Beste meneer Van der Kelen,
Met verbazing luisterde ik op 8 februari naar het gesprek tussen u en Kathleen Van Brempt op Radio 1. Aanleiding voor dit gesprek was uw opiniestuk, daags voordien verschenen in Het Laatste Nieuws. In dat stuk ging u tekeer tegen het ‘koude, harteloze Europa’ dat de Griekse bevolking in een sociale tragedie stort. Een drama dat uiteraard ook mij diep schokt.
Om eerlijk te zijn, dat u zich opwond over de harde situatie van de Grieken was geen oorzaak van mijn verbazing. Ik kan immers regelmatig uw opiniestukken smaken en apprecieer uw soms tegendraadse analyses. Analyses die vaak gedreven zijn door een gezond sociaal buikgevoel. Dat de harde verhalen en beelden uit Griekenland u niet onbewogen laten, verwonderde me dan ook niet.
Mijn verbazing gaat vooral over uw beschuldigende vinger richting "de vakbonden en de hele linkse kliek" die een sociale tragedie laten gebeuren. Ik verdenk u er niet van de Griekse situatie te gebruiken om af te rekenen met die linkse kliek. Maar ik wil wel graag even uw geheugen opfrissen.
Onze bedenkingen bij dit Europa zijn verre van nieuw. Zo organiseerde het ACV op 24 maart 2011 in het kader van zijn “Help Heinrich, Hélène, Henry”-campagne een grote meeting aan het Atomium. Met deze actiedag kloegen we – u kan het al raden - het koude, harteloze Europa aan. Want we zagen toen al dat het met Europa heel sterk de verkeerde richting uitging. Dat dit Europa van neoliberale economic governance, six packs en harde besparingen vooral zorgt voor veel sociale ellende.
Dat dit Europa zichzelf sociaal en economisch uithongert en tegelijk de vraatzucht van de financiële markten ontziet. Dat dit Europa bezig is met zijn eigen burgers te wurgen. Dat dit Europa met zijn selectief en eenzijdig economisch beleid zorgt voor algemene sociale achteruitgang.
Men wijst dan naar Duitsland als te volgen rolmodel. Een land dat zijn armoede zag toenemen met meer dan een kwart. Een land met 1,4 miljoen working poor, met 2,5 miljoen kinderen in armoede, met 7,5 miljoen analfabeten. Een land dat goedkoop exporteert maar tegelijk armoede importeert. Een land waar velen gewoonweg niet kunnen leven van hun job. Een land dat, in plaats van welvaart, armoede herverdeelt. Voor dat Europese voorbeeld passen wij, met respect.
Onze Atomium-dag was trouwens maar één etappe in een lange Europese vakbondscampagne waarin het ACV steeds het voortouw nam. In onze analyse krijgen we stilaan wat steun van gerenommeerde professoren en politici. En nu dus blijkbaar ook van u. Maar blijkbaar kent u onze analyse en onze acties nog onvoldoende. Dat nodigt ons uit om er nog meer energie in te investeren.
Op de in de media verguisde actiedag van 30 januari stonden we op het Schumanplein te zwaaien met de eerste symbolische euro-obligaties. We vroegen een financiële transactietaks op Europese niveau. We drongen - letterlijk in alle talen - aan op een sociaal Europa. En ook in Het Laatste Nieuws stond die dag onze oproep voor “een sociaal Europa ten dienste van zijn burgers. Een Europa dat verder kijkt dan louter besparen en niet wijkt voor de chantage van de financiële markten” .
Enfin, ik kan alleen maar toejuichen dat u, als belangrijke opiniemaker, ook toegeeft dat het huidige Europa niet het sociale Europa is dat zijn burgers verdienen. Hopelijk zorgt uw scherpe pen er mee voor dat dit besef ook buiten vakbondsmiddens en de linkse kliek begint te doordringen.
Op 29 februari organiseert Europees Vakverbond (EVV) een Europese actiedag. Ook het ACV zal die dag zijn bijdrage leveren. Omdat we overtuigde Europeanen zijn. Maar tegelijk ook vastberaden dat Europa sociaal moet zijn, of anders niet zal zijn.
We doen dit waarschijnlijk met de volle steun van u en van Het Laatste Nieuws. Zo ziet de Europese toekomst er plots weer wat beter uit.
Met vriendelijke groet,
Marc Leemans
Marc Leemans is voorzitter van het ACV.
