursuivre jusqu'à son terme." Le Drapeau rouge, mai-juin 2012, n°35, p.9. (niet op internet, maar ws aan te vragen bij dr@belgi.net)

    Zelfs Amin gooit dus wel degelijk de grootste verantwoordelijkheid terug op het Baas regime en zijn "staatsterrorisme". Eerder in het artikel bekritiseert hij het regime ook stevig vnl voor het neoliberale beleid dat een "sociale ramp" heeft veroorzaakt en zegt: "La légitimité de la révolte du peuple syrien n'est... pas contestable". De volksopstand is dus perfect legitiem, aldus Amin.

    En ja, Jan VR: ik luister ook heel aandachtig naar wat Kofi Annan zegt. En er zijn ook nog andere eerlijke, vertrouwenswaardige bronnen die het niet nodig vinden om zich bij het ene of het andere 'kamp te voegen en hun lofzang te zingen. (Zie eerdere posts en o.a. Dan's verwijzingen).

    • door Bert De Belder op donderdag 10 mei 2012

      Ik interviewde Mario Franssen en Nabil Boukili, de twee Belgische deelnemers aan de internationale solidariteits- en onderzoeksmissie naar Syrië, voor Solidair: http://www.pvda.be/nieuws/artikel/syrie-een-genuanceerd-beeld-maar-iedereen-is-tegen-een-interventie.html Ik vind dat hieruit duidelijk blijkt dat je in Syrië, zelfs als je er bent met een strak omkaderde missie, redelijk vlot kritieken op het regime hoort (die Mario trouwens ook in zijn artikel benoemt - sommige lezen blijkbaar met een selectieve bril). Ik kan me ook vinden in het besluit van Samir Amin, hoewel ik daar (en uit andere teksten van Samir Amin) niét uit leer dat hij de grootste verantwoordelijkheid bij het Baath-regime legt: hij ziet eerder het imperialisme als hoofdprobleem. Zie daarvoor bvb. http://www.intal.be/nl/article/samir-amin-welke-perspectieven-de-arabische-wereld

      • door Helene P op donderdag 10 mei 2012

        grootste verantwoordelikheid voor of het tot oorlog/gewapende interventie komt of niet. Daar gaat het in dat citaat van Aminom. Dwz met staatsterreur geeft het Baas regime de aanleiding die de 'warmongers' nodig hebben om hun plannen in gang te zetten met enige legitimiteit in de publieke opinie. Dwz dat ze met die reactie de militarisering aanmoedigen die inderdaad de bedoeling is van imperialistische kant. Bovendien gebruikt Samir Amin de term 'staatsterreur' en geeft duidelijk aan dat het politiek niet de juiste manier is om te reageren op legitiem protest. En dat is regelrechte kritiek op het Baas regime waar ik volledig achter sta.

        Beste Bert, het is goed dat jij hier nu eens openlijk aan het debat deelneemt. Want Amin's kritiek is wat sommigen van ons juist al zo lang op DWM in verschillende vormen naar voren brengen als meer genuanceerde kijk dan tot nu toe hier werd verkondigd, zogenaamd als tegengewicht tegen de grote media. . En dat wordt dan door 'sommigen' steevast 'begrepen' alsof we voor militaire interventie zijn! Of imperialisten of wat dan ook voor beledigingen. Idem als je enige kritiek levert op het Cubaanse beleid of ieder regime dat jullie 'steunen'. Dan komt er een moment dat je gewoon kwaad wordt. En des te meer als jullie eigen woordvoerder David Pestiau dat soort eenzijdige, kritiekloze 'tegenberichtgeving' verdedigt als een weigering van jullie partij "om te huilen met de wolven". Waar blijft dan je integriteit? En dus je geloofwaardigheid? Zit je dan niet in het spiegelbeeld van het manicheïsme van een George Bush? Wat is dan het wezenlijke verschil tussen (uiterst) links en (uiterst) rechts?

        Laat ik van jouw post gebruik maken om hier het hele verhaal te vertellen van eerdere discussies t/m ruzies hierover op dit forum. Eerst werd de uitstekende linkse journalist Jean-Paul Marthoz door Mark Vanderpitte zo goed als uitgemaakt voor marionet van wapenfabrikant Dassault vanwege een kroniek (nav Syrië maar ook in het algemeen) tegen niet bij naam genoemde 'eenogige anti-imperialisten' die verscheen in Le Soir, het dagblad dat volgens Mark naar de poppen danst van Dassault (waar het niets mee te maken heeft). Later verwees ik naar Henri Goldman, die je wel moet kennen als een vooraanstaande linkse figuur, en die op hetzelfde fenomeen wees als Marthoz, maar direct in verband met de PVDA. Op zijn blog van 15 jan jl. stelde Goldman de vraag in hoeverre de PVDA veranderd was naar aanleiding van jullie internationale betrekkingen en berichtgeving (en daarmee uiteraard in jullie politieke denken). Dit naar aanleiding van ene Jef Bossuyt van 'Korea is One' (zuster van de Mediawerkgroep Syrië??) die op Terzake in december totale, ongenuanceerde steun uitsprak voor Noord-Korea, zogezegd in naam van de PVDA. Jullie werden daardoor in het nauw gedreven en verklaarden toen toch kritiek op N-Korea te hebben evenals op "ieder politiek model gebaseerd op een dynastie" (op niets meer dan die dynastie...). Goldman merkte echter op dat die kritiek nooit in Solidair of op jullie site te lezen was. Blijkbaar was dat soort kritiek dus niet voor de militanten en de 'buitenwereld' bestemd, Goldman noemde ook andere voorbeelden van dezelfde strekking. Hetzelfde fenomeen dus als de artikelen op DWM van jullie kant over Syrië, Cuba, Libië, Chavez enz... Daarop sprak Goldman de verdenking uit, gedeeld door velen en mezelf, dat jullie vernieuwing slechts "cosmetisch" is, de reden waarom vele linkse mensen (waaronder recent ook Bernard Wesphael bijv.) zich niet "in vertrouwen willen verbinden tot samenwerking met de PVDA" : "une suspicion : le virage [van de PVDA] pourrait bien n’être que cosmétique et tactique. Il subsisterait « un parti derrière le parti », un noyau secret marxiste-léniniste à l’ancienne tirant discrètement les ficelles du « parti ouvert » au style jeune qu’il est en partie devenu. Les explications embarrassées sur [onder andere] la Corée du nord et sur la Chine [...] ne peuvent qu’accréditer cette hypothèse qui interdit à beaucoup de s’engager en confiance dans un travail commun avec le PTB." Daarop reageerde jullie woordvoerder David Pestiau met een lange uitleg zeggend dat jullie (intern?) wel je bedenkingen hebben, maar "nous n'allons pas en rajouter une couche, nous n'allons pas crier avec les loups (et [tegen Goldman] je ne t'inclus pas dedans) qui, pointant la nature du régime nord-coréen, veulent préparer les esprits à une guerre contre ce petit pays." En vervolgens (je kunt Syrië aan het rijtje toevoegen) : "Nous avons plus que des critiques sur la Corée du Nord, nous en avions sur le régime d'Irak, de Libye, d'Afghanistan et demain d'Iran. Mais nous n'allons pas prétexter de la distance que nous exprimons par rapport à la politique intérieure de ces régimes pour ne pas nous battre contre les guerres bien réelles de l'impérialisme, américain et européen, que nous pouvons ici tenter d'arrêter." http://blogs.politique.eu.org/var/www/politique/blogs.politique.eu.org/IMG/pdf/Reponse_de_David_Pestiau.pdf.

        Nu verwijs ik naar kritiek van Samir Amin en schrijf jij dat je je daar wel in kunt vinden... Natuurlijk, dat moet wel omdat jullie Amin moeilijk van iets slechts kunnen betichten. Ook geef je toe dat het in dit artikel ging om een "strak omkaderde missie" , hetgeen wij in onze reacties hier graag van Franssen zelf hadden gehoord.... Maar wel moet je ons dan meteen ervan beschuldigen het stuk met een 'selectieve bril' te lezen. Neen, Bert, we hebben het goed gelezen: de aard van de 'kritiek' was zeer tam en vooral niet essentieel, dwz daar heb je geen opstand voor nodig en daar begrijpt men dus ook de opstand niet door en nog minder de gewelddadige reactie van het regime. Het stuk blijft er uiterst eenzijdig mee, verlucht met wat 'kritische' zinnetjes. (Als kritiek is het zelfs niet van de aard van jullie enige kritiek op N-Korea als 'dynastiek' model, wat tenminste nog structurele kritiek is.) Het is alweer typisch een stuk dat 'niet met de wolven wil huilen'.

        Jullie mogen denken wat je wilt. Het probleem komt als je een 'dubbele standaard' aanhoudt, één voor binnen de (leiding van de?) partij en één, kritiekloze, voor buiten (en basismilitanten?). Omdat je dan precies hetzelfde doet als waarvan je de grote media - niet altijd terecht, maar vaak wel - beticht: eenzijdige en in die zin oneerlijke berichtgeving. Zwart/wit tegenover elkaar, terwijl de werkelijkheid altijd grijs is. Ik vind dat persoonlijk al bedenkelijk voor Solidair en als partij. Maar DWM is geen orgaan voor agitprop. Als het dat door jullie toedoen wordt, zelfs beperkt tot zekere onderwerpen 'ver van het bed', dan kan dat DWM de das omdraaien en dat willen we niet.

        Met andere woorden: wij vinden dat artikels in DWM niet 'het andere kamp' door dik en dun moeten verdedigen met weglating van de schaduwkanten, maar juist genuanceerdere, eerlijke berichtgeving moet bieden als tegenhanger voor eenzijdige berichtgeving in grote media. Mensen willen begrijpen wat er aan de hand is om er zelf over te kunnen oordelen in het kader van hun overtuigingen. Dat is berichtgeving in een democratie. Groeten, HP

        • door Bert De Belder op vrijdag 11 mei 2012

          Beste Hélène, Ik vind dat je er nu toch wel een allegaartje van maakt. Terwijl zowel mijn interview van de beide Syrië-gangers als mijn reactie hierboven het woord "nuance" in de titel hebben, lijkt precies dàt in jouw post ver zoek, en smijt je een en ander op één hoop dat daar niet thuishoort. Spijtig, want de fond van de discussie is wel interessant. Ik zet hier gauw enkele misvattingen op een rijtje en probeer ze te verduidelijken: - Ik denk niet dat we bijzonder veel verschillen in onze kritieken op de negatieve punten van het Baathregime. Wat Mario en Nabil vertellen in hun interview, is wat ze ginder op korte tijd en met beperkte bezoeken en gesprekken van Syriërs zelf hebben gehoord. Dat is nog iets heel anders dan een globale beoordeling van Syrië. (Een beoordeling waarin trouwens ook de positieve punten een plaats moeten hebben, zoals de (relatieve) standvastigheid tegen het imperialisme, de steun aan de Palestijnse zaak, een zeker niveau van economische en sociale ontwikkeling, een bepaalde opvatting van Arabische eenheid, enz.) - Dat het ging om een sterk omkaderde missie, wordt inderdaad niet gezegd door Mario, maar wel door Nabil. M.a.w. voor, tijdens en na de missie wisten Mario en Nabil heel goed dat het om een beperkt en beperkend initiatief ging, waarmee ze in hun beoordeling rekening hebben gehouden. - Samir Amin is inderdaad scherp voor Assad, maar hij waarschuwt dat de omverwerping van het regime vandaag, al dan niet via een buitenlandse militaire interventie, tot een grote ramp voor het land, de bevolking en de regio kan leiden. Hij weigert trouwens de Syrische opstand onder de "Arabische Lente" te rangschikken. - Ik weet niet waarom je verwijst naar de Mediawerkgroep Syrië. Helemaal niet mijn cup of tea, hoor! - Dat de journalistieke stukken op DWM altijd eerlijke en genuanceerde berichtgeving moeten bevatten, lijkt me ook eenzijdig. Het gaat immers niet (op de eerste plaats) over journalistiek, maar (ook) over meningen, getuigenissen, standpunten. Mario's stuk is trouwens een "opinie": daarin neem je zelf standpunt in, en laat je niet alle mogelijke standpunten en invalshoeken aan bod komen met de bedoeling "genuanceerd" of "evenwichtig" te zijn, zoals een journalist. ("Eerlijk" moet natuurlijk alles op DWM zjijn ;-). Om uit mijn reactie op jouw reactie op de Syrië-opinie van Mario Franssen nu een hele analyse en beoordeling van de PVDA(-al-dan-niet)-vernieuwing op te hangen, vind ik wat vergezocht. Maar ik stel voor dat je gewoon, met open vizier, de PVDA van vandaag volgt, in artikels en in acties, op betogingen of op feesten, in de arbeidersstrijd en in verkiezingen. Zoals hoe langer hoe meer vakbondsmensen, jongeren, artiesten, bewegingen, comités allerhande vandaag doen. Groeten, Bert

          • door Helene P op maandag 14 mei 2012

            Dag Bert! Ja, in dit antwoord herken ik je beter... En uiteraard in grote lijnen akkoord over de kritiek op het Baath regime. (En mediawerkgroep Syrië & kornuiten!) Misschien ga jij dus ook niet akkoord met de idee om genuanceerde kritiek op de Baath regimes in Syrië, vroeger in Irak, op Kadhafi, op Cuba enz. buiten de politieke arena te houden zogezegd om beter het imperialisme te bestrijden. Dat doet me dan deugd komende van jou en de PVDA want dat is precies de kritiek op jullie (en anderen...) Maar dan moet je wel toegeven dat de stukken over Syrië op DWM, niet alleen in de rubriek opinie, tot nog toe behoorlijk eenzijdig waren en daar tegen hebben gezondigd.

            Het 'allegaartje': ja, ik stopte wat teveel in een commentaar en sprong daardoor op verschillende aspecten. Maar jij weet best da

            • door Helene P op maandag 14 mei 2012

              [title]Oeps... vloog weg, sorry Jij[/title]Oeps... vloog weg, sorry Jij weet best da

              • door Helene P op maandag 14 mei 2012

                Alweer!!! (Moet de zon zijn en zin om van de computer weg te lopen!!) Jij weet dus best dat die aspecten verbonden zijn. Maar goed. En ja, ik heb meer een journalisten- dan militantenopvatting over de media, vooral alternatieve media. Dwz om een zo groot mogelijk publiek te bereiken en behoorlijk in te lichten. En dat stelt hoge eisen. Het is veel gemakkelijker om voor een groepje ingewijden te praten of schrijven, maar daar bereik je m.i. niet zoveel mee. Omdat ik meestal bezig ben het het verre Zuiden, ontmoet ik vooral veel ontwetendheid en zwart-wit denken en dat in de hele maatschappij, dus zowel rechts, links als in het zgn 'centrum'. En dat dient m.i. nergens voor, vooral niet voor de zo nodige mentaliteitsverandering.

                In het persoonlijke: ja, ik volg min of meer de PVDA en ben - zij het nog voorzichtig dus:=) - onder de indruk van de vernieuwing, maar wel vnl in het binnenlandse. Op buitenlands vlak zou ik graag meer reacties horen als de jouwe hier. Wat betogingen, feesten enz betreft: ik ben helaas niet zo'n betoger (= geen kwaliteit, ik weet het), leid 'n beetje een hermietenbestaan, bovendien in 'diep Wallonië', schrijf, lees, denk na, stel vragen, discussieer, reis zo nu en dan, doe wat aan dorpspolitiek (zeer interessant) en voel me prima. Uitnodigingen sla ik overigens meestal niet af als ik denk dat ik concreet iets kan bijdragen, maar uit die circuits heb ik me allang gewerkt, je moet weten wanneer je terug te trekken! (En het was nooit echt mijn 'cup of tea' eerlijk gezegd.) Groeten dus en het beste, HP

                • door dan op vrijdag 18 mei 2012

                  er zijn er die nog volgen… Volgens mij gaat het in essentie om de oneerlijkheid. Je wordt beter geïnformeerd door een tendentieus stuk in China Daily dan door wat Mario Franssen hierboven brengt. Waarom? Omdat de Chinese verslagever op het eerste zicht eerlijk brengt wat hij ziet en dit afzet tegen de enige achtergrond die hij kent. Dat deze tendentieus is is zijn fout niet… Probleem met Mario Franssen is dat hij via allerlei kanalen wel degelijk op de hoogte is hoe de vork in de steel zit en weet hoe je een (marxistische) analyse maakt... http://www.chinadaily.com.cn/cndy/2012-05/17/content_15314846.htm