about
Toon menu
Opinie

14 februari: Tax Freedom Day voor de grote bedrijven en vennootschappen

De duizend grootste Belgische ondernemingen en vennootschapen hebben meer te vieren dan Valentijn op 14 februari: Tax Freedom Day.
woensdag 8 februari 2012

Er moet voor 22 miljard euro gesaneerd worden om in 2015 opnieuw een begroting in evenwicht te hebben. Volgens sommigen zelfs 25 miljard. En dus hoor je de werkgevers opvallend veel klagen over de torenhoge belastingdruk. Om te verkrijgen dat vooral in de uitgaven wordt gehakt. En zo te vermijden dat ook inspanningen moeten gebeuren aan de inkomstenzijde, door een betere inning van de belastingen, door nieuwe belastingen of door hogere belastingen.

Waag het vooral niet extra geld te gaan zoeken bij de bedrijven, heet het. Want de bedrijven betalen zich al blauw. En ze nog meer laten betalen, zou economische moord zijn.

België is nog steeds fiscaal paradijs voor de werkgevers

In 2011 kwamen zowel de PVDA (Marco Van Hees) als Trends, een politieke partij en een weekblad die ideologisch hemelsbreed van elkaar verschillen, tot bijna gelijklopende, maar vooral onthutsende vaststellingen na onderzoek van de betaalde belastingen door de grootste ondernemingen:

- De duizend Belgische vennootschappen met de hoogste winsten werden vorig jaar belast tegen een gemiddeld tarief van 5,73 procent, zo berekende de PVDA. Onderzoeker Marco Van Hees selecteerde de duizend vennootschappen die vorig jaar de meeste winst maakten en keek hoeveel belastingen die betaalden. De totale winst van die duizend vennootschappen bedroeg 57 miljard euro. Maar ze betaalden daarop allemaal samen slechts 3,3 miljard euro aan belastingen: een tarief van gemiddeld 5,73 procent.

- Bedrijven met grote winsten moeten in België uiteindelijk nauwelijks vennootschapsbelastingen betalen. Bij kleinere ondernemingen is dat daarentegen het omgekeerde. Dat blijkt uit een onderzoek dat door het weekblad Trends werd uitgevoerd. Er wordt daarbij opgemerkt dat ExxonMobil tijdens de tweede helft van het voorbije decennium een winst van 19,5 miljard euro liet optekenen, maar daarop slechts 2,1 miljoen euro belastingen diende te betalen. Dat betekent een heffing van amper 0,01 procent.

Voor sommige bedrijven blijft België een belastingparadijs. Vooral grote ondernemingen kunnen via fiscale spitstechnologie met behulp van een batterij fiscale specialisten en experts de belastingfactuur drukken en moeten daarvoor niet buiten de lijntjes kleuren. Het officiële nominale tarief in de vennootschapsbelasting bedraagt nog steeds 33,99 procent, maar alleen op papier. Als dat tarief op de winsten zou zijn toegepast, was de belastingfactuur uitgekomen op 19,4 miljard euro. De duizend bedrijven hebben op die manier een fiscale korting van 16,1 miljard euro gekregen.

Bij de top 12 vinden we o.a. Exxonmobil Petroleum & Chemical, Solvay, Telenet Group Holding, ArcelorMittal Finance and Services Belgium, Distrigas, Frère-Bourgeois, SAGIP, Glaxosmithkline Biologicals, GDF SUEZ CC, Truvo Belgium, Electrabel, BASF Antwerpen.

SP.A-belastingspecialist Dirk Van der Maelen is niet verbaasd over de cijfers: "Dit bevestigt wat we al weten. De doorsnee-KMO betaalt 21 procent, de anderen 12 à 15 procent en de hele groten helemaal niets. Ook de notionele intrest speelt een rol: die komt voor 94 procent de grote bedrijven ten goede, en slechts voor 6 procent de KMO's." (Het Nieuwsblad)

Fiscale spitstechnologie en notionele interestaftrek

Opvallend is dat de bedrijven die hun belastingfactuur het meest kunnen drukken hebben, bijna allemaal handig gebruik maken van een van de drie fiscale mogelijkheden die de wetgeving biedt of een combinatie ervan. De notionele interestaftrek - waarbij bedrijven een stukje van de eigen middelen die ze investeren fiscaal in mindering mogen brengen - is de eerste.

In de begroting van Di Rupo I blijft die maatregel bestaan, ze wordt alleen een beetje afgetopt. België is daarnaast een van de weinige landen waar meerwaarden op aandelen (bijvoorbeeld bij de verkoop van een dochter) onbelast blijven. De regering-Di Rupo wil nu wel een belasting heffen als de verkoop binnen een jaar gebeurt. Daarnaast staan in de top-1000 heel wat vennootschappen die dividenden ontvangen van dochterondernemingen, maar die dividendinkomsten zijn belastingvrij.

De bedrijven doen nu alsof de overheid hen de voorbije jaren heeft uitgeperst als een citroen. Terwijl de naakte cijfers aantonen dat ze in de voorbije jaren hebben kunnen rekenen op een massieve belastingverlaging.

Wanneer we de werkgevers en hun woordvoerder, het VBO, zelf de hoogte laten bepalen van een eerlijke en rechtvaardige belastingdruk voor de bedrijven, dan zal elk percentage te hoog worden bevonden. In de praktijk probeert men via de wijdopen achterpoorten de nulbelasting te organiseren.

Door allerlei kortingen en aftrekken was het effectief gemiddelde tarief tegen 2001 al gezakt tot 19,9 procent. En tussen 2001 en 2008 is het verder gezakt tot 13,6 procent. Sindsdien is het van kwaad naar erger gegaan. Met over het laatst beschikbare jaar een absoluut dieptepunt: een gemiddeld effectief tarief van nog amper 11,8 procent.

De belastbare winst steeg in dezelfde periode van 47 miljard euro in 2001 tot bijna 94 miljard in 2009. Door de economische crisis zakte de winst tot 82,4 miljard in het jaar 2010, maar het effectieve gemiddelde tarief bleef onder de 12 procent. Stel dat de belastingdruk al die jaren gelijk was gebleven op afgerond gemiddeld 20 procent, dan zouden de bedrijven geen  9,7 miljard euro hebben betaald in 2010, maar 16,4 miljard. Dat is een verschil van 6,7 miljard euro of de helft van de laatste besparingsmaatregelen die vooral werden doorgeschoven naar de werkende en werkloze mensen.

Wat is beschaving?

Een goede en voor iedereen toegankelijke openbare dienstverlening, goedkope en goede kinderzorg, onderwijs en gezondheidszorg, sociale zekerheid, vorming en cultuur, voldoende sociale woningen, bejaarden- en gehandicaptenzorg, aanpakken van stedelijke problemen, milieuzorg, bestrijding werkloosheid, degelijk en goedkoop openbaar vervoer, leefbare pensioenen voor iedereen, ... Het wordt dringend tijd dat de sterkste schouders het grootste aandeel in de prijs voor de beschaving dragen.

Zo kunnen ook lage inkomens hun energiefactuur en stijgende levensduurte betalen. Zo kan de welvaart en het welzijn beter en rechtvaardiger verdeeld worden.

Wie kan tegen meer rechtvaardigheid zijn?

Zouden de duizend grootste bedrijven en vennootschappen echt tegen meer rechtvaardigheid en beschaving zijn?

14 februari: Tax Freedom Day voor de grote bedrijven en vennootschappen

"Als ik de verschillende denkpistes bekijk die circuleren in het kader van de lopende regeringsonderhandelingen, kunnen we ons toch de vraag stellen of we niet op weg zijn om het zwaarst belaste land ter wereld te worden", zei Frank Dierckx van PwC Tax Consultants in augustus 2011.

Deze internationale accountants en belastingadviseurs werken voor de rijksten en de meestbetalenden en verstrekken aan deze 'hulpbehoevenden' fiscaal en juridisch advies. Ze helpen (in hun eigen 'dure' woordenkramerij) ondernemingen om 'duurzame fiscale efficiëntie' te bereiken en 'de aandeelhouderswaarde te vergroten'. In de volksmond staat dit voor zoveel mogelijk belastingen ontwijken en ontduiken, kortom 'de fiscus tillen'.
 
Ze splitsen belastingen op in een tijdperk voor de overheid en een tijdperk voor de belastingplichtige. Men telt alle belastingen en sociale bijdragen op die een overheid int. Dat bedrag wordt dan gedeeld door het bruto binnenlands product (BBP).

PwC leidde daaruit af dat de Belgen tot 8 juni niets voor zichzelf verdienden. De boodschappen van PwC en Ernst & Young zijn populistisch en ongenuanceerd. Ze zwijgen over de erg ongelijke verdeling van de belastingdruk. Arbeid wordt zwaar belast, kapitaal en vermogen veel minder. Stel dat we alleen kijken naar de vennootschappen. Die blijken op basis van hun gemiddelde effectieve aanslag al midden februari de Tax Freedom Day te mogen 'vieren'.

Vandaag zijn het de werknemers die solidair zijn met de werkgevers, de rijksten en meestvermogenden en telkens opnieuw de plundering van de gemeenschapspot (via notionele interestaftrek, belastingontwijking, belastingontduiking, 'creatief fiscaal beheer', bankgeheim, 'fiscale optimalisatie', belastingparadijzen) moeten bijpassen.

Ook de bedrijven zijn afhankelijk van goede publieke diensten en de groei van publieke investeringen. Wanneer zij de creatiefste wegen blijven bewandelen om zo weinig mogelijk bij te dragen aan de overheidsfinanciën, graven ze zelf een weg naar een diepere economische crisis.

Eric Goeman

Eric Goeman is coördinator van FAN en woordvoerder van de nationale actiecampagne 'Laat het grote geld niet ontsnappen'. De leden van het FAN zijn: ABVV, ACLVB, ACV, Attac-Vlaanderen, BBL, KWB, LEF, LBC-NVK, Netwerk-Vlaanderen, Oxfam-Solidariteit en 11.11.11.

***

FAN, RJF en de spookjes brengen op 14 februari een toast uit op de feestvarkentjes

VBO (Verbond Belgische Ondernemingen), Ravensteinstraat 4, Brussel op dinsdag 14 februari 2012, van 13.30 tot 15 uur

FAN eisen:

- Meer fiscale controles voor bedrijven en vennootschappen, maar vooral totale transparantie en automatische uitwisseling van financiële gegevens. Grote bedrijven worden nauwelijks gecontroleerd. Actief opsporen van grote fraude kan de overheid flink wat geld opleveren.
- Beperking van het gebruik van de notionele intrestaftrek. Deze aftrek moet ook afhankelijk gemaakt worden van jobcreatie. Een beperking kan voor de overheid 3 miljard euro opbrengen.
- Een publiek debat over de kosten voor de gemeenschap van de legale achterpoorten van de creatieve belastingsplanning ondersteund door fiscale specialisten. Het sluiten van de achterpoorten en het innen van de bedrijfsbelastingen tegen het effectieve tarief van 33 procent zou voor de overheid miljarden euro's opleveren.
- Een Europese coördinatie van de vennootschapsbelasting, en de invoering van een voldoende hoog minimumtarief, zodat landen hierop niet kunnen concurreren.
- Een uitgewerkte strijd tegen de vervennootschappelijking. Sommige mensen richten vennootschappen op, enkel om aan de personenbelasting te ontsnappen.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

10 reacties

  • door Henri Christiaen op woensdag 8 februari 2012

    Een knap artikel, dat de scheef gegroeidesituatie raak schetst. Hc

  • door Griet op donderdag 9 februari 2012

    Supergoed artikel!!!!! Hopelijk gaan de ogen van een massa mensen hierdoor wijd open en komt een rechtvaardige en leefbare wereld voor iedereen alsmaar dichterbij!!!

  • door Tom De Roo op donderdag 9 februari 2012

    Ik denk dat de boodschap klopt, maar door bepaalde zaken niet te zeggen wordt de argumentatie verzwakt en stel je je open voor de ondertussen reeds typische aanvallen.

    Bijvoorbeeld: er wordt gepraat over belasting op winst. Maar ook enkel daarover. Het is waarschijnlijk terecht dat daarbij het verschil wordt aangehaald tussen de grote bedrijven die weinig belastingen op winst blijken te betalen (die ik vanaf nu aangeef als "0%-bedrijven") en de gemiddelde KMO's. Maar door niet te spreken over loonkosten - die weliswaar geen belasting op winst zijn, maar wel nog altijd een "belasting" in de strikte zin - is het discours alweer kwetsbaar voor een retort van de bedrijven die vooral daarop zullen hameren.

    Om dat te ontzenuwen, om die drogreden te ontmaskeren, moet je dat voluit aanpakken en vermelden. Zeg dat alle bedrijven loonkost hebben, maar dat enkel de 0%-bedrijven het winstlastvoordeel hebben. Ga zeker ook steekproefsgewijs na of die "totale belastingdruk" (dus: op winst, de loonkost, heel de reutemeteut) op zich al niet volstaat om het beeld van een scheeftrekking weer te geven. Ga na hoe de jaarlijkse omzet van een in België actief bedrijf zich verhoudt naar de in België betaalde belastingen (verhoudingsgewijs met activiteit); als blijkt dat bijvoorbeeld 0%-bedrijf A op een totale omzet van 100 miljoen euro 3miljoen euro winstbelasting betaalt, en 10miljoen euro loonkosten (waarvan X uitbetaald loon en Y loonlast), en kleine KMO B op een omzet van 1 miljoen euro 200.000 euro winstbelasting betaalt en 300.000 euro loonkosten (opnieuw X, Y...) - wat dus in verhouding véél meer is dan de 0%-er -, dan kun je hét geliefkoosde argument van de 0%-bedrijven ontzenuwen, namelijk dat hun totale belastingdruk "zo groot is" en dat ze "toch voor veel werkgelegenheid zorgen"! Als blijkt dat de hoger winstbelaste KMO's per omzeteenheid méér loondruk hebben, en dus relatief méér indirect bijdragen aan de samenleving (door belasting) en direct aan hun werknemers (door loon) dan de 0%-bedrijven, dan heb je een bijzonder sterk argument om voor de voeten te werpen van het VBO en een wig te drijven tussen hen en Unizo (en het NSZ), die in principe toch achter de kant van de kleinsten zouden moeten staan. Je zou dan bijvoorbeeld kunnen stellen dat één 0%-bedrijf met BBP-aandeel X een verhouding Y% minder betaalt aan totale belasting en loon dan Z-aantal gemiddelde KMO's voor hetzelfde BBP-aandeel X - dat zou volgens mij een énorm sterk argument zijn pro KMO en pro schaalverkleining. (Als nu echter zou blijken dat de 0%-bedrijven en de KMO's een relatief even hoge samengevoegde loon- en lastdruk hebben op hun omzet, dan is jullie argument plots veel minder sterk; maar dat moet je dan maar aanvaarden, en eventueel een andere insteek zoeken. Geen intellectuele oneerlijkheid! Wees wel zeker dat je kost voor menselijke arbeid in rekening neemt, en niet bijv. de kost voor machines - tenzij uitgevoerd door mensen - en energie; je draagt naar mijn mening meer bij aan de samenleving als je 100.000 euro in loon uitbetaalt dan 150.000 euro in energiekost aan Electrabel of Luminus, aangezien alweer slechts een kleiner deel daarvan naar personeel aldaar zal gaan - liefst reken je dan ook nog uit wélk deel precies...)

    En dan pak je het volgende aan: "bijdragen aan de welvaart". Een vaak gehoorde retoriek is dat "grote bedrijven bijdragen aan de welvaart", en dat dat "moeilijk gaat door de stijgende belastingdruk". Welaan, dat ze dan eens definiëren wat "bijdragen aan de welvaart" precies is - waar staat die "welvaart" voor (uit hun producten? Want da's relatief...), en vooral: waar gaat die naartoe? Want als uit bovenstaande vergelijking zou blijken dat die welvaart verhoudingsgewijs véél minder bij werknemer en (binnenlandse) samenleving terechtkomt dan bij aandeelhouder en kapitaalbezitter, dan zijn ze wel door hun eigen retorisch ijs gezakt. Als zou blijken dat de definitie van "welvaart" voor een 0%-bedrijf in de praktijk héél anders is dan voor een gemiddelde KMO... Ik moet er geen tekening bij maken zeker?

    Tenslotte mag er ook gehamerd worden op het blijkbaar interessant semantische verschil tussen "bijdragen aan de welvaart" (wat een zeer wollige betekenis heeft, naar ik meen) en "bijdragen aan de samenleving". Het is dit laatste wat als hoofddoel zou mogen verwacht worden van "elk welmenend mens", nietwaar? En dit soort bijdrage wordt net elementair verzorgd door belasting te betalen; zulks financiert gezondheidszorg, onderwijs, ... Al het soort niet-winstgerichte elementen die een samenleving de moeite waard maken om er in te leven. Over hoe en waaraan die belastingen praktisch worden besteed en of dat allemaal niet efficiënter kan verlopen is een héél terechte boom op te zetten, maar dat is een compleet andere discussie die democratisch moet gebeuren - dat heeft niets te maken met of een 0%-bedrijf daarom dan maar minder mag bijdragen dan een gemiddelde KMO.

    • door aronjaco op donderdag 9 februari 2012

      Mijn inziens zal er niets veranderen zolang er niet drastisch wordt gesnoeid in al die aftrekposten van de belastingen. Ik bedoel hier , zowel de aftrekposten voor particulieren als die voor bedrijven. Tevens moeten al die extralegale voordelen worden weggesneden; dat dient toch maar om aan belastingontwijking te doen en bijgevolg is de maatschappij de betaler van de kosten - lees mindere staatsinkomsten- die daaruit voortvloeien. Inderdaad Tom , uw visie lijkt steek te houden , ook uw argumenten moeten in rekening worden gebracht vooraleer er enige discussie over "wie wat betaald aan de fiscus" kan worden gevoerd; anders blijft men inderdaad steeds maar in " ja en neen spelletjes " rond de pot draaien. Op basis van uw insteek en ook wellicht van de mijne kan dan het werkelijke inkomen worden bepaald, bedragen waarop de belastingen correct moeten geheven worden . Eventuele subsidies , enkel toelaatbaar voor zover die bijdragen aan de werkgelegenheid en onderzoek en ontwikkeling ( moeilijk te controleren dat wel , maar moet mogelijk zijn ) en dat op basis van een resultaatverbintenis , zegge " contractmanagement", dat jaarlijks wordt geëvalueerd , en met terugbetaling van die subsidies indien de doelstellingen binnen bv. de vijf jaar niet worden bewezen als zijnde bereikt. Dat is zo een beetje wat mij door het hoofd flits.

      • door Tom De Roo op donderdag 9 februari 2012

        Een heel goed punt, die extralegale voordelen. Ik moet toegeven dat ik daar niet in thuis ben; ik durf niet zeggen of je als bedrijf nu relatief meer extralegale voordelen kan bezorgen aan je werknemers per capita naargelang je (gemiddeld gezien) groter bent van omzet, of dat het eerder sectorgebonden is, of misschien allebei. Ik zou er alleszins niet van schrikken moest het zo zijn...

        En wat u zegt van directe subsidies is volgens mij ook heel pertinent; ik zie daar ook eerder de grote spelers (Bekaert, Barco, ...) subsidies voor r&d en speerpuntinnovatie krijgen dan bijvoorbeeld houthandel Hupperdepup en Zonen uit Zwevezele (al moet ik ook hier weer toegeven dat ik niet weet hoe dit zich concreet verhoudt). Onderzoeksubsidies zijn daarbij enigszins rationeel te verantwoorden, omdat de grotere bedrijven logischerwijs ook professionelere research-afdelingen zullen hebben - maar het is vooral belangrijk wat er met het resultaat van die research gebeurt; als die bedrijfswinst oplevert die niet via belasting of via een parallelle vergroting van de loonkost (ergo: werkgelegenheid) terug naar de maatschappij vloeit, maar eerder naar aandeelhouders/kapitaal gaat, is die subsidie dan nog wel maatschappelijk te verantwoorden? In zo'n details moet een direct reciprociteitsprincipe worden ingebouwd, en ik zou daarin nog verder durven gaan dan uw voorstel om terug te betalen indien de doelstellingen niet worden gehaald: de staat subsidieert R&D voor bedrag X, en dan wordt het concreet engagement aangegaan om dit volle bedrag X binnen termijn Y terug te betalen aan de staat via belasting op winst ontstaan uit die research of via loonlast ontstaan uit extra tewerkstelling door die research - eigenlijk dus een soort 0% intrest lening, waarvan de baten voor de staat (i.c. loonlast en winstbelasting) blijven bestaan tot na Y zolang de research dus nog winst oplevert voor het bedrijf (ergo: bedrijf haalt er sowieso óók iets uit), al kan je dat eventueel laten uitdoven om het aantrekkelijker te maken (al wordt het dan wel mathematisch ingewikkeld). Misschien is zo'n systeem nu al in voege, dat weet ik niet.

        • door Ward op zaterdag 11 februari 2012

          [title]Leuk debat, doe zo voort. De[/title]Leuk debat, doe zo voort.

          De overheid heeft er hoe langer hoe meer voor gekozen om de fiscaliteit te gebruiken als instrument voor haar beleid (eerder dan subsidies). Je krijgt als gevolg fiscale aftrekken voor van alles en nog wat. Hierop inspelen is de kunst om zo weinig mogelijk belastingen te moeten betalen. Als (toch een deel van) deze fiscale aftrekken afgeschaft worden, moet een beleid gevoerd worden via subsidies of andere instrumenten (regelgeving bijvoorbeeld). (vb bij personenbelasting : meer bouwpremies in plaats van fiscale aftrek voor het bouwen van een huis). Gratis zal dit beleid ook niet zijn; beleid kost immers altijd geld. Maar het zal hopelijk iets doorzichtiger zijn. En (ook hopelijk) voor minder perverse effecten zorgen qua effectief betaalde belasting naargelang de grootte van de bedrijven (en idem bij de particulieren). Het zou allicht ook al helpen moest er een goed overzicht publiek beschikbaar zijn qua kost van alle aftrekken (zowel voor bedrijven als voor personen). Hoeveel kost elke belastingaftrek aan de gemeenschap ? En vooral : wat brengt ze op qua beoogde initieel effect ? Wie geniet ervan, welke sectoren, welke grootte van bedrijven, welke categorieën van de bevolking, etc. ?

          Hoe dan ook blijft het zo dat een beleid dat ondoorzichtig is fundamenteel onrechtvaardig is. Als je boekhouders en fiscalisten moet kunnen betalen om minder belastingen te betalen, dan zijn het niet de arme luizen van de samenleving die hiervan zullen profiteren.

  • door Vico op vrijdag 10 februari 2012

    en daarom heeft Rood! 12 februari uitgeroepen tot Tax Shame Day, met acties op 13 februari.

  • door lauterik op zaterdag 11 februari 2012

    deze slagen er zelfs in om de richtlijnen voor de belastings-ambtenaren te beinvloeden waardoor hun financieel gesjoemel als nog aanvaardbaar moet beschouwd worden.

  • door stijn op zondag 12 februari 2012

    Wat men wel eens vergeet is dat grote bedrijven 'stemmen de voeten'. Ze kijken heel snel en gemakkelijk de productie verplaatsen zeker als het hier te duur wordt. Dan heb ik liever een multinational die 10% belasting betaald maar wel zorgt voor eem inkomen voor 2000 gezinnen

    • door Tom De Roo op maandag 13 februari 2012

      Nochtans denk ik dat dat een foute redenering is. Het inkomen van die 2000 gezinnen die aan dat bedrijf verbonden zijn, kan dan niet van een andere plek komen, bijvoorbeeld: van 200 kleine KMO's die elk 10 van die gezinnen een inkomen verschaffen, en dit doen terwijl ze méér winstbelasting betalen dan het grote bedrijf. (Dat is het principe van Bastiat omdraaien - i.e. van uitgaven van geld overgaan tot uitgaven van arbeid; de geldigheid blijft.) En niet enkel omdat de oneerlijkheid van lastenverdeling effectief zorgt voor oneerlijke concurrentie.

      Hypothetisch voorbeeld: als nu elk van die bovenstaande kleine KMO's 25% inkomstenbelasting zou betalen ipv 10% voor het grote bedrijf (wat dicht bij de realiteit schijnt te liggen) bij relatief gelijklopende omzetten (i.e.: relatief gelijk naar schaal), dan zijn die kleine KMO's effectief "grotere" leveranciers van door belastingen betaalde sociale voorzieningen - zoals onderwijs, gezondheidszorg, etc. En die dingen zorgen, samen met het inkomen uit een job, effectief voor het welzijn van gezinnen; want wat baat het als je bijvoorbeeld 25 euro per maand meer verdient aan arbeidsinkomen, als mede daardoor indirect wordt gesnoeid in onderwijs (wat kinderen dus minder kansen oplevert op termijn), gezondheidszorg (wat je dus aan geld meer zal moeten uitgeven tijdens ziekte, of erger: waardoor je minder lang een kwaliteitsvol leven hebt), cultuur (waardoor je bijvoorbeeld boeken of films niet meer van de bibliotheek kan lenen, maar zelf zal moeten kopen of huren tegen een hogere prijs), als de afvalophaling slechter verloopt, als de vuilzakken duurder worden, als het wegennet minder onderhouden wordt, als de strooiwagens tijdens de winter niet uitrijden, als politiediensten worden afgevoerd, etc. - en dit zijn allemaal nog relatief "brave" voorbeelden van de tegenstelling tussen individueel-private en collectief-publieke uitgaven/inkomsten (waarbij de collectieve altijd efficiënter zijn; 1 door de bibliotheek aangekocht boek wordt méér gelezen dan 1 door een privépersoon, net zoals een door de gemeente aangelegde straat goedkoper zal zijn dan dat elke individuele huiseigenaar een aannemer moet laten komen om het stuk voor zijn/haar deur te voorzien), dan heb ik het nog niet over de sociaal-economische scheeftrekking die wordt veroorzaakt door die inkomens- en belastingongelijkheid (en de gevolgen daarvan worden goed beschreven in Wilkinson's "Spirit level").

      Weliswaar klopt het dat grote bedrijven in vele sectoren efficiënter zijn dan kleine KMO's, dus zij zullen ook relatief naar schaal van economische productie een iets grotere omzet halen - maar de verkregen winst van dit omzetverschil wordt niet evenredig verdeeld over de oorzaken hiervan, te weten kapitaal-arbeid; het merendeel zal naar kapitaal gaan, arbeid zal minder "beloning" krijgen (al werkt het systeem van hoge loonlast enerzijds versus lage kapitaallast anderzijds dit ook in de hand). Dus zelfs al is het arbeidsinkomen verkregen bij die KMO's iets lager dan die bij het grote bedrijf, de "maatschappelijke winst" lijkt mij omgekeerd evenredig veel groter.

      Plus: u kunt óók stemmen met de voeten, bij wijze van spreken. Bevalt de manier van werken van een bedrijf u niet, koop haar producten dan ook niet - ook al zijn ze "schijnbaar goedkoop" (want dan weet u dat iemand ANDERS dat prijsverschil betaalt; bijv. de ontslagen werknemer, of de uitgebuite arbeider in het derdewereldland, of - zoals meestal het geval - het milieu, ergo: de toekomstige leefomgeving). Als u dus zelf een eerlijk en degelijk loon wil krijgen, dan moet u ook bereid zijn dat aan anderen te geven door gericht en bewust te consumeren; dat is vaak "duurder" op het prijsetiket, maar de "verborgen kosten" zijn omzeggens véél lager.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties