Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

We didn’t strike back (helaas)

"Blijkbaar zijn er behoorlijk wat jongeren die de ontevredenheid over de vakbonden delen. En hoe minachtend ook gedaan wordt over de sociale media, het is het geschikte kanaal gebleken om al deze stille stemmen de mogelijkheid te bieden hun signaal de wereld in te sturen", schrijft Dimitri Van den Meerssche, politiek secretaris van LVSV (liberale jongeren).
vrijdag 3 februari 2012

De grote staking is achter de rug. De voorbije dagen werd de schade geraamd, het overleg herstart en de open wonde ontsmet. Zoals dat traditioneel het geval is, was het maandag koppen tellen. De vakbonden tellen er (zoals verwacht) meer dan verwacht en planten nu de rode vlag op de top van het maatschappelijke debat. De werkgeversorganisaties droppen droogweg enkele cijfers. Slechts 28 procent van de bedrijven ondervond hinder, stelt Unizo, minder dan verwacht dus. Voka knikt voldaan. Die reacties hadden eigenlijk even goed een week geleden gepubliceerd kunnen worden. Wat wel enigszins verrast is dat de Standaard nadrukkelijk de conclusies van de werkgevers onderschrijft; “geen stakingsdag voor de geschiedenisboeken”, wordt geconcludeerd.

Dit alles gebeurt op basis van cijfers: wat is de economische schade? Hoeveel mensen kwamen op straat? Hoeveel zieltjes hebben de vakbonden gewonnen of verloren? Alsof dit sociaal conflict – en de enorme sociale uitdaging die de staking symboliseert – een wiskundig vraagstuk is. Optellen, vermenigvuldigen, afleiden, een beetje functieonderzoek en klaar.

Het verzuilde discours van de klassenstrijd

De politieke elite en de crême de la crême van de sociale partners verkopen zichzelf stuk voor stuk als zijnde genuanceerd, open voor dialoog, bereid tot een constructieve houding, ontzuild en bovenal ideologisch en academisch consequent. De enige reden waarom het sociaal overleg aanmoddert is dan de koppigheid van de tegenstander. De aanloop naar de staking en de conclusies van de stakingsdag vertonen echter verdomd veel tekenen van een infantiele en ongenuanceerde voorspelbaarheid, die velen ondertussen al erg normaal zijn gaan vinden. De kansarme jongere wordt met veel dramatiek uitgespeeld tegen de high potential, de arbeider tegen de patron, de linkse warmte tegen de kille liberale cijfermatigheid. Of omgekeerd: de socialistische naïviteit tegen het liberale realisme.

Wat zijn we de voorbije weken toch weer allemaal in onze oude roestige kooien gekropen. De klassenstrijd werd nog maar eens opgevoerd als perpetuum mobile van de sociale en economische realiteit. Vanuit die kooien is het helaas makkelijker blaffen dan handen reiken. Hoelang is het ondertussen geleden dat iemand nog eens iets inhoudelijks heeft gezegd over de sociaal-economische problematiek die we als land tegemoet strompelen?

We didn’t strike back

Een zelfde gevoel hield ik – helaas – over aan “We strike back!”: het initiatief van de Vooruit dat opriep tot meer nuance en diepgang in een poging om het platte voor- of tegen- verhaal te ontmantelen. Ik was, als vertegenwoordiger van de “liberale” jongeren, uitgenodigd om deel te nemen aan een panelgesprek. Het gesprek – in een poging de nuance te accentueren werd immers niet gesproken over een debat maar wel over een “talk” – begon zeer gemoedelijk. We zijn immers allen genuanceerd en constructief, remember.

Thomas Decreus, mede-organisator van de Shame betoging en politiek filosoof aan de Universiteit van Leuven, opende met een relatief sterke analyse omtrent de noodzaak van het recht te staken en het recht op vereniging in een democratische rechtstaat. Veel meer dan een esthetische relevantie viel echter niet toe te schrijven aan deze intro. Dit om de simpele reden dat niemand in het panel deze essentiële verworvenheden wilde bekampen. De discussie was dus reeds op zoek naar richting nog voor ze was begonnen.

Zelf trachtte ik dieper in te gaan op de opportuniteit en inhoud van de staking zelf, door op te werpen dat een sociale verworvenheid slechts verworven is als ze betaalbaar is. Ik confronteerde Chris Reniers (ACOD), die vorige woensdag zeer ongelukkig opmerkte dat het gebrek aan sociaal enthousiasme bij jongeren vooral een kwestie van desinteresse en apathie is, met de angst die vandaag onder jongeren leeft bij het betreden van de arbeidsmarkt en bij het bestuderen van de vergrijzingscrisis.

De onverzettelijkheid van de vakbonden in de discussie omtrent het hervormen van verschillende uit de hand gelopen sociale verworvenheden wordt bij een grote groep jongeren niet echt gesmaakt, zo merkte ik op. Een hervorming van het passieve brugpensioen naar een op maat gemaakt tewerkstellingsproject of een activering van de werkloosheidsuitkering moet toch bespreekbaar kunnen zijn, mevr. Reniers? Nee, dat is het niet. Wat volgde was een anekdotische opsomming van arbeiders die een zwaar beroep uitoefenen: aan hoogovens of aan een touwladder bij 6 beaufort. Mevr. Reniers vertegenwoordigt werknemers bij overheidsdiensten. Vanuit die positie het pensioendebat afschieten omwille van de te zware arbeidsomstandigheden is niet ernstig.

Dat andere middelen tot financiering van de sociale zekerheid mogelijk zijn? Uiteraard. Alsof ik het fiscale spinnenweb van uitzonderingen, vrijstellingen en aftrekposten toejuich. Alsof ik voorstander ben van fiscale en sociale fraude. Alsof ik het huwelijk tussen de banksector en de Europese geld- en schuldenpers omarm. De strijd tegen dit soort parasitair gedrag voeren we samen. Maar argumenteren dat het bekampen van deze sociale misdaden voldoende is om de economische crisis door te komen, de staatsschuld af te bouwen en de enorme sociale vergrijzingskosten te financieren lijkt me – om het met een cliché te zeggen – intellectueel oneerlijk.

André de Coster (KUL), toch niet de meest liberale der Belgische economen, berekende in een recente studie de kosten van de Belgische staat in de komende jaren, meer in het bijzonder de vergrijzingskost. Als we die enkel met belastinggeld willen betalen moeten we 20 procent meer belasten, stelt hij, een verschuiving van 45 naar 55 procent belastingen in verhouding tot het BBP. Mensen die hiervoor tekenen hebben niet het beste voor met ons land. Een constructieve hervorming van de passiefzijde van ons sociaal model is essentieel. Een hervorming gericht op duurzame groei, activering op de arbeidsmarkt en solidariteit. Om dit te bereiken is het echter aangeraden eerst enkele heilige koeien op stal te zetten. En dat was mevr. Reniers allerminst van plan.

Dit was echter het meest constructieve deel van het debat. Vervolgens brak een ergerlijke scheldtirade los. Dominique Willaert (Victoria Deluxe), een man voor wiens projecten ik nochtans een enorm respect heb, vond het nodig de discussie te onderbreken en op te blazen met de boodschap (vrij samengevat): “Ik weiger hier te luisteren naar die yuppie, ik ben naar het piket”. Bruisend van populistische extase richtte mr. Willaert zich vervolgens tot een medewerkster van de Vooruit (of de Wereld Morgen) om haar er op te wijzen dat de Apple computer, waarop ze haar verslag typte, gemaakt werd door “Chinezen die zich op dit moment van de gebouwen werpen”.

Ook de liberale, indoctrinerende denktanken-doctrine moest eraan geloven. Soms spelen sprekers zodanig op de man, dat ze zelfs de man missen en slechts in een wanhopige woede in het rond slaan. Willaert verliet de zaal en misliep zo de discussiesessie waarvoor hij uitgenodigd was. Als dit het discours en de discussie-ethiek weerspiegelt van links-intellectueel Vlaanderen, dan gaan we nare en bijzonder deconstructieve tijden tegemoet.

Met of zonder

Vele segmenten van onze samenleving zijn in beweging. De massale reactie op de verontwaardigde brief van Roskams, die vorige week het medialandschap kleurde, staat symbool voor een door jongeren veroorzaakte eruptie van democratie. Meer dan 12.000 stille stemmen – die geen enkele zichtbare band met het LVSV vertonen – ondertekenden een strenge aanklacht tegen het sociaal immobilisme.

Veel jongeren voelen zich ontheemd van het ouderwetse en oerconservatieve discours waar de vakbonden zich vandaag in bevinden: een discours gefundeerd op verworven rechten en de betonnering van verschillende constructies die men slechts historisch en positivistisch kan verklaren en verdedigen. Ik denk aan indexeringen waarvan iedereen met een beetje economisch vernuft inziet dat ze inflatieversterkend werken, de kloof tussen loon en productiviteit vergroten en de toegang van laaggeschoolde werklozen tot de arbeidsmarkt blokkeren. De indexering waarborgt de koopkracht niet, ze versnelt de inflatoire carrousel en symboliseert eigenlijk niet meer dan een subsidie van de werklozen aan de werkenden.

Dit is slechts één voorbeeld van de manier waarop vakbonden meer inzetten op insiders dan outsiders. Ik denk aan ons werkloosheidsbeleid dat een beleid is van melk en honing, in plaats van vorming en activering te stimuleren. Pas als we dit verwezenlijken zullen we ook op de arbeidsmarkt kunnen spreken over het aanbieden van gelijke kansen. Ik denk aan ons pensioenstelsel dat erop gericht is mensen zo snel mogelijk uit de arbeidsmarkt te zwieren, in plaats van in te zetten op loopbaanplanning en op maat gemaakte opleidingen, die ouderen niet enkel langer, maar ook op een gezonde en bevredigende manier aan het werk kunnen houden.

Blijkbaar zijn er behoorlijk wat jongeren die deze ontevredenheid delen. En hoe minachtend ook gedaan wordt over de sociale media, het is het geschikte kanaal gebleken om al deze stille stemmen de mogelijkheid te bieden hun signaal de wereld in te sturen. Thomas Decreus claimde krachtig dat communicatielijnen tussen de onderbuik van de samenleving en de ivoren torens van de macht, essentieel zijn in elke democratische rechtsstaat. Dit is waar we vorige week getuige van zijn geweest. Eindelijk worden de sociale partners ter verantwoording geroepen voor het hypothekeren van onze toