Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Moet de welvaartstaat afgebroken om de schuld van Dexia te betalen?

De normale gang van zaken is dat klanten een rekening openen bij een financiële instelling. Zeker in het geval van Dexia – de holding of restbank – is dat sinds enkele jaren anders. Dexia heeft een rekening geopend bij de Belgische burgers en kan daar de komende jaren tot 54 miljard euro afhalen om haar schulden mee te betalen. Nog straffer, Dexia moet en kan dat fortuin nooit terugbetalen.
donderdag 1 maart 2012

Zowat de grootste luchtbel uit het financiële universum

Even ons geheugen opfrissen.
In het voorbije decennium hebben ze bij Dexia zowat de grootste luchtbel uit het financiële universum opgeblazen. Vanaf 2007, en zeker vanaf 2008, kon een nuchter waarnemer opmerken dat deze bank zich had geïnstalleerd op een vulkaan van rommelkredieten. (1)

In september 2008 liep het volledig fout… alleen was het niet Dexia dat de rekening moest betalen van zijn gokschulden. Omdat Dexia - net als Fortis en KBC - een zogenaamde systeembank is, kon ze afdwingen om te worden gered op kosten van de belastingbetaler.

Heel wat Europese landen moesten tientallen en tientallen miljarden euro ophoesten om hun systeembanken boven water te houden. Zo raakten natuurlijk de nationale boekhoudingen belast met pakken nieuwe schuld… terwijl op hetzelfde ogenblik de bankencrisis ook de echte economie onderuit haalde. Die bijkomende crisis zorgde zowel voor minder fiscale inkomsten als voor extra uitgaven aan onder andere al dan niet tijdelijke werkloosheidsuitkeringen.

Misschien er nog even aan herinneren dat diezelfde grootbankiers, na al die miserie te hebben veroorzaakt, vervolgens durven vertellen dat de staten financieel boven hun stand leven en moeten bezuinigen. Niet weinigen vinden dat de bankiers daarmee werkelijk alle fatsoen verliezen.

Een rondje van 54 miljard euro: proost Belgen!

Komt dan, al vanaf 2010, een nieuwe financiële crisis in vooral Europa. Het vertrouwen dat landen als Griekenland, Portugal, misschien ook Spanje, Italië en anderen, hun schulden kunnen blijven betalen, gaat snel teloor.
Opnieuw zit Dexia, dat na 2008 halsstarrig heeft geweigerd zich versneld te ontdoen van een pak risicovolle overheidsobligaties, zwaar aan de kant waar de klappen vallen.
Opnieuw gebeurt in najaar 2011 het niet langer onvoorstelbare. Dexia klapt ineen en moet een tweede maal worden gered.
Opnieuw wordt de rekening doorgeschoven naar de vooral Belgische royale belastingbetalers. Onze overheid zegt toe om maar liefst 54 – vierenvijftig - miljard euro aan risicokredieten af te dekken bij Dexia. Even voluit in cijfers: 54.000.000.000 euro, dat is gewoonweg een onvoorstelbaar groot bedrag.

Voor alle duidelijkheid, het is waar dat het niet waarschijnlijk is dat we onze broek zullen scheuren voor dat volledige bedrag. Maar het ziet er wel naar uit dat we echt wel stevig onze broek zullen scheuren… als we dit engagement vanwege onze overheid nakomen.

Is het wel normaal dat we nog langer garant staan voor die 54 miljard euro?

Dit land heeft een slabakkende economie, onder andere door de schuld van de grootbanken, en die economie is allerminst duurzaam. We tellen overheden die in een aantal sectoren – fiscus, justitie, energiebeleid - werkelijk ondermaats presteren en allerminst zijn voorbereid op de uitdagingen van de toekomst (2). En we vormen een samenleving die te weinig bewegingskracht vertoont maar in het verleden gelukkig voor de pinnen is gekomen met zeer goede initiatieven voor bijvoorbeeld gezondheidszorg en onderwijs, systemen die intussen mee gegarandeerd worden door de overheid.

Het wordt tijd dat we een aantal vragen niet langer uit de weg gaan. Zoals, is die blanco check van 54 miljard euro voor Dexia wel zo vanzelfsprekend? Is het normaal dat alle Belgische burgers betalen voor deze bankencrisis behalve de bankiers zelf? Kan onze economie dit simpelweg wel verdragen, niet enkel ethisch, maar vooral puur economisch? Moeten onze overheden dan onbeperkt blijven hakken in allerlei publieke diensten, uitkeringen of subsidies? Kan onze welvaartstaat, die samenhangt met onze economische machinerie en met onze publieke uitgaven en investeringen, dit wel verdragen? Waar halen we dan het geld om te investeren in de dringende ombouw naar een duurzame economie?

Deze vragen zijn echt niet gratuit, ze zijn essentieel. Want laten we vooral even hard nadenken over de consequenties van deze blanco check voor ons manke financiële bestel.

Harde consequentie 1: onzekerheid

De eerste consequentie van de Dexia check is een zware en voortdurende onzekerheid die jarenlang zal blijven hangen over het Belgische en Vlaamse (en ook Waalse) huishouden. Zullen we hier (nog eens) geld aan verliezen? Dat is als een permanente slagschaduw die ons dreigt te verlammen.

Harde consequentie 2: meer onzekerheid

Reken toch maar dat er een factuur zal zijn, en dat ze zal aantikken. Voor 2011 heeft de groep Dexia intussen laten weten dat het nettoverlies maar liefst 11,6 miljard euro bedraagt. Dat is, zacht uigedrukt, niet bepaald geruststellend of hoopgevend. En er komt nog een andere aap uit de mouw. Vorige week vraagt Dexia aan de regeringen van België, Frankrijk en Luxemburg die garant zullen staan voor in totaal 90 miljard euro om daarvoor weinig vergoedingen te rekenen – want daar is eigenlijk geen geld voor - of die zelfs te “herinvesteren in de groep”, versta om dat verschuldigde geld ook maar in de put te gooien.

Daar is dan de tweede harde consequentie. Dat we met de getroffen regeling geld zullen verliezen, staat eigenlijk al vast. Maar de komende jaren zullen we nooit precies weten hoeveel miljarden euro we nu weer in die bijna bodemloze put zullen moeten weggooien?

Harde consequentie 3: voortdurende bezuinigingen

Onze beleidsmakers zullen dus permanent in onzekerheid zitten over de financiële situatie van het land en voortdurend worden verplicht om opnieuw bezuinigingsmaatregelen te nemen. Daartegen riskeren de al geplande besparingen peanuts te zijn.

Het gaat hier niet om een peulschil. Bedenk hoe moeilijk het nu al is voor de federale en regionale regeringen om nog eens een miljard of enkele honderden miljoenen euro te besparen. En vergelijk dat met het risico van 54 miljard euro dat we lopen bij één financiële groep... 1.

Harde consequentie 4: financieel systeem faalt

Sinds 2008, en voor de grootse naïevelingen sinds 2011, weten we met absolute zekerheid dat ons financieel systeem totaal onbetrouwbaar is en elk ogenblik (opnieuw) kan falen, intussen hebben we al onze systeembanken elk al minstens één keer moeten redden. De factuur van nog eens een ineenstorting, laat staan van een algehele ineenstorting, die wil niemand onder ogen krijgen. Tegelijkertijd is een goed werkend geldstelsel een absolute must voor een duurzame economie en een welvarende samenleving.

Erger, ook al is dit alles een zekerheid, er is door de politiek niets fundamenteel gedaan om dat falen te verhelpen en een veilig geldstelsel te garanderen of te bouwen. De mogelijkheid dat de bankwereld zelf zoveel verantwoordelijkheidszin zou tonen en daarvoor zou zorgen, valt zelfs niet te overwegen. Zou er ook maar iemand grootbankiers willen geloven als ze zouden beweren het nodige te doen?

Harde consequentie 5: welvaartstaat bedreigd

Natuurlijk kan de efficiëntie van onze overheid op tal van plekken verbeteren. Dat moet ook gebeuren. Natuurlijk moeten we – altijd zelfs – al onze publieke uitgaven voortdurend met een kritisch oog durven bekijken. Maar vergeet in elk geval dat we met besparingen, eindeloze besparingen, de financiële ramp die dreigt, kunnen afwentelen.

Alleen al de Dexia facturen van de komende jaren gaan zich eerder vroeg dan laat vertalen in pijnlijke besparingen in tal van publieke goederen en diensten, in wat nu nog onze welvaartstaat is. Dan kunnen onze media voortdurend inzoomen op de discussies en gevechten over wie de lasten moet dragen, wie moet inleveren, welke uitgaven we zullen schrappen. Kies maar uit: minder geld voor wegen en andere infrastructuur? Voor cultuur? Voor hernieuwbare energie? Voor gezondheidszorg? Voor vervangingsinkomens? Voor nieuwe economische initiatieven? Voor sociale woningen? Voor openbaar vervoer? Voor politie?

Als we deze nefaste spiraal geen halt toeroepen, is de afbraak van onze economische machine en van onze welvaartstaat nu echt begonnen, en is het einde daarvan nog lang niet in zicht. Dan tuimelen we van de ene financiële crisis via ongeremde en door Europa afgedwongen besparingsdrift in de andere economische crisis, van een sociale crisis in de crisis van de democratie, uiteindelijk die van onze samenleving in het geheel.

En nu?

Maar moet het wel zo? In de Dexia-crisis hebben we gedaan wat moet, namelijk de systeembank Dexia Bank België – vandaag omgedoopt in Belfius - gered door ze te nationaliseren en ze zo (alvast gedeeltelijk) te onttrekken aan de puinhoop die de privébankiers er in 15 jaar van hadden gemaakt.

En wat met de rest van de puinhoop, met die gigantische erfenis van de gokverslaafde Dexia-bazen? Wat hebben de Belgen daarmee te maken dat zij voor zestig en een half procent garant zouden moeten staan voor die gokschulden van in totaal dus misschien wel 90 miljard euro?

Vooral. Moeten wij zo ver gaan dat wij onze welvaartstaat kapot bezuinigen om te betalen voor de dwaasheden van bankiers? Moeten alle burgers betalen, het is jammer om het te moeten vaststellen, voor de kortzichtigheid van de medeplichtige Belgische politici die de welvaart van alle Belgen op het spel zetten?

Het antwoord zou ‘neen’ kunnen zijn. Het is denkbaar dat de burgers van dit land hun politici duidelijk maken dat zij die garanties van 54 miljard euro bancaire gokschulden illegitiem vinden en dus weigeren te betalen? De IJslanders hebben dat voorgedaan, zij kozen ervoor om de banken te straffen en niet de mensen te pesten. En wat blijkt? Hun economie verdween niet in de dieperik zoals vele zogenaamde ‘deskundigen’ voorspelden, maar kon de achteruitgang beperken. En hun sociale vangnet bleef intact en werd zelfs nog versterkt.

Geen enkele samenleving kan verplicht worden zichzelf kapot te bezuinigen. Want het zou bijvoorbeeld betekenen dat ze niet langer voldoet aan haar plicht om alle kinderen prima onderwijs te geven, voor iedereen een duurzaam dak boven het hoofd te bevorderen, alle zieken te verzorgen op de beste wijze, goede jobs te laten creëren voor jong en ouder, humane werkloosheidsuitkeringen te betalen… Het voorbeeld van IJsland toont daarenboven dat het niet nodig en zelfs contraproductief is om de welvaartstaat op te offeren aan vermijdbare bezuinigingen.

Veel beter is dus het alternatief om de gokschulden van de bankiers niet te betalen. Geen bank of bankier kan het waard zijn dat voor hen de goede samenleving wordt vernietigd.
 

In zijn boek 'van Verontwaardiging naar Verandering' hekelt de auteur het falen van de financiële wereld en de abdicatie van de politiek

1) Andere banken graag, 17 maart 2008 - http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2008/03/17/andere-banken-graag
Gokstaat België - nu het Dexia stof gaat liggen, wat hebben we geleerd?, 11 oktober 2011 - http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/10/11/gokstaat-belgie-nu-het-dexia-stof-gaat-liggen-wat-hebben-we-geleerd

(2) We lopen de tsunami tegemoet: over het einde van de groei, 20 februari 2012 - http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/02/20/we-lopen-de-tsunami-tegemoet-over-het-einde-van-de-groei

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

47 reacties

  • door Rudy Dam op donderdag 1 maart 2012

    Dexia Holding (Frankrijk) houdt een geladen pistool tegen het hoofd van België van 54 miljard Euro. Ik zou de presidentsverkiezingen in Frankrijk goed volgen als ik u was, want daar woont UW echte baas. Hier lopen alleen nog pionnen rond. Butlers. Kijk maar naar de outfit van Italiaanse kelner Di Rupo.

  • door Jean op donderdag 1 maart 2012

    Zoals in eerdere reacties aangegeven was de enige correcte reactie op het Dexia-debacle het faillissement. Maar dat mocht niet want was "niet sociaal" en zou dat arme Arco en die geweldige gemeentelijke holding (en z'n gemeenten) echt té véél kosten.

    Helaas is het voor een echt faillissement en ontbinden van de maatschappij te laat om er met een redelijke kost vanaf te komen. Dit met dank aan onze fantastische uit-de-wind-gezette CEO's: P. Richard en de Brusselse lieveling A. Miller . Laten we vooral ook niet de fantastische onderhandelingsteam vergeten: Y. Leterme & D. Reynders en last but not least: de immer kritische en zeer democratische bestuurders: mevr Swiggers, Patrick Janssens, Karel De Gucht .... en vooral de immer innemelijke Elio Di Rupo die vandaag rustig de andere kant mag opkijken voor/tijdens en na de gore schijnvertoning op het bordes van het Elyssee. M'n zou voor minder cynisch worden.

  • door Rafiek Madani op donderdag 1 maart 2012

    [title]C’est scandaleux !! Je suis[/title]C’est scandaleux !! Je suis outragé je suis vexé car on nous leurre et ils font semblant que tout va bien la crise actuelle c’est à cause des mensonges des taux d’intérêts et les crédits à intérêts vertigineux.

    Ils nous trompent puis quand ils plongent dans l’insécurité de la faillite l’ami l’état paye avec l’argent des citoyens pour des bandes d’illettré de spéculateur. Ils ont mis la gestion d’une société dans les mains de ceux qui sont prêt pour tuer leur famille pour diner avec le CEO !

    Ceci n’est pas tolérable !!

    Le monde économique est une force qu’on devrait contrôler afin d’éviter les abus.

    Puis à quoi bon de changer de nom sauf pour tromper les gens.

  • door Hilde op donderdag 1 maart 2012

    Het woord systeembank dat in dit artikel een aantal keer genoemd wordt heb ik even opgezocht. Omdat ik in NL woon en dus een NL IP adres heb krijg ik vooral artikelen uit Nederland. Maar het blijft interessant leesvoer: http://www.binnenlandsbestuur.nl/financien/opinie/columns/wouter-poetins-systeembank.3054030.lynkx

  • door Jmo op donderdag 1 maart 2012

    Toch straf dat die bankiers en politiekers nooit niet moeten boeten voor hun "wan"daden. Ze zetten de hele wereld in rep en roer maar aan hun vergaarde rijkdom wordt nooit geraakt...

    • door Rafiek Madani op vrijdag 2 maart 2012

      Depuis le début de la crise, je n'ai pas vu des têtes tombées dans le monde des affaires. Tout le monde protège tout le monde. La classe politique réfléchi à courte terme (c'est à dire à leurs poche). Il devrait exister une loi qui dit que les grandes sociétés devrait rendre des comptes au parlement. En finir avec des parachutes doré (indemnité de départ , même en cas de faute grave

    • door Tn Vankerkom op vrijdag 2 maart 2012

      Hebben we d'er al 'ns over nagedacht waarom precies onze Yves naar Frankrijk uitgeweken is? Werd de goede bestuurder misschien bang dat in België de grond wel 'ns te warm onder zijn voeten kon worden? Wacht-ie daarom maar zo'n jaar of 2 af in de lichtstad? Of is dit mijn paranoïde ik die spreekt?

    • door FDM op vrijdag 2 november 2012

      Wanneer wij een bank beroven, worden we berecht, gestraft en opgesloten. Wanneer de bankbazen ons beroven, krijgen ze een fikse bonus

  • door J. Blommaert op donderdag 1 maart 2012

    Ik heb voor grote bedragen nog altijd de neiging om ze naar oude Belgische frank om te rekenen. 54 miljard euro, dat is (miljaar-dedju) dik 2000 miljard Belgische frank. Twee met twaalf nullen erachter. 2.000.000.000.000 frank.

    Wie herinnert zich nog het Sint-Annaplan? Ik breng even in herinnering: "In 1986 stelde begrotingsminister Verhofstadt voor om 3,5 miljard euro (140 miljard Belgische frank) te besparen in onder meer de sociale zekerheid en het onderwijs: het optrekken van de pensioenleeftijd (zodat dit voor iedereen 65 werd), “rationaliseren” van het hoger onderwijs, “responsabiliseren” van openbare diensten,"

    De garantie van 54 miljard voor Dexia is, ruw gerekend, vijftien keer het Sint-Annaplan. Wat gebeurde er toen? Ik citeer:

    "Het harde neoliberale beleid van de rooms-blauwe regeringen zorgde ervoor dat de lonen met gemiddeld 12 tot 15% afnamen, de uitkeringen zelfs met 20%. Dat gebeurde onder meer door indexsprongen. Tegelijk stegen de bedrijfswinsten met 57%."

    Het Sint-Annaplan lokte gigantisch protest uit (onder andere een betoging van 250.000 man). Dan kwam het Globaal Plan:

    "Het Globaal Plan maakte deel uit van het Europese besparingsbeleid dat door het verdrag van Maastricht werd opgelegd. Christen-democraten en sociaal-democraten maakten een besparingsplan van – zo blijkt achteraf – 500 miljard frank (12,5 miljard euro). Dat gebeurde onder meer door de index aan te passen (met de invoering van de gezondheidsindex) en een loonstop door te voeren."

    Het Dexia-bedrag is vier keer groter dan het Globaal Plan. Ook bij het Globaal Plan was het verzet groot, met o.a. een algemene staking.

    Het Sint-Annaplan en het Globaal Plan waren allebei simpelweg peanuts in verhouding tot wat hier nu op tafel ligt. Allebei deze plannen hadden nochtans inkomensverlies tot gevolg, een zware afbouw van het sociale vangnet, en een toegenomen arbeidsonzekerheid; het is ook in die context dat de bedrijven allerhande cadeautjes begonnen te krijgen vanuit het argument dat ze 'banen moeten scheppen'. Dat deden ze niet, wat ze wel deden was hun winsten vermeerderen.

    Wat gaat dit nu worden? Met een afbouw die VIER KEER de omvang van het Globaal Plan is? Vierhonderd procent van datgene wat in 1993 werd bespaard - terwijl de minimumlonen in die twintig jaar met slechts 50% zijn gestegen?

    Beseft men eigenlijk wel de omvang van het probleem dat ons hier bedreigt? En waarom is het verzet zo traag, aarzelend en voorzichtig?

    • door Joris Floris op woensdag 31 oktober 2012

      Absolute bedragen zeggen niet zo veel. 2000 miljard Belgische frank = 200.000BF per inwoner.

      • door aronjaco op vrijdag 2 november 2012

        @Joris Floris : Wat wil je daar nu mee zeggen ?? Is het : het valt allemaal nog mee ? Zo ja , wel een gezin met vier kinderen betaalt dan wel 1.200.000 BF, t.t.z. 600.000 Bf per kostwinner , toch als beiden nog werk hebben. Hebt ge ze liggen ?? Of nog , 120.000Bf tien jaar lang en dat gekoppeld aan ook andere besparingen!! I.pv studeren kunnen de kinderen misschien gaan werken vanaf 14 jaar, uiteraard tegen dumpinglonen. En dus : de welvaartstaat , wat is dat weeral ???

    • door FDM op vrijdag 2 november 2012

      Verzet? Waarom zouden we, we hebben immers TV met Familie, Thuis, de Ronde van Frankrijk, de voetbalcompetitie. Denkt u dat wij nog tijd hebben om ons te 'verzetten'? Maar. . .misschien ligt het aan onze prioriteiten?

  • door Van Roey Raf op donderdag 1 maart 2012

    Alle banken waar wij als belastingbetaler veel miljarden voor moeten ophoesten zouden verplicht moeten worden om te stoppen met elke vorm van sponsoring. Of het nu voor een festival is of voor een voetbalclub. Dat zij dit geld gebruiken om hun schuld aan de belastingbetaler terug te storten.

    • door aronjaco op vrijdag 2 maart 2012

      Juist Raf. Dat ze maar beginnen met Club Brugge , en dan zo verder werken. Ik wens namelijk niet te betalen voor dergelijke zaken, en ik heb het recht dat te zeggen en te eisen dat het anders gaat , aangezien ik , samen met ons allen uiteraard, dien op te draaien voor die kosten . Maar ja , dat zijn zeker PR kosten die we ( Dexia - Befindus ) aftrekken van de belastingen. Befindus staat zeker voor De Belg Financieert dus?

    • door aronjaco op vrijdag 20 april 2012

      Ja hoor Raf, volledig akkooord, sponsering betaald door de belastingbetaler , lees de werkmans , is al te gamakkelijk. Kijk maar eens naar Spanje , die voetbalclubs met hun zeer hoge pretentie bertalen zelfs geen belastingen; en , laat ze maar zeggen , als ze , die voetbalclubs niet betalen , vliegen ze eruit!!! Laat me niet lachen ; in België kan men zowel zeggen , zet De Haene

    • door aronjaco op vrijdag 20 april 2012

      Ja hoor Raf, volledig akkooord, sponsering betaald door de belastingbetaler , lees de werkmans , is al te gamakkelijk. Kijk maar eens naar Spanje , die voetbalclubs met hun zeer hoge pretentie bertalen zelfs geen belastingen; en , laat ze maar zeggen , als ze , die voetbalclubs niet betalen , vliegen ze eruit!!! Laat me niet lachen ; in België kan men zowel zeggen , zet De Haene

    • door T op woensdag 31 oktober 2012

      Idd! Helemaal akkoord.

  • door Ninke op donderdag 1 maart 2012

    Ik word niet goed als ik dit alles lees. Hopelijk worden er genoeg mensen op tijd wakker om deze praktijken te bestrijden.

  • door Le grand guignol op vrijdag 2 maart 2012

    De garantie die naar aanleiding van het Dexia-debacle werd verleend hangt als een zwaard van Damocles boven het hoofd van de Belgische bevolking. Jammer genoeg zijn nog te weinig mensen zich terdege bewust van de ernst alsook van de repercussies die een dergelijk financieel en politiek wanbeleid op het welzijn van de bevolking kan - en zal - hebben. Normaal gezien worden personen die zich aan zulke criminele praktijken bezondigen gerechtelijk vervolgd, maar dat blijkt in deze niet het geval te zijn: de Dexia-commissie is een wansmakelijke vertoning van de wijze waarop politici zichzelf alsmede collega's trachten in te dekken en ervoor zorgen dat de waarheid niet aan het licht kan komen. Er moet dus iets gebeuren en daarvoor moeten we niet op 'onze' politici noch op de financiële wereld rekenen. Voor hen is het namelijk terug 'business as usual'.

    Op dit ogenblik loopt er een initiatief - J'accuse-klachtenactie - waarbij iedereen een klacht tegen Dexia en de desbetreffende politieke en financiële verantwoordelijken kan indienen bij de lokale politie (cf. http://volksbank.be/?page_id=179 // http://www.dewereldmorgen.be/blogs/hans/2011/11/17/jaccuse-ontwerp-klacht-tegen-dexia-en-de-gemeentelijke-holding ).

    Niettegenstaande er reeds in een aantal gemeenten verschillende klachten werden ingediend is de impact van de klachtenactie, mogelijk vanwege het gebrek aan bekendheid alsook de onwil van onder meer de politie om de klachten te aanvaarden en door te geven, nog te beperkt. Het indienen van een klacht is in ieder geval een van de zaken die men op eigen initiatief kan doen.

    Daarnaast ben ik van mening dat er nood is aan een meer gecoördineerd en collectief initiatief waarbij de Belgische bevolking, zich net zoals in IJsland, verzet tegen het politieke en financiële wanbeleid en eist dat er orde op zaken gesteld wordt. Mogelijk hebben we te maken met een vorm van 'odious debt' of 'verfoeilijke schuld' waardoor er niet van de bevolking geëist kan worden dat ze opdraait voor de schulden die door privé-bankiers gemaakt werden. Echter, een dergelijk collectief initiatief heeft een breed draagvlak nodig en, niettegenstaande de bereidheid voor zo'n draagvlak zeker en vast bij de bevolking aanwezig is, zullen er een aantal mensen moeten zijn die een voortrekkersrol opnemen om een collectieve actie op poten te zetten en bekend te maken. Naar mijn mening hebben we nood aan personen die enig maatschappelijk aanzien genieten en vanuit hun deskundigheid (bv. academici,...) en/of bekendheid (bv. mensen uit de culturele of artistieke sector) zo'n voortrekkersrol op zich kunnen en willen nemen. Op dit ogenblik speelt de financiële en politieke wereld immers niet alleen met onze toekomst, maar ook met de toekomst en het welzijn van onze kinderen.

    • door adelin de vylder op vrijdag 2 maart 2012

      Zijn wij te beschaafd of te dom om een "Belgische" (of moeten het een "Brusselse", een "Vlaamse" en een "Waalse") lente te ontketenen?.

      Zoals J. Blommaert laat verstaan : onze bevolking heeft nog niet door dat men dezelfde cijfers hanteert als voor het ontstaan van de Euro. Detail : wij zijn vergeten dat 1 € = 40,33 BEF. Ik denk dat Lenin gezegd had "een volk heeft de leiders die het verdient"... Dit land heeft een revolutie nodig.

      • door Ahoem op vrijdag 2 maart 2012

        Jammer dat de bevolking niet aangemoedigd wordt om aan kritisch burgerschap te participeren. Net het tegenovergesteld wordt bewerktstelligd. Onwetendheid is een ziekte die wordt verspreid door bacteriën. De bacteriën zijn de schuldigen, niet de zieken, tenzij ze moedwillig anderen gaan aansteken...

        En dan nog... om met nog een metafoor te eindigen: als je een examen gaat afleggen waarvan je de stof perfect hebt ingestudeerd kan het nog zijn dat je niet slaagt, omwille van bijvoorbeeld lullige examenvragen... Dan moet je niet de leerstof aanpakken maar diegene die de vragen stelt...

        Food for thought...

    • door aronjaco op vrijdag 2 maart 2012

      Heel juist. We zijn helemaal niet verplicht om op te draaien voor de gokschulden ( odious dept). Echter mensen zijn zich niet bewust van de impact van deze odious dept voor ieder van ons .Het kan ook zo zijn dat de zaak dermate erg wordt ervaren dat men ervoor kiest om struisvogel te spelen , maar dan met dat verschil dat een struisvogel steeds waakzaam blijft en de gevaren bekijkt en evalueert om te zien welke actie er zich opdringt. Mensen steken blijkbaar enkel maar hun kop in 't zand en hopen dat het gevaar wel zal overwaaien. Die kop moet uit het zand en dat kan enkel , inderdaad , door de actie van leidinggevende figuren, mensen die voldoende respect afdwingen om een verandering te kunnen inluiden op volstrekt geloofwaardige wijze. En... die zijn er; we wachten er enkel nog op wie dat zal zijn Van mij krijgen ze de volle steun. Verkiezingen zijn in het vooruitzicht, dus ... . Ik elk geval onderteken ik nu de "J'accuse-klachtenactie". Verder , die 53 of 54 miljard hoeven op zich geen probleem te zijn ; er is echter een torenhoog probleem omdat de politiek weigert het geld te halen waar het is, en dat op volledig rechtmatige wijze , namelijk via correcte belastingheffing voor iedereen. Mensen , denk na, de bodemloze put, als ge daarin valt dan wordt ge totaal vergeten, de vergeetput weet je wel. Ondenkbaar dat ge daar ooit weer uitgeraakt en dat omdat ge van generlei waarde bent voor de gokkers. Als dse kar niet kan getrokken worden omdat de tractor defect is , wel dan gebruiken we daarvoor de paarden en als dat niet helpt blijven er nog altijd voldoende ezels over ( beelvorming leidt tot begrip).

  • door Blancke op vrijdag 2 maart 2012

    Zou men de naam niet beter wijzigen in BELFIASCO .

  • door Le grand guignol op vrijdag 2 maart 2012

    "Belfius, met de smaak van oude wijn in nieuwe zakken" (cf. http://www.knack.be/opinie/blogs/stijn-meuris/belfius-met-de-smaak-van-oude-wijn-in-nieuwe-zakken/opinie-4000054824769.htm ).

    "Nee, een échte imagoverandering zou geweest zijn: alle huidige bestuurders buiten, de vorige bestuurders (zowel de Belgische als de Franse) voor een tribunaal, samen met een handjevol beschermende politici, en vanaf nu enkel nog een open boekhouding en een trits deskundigen aan het roer" (Meuris).

    Ik zou daar nog aan toevoegen: met een bancair beleid dat onder democratische controle van de bevolking valt, een openbare of volksbank dus.

    • door aronjaco op vrijdag 2 maart 2012

      Wat u zegt Le Grand Guignol moet toch haalbaar zijn. De eis tot het oprichten van een coöperatieve banken dat vanuit Belfindus, aangezien het een Staatsbank is. En verder , alle banken opsplitsen of beter gezegd , de goktent die in iedere bank zowat aanwezig is, afsplitsen. Dat het afgesplitst gedeelte zelf voor haar dommigheden moet opdraaien lijkt me niet meer dan logisch.

      • door Le grand guignol op vrijdag 2 maart 2012

        Dat is zeker mogelijk, maar men moet willen en daar wringt het schoentje natuurlijk. Toen Dexia genationaliseerd werd dan lieten Leterme en Reynders in de media weten dat Dexia, vanaf het ogenblik dat het terug winst zou maken, opnieuw geprivatiseerd zou worden - een schoolvoorbeeld van het collectiviseren van de verliezen en het privatiseren van de winsten. Het zijn onze eigen volksvertegenwoordigers die een democratisering en verdere nationalisering van de bancaire wereld tegenhouden. Alle rechtse partijen (CD&V, Open VLD, N-VA, LDD) zijn gekant tegen het voorstel om de bancaire wereld onder democratische controle te plaatsen. Het inperken van de democratie is eigen aan het neoliberalisme. In wezen hebben we niet te maken met volksvertegenwoordigers maar wel met 'businessvertegenwoordigers'. Ook Groen en de SP.a zijn weinig enthousiast voor het initiatief van een openbare of volksbank. De enige politieke partij die een pleidooi houdt voor een publieke bankensector die ten dienste staat van de bevolking is de PVDA.

  • door mootsieo op vrijdag 2 maart 2012

    We moeten de schrik overwinnen en met zoveel mogelijk gelijkgezinden NU iets ondernemen voordat dit afgrijzelijke monster ons te grazen neemt.Doen zoals in IJsland en EISEN van de politiekers dat we dit risico niet willen nemen.Luisteren ze niet,buiten kiepen en mensen aan het roer die het ECHT goedmeenen met de gewone man!!!!!!!

  • door ron op vrijdag 2 maart 2012

    Hebben we ooit democratisch kunnen kiezen voor politiekers die de welvaart van de B bevolking op het spel mogen zetten omdat een stel vorige landdienaren zich rijkelijk laat vergoeden (een dik loon en bonussen)door politiek geinspireerde postjes? Ik dacht het niet. Zou het niet beter zijn al hun welvaart af te nemen en ze ook de rest van hun leven te laten leven met een minimumuitkering? Wel ik denk dat het stilletjes tijd wordt dat degene die verantwoordelijk zijn hun verdiende straf krijgen. Als we al hun rijkdommen aanslaan materieel en geldelijk dan zou er al een deeltje van de enorme kosten betaald zijn en zouden de volgende generaties politici meer verantwoordelijkheidszin aan de dag leggen. Maak CEO,ministers en andere verantwoordelijkheidsdragers verantwoordelijk voor het door hun gekozen beleid tenopzichte van de bevolking. Ge zult er niet veel vinden die dan nog met een smile tot achter hun oren komen vrtellen dat ze 60miljard hebben geleend aan de één of andere idiote instelling die geleid wordt door een ex eerste minister. A propo die nieuwe bank BELFAIT heeft zopas 15miljard euro geleend bij de ECB aan 1% dus nog eens op ons kosten van de ganse EU.God weet waar het eindigt als het nu nog eens misgaat. PS Ik weet wel waarom ze de gewone burger ontwapenen jullie niet?

  • door ron op vrijdag 2 maart 2012

    Nog even iets meegeven om aan te tonen dat de huidige hold up op ons geld geen toeval is en past in een internationaal opgezet spel om de bevolking te verarmen. Privepensioenfondsen ik zou maar oppassen. Kijk eens naar NL en nu ook in het land van de rijzende zon Japans pensioenschandaal vrijdag 02 maart 2012 08:46 AIJ Investment Advisors beheert een pensioenfonds dat zo'n 2,6 miljard dollar groot is. Het bedrijf heeft haar beheeractiviteiten van de Japanse autoriteiten moeten staken toen bleek dat vrijwel heel het fondsvermogen 'verdwenen' was. Opvallend genoeg rapporteerde het fonds heel stabiele inkomsten over de wilde jaren 2007 en 2008. Het fonds maakte toen naar eigen zeggen 8% en 7% winst. Andere Japanse pensioenfondsen verloren in die jaren veel geld. Een ratingbureau had het bedrijf 5 jaar lang op de hoogste plaats staan voor resultaten. Wel werd de opmerking gemaakt dat de informatievoorziening magertjes te noemen was. Dat bleek dus achteraf niet onbelangrijk te zijn. Alle gerapporteerde winsten waren nep. Het fonds was al lang een lege huls. De topman van de onderneming had voorheen bij Nomura gewerkt. Ook bij de recente Olympus fraude bleek dat de plegers bij Nomura gewerkt hadden. Al die bankmanagers hadden in 1999 Nomura moeten verlaten na... een schandaal.

    Al die schandalen van nu zijn dus gelinkt met ex bankmanagers van Nomura en in Japan is men nu dus verder aan het zoeken naar de connecties tussen deze mensen. De kans is groot dat er nog meer schandalen openbaar zullen worden. Heel wat geld is verdwenen waarbij de gewone Japanner bestolen is door de frauderende rijke bankier. Helaas voor Japan lijken ze steeds meer op Westerlingen. Ik zie namelijk frauderende bankiers als een Westerse ziekte. Die plaag heeft het Westen over de wereld los laten breken. Nomura bleek hier de bron van de ziekte te zijn. Een bank gebouwd naar Westers model.

  • door ron op vrijdag 2 maart 2012

    Valt er jou niks op. Tijdens de tweede wereldoorlog spanden de D en Japanners samen en nu doet de USA ook al mee. Goldman sachs verkoopt de rommelkredieten en vervalst de boekhoudingen van landen en banken en de EU orkestreert de ganse verarming van de mensen in de EU terwijl Japan dit doet op het thuisfront.

  • door J. Blommaert op zaterdag 3 maart 2012

    Inmiddels heeft de EU vandaag het begrotingsakkoord doen ondertekenen. We hangen allemaal. Tenzij we nu met heel erg velen 'neen' zeggen. Alles moet nog in nationale parlementen geratificeerd worden.

    • door Adrien Verlee op zaterdag 3 maart 2012

      Gaat de politieke kaste nu het fatsoen opbrengen de tekst te lezen/bestuderen? En het niet blindelings te stemmen als die vermaledijde Europese "grondwet" (bron: VRT-journaal indertijd). Niet dat ik mij illusies maak, maar dat ze dan minimaal werken voor hun riant loon, annex pensioen. Wij moeten dat ook doen, of de c4 ligt klaar. Ondertussen blijkt Peeters zomaar een contract te tekenen, zonder de kost ervan te weten. Peeters de man van Vlaanderen (wat we zelf doen, doen we beter) die maanden minister-president is geweest zonder (formeel) mandaat van de kiezer. En dat kan allemaal maar...

  • door mootsieo op zaterdag 31 maart 2012

    Alsjeblieft,vul met zoveel mogelijk de J'accuse-klacht in,het is onze enige hoop!

  • door J. Db op vrijdag 20 april 2012

    Ondertussen vernemen we dat Mr Richard een vroeger CEO 583.000 Euro extra-legaal pensioen krijgt gedurende 20 jaar en men daar niets aan kan doen. Wie heeft zulke overeenkomst getekend? Dit is toch een kaakslag aan alle gepensioneerden en zeker aan hen die hun spaarcentjes hadden toevertrouwd aan Dexia! Als de ECB de banken geld kan lenen aan 1% waarom moeten landen als Spanje en Italië meer dan 5% betalen aan diezelfde banken? Wat hebben de bestuurders en CEO's van Dexia verdiend de laatste tien jaar? Hoe is het mogelijk dat België meer borgen heeft opgenomen dan Frankrijk? Is er al één van de uitvinders van die rommelkredieten voor het gerecht gebracht of zijn bank aangeklaagd wegens fraude? Voor de geldhonger van een kleine groep superrijken moet de welvaart van miljoenen mensen wijken en wordt de uitzichtloze situatie van miljoenen armen op deze planneet hopeloos. Het lijkt inderdaad op een holdup ten koste van de hele bevolking waar de plegers toplonen voor ontvangen hebben en niets hoeven terug te betalen. Keren we terug naar feodale tijden?

    • door Joris Floris op woensdag 31 oktober 2012

      'Ondertussen vernemen we dat Mr Richard een vroeger CEO 583.000 Euro extra-legaal pensioen krijgt gedurende 20 jaar en men daar niets aan kan doen.' ==> Daar kan men wel wat aan doen. Maar details kan ik hier niet geven want dan kom ik in moeilijkheden.

  • door mootsieo op vrijdag 20 april 2012

    Iedereen kan in zijn eigen gemeente klacht indienen tegen dit debackle van dexia.Ik heb dit alvast gedaan maar was nog maar de eerste,zo zal het niet gaan.Bij deze een oproep aan iedere welmeenende burger,NU DOEN!!! want alleen samen kunnen we iets bereiken tegen deze mafiosie.

  • door ron op vrijdag 20 april 2012

    Wanneer slaapt de veroorzaker van de malaise onder de brug. Inderdaad NOOIT. Hij krijgt er nog een vette premie bovenop als bedanking om alle Belgen terug naar het stenen tijdperk te laten katapulteren. Uiteindelijk hebben wij enkel nog chinese rechten(geen dus). We mogen wel trouw betalen maar opkomen voor de verworvenheden van de kleine man doet allang geen enkele politieker meer laat staan onze dictatoriale EU. Toen van onze eerste minister Eu president werd heeft hij gezegd dat onze sociale staat te vet was voor de meeste EU landen. Lees dus in Belgie mag er best wat aan sociale afbraakpolitiek gedaan worden. Al het geld van de gewone man moet ingezet worden om het jarenlang gemanipuleer op de kapitaalmarkt te maskeren tengoede komend aan de sociaal hogere klasse die rijkelijk langs de kassa passeren. Wist je dat als je een bepaald kapitaal bezit bij de KBC plotseling alle verrichtingen gratis worden inclusief de bankkaart.Dit is maar 1 voorbeeld.

  • door ron op vrijdag 20 april 2012

    Nog een truccendoos van de bank; JP Morgan ging maar liefst 11.000 futurecontracten short en vervolgens ging de koers van zilver, mede door het enorme aanbod van papieren zilver, met $6 per ounce omlaag. (Van $37 naar $31.) Wie het fysieke zilver aanhoudt ziet dan een verlies van grofweg een 18% maar wie short in future zit kan met zo'n beweging dankzij de hefboom van derivaten het ingelegde geld wel eens verdubbelen. Een briljante zet van deze bank, echter mag de vraag gesteld worden hoe legaal dit allemaal is. JP Morgan controleert immers de zilvermarkt en is er veruit de grootste speler in, terwijl ze ook nog eens vrijwel ongelimiteerd short kan gaan als de koers in haar ogen te ver dreigt te stijgen. In feite gaat dit goed zolang JP Morgan de zilvermarkt inderdaad in haar greep houdt. Echter op het moment dat de zilverkoers NIET meer te stoppen is door massaal short te gaan, omdat de rest van de markt fysiek zilver NU uitgevelerd wil zien, dan gaat JP Morgan failliet met alle gevolgen van dien. Dan ineens is het weer een bank die niet mag falen en om een totale ineenstorting van het systeem te voorkomen en dan zal er weer door de FED en de Amerikaanse regering ingegrepen moeten worden. Het is NU al te zien waarom en hoe dit mis kan gaan, maar willens en wetens laat men deze situatie bestaan. Hoe machtig de bankiers dus zijn is hiermee wel duidelijk geworden. Ze lachen de rest van de wereld gewoon recht in het gezicht uit. Niemand doet JP Morgan wat. Tenminste... nog niet.

  • door raf verbeke op donderdag 26 april 2012

    Dexia is de eerste Europese grootbank die sneuvelt onder de euro-crisis. Gelof het of niet maar deze fenomenale bedragen zijn dan nog maar een peulschil van de bedragen die omgaan in de omzetting van private schuld die bankiers hebben aangegaan op de geliberaliseerde financiële markten in staatsschuld door u en mij gegarandeerd.

    Alle partijen ( ook de partijen die nu zo veel noten op hun zang hebben rond Dexia) hebben de regering in lopende zaken de onbeperkte vrijbrief gegeven aan het zogenaamde " euro monetair fonds" ( Sarkozy) ( nu EFSF vanaf 1 juli ESM) om miljarden euros op de finaniciële markten op te halen om landen en banken bij te springen in ruil voor drastische saneringsmaatregelen. Het Verdrag over het ESM wordt nu besproken in het parlement. Aan dat Verdrag is het Soberheidsvedrag gekoppeld dat binnenkort in de gewestparlementen komt.

    Men kan niet tegen de steun aan Dexia zijn en voor dit ESM- en Soberheidsverdrag stemmen.

    Over deze verdragen moet een volksraadpleging georgasnieerd worden zodat het volk zijn zeg heeft.

  • door Roger De Pauw op woensdag 31 oktober 2012

    Dexia is een financiëel gat waarvan we de diepte nog niet weten, en met "dank" aan Reynders & Leterme mag België zowat 2/3 van de shit op zich nemen en Frankrijk 1/3. België is dan ook de helft groter dan Frankrijk... Ofwel is Leterme heel dom geweest om zich zo van de Fransen te laten naaien, ofwel heeft hij nog eens goed de zakken gevuld ten koste van het hele land. In oorlogstijden zouden ze zulke landsverraders onmiddellijk tegen de muur zetten.

  • door Paul Stuyck op vrijdag 2 november 2012

    Het is dank zij de CD&V en het ACV dat we in Belgie met dit dossier zo de mist zijn ingegaan. Schuldigen ? die zijn er niet want dan onploft CD&V wat spijtig genoeg niet zal gebeuren. De domme en onmondige burger zal dit wel betalen.

  • door mootsieo op vrijdag 2 november 2012

    De enige manier om uit dit gruwelijk kluwen te geraken is het voorbeeld van IJsland te volgen desnoods met burgelijke ongehoorzaamheid.Dien zoals ik eerst en vooral masaal klacht in bij uw plaatselijke politie tegen de holding als uw gemeente aandelen heeft want als burger bent u mede slachtoffer,voorbeeld hierboven bij J'accuse die toont hoe het ineen zit.De gewone burger mag niet het slachtoffer worden van die geldwolven!!!!!!!!!!!!

  • door Ron op vrijdag 2 november 2012

    Het feest van de banken en de rijken. Zij zullen er staan met uitgestrekte hand en uit deze hand zal men eten zoals in de good old days van LEENHEREN. Dit is allemaal opgezet spel. Nu de rijkdom van de aarde uitgeput raken willen de rijkrn hun rijkdom veilig stellen. Dit is enkel mogelijk door het verarmen van de massa. Een doorsnee mens verdient 1300 a 2000 euro net in de maand en de heren bankiers of politici? Wat een doorsnee mens verdient is dus peanuts en daar komt bij dat hij de crisis mag betalen. Dus ons loon is een zoethoudertje om ons later te vertellen dat deze Eurokes niets waard zijn . Al eens van TARGET2 gehoord?

    Als u er nog nooit van gehoord hebt, dan is het daarvoor nu de hoogste tijd. Je hoort er nooit een politicus over spreken, maar het speelt een bepalende rol in de eurocrisis. TARGET2 is een soort betalingssysteem tussen banken uit EU-landen. Als Spanjaarden massaal hun geld overboeken naar Nederlandse bankrekeningen, dan leent de DNB hetzelfde bedrag (via de ECB en de BdE) terug uit aan die Spaanse banken. En zo komt het dat DNB per eind 2011 een totale vordering van maar liefst €150 miljard heeft. Op Zuid-Europese centrale banken. Zie onderstaande grafiek die ik van de DNB website plukte. De kapitaalvlucht uit zuiderse landen gaat in 2012 uiteraard in volle hevigheid door. Inmiddels is de DNB-vordering dan ook opgelopen tot ongeveer €200 miljard. Het is heel simpel Ik kan u hier de hele logica geven van wat allemaal zal gebeuren, maar ik ga dat niet doen. Want het is heel simpel. Zodra Griekenland de euro verlaat, zullen Portugal, Italië en Spanje volgen. En heeft Nederland alleen als gevolg van dit 'geniale' TARGET2 systeem een schadepost van minimaal €200 miljard. En is Nederland failliet. Voor Duitsland geldt uiteraard hetzelfde. Als u zich dus afvraagt waarom compleet failliete landen als Griekenland en Spanje toch financiële steun krijgen, dan is TARGET2 het antwoord. Ieder euroland dat uitstapt zal de boel doen ontploffen. Nederland en Duitsland hebben geen keuze. Ze moeten er alles aan doen om de boel bij elkaar te houden.

  • door Ron op vrijdag 2 november 2012

    De fatale constructiefouten van Europa De Europese constructie bevat grondige constructiefouten, zowel op economisch, sociaal als democratisch vlak. Het is zeer de vraag of die te repareren zijn en vooral, of dat wenselijk is. Griekse mythologie: de ontvoering van Europa. Europa was de dochter van de koning van Tyrus, Agenor, en zijn vrouw, Telephasa ‘If you don’t listen what the people say The people gonna have to take their own way You got to give the people what they need.’ Chris Rea Het had een spetterende feestje moeten worden. Maar tien jaar na de invoering van de euro valt er weinig te feesten. De euroforie maakt plaats voor eurofobie. Weifelende politici hollen van de ene crisistop naar de andere. Maar het lijkt tevergeefs, en dat hoeft niet te verwonderen. De Europese constructie bevat namelijk grondige constructiefouten en het is zeer de vraag of die te repareren zijn. In dit artikel brengen we een overzicht van de belangrijkste. Grote verschillen Op sociaal-economisch vlak is Europa verre van homogeen. Tussen de landen zijn er zeer grote verschillen. Zo is het inkomen per inwoner van Denemarken viermaal groter dan dat van Hongarije en zelfs negen maal dat van Bulgarije.[1] Vooral de landen van het noorden hebben een vrij geavanceerde economie met een hoge productiviteit. Ze verkopen hoogtechnologische producten en diensten met een hoge toegevoegde waarden. Andere landen staan heel wat lager op de ladder. Ze hebben een lagere productiviteit en zijn stukken minder competitief. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, integendeel, het kan in principe zelfs heel gunstig werken. Binnen landen zelf zijn er vaak ook grote verschillen tussen regio’s. Als het goed geregeld is kunnen sterkere regio’s binnen een land de locomotief zijn voor de zwakkere. Zoiets geldt evengoed op het niveau van Europa: Europese ontwikkelingsfondsen zouden kunnen geïnvesteerd worden in de economie en infrastructuur van zwakkere regio’s. Maar dat is nu precies wat op het Europese niveau ontbreekt. De daarvoor voorziene fondsen bedragen nog geen 60 miljard euro per jaar,[2] dat is minder dan 0,5% van het bbp.[3] Vergelijk dat met het bedrag dat in Europa op tafel werd gelegd om de banken te redden: €6.100 miljard, of honderd maal zoveel.[4] Het toont aan dat de Europese Unie niet bedoeld is om de verschillen tussen de regio’s af te zwakken. De euro versterkt de verschillen … Een gemeenschappelijke munt invoeren voor landen of gebieden die zo sterk van elkaar verschillen is een riskante zaak. Opdat zoiets zou slagen moeten de verschillen afgevlakt worden. Maar precies het omgekeerde is gebeurd door de invoering van een gemeenschappelijke munt. Voor landen die vooraf een sterke munt hadden, zoals Duitsland en Nederland, werd de nieuwe munt iets zwakker, en dat is gunstig voor de export. Voor de landen met een zwakkere munt, gold het omgekeerde. Voor hen was het nu interessanter om goederen in te voeren. De invoering van de euro had nog een ander effect. Voor de perifere landen was de euro een sterkere munt, waardoor de intrestvoet verkleinde. Het werd goedkoper om geld te lenen. Dat was interessant voor de bouwsector en bevorderde de economische groei. Als gevolg daarvan stegen de lonen in die landen en verslechterde de concurrentiepositie. In Duitsland ging het precies de andere richting uit. Er kwam een sterke aanval op de lonen met de zogenaamde Hartz hervormingen (2003-2005).[5] Bovendien gaf de Duitse overheid massaal veel staatssteun aan de Duitse ondernemingen.[6] De Duitse economie werd zeer competitief en hele sectoren in de perifere landen werden weggeconcurreerd. Duitse producten overspoelden als het ware de perifere landen. Die landen bouwden op hun beurt een handelstekort op. Dat tekort werd gecompenseerd met schulden, vooral door de gezinnen en bedrijven. Het geleend geld kwam vaak van buitenlandse banken (van de sterkere landen) die maar al te gretig kredieten verstrekten. Zo werd er twee keer geld verdiend door de sterkere landen: een eerste keer door de export en een tweede keer door het verstrekken van kredieten (die zwakkere landen nodig hadden om die ingevoerde goederen te kunnen betalen). Op die manier ontstonden er tussen de landen van Europa grote financiële onevenwichten. Landen als Duitsland, Nederland, Oostenrijk en Finland, bouwden geldoverschotten op, terwijl de zogenaamde PIIGS landen (Portugal, Italië, Ierland, Griekenland en Spanje) hun tekorten opstapelden.[7] … en maakt een oplossing onmogelijk De invoering van de euro werkte m.a.w. voordelig voor de sterke exportlanden en nadelig voor de perifere landen. Maar er is meer. De euro verhindert vandaag ook elke bijsturing. Onevenwichten op handelsvlak tussen verschillende landen worden immers meestal vlot opgelost door schommelingen van de wisselkoersen. Landen met een handelstekort zien hun munt in de regel devalueren. Het wordt goedkoper om uit te voeren en duurder om in te voeren. Daardoor stijgt de export, daalt de import en vermindert het handelstekort. Omgekeerd zien landen met een handelsoverschot hun munt in waarde stijgen, waardoor de export daalt en de import stijgt. Die wisselkoersverandering zet zich dan door tot de handelsonevenwichten min of meer verdwenen zijn. Dat is de werking van wisselkoersen. Maar de euro is nu precies ingevoerd om dat onmogelijk te maken. Een eenheidsmunt laat toe om vlotter handel te drijven en te investeren in het buitenland. Maar het schept vooral de ideale omstandigheden voor grote multinationals om de concurrentieslag aan te gaan in uitgestrekte regio’s. Neem een bedrijf uit Portugal dat zwak staat in de concurrentie omwille van lage productiviteit[8] door bv. verouderde technologie. Om een bepaald product te maken kost het acht uur werk. Een identiek zelfde product kan in Duitsland gemaakt worden op zes uur tijd. Het Portugese bedrijf heeft dus een concurrentiële achterstand t.a.v. het Duitse bedrijf, maar indien het land over een eigen munt beschikt, dan kan het zijn zwakke positie compenseren door een lagere koers van zijn munt. Stel dat de productiviteit in Duitsland sneller stijgt dan in Portugal, dan kan dat laatste land zijn concurrentiepositie behouden door zijn munt gelijkmatig te laten devalueren t.a.v. de Duitse munt. Daarnaast kan een land zich ook nog beschermen door invoertarieven te heffen op producten uit het buitenland. Concurrentie, niets dan de concurrentie Het is uitgerekend om dat te voorkomen dat de grote multinationals zich begin jaren tachtig verenigd hebben in de Europese Ronde Tafel van Industriëlen, een club van de vijftig grootste multinationals van Europa. Ze droomden van één grote markt, met een eenheidsmunt en één banksysteem. Ze droomden dat niet alleen, ze tekenden dat ook uit, en ze hadden macht en invloed genoeg om dat project te laten realiseren. Nog geen tien jaar later was de eengemaakte markt een feit met het Verdrag van Maastricht, en nog eens tien jaar later met de invoering van de euro. Om de maximale winst van de grote multinationals te verzekeren is de hele constructie van de Unie gericht op dat ene beginsel: de heilige concurrentie. Al de rest wordt er aan ondergeschikt en indien nodig geofferd. De Maastrichtnormen zijn geen normen om de werkloosheid te beteugelen, om een minimale sociale zekerheid te vrijwaren, om een armoedeplafond vast te leggen, om de vennootschapsbelasting te harmoniseren en dus landen te beschermen tegen neerwaartse concurrentie, of om een gezonde of duurzame economische groei te genereren. Daarvoor zijn er geen normen voorzien, laat staan straffen. De convergentienormen van Maastricht zijn uitsluitend monetaire en budgettaire normen. Zij maken een sociale of eigen economische koers juist onmogelijk.[9] Een land dat zijn economie wil versterken wordt dat zo goed als onmogelijk gemaakt door die zogenaamde convergentienormen. Die normen leggen een strikte budgettering op en maken het dus onmogelijk om serieuze bedragen te investeren in de eigen economie. Een land dat tewerkstelling wil creëren of het armoedevraagstuk wil aanpakken, zal evenzeer botsen op die normen. Daarvoor is de Unie nu eenmaal niet opgericht. Concurrentie, dat betekent dat er winnaars zijn, maar ook verliezers. Er dreigt meer en meer een Europa te ontstaan met twee snelheden. Aan de ene kant armere lidstaten met een torenhoge schuld, hoge intrestvoeten, hoge werkloosheid en lage economische groei. Aan de andere kant een kern-Europa van rijkere landen die er financieel en economisch veel beter voor staan. De convergentienormen zijn eigenlijk divergentienormen. Het is de vraag of die tweespalt op termijn houdbaar blijft. De almacht van de Europese Centrale Bank … Veel economen hadden gewaarschuwd bij de invoering van de euro dat de verschillen tussen de landen te groot waren. Zolang de economie de wind in de zeilen had was dat ogenschijnlijk geen probleem. Maar bij de eerste serieuze economische crisis zat het spel al op de wagen en bleek dat de hele constructie niet deugt. In tegenstelling tot wat vaak gedacht en geschreven wordt, is de eurocrisis niet te wijten aan het feit dat landen boven hun stand geleefd hebben. Vóór de bankencrisis van 2007 waren er geen ernstige problemen met staatschulden (op Griekenland na, maar dat is een apart geval). Ierland had een staatsschuld van amper 25% van het bbp en Spanje van 36% (60% wordt als de drempel gezien voor een (te) hoge staatsschuld). België had wel 84%, maar kwam van 138%.[10] Het ging dus in de goede richting. Ook de overheidstekorten lagen in de periode 2000-2007 gemiddeld onder de 3%. Het was het toestoppen van massaal veel geld aan de banken, dat voor de begrotingen rampzalig was en waardoor een piek ontstond in de staatsschuld. Dat kwam bovenop de structurele onevenwichten die we hierboven beschreven. Voor de perifere landen bleek dat van het goede te veel te zijn. Gezien hun zwakke economische positie zouden ze het in de toekomst moeilijk krijgen om die schulden nog af te betalen. Omdat de financiële markten er niet langer vertrouwen in hadden eisten ze van die landen onmogelijk hoge intrestvoeten voor nieuwe leningen. Landen als Griekenland, Italië, Portugal, Spanje, … dreigden daardoor failliet te gaan en uit de euro te stappen, of eruit gezet te worden. De hele constructie kwam op de helling. De dodendans tussen zwakke staten en banken[11] toont heel goed hoe fataal de constructiefouten van de Unie zijn. Het absurde is dat de eurozone in zijn geheel er feitelijk beter voorstaat dan de VS. De schuldenlast van de VS bedraagt 98 procent van het BBP tegenover 87 procent in de eurozone; het overheidstekort in de VS is 8,9 procent tegenover 4,6 procent in de eurozone.[12] Toch wordt de euro geplaagd door een hardnekkige en diepgaande crisis, terwijl de dollar die dans ontspringt. De reden is heel eenvoudig. De Europese Centrale Bank (ECB) mag wel geld lenen aan banken maar niet aan landen. Dat zou nochtans de huidige aanslepende eurocrisis in één pennentrek oplossen. Maar de Europese constructie verbiedt het. Het is te gek voor woorden. Op die manier levert men kwetsbare landen uit aan de aasgieren van de financiële markten die, godbetert, aan de huidige crisis een flinke stuiver weten te verdienen, uiteraard op de kap van de gewone burger.[13] De Europese Centrale Bank kán tussenkomen op de markten en doet dit ook, maar hij doet dit volledig op eigen houtje. Sterker, de politici mogen daar zelfs geen invloed op uitoefenen. We hebben m.a.w. elke monetaire beslissingsmacht uit handen gegeven aan een machtige groep niet-verkozen bankiers, die eigenhandig kunnen beslissen over het lot van honderden miljoenen mensen. Pure waanzin. … en het overwicht van Duitsland De hele crisis zoals we die vandaag kennen, had gemakkelijk kunnen vermeden worden door het uitschrijven van staatsbons op het niveau van Europa, de zogenaamde eurobonds. Het invoeren van eurobonds komt neer op het centraal uitgeven van obligaties (staatsbonnen) ter financiering van alle staatsschuld van de deelnemende landen. Nu gebeurt dat land per land. Zo schrijft België zelf staatsobligaties uit, Frankrijk ook, enz. De intrestvoet die kredietverleners daarvoor vragen verschilt daarom van land tot land. Hoe kredietwaardiger een land is, hoe lager de intrestvoet, en dus hoe minder rente dat land moet betalen op de financiële markt. Bij de invoering van eurobonds zou er nog maar één intrestvoet zijn voor geheel de eurozone en zouden zwakke landen als Spanje, Italië, Ierland en Griekenland niet onmogelijk hoge intrestvoeten moeten betalen. Dat scenario wordt echter onverzettelijk geweigerd door Duitsland. Voor de Duitsers zijn eurobonds inderdaad nadelig omdat zij hun intrestvoet lichtjes zouden zien stijgen.