about
Toon menu

Waarom het geen goed idee is dat 'Kony 2012' oproept om Kony uit te schakelen

Voorbije week kreeg de Oegandese rebellenleider Joseph Kony (LRA) wereldwijd bijzonder veel aandacht door het propagandafilmpje 'Kony 2012' van de Amerikaanse NGO Invisible Children. Het filmpje is niet alleen ronduit paternalistisch, het maakt een karikatuur van een complexe zaak en dient heel andere belangen dan de vermeende 'humanitaire'. DeWereldMorgen.be publiceerde dit stuk in oktober 2011.
maandag 12 maart 2012
Kony 2012 propagandafilmpje
Vele Afrikanen toonden zich de voorbije dagen uiterst verontwaardigd over de paternalistische houding die uit het propagandafilmpje 'Kony 2012' spreekt: "Alsof de redding van Afrika alleen van buiten het continent kan komen. Is er dan niets veranderd sedert de tijd van de kolonisatie?"


Alsof VS-militairen nog niet bij genoeg gewapende conflicten wereldwijd betrokken zijn, stuurt Obama nu ook troepen naar Oeganda. Woensdag 12 oktober vertrok het eerste team speciale gevechtstroepen naar Kampala, zo maakte de president vrijdag 14 oktober 2011 zelf bekend in een brief aan de voorzitters van het Huis van Afgevaardigden en de Senaat.

De president geeft daarmee uitvoering aan de vorig jaar in mei al unaniem door beide kamers van het Amerikaanse parlement goedgekeurde Lord's Resistance Army Disarmament and Northern Uganda Recovery Act.

"Optreden als adviseurs van de lokale strijdkrachten"

Het zou niet de bedoeling zijn dat de Amerikaanse speciale troepen zelf op het terrein de jacht gaan openen op de gevreesde rebellenleider Joseph Kony. De Amerikaanse soldaten zouden in de eerste plaats "optreden als adviseurs van de lokale strijdkrachten" en "zullen zelf niet actief deelnemen aan de gevechten, tenzij uit zelfverdediging", zo meldt de president.

Op termijn zou zo'n 100-tal Amerikaanse soldaten actief zijn bij deze operatie die als uiteindelijk doel heeft "to remove from the battlefield Joseph Kony", met andere woorden Kony gevangen nemen of waarschijnlijker nog hem tijdens een gevecht doden.

Vergelijkbaar met wat Navy Seals op 1 mei deden met Osama bin Laden in zijn schuiloord in Pakistan? Of wordt het veeleer een operatie zoals zich op 22 februari 2002 afspeelde in de Angolese provincie Moxico bij de uitschakeling van UNITA-leider Jonas Savimbi, wiens exacte positie in de Angolese burgeroorlog door Amerikaanse militaire satellieten was doorgegeven aan zijn aartsvijanden van het Angolese regeringsleger?

Internationaal aanhoudingsmandaat tegen Joseph Kony

Tegen Joseph Kony, al meer dan twintig jaar de leider van het Lord's Resistance Army (LRA), loopt al sinds 6 oktober 2005 een internationaal aanhoudingsmandaat van het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag wegens grootschalige schending van mensenrechten en misdaden tegen de menselijkheid.

Talrijke mensenrechtenorganisaties over de hele wereld vragen al lang dat de rebellenleider zou worden opgepakt en berecht omdat zijn aanhangers blijven terreur zaaien in grote delen van Centraal-Afrika, niet alleen in Oeganda, waar de organisatie ontstond en tot bloei kwam, maar ook in Zuid-Soedan, het noordoosten van Congo en de Centraal-Afrikaanse Republiek.

Het is trouwens ook de bedoeling van Obama dat de speciale troepen ook in die landen actief gaan worden. De VS zou daartoe de toestemming hebben gekregen van de vier betrokken Afrikaanse regeringen. De Amerikaanse regering stelt dat de troepen van Kony al twee decennia lang moorden, verkrachten en kinderen ontvoeren.

Kony's troepen zouden 66.000 kinderen hebben ontvoerd, velen van hen werden als slaaf (seksueel) misbruikt en duizenden mensen zijn door het LRA omgebracht. Door hun toedoen zijn ten minste 300.000 Afrikanen op de vlucht geslagen, zeggen ook rapporten van mensenrechtenorganisaties.

Steun van Guy Verhofstadt

Een opvallen positieve reactie op Obama's besluit kwam er zondag 16 oktober van de Belgische oud-premier Guy Verhofstadt (Open VLD). Volgens Verhofstadt is Kony "verantwoordelijk voor een van de grootste tragedies van deze tijd, door tienduizenden kindsoldaten te rekruteren en te misbruiken voor zijn rebellengroepering". Verhofstadt betreurt dat niemand totnogtoe een serieuze inspanning heeft gedaan om Kony te vatten, ondanks het internationaal aanhoudingsmandaat.

Verhofstadt wijst erop dat hij zelf tijdens een speciale vergadering van de VN-Veiligheidsraad op 25 september 2007 over Afrika heeft aan gedrongen dat er dringend 'iets' zou worden gedaan tegen deze "vreselijke misdaad tegen de mensheid". George W. Bush beloofde Verhofstadt toentertijd de jacht op Kony te zullen aangaan, maar kwam die belofte niet na. Verhofstadt hoopt daarom dat Obama met de nu in Oeganda ontplooide VS-soldaten snel zal slagen in zijn opdracht.

VS-militairen om af te rekenen met Kony in Oeganda?

Kinderen en geweld en zeker de problematiek van de kindsoldaten in Afrikaanse conflictgebieden laten niemand onberoerd. Gelukkig maar. Toch is het allemaal niet zo zwart-wit als het op het eerste gezicht lijkt.

De rol van de Oegandese overheid en dan vooral van het regeringsleger in het conflict met de rebellen van Kony's LRA blijft erg vaag. Het hele opzet valt met de goodwill van het Oegandese leger en dus van president Yoweri Museveni himself. Voor Museveni komt dat natuurlijk allemaal goed uit: hij kan de wereld nogmaals aantonen wat voor een barbaarse 'vijand' hij in het LRA tegenover zich heeft. Dus moet hij een sterk leger hebben.

Obama heeft de laatste drie jaar trouwens voor 33 miljoen dollar militaire steun verleend aan het Oegandese regeringsleger. Daarbij wordt natuurlijk zedig gezwegen dat ook Museveni massaal gebruik heeft gemaakt van kindsoldaten in zijn lange en bloedige strijd om de macht in Oeganda.

Er bestaan talloze rapporten van mensenrechtenorganisaties die Museveni's National Resistance Army (NRA) beschuldigen van wreedheden tegen de burgerbevolking. Vooral in het noordelijke Gulu-district, waar precies de beweging van Kony het eerst de kop heeft opgestoken. Of gelden voor iemand die afrekende met nog bloediger regimes, zoals die van Idi Amin en Milton Obote, andere normen?

Museveni zet 'orde op zaken' bij de buren

Bovendien heeft Museveni nadat hij de macht in Oeganda stevig in handen had (zo rond 1990), niet nagelaten ook bij de buren 'orde' op zaken te gaan stellen. Zo kon het Rwandees Patriottisch Front (RPF) in oktober 1990 vanuit Oeganda en met militaire steun van Museveni gewapenderhand binnenvallen in Rwanda. Uiteindelijk heeft dit geleid tot de ondergang van het corrupte Habyarimana-regime, maar ook tot de genocide en de massamoorden van 1994 in Rwanda.

Als vertrouweling van Museveni heeft de Rwandese sterke man (en huidige president) Paul Kagame niet nagelaten een soortgelijk autoritair bestuur in te stellen waarbij oppositiepartijen bijzonder weinig ademruimte krijgen.

De Rwandese en Oegandese presidenten waren ook van bij het begin nauw betrokken bij het conflict in Congo. Eerst steunden ze beiden Laurent-Désiré Kabila om gewapenderhand (en met het massale gebruik van kindsoldaten!) af te rekenen met het totaal vermolmde Mobutu-regime.

Nadat Kabila zich onvoldoende als stroman liet manipuleren, probeerden ze vanaf augustus 1998 directer greep te krijgen op de onmetelijke rijkdommen in het oosten van Congo. Onder het mom van bescherming van de eigen grenzen gingen Museveni en Kagame massaal troepen sturen om de van hen afhankelijke Congolese rebellengroepen te steunen.

Heel het noordoosten van Congo kwam daardoor onder controle van Oegandese militairen. Hoge officieren van het Oegandese regeringsleger, zakenlieden en rebellenleiders vormden er een intens netwerk dat dankzij de illegale exploitatie van de grondstoffen (goud, kobalt, coltan, diamant, tropische houtsoorten) snel rijk kon worden.

Plundering van Congolese rijkdommen

Generaal Salim Saleh, een halfbroer van Museveni, handelde onder de dekmantel van de onderneming Victoria Group in diamanten, goud en koffie. Het VN-rapport over de plundering van de Congolese rijkdommen vermeldt dat het Oegandese elitenetwerk in het oosten van Congo berustte op drie pijlers: militaire intimidatie, de dekmantel van een Congolees rebellenbestuur en de manipulatie van geldstromen.

Toch kwamen er geen internationale sancties tegen figuren als Salim Saleh ... Bovendien heeft de aanwezigheid van Oegandese troepen in de noordoostelijke Ituri-regio de smeulende conflicten tussen de Hema en de Lendu nog aangewakkerd met alle dramatische gevolgen van dien voor de burgerbevolking. In en rond Kisangani raakten Rwandese en Oegandese troepen in 2000 met elkaar in de clinch over de verdeling van de Congolese diamantrijkdommen, wat aanleiding gaf tot nieuwe spanningen en wapenleveringen.

Wie dit allemaal even overweegt, kan toch niet anders dan de rol van het Oegandese regeringsleger in de strijd tegen het LRA en zijn vroegere Soedanese broodheren met andere ogen te bekijken. In de verontwaardiging over de wreedheden van het LRA tegenover de kindsoldaten en de onuitgesproken 'sympathie' voor de beschermende taak van het Oegandese leger, ontbreken de economische belangen die hier allemaal achter zitten.

De goudsmokkel, de coltanroof, de illegale wapenhandel, de totale ontreddering in het oosten van Congo, ook dat zijn 'realisaties' van Museveni's leger, dat al jarenlang buitenlandse militaire steun krijgt.

Oeganda 'opengesteld' voor buitenlandse investeerders

De officiële defensie-uitgaven van Oeganda zijn ongetwijfeld veel lager dan wat in werkelijkheid naar het leger vloeit. Dankzij de jarenlange plunderingen in het oosten van Congo kan een extraatje er altijd wel van af. Precies het omgekeerde zou moeten gebeuren: landen en hooggeplaatste figuren die zich volgens het VN-rapport op massale schaal schuldig maakten aan het voortduren van de oorlog in Congo zouden sancties moeten krijgen opgelegd.

Iemand als president Museveni, die met brute militaire middelen aan de macht is gekomen en niet bepaald uitblinkt in democratie, maar zijn land heeft 'gestabiliseerd' en vooral heeft 'opengesteld' voor buitenlandse investeerders, staat daarom toch op een goed blaadje bij vooral Britten, Amerikanen en Nederlanders. Hij kan nog altijd rekenen op massa's ontwikkelingsgeld.

Wie echt bekommerd is om het lot van de burgerbevolking in vele streken van Centraal-Afrika die nog steeds geteisterd worden door gewapende bendes, zoals die van Kony, maar ook andere, zou misschien beter beginnen lobbyen voor een verbod op wapenhandel dan voor het sturen van weer eens Amerikaanse speciale troepen. Want als er iets is dat in de Afrikaanse conflictgebieden niet ontbreekt, zijn het wel wapens.

reageer

15 reacties

  • door petrel41 op maandag 12 maart 2012

    The "Invisible Children" Kony Internet campaign is criticized in Uganda and elsewhere:

    http://dearkitty1.wordpress.com/2012/03/11/kony-internet-campaigns-ugandan-criticism/

  • door PJ op maandag 12 maart 2012

    De kritiek mag zeker gegrond genoemd worden maar het is hen toch maar gelukt een pakkende film te maken zonder overdreven schokkende gruwelbeelden die er anders legio te vinden zijn over de misdaden van deze fijne meneer Kony. Als de film ertoe bijdraagt dat deze zaak niet in de vergetelheid terecht komt omdat er geen geostrategische belangen in het spel zijn en de 'gloriedagen' van het LRA voorbij lijken, en Joseph Kony toch nog gearresteerd en afgeleverd wordt aan het internationaal gerechtshof dan vind ik het een goeie film, hoewel een beetje emo. Vergeet niet dat we het over zéér ernstige misdaden tegen de menselijkheid gaat. Het zou een slecht signaal zijn mocht meneer Kony in zijn tropische jungle rustig zijn misdadig leventje kan voortzetten.

  • door J. Blommaert op maandag 12 maart 2012

    Je mag bij het lijstje landen waarbij Oeganda erg populair is ook België toevoegen. Johan Van Hecke is kind aan huis bij M7 (zoals Museveni in de kranten wordt genoemd), doet er zaken mee en stelt het daar heel erg wel. Ook het kindsoldaten-project van zijn eega Els De Temmerman is een ware 'celebrity trap' voor BVs en BBs op zoek naar een goede zaak en fijne foto's. Voor dit koningskoppel werd zelfs een nieuwe Belgische ambassade in Kampala geopend. Van Hecke & De Temmerman hadden immers een persoonlijk secretariaat met wat spieren nodig. Er loopt behoorlijk wat ontwikkelingsgeld naar Oeganda; ook in het geval van België lijkt M7, naarstig bijgestaan door Van Hecke & C°, de kindsoldaten tot een lucratieve business te hebben omgebouwd.

  • door pvc op maandag 12 maart 2012

    Ik vind het artikel boeiend en genuanceerd, maar de titel is schabouwelijk: Kony uitschakelen is een zeer goed idee. De manier waarop moet door expert uitgemaakt worden, maar laten we elkaar geen mietje noemen, diplomatie is hier niet op zijn plaats....Nergens stelt KONY 2012: Kill Kony. Nergens geven ze steun aan Musevi. Ze willen kindsoldaten terug een leven geven en een gruwelijke oorlogsmisdadiger stoppen. Dit is de kern. Alle kritiek er rond is vaak een reden om terug achterover te kunnen leunen en niets te doen. Verschillende Oegandezen in België steunen de actie

    • door Tony Busselen op dinsdag 13 maart 2012

      De bedoeling van het filmpje is niet dat "wij stoppen met terug achterover te leunen maar dat we iets gaan doen". De bedoeling van het filmpje is ons te overhalen om ons even in onze tv-zetel voorover te buigen en glimlachend te applaudisseren als Amerikaanse mariniers in actie treden in Congo of in de Centraal-Afrikaanse republiek. En vooral dat we daar "een goed gevoel" aan over houden. Dat buitenlands militair optreden van de VS of de NAVO in landen als Irak, Afghanistan, Somalië of Libië tot volledig gedestabiliseerde regio's heeft geleid en ontelbare slachtoffers heeft gevraagd moeten we maar even vergeten. Want de zending is heilig, "nooit meer schendingen van de mensenrechten". In de plaats ervan krijgen we steeds meer oorlog, subversie en laffe Westerse militaire aanvallen op volkeren die niet over hetzelfde wapentuig beschikt als de VS of de NAVO-landen. We leven in een wereld waar de VS hun leger hebben gestructureerd per continent. Sinds 2008 heeft Afrika recht op een eigen militair commando, AFRICOM. Niet toevallig komt dit filmpje uit een maand nadat Obama honderd mariniers naar Oeganda stuurde om er de LRA te gaan bevechten, die daar al lang weg is want hij zit in de Centraal-Afrikaanse republiek. Wie nog denkt dat de VS uit pure menslievendheid het grootste militaire budget ter wereld hebben en de grootste wapenhandelaar ter wereld zijn, zou toch eens mogen wakker worden.

      Ik denk echt dat dit emotioneel gedoe de verkeerde richting op gaat. Als jonge westerlingen met superieure wapens naar regio's in Afrika, Azië of het Midden Oosten worden gestuurd en door dit soort neerbuigende paternalistische propaganda de overtuiging ingepompt krijgen dat zij het recht hebben om hun superieure wapens te gebruiken tegen mensen die in hun ogen de verpersoonlijking zijn van het kwade en dat ze daarvoor zeker moeten kunnen rekenen op de eeuwige dankbaarheid van de brave negertjes, dan moeten we echt niet verwonderd zijn dat deze jongeren razend worden als ze merken dat die plaatselijke bevolking helemaal niet is opgezet met hun aanwezigheid. En dan krijg je "vreemde dingen" zoals die marinier die in het weekend 16 Afghanen vermoordde of zoals enkel weken daarvoor die Amerikaanse mariniers die filmpjes op youtube posten waarop ze urineren op lijken van gedode Afghanen, of de koran verbranden of voor SS symbolen poseren. Dit is echt gevaarlijke totalitaire oorlogspropaganda. Daar is geen jota onschuld of rechtvaardiging voor mogelijk. sorry

  • door B.V. op dinsdag 13 maart 2012

    De internationale samenwerking is berust op de theorie van ´groei´, met uitbuiting van de landen die grondstoffen bezitten. Zolang de internationale gemeenschap dat niet wil veranderen is de meeste ontwikkelingshulp veelal voorzien om onze eigen belangen te dienen.

  • door froels op dinsdag 13 maart 2012

    Vandaag in De Morgen de waarschuwing van Titeca en Vlassenroot (werkzaam in de regio): lees eerst dit artikel vooraleer het filmpje te posten: http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1407848/2012/03/13/Post-het-YouTubefilmpje-over-Joseph-Kony-nog-niet-lees-eerst-dit-stuk.dhtml

  • door froels op dinsdag 13 maart 2012

    Jan Van Criekinge maakt hierboven even een zijsprongetje naar Rwanda en Kagame: " Zo kon het Rwandees Patriottisch Front (RPF) in oktober 1990 vanuit Oeganda en met militaire steun van Museveni gewapenderhand binnenvallen in Rwanda. Uiteindelijk heeft dit geleid tot de ondergang van het corrupte Habyarimana-regime, maar ook tot de genocide en de massamoorden van 1994 in Rwanda". Daar moet ik drie keer van slikken. Leidde de inval van het leger van Kagame tot de genocide en massamoorden in 1994? En ik die dacht dat Kagame een einde maakte aan de genocide door de Hutu milities (Interhamwe). Hallo hallo, wordt eens wakker Jan.

  • door Ruben L op dinsdag 13 maart 2012

    Elke manier om deze zaken tot bewustzijn te brengen zijn lovenswaardig en ik vind dergelijke reacties zoals nu ook op de wereldmorgen, die hier net zoals mainstream media reageert, betreurenswaardig. De titels zijn in elk geval niet goed gekozen, zelfs al is het artikel nuancerend. Geen enkel, maar dan ook geen enkel argument kan de oproep van deze NGO om deze wreedheden bekend te maken minimaliseren, zelfs al zouden er nog andere motieven zijn (welke? staat niet in dit artikel). In de film zelf wordt er trouwens duidelijk gezegd dat de aanhouding van deze man ook een duidelijk statement en precedent zou betekenen voor anderen, en wordt mijns inziens ook duidelijk genuanceerd in de film.

  • door dan op dinsdag 13 maart 2012

    Kony 2012 “maakt een karikatuur van een complexe zaak en dient heel andere belangen dan de vermeende 'humanitaire'.” staat er in de inleiding van het artikel.

    Yes! Eindelijk zullen we te weten komen waar Kony en het LRA vandaan komen… Waarom ze al 6 jaar lang niet meer actief zijn in Oeganda Waarom Oeganda nog weinig militairen inzet tegen de LRA Waarom ze nu wel actief zijn in de CAR en de DRC Waarom het Oegandese leger zich in november uit de DRC terugtrok Waarom de 5 betrokken landen Kony geregeld de hand boven het hoofd hielden Waarom de Afrikaanse landen gedurende 26 jaar dit probleem niet konden oplossen Waarom de AU niet tussenkwam Waarom de Kongolese slachtoffers van Kony massaal naar Oeganda vluchten Waarom sinds zes maanden de acties van het LRA sterk gedaald zijn Waarom Museveni de Acholis op een aan genocide grenzende manier behandelt?

    Maar nee, over Kony en het LRA vernemen we niks, maar we trekken zowat de wereld rond in een ijdele poging hard te maken dat Obama met 100 man centraal Afrika gaat redden voor het US-imperialisme.

    Dit is een sideshow bij het Kony verhaal en enkel en alleen al het feit dat Obama op voorhand aankondigt dat hij 100 special forces, in een niet gevechtsrol waarbij ze Kampala niet mogen verlaten, zal uitsturen zou een lichtje moeten doen branden dat dit geen imperialistisch verhaal is.

    Waar Kony te begrijpen valt uit de tegenstellingen in Oeganda moet je de US interventie, wegens gebrek aan zinnige motieven in Oeganda, vanuit de tegenstellingen in de US gaan bekijken. En dan is het eerder voer voor de correspondent uit de US om uit te leggen hoe, in navolging van bv. het Darfoer verhaal, een zeer brede coalitie van allerlei progressieve krachten (NGO’s, studentenverenigingen, universiteiten, vakbonden, kerken,…) eerst Bush het vuur aan de schenen leggen (die uiteindelijk de LRA op z’n terroristenlijst plaatst) en daarna Obama die daarbij een makkelijk succesje ruikt, de Lord’s Resistance Army Disarmament and Northn Uganda Recovery Act stemt, en met een minimale inzet het zaakje hoopt te klaren.

    Ttz. Kony kisten, niet de Acholis helpen!

    Maar voor antwoorden op al dat zal ik helaas ergens ander moeten aankloppen dan bij DWM zie ik….

    • door Manu op woensdag 14 maart 2012

      Inderdaad, Kony kisten, kan best zo snel mogelijk gebeuren. Wie wil weten welke gruweldaden deze moordenaar op z'n actief heeft, moet maar eens de boeken van Els De Temmerman lezen. Els, die zelf verbijsterd is over het feit dat de NV (Monusco) perfect weet waar Kony zich schuilhoudt in het Oosten van Congo, maar niets wil (en mag) ondernemen. Men had hem allang kunnen uitschakelen, maar blijkbaar zijn er hier geen oliebelangen in 't spel en is het leven van de Afrikaanse bevolking in die regio die kreunt onder de terreur van Kony en zijn trawanten, niet belangrijk...

  • door dwars bekeken op vrijdag 16 maart 2012

    sorry, lees ik dat goed? de campagne van het RPF zou de genocide tot gevolg hebben gehad? beetje bij de haren getrokken toch? de genocide gebeurde op Tutsi, het RPF waren voornamelijk Tutsi. dus die hebben hun eigen genocide veroorzaakt? Kagame is zeker niet onbesproken, maar hem dat ook nog in de schoenen schuiven is er een beetje over.

    • door jan.vancriekinge op maandag 19 maart 2012

      De factoren die aanleiding hebben gegeven tot de genocide in Rwanda van 1994 zijn complex en daar zijn al vele boeken en wetenschappelijke studies over geschreven. Ik wil me hier beperken tot de factor RPF (of FPR in de Franse afkorting). De gewapende inval in het noorden van Rwanda in oktober 1990 van een groep RPF-strijders onder leiding van Paul Kagame - en met de actieve steun van de Oegandese president Yoweri Museveni - mag daarbij niet onderschat worden. De RPF-strijders bestonden vooral uit Rwandese Tutsi-vluchtelingen die al jarenlang in Oeganda woonden en er als militairen een belangrijke rol hadden gespeeld in het rebellenleger waarmee Museveni uiteindelijk aan de macht was kunnen komen. Zij droomden ervan ooit naar Rwanda te kunnen terugkeren.

      De gewapende inval van deze RPF-strijders in oktober 1990 was een katalysator in de toenemende radicalisering van Hutu-groeperingen die de inval zagen als een poging van de Tutsi-minderheid om gewapenderhand de macht in Rwanda over te nemen en de vroegere Tutsi-dominantie uit de koloniale tijd te herstellen. Tussen oktober 1990 en april 1994 groeide deze radicalisering onder Hutu's geleidelijk aan naar een hoogtepunt, ondersteund door de ideologie van de Hutu Power en de radicale milities die zich hierop baseerden. In deze kringen, sommigen nauw verbonden met de toenmalige Rwandese regering van president Habyarimana, die ook op uitgebreide buitenlandse steun kon rekenen, kreeg de idee van een definitieve afrekening met het 'Tutsi-gevaar' concrete vorm. In zijn meest extreme uitwerking leidde dit tot de genocide waarbij uiteindelijk tussen april en juli 1994 800.000 mensen werden omgebracht en miljoenen op de vlucht sloegen.

      Dat het RPF, dat als overwinnaar uit de bus kwam van wat in de eerste plaats een politieke machtsstrijd was, veel meer dan een etnische, zichzelf graag voorstelde als de kracht die de genocide heeft gestopt, nadat alle buitenlandse VN-troepen het land hadden verlaten, ligt voor de hand. Maar dat neemt niet weg dat het RPF, met zijn gewapende inval in Rwanda van oktober 1990, evengoed verantwoordelijk kan worden gehouden voor de radicalisering van extreme Hutu-groepen die tot de genocide heeft geleid.

      De werkelijkheid is meestal iets complexer en minder zwart-wit dan populaire voorstellingen het graag doen voorkomen. Twintig jaar na de feiten zouden we toch in staat moeten zijn om de zaken iets meer van op afstand te bekijken.

      Hierbij nog twee citaten:

      "In 1990, the Rwandan Patriotic Front (RPF), a rebel group composed mostly of Tutsi refugees, invaded northern Rwanda from Uganda in an attempt to defeat the Hutu-led government. They began the Rwandan Civil War, fought between the Hutu regime, with support from Francophone Africa and France, and the RPF, with support from Uganda. This exacerbated ethnic tensions in the country. In response, many Hutu gravitated toward the Hutu Power ideology, with the prompting of state-controlled and independent Rwandan media.

      As an ideology, Hutu Power asserted that the Tutsi intended to enslave the Hutu and must be resisted at all costs. Continuing ethnic strife resulted in the rebels' displacing large numbers of Hutu in the north, plus periodic localized Hutu killings of Tutsi in the south. International pressure on the Hutu-led government of Juvénal Habyarimana resulted in a cease-fire in 1993. He began to implement the Arusha Accords.

      The assassination of Habyarimana in April 1994 set off a violent reaction, during which Hutu groups conducted mass killings of Tutsis (and also pro-peace Hutus, who were portrayed as "traitors" and "collaborationists"). This genocide had been planned by members of the Hutu power group known as the Akazu, many of whom occupied positions at top levels of the national government; the genocide was supported and coordinated by the national government as well as by local military and civil officials and mass media. Alongside the military, primary responsibility for the killings themselves rests with two Hutu militias that had been organized for this purpose by political parties: the Interahamwe and the Impuzamugambi, although once the genocide was underway a great number of Hutu civilians took part in the murders."

      (Walter, Barbara F. and Snyder, Jack L. Civil Wars, Insecurity, and Intervention, 1999)

      In zijn artikel 'Rwanda: Genocide and Beyond' schrijft de Antwerpse professor en expert over het Grote Meren-gebied van Centraal-Afrika, Filip Reyntjens: "This article analyses five crucially relevant factors which may help to understand the extreme violence which affected Rwanda from April to July 1994. Two factors are shared with other African countries: the inherent destabilizing potential of processes of political transition, and the control of the state as a stake for political struggle. Three other factors are specifically Rwandan: the bipolar ethnic situation, the combination of a strong state and a socially conformist population, and the war waged by the RPF. The paper argues that violence has been political rather than ethnic."

  • door dan op maandag 26 maart 2012

    http://en.wikipedia.org/wiki/Rwandan_Genocide Soms helpt het hiernaar te verwijzen omdat het een tegensprekelijke bron is. Lees dan meer speciaal het luikje: Rwandan Patriotic Front (RPF) renewed invasion. En daarin: Mark Doyle, the correspondent for the BBC News in Kigali, tried to explain the complex situation in late April 1994 thus: "Look you have to understand that there are two wars going on here. There's a shooting war and a genocide war. The two are connected, but also distinct. In the shooting war, there are two conventional armies at each other, and in the genocide war, one of those armies, the government side with help from civilians, is involved in mass killings."[93] Zo herinner ik mij nog goed dat er paniek heerste bij het RPA bataljon in Kigali en opperste verwarring bij het RPF in Oeganda (waar om de één of andere reden een flink deel van de leiding is verlof was). Voor mij is dit altijd de hoofdreden geweest om aan te nemen dat het RPF niks te maken had met het neerschieten van het presidentieel vliegtuig. Dat de burgeroorlog beide partijen radikaliseerde staat als een paal boven water. Net zoals de overwinning van bv. het Rode Leger de overlevenden van het Légion Walonne of de overwinning van Castro de Cubaanse vluchtelingen in de US radikaliseerde... Men hoeft dus niet de kar voor het paard te spannen: in de chronologie is het het neerschieten van het vliegtuig en het optreden van de Hutu milities die een einde maakten aan de Arusha akkoorden en de burgeroorlog opnieuw lanceerden. En alhoewel burgeroorlogen zeer geweldadig zijn is er nog een groot verschil met het lanceren van een systematisch uitroeiingscampagne van een groot deel van de geviseerde burgerbevolking!

Lees alle reacties