[14] Maar dat is niet de hoofdzaak. Door het uitschrijven van eurobonds zou men greep verliezen op de nationale staten. Op het moment dat Italië in de gevaarzone terechtkwam, drukte Rösler, Duitse minister van Economie, het zo uit: ‘Een schuldverlichting [d.m.v. Eurobonds] zou elke druk om te hervormen in de landen met schulden onmiddellijk wegnemen’.[15] Een snelle en structurele oplossing werd tegengehouden om de Italianen met de rug tegen de muur te zetten. Het is bijna niet te geloven, maar de eurocrisis wordt gebruikt en zo nodig aangewakkerd. De crisis is blijkbaar een ideaal chantagemiddel om landen in het gareel te laten lopen en bevolkingen nooit geziene besparingsmaatregelen op te leggen. En daar stopt het niet mee. De crisis is ook zeer nuttig om verregaande institutionele hervormingen door te voeren. Wat in normale omstandigheden nooit zou passeren kan in tijden van crisis blijkbaar wel. Het is de fameuze schokdoctrine. ‘We hebben sterkere instellingen nodig. Crisissen bieden ook mogelijkheden. We kunnen dingen gedaan krijgen die we niet zouden kunnen doen zonder een crisis’, aldus Wolfgang Schäuble, Duits Minister van Financiën.[16] Van de eurocrisis maakt men gebruik om belangrijke bevoegdheden van de nationale overheden over te dragen naar het Europese niveau, waar Duitsland de scepter zwaait. Tenslotte biedt de eurocrisis Duitsland ook nog twee economische voordelen. Door de crisis is de euro in waarde gedaald t.o.v. andere munten. Dat is interessant voor de export naar landen buiten de eurozone. En dit is vooral van toepassing voor Duitsland. Ten tweede is de eurocrisis ook een vertrouwenscrisis. De financiële markten hebben hun vertrouwen verloren in heel wat overheden, gaan daarom op zoek naar veilige havens, en komen zo bij Duitsland terecht. Daardoor kan het land zeer goedkoop geld lenen. Recentelijk konden ze zelfs geld lenen met een negatieve intrestvoet, d.w.z. dat Duitsland zelfs geld kreeg om geld te lenen. Het is blijkbaar niet voor iedereen crisis. Een vicieuze cirkel De Europese constructie heeft de eurocrisis niet kunnen of willen vermijden. Maar ook voor duurzame oplossingen voor de huidige schuldencrisis is ze niet in staat. Om uit de schuldencrisis te geraken is vooreerst een expansieve economische politiek nodig, vooral voor de landen met een hoge schuld. Die landen hebben m.a.w. een sterke economische groei nodig. Dat ligt voor de hand: een schuld wordt afbetaald op basis van de inkomsten, en die hangen op hun beurt af van de geproduceerde rijkdom van het land (bbp). Een laag bbp verhoogt het schuldpercentage en vice versa. Een tweede mogelijkheid is inflatie. Door inflatie worden de schulden minder waard en zijn ze gemakkelijker af te betalen.[17] Ten derde moeten de macro-economische onevenwichten aangepakt worden. De exportlanden moeten meer invoeren en de importlanden meer uitvoeren. Een heel eenvoudig middel daartoe is het verhogen van de lonen in de netto exportlanden, vooral dan Duitsland en Nederland. Bij een loonsverhoging gebeuren namelijk twee zaken die elkaar versterken. Door de hogere lonen in Duitsland en Nederland verbetert de concurrentiepositie van de andere landen waardoor deze meer kunnen uitvoeren. Ten tweede gaan de Duitsers en Nederlanders zelf ook meer consumeren, wat de invoer uit die andere landen zal aanzwengelen. De aanpak van de huidige crisis gaat precies in de omgekeerde richting. Een van de hoofddoelstelling van de ECB is het vermijden van inflatie, die uitweg is dus uitgesloten. In plaats van een expansieve politiek wordt aan de perifere landen een zwaar dieet opgelegd, bezuinigen en nog eens bezuinigen. En in plaats van een opwaartse druk op de Duitse lonen is er een neerwaartse druk op de lonen overal elders. Vandaag verdient één op zes werknemers in Duitsland slechts 4 tot 6 euro per uur. [18] Als we daarmee in concurrentie moeten gaan, dan staan we er goed voor. Je moet niet veel van economie kennen om te zien dat zo’n aanpak geen oplossing biedt voor de huidige crisis, integendeel. Door de bezuinigingen en de lagere lonen verlaag je de koopkracht van de bevolking. Er kunnen minder producten gekocht worden en dat betekent recessie en hogere werkloosheid.[19] Maar daardoor ontstaat er ook een groter overheidstekort en dreigt de staatsschuld verder toe te nemen. Om dat te vermijden moet je nog harder bezuinigen. En zo is de cirkel rond. Het medicijn verergert de kwaal. De huidige bezuinigingsmaatregelen leggen de kiemen voor toekomstige economische crises. Sociaal deficit Het medicijn is niet alleen kwalijk op economisch vlak, het heeft ook zeer negatieve sociale en politieke neveneffecten. De factuur voor de crisis wordt zonder pardon gepresenteerd aan de bevolking en die moet de buikriem steeds harder aanhalen. De moeizaam verkregen sociale verworvenheden komen daardoor onder druk. ‘Het sociaal vangnet, denk aan de werkloosheidsuitkeringen, is het resultaat van een eeuw sociale strijd en vooruitgang. Als de vakbonden het Europees pakket een regelrechte aanval op ons sociaal systeem noemen, hebben ze volkomen gelijk’, aldus professor De Grauwe.[20] Het ware gelaat van de Europese Unie wordt steeds duidelijker zichtbaar: een constructie gericht op het winstbejag van de grote multinationals waaraan - indien nodig - het welzijn van een groot deel van de inwoners wordt opgeofferd. Vandaag leven 116 miljoen Europeanen onder de armoedegrens of in sociale uitsluiting, waarvan meer dan 12 miljoen in Duitsland.[21] Het gaat om één op vier Europeanen. Die cijfers zijn ronduit schandalig. Wij zijn dergelijke cijfers misschien gewoon, maar het is niet omdat we aan iets wennen, dat het normaal is. Europa heeft een van de meest ontwikkelde economieën van de wereld en is een van de rijkste regio’s. Het gemiddeld besteedbaar inkomen van een gezin met twee kinderen is €5.700 per maand.[22] In die omstandigheden is het onwaarschijnlijk dat meer dan honderd miljoen mensen veroordeeld worden tot armoede of uitsluiting. Of dat heel wat mensen zich uit de naad moeten werken voor een loontje van €1.300 per maand. Als dat geen constructiefout is. Idem voor de tewerkstelling. Officieel zijn 22 miljoen mensen werkloos, maar in de feiten zijn het er veel meer.[23] Moest het nog gaan om een ontwikkelingsland, je zou het begrijpen. Maar één van de sterkste economieën ter wereld die tientallen miljoenen veroordeelt tot werkloosheid, dat lijkt allesbehalve een goede constructie. Democratisch deficit De Europese Unie is niet gegroeid uit de volkswil van zijn inwoners. Het was een project van de grote multinationals. Ondanks verwoede inspanningen van de politieke elite en massale mediacampagnes, is er bij de burgers nooit veel steun geweest voor het project. Het Europees project werd zo weinig mogelijk voorgelegd aan de kiezer en waar het toch gebeurde in referenda, werd het bijna steeds weggestemd. Die matige steun heeft o.a. te maken met het gebrekkig democratisch gehalte. De besluitvorming van de niet verkozen Commissie[24] verloopt achter gesloten deuren en het Europarlement heeft nauwelijks iets te zeggen. Voor elke europarlementair zijn er 20 lobbyisten.[25] Sinds de crisis is het ook duidelijk geworden dat de politici niet naar hun kiezers luisteren maar wel naar de financiële markten. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ze over heel weinig legitimiteit beschikken. Begin november, toen van Griekenland en Italië draconische maatregelen werden geëist, kon Papandreou rekenen op 23% steun bij de bevolking en Berlusconi op 22%. Dat valt voor deze twee heren eventueel nog te begrijpen, maar bij de kopstukken van Europa was het niet veel beter. Merkel moest het stellen met 31% en Sarkozy met 35%.[26] In feite regeren de Europese politici tegen hun bevolking in. Geen nood, het nemen van belangrijke besluiten tegen de publieke opinie in, ‘dat noemt men leiderschap’, aldus Joschka Fischer, de voormalige groene minister van Buitenlandse Zaken van Duitsland.[27] De eisen van de markt zijn hoe langer hoe minder verenigbaar met de noden en wensen van de burgers. Nationale politici krijgen dat ook hoe langer hoe minder verkocht aan hun kiezers. Daarom wordt steeds meer bevoegdheid onttrokken aan de nationale overheden. Gebruikmakend van de crisissfeer werd een zogenaamde ‘sixpack’ goedgekeurd. Dat pakket van zes richtlijnen legt aan de nationale staten een macro-economisch keurslijf met inbegrip van boetes op. Dit heeft verregaande gevolgen voor de hoogte van de arbeidsvoorwaarden, de lonen, de pensioenleeftijd, enz. Men wil bepaalde maatregelen zelfs betonneren in de grondwetten van de landen van de eurozone.[28] Daarmee wordt de soevereiniteit van de nationale staten op sociaaleconomisch vlak volledig uitgehold. De parlementen zullen nog kunnen discussiëren over punten en komma’s, de hoofdlijnen worden elders vastgelegd. In twee landen werd al een technocratisch regime ingesteld. Ter herinnering, in de jaren dertig van vorige eeuw werd ook al gedroomd van, en geëxperimenteerd met politieke regimes, waarbij het parlement zo goed als buiten spel werd gezet. We weten hoe het is uitgedraaid. Op korte termijn heeft de Commissie zijn slag thuis gehaald. Met een schokdoctrine is het mogelijk om de bevolking murw te slagen en de weerstand tijdelijk te breken. De kans is echter klein dat de Europese burgers dat allemaal zullen blijven slikken. In heel wat landen zijn de afgelopen maanden de grootste manifestaties en stakingen van de laatste vijftig jaar gezien, en het ergste moet zich nog laten voelen. Overal stijgt het anti-Europese sentiment en in landen als Finland, Italië, Hongarije, Tsjechië, Slowakije, Duitsland, Frankrijk en Nederland steken anti-Europese partijen de kop op. De Europese constructie baart rechts populisme en de politieke stabiliteit wordt steeds meer aangetast. Het kapitaal kent geen grenzen en wil geen grenzen, maar botst hier op de onvervangbaarheid van de nationale staten. Het is zeer de vraag of die fundamentele tegenstelling overwonnen kan worden. We hebben een ander Europa nodig Dit Europa is op maat gesneden van de grote multinationals. Op macro-economisch vlak is het een gedrocht, op sociaal vlak een schande en op politiek vlak een miskleun. Wat we nodig hebben is een Europa dat vertrekt van de behoeften van de mensen. Een Europa dat gebaseerd is op solidariteit tussen de landen en de regio’s. Een Europa waar de macht van de financiële markten en multinationals aan banden is gelegd. Een Europa waar de bevolking op alle niveau’s kan deelnemen aan de besluitvorming en oriëntaties. Ik vrees dat we met het huidig Europa niet verder geraken, maar dat we een nieuwe constructie nodig hebben. En laten we niet wachten tot de heren en dames in Brussel en Frankfurt er een complete puinhoop van gemaakt hebben.

  • door Marc Bosmans op vrijdag 2 november 2012

    - In de late jaren '80 van vorige eeuw moest het oostblok absoluut de wereld uit; - wat was de Europese unie een goed idee ! Dat ze volledig opgebouwd is rond privatisering en neo - kapitalisme ? Waarom niet ? Iedereen ging er beter van worden ! - een sukkelaar zonder universitair diploma ? Hoe kon die nu politiek vertegenwoordiger worden, zelfs van zijn soortgenoten ?

    DUS: - Geen tegengewicht meer ( hoe smerig het ook was ); - staatsbanken, coöperatieven van gemeenten, staatsindustrieën: alles omgevormd om in handen te komen van speculanten - aandeelhouders; - een heersende klasse die geen risico loopt om onder de armoedegrens te zakken.

    IEDEREEN WAS DAAR TOCH MEE AKKOORD ?

    En nog steeds want een neo-liberale partij die beroep doet op nationalisme is de grootste van Vlaanderen.

    Armoelijdend, klagend Vlaanderen heeft alleen waar het zelf om gevraagd heeft.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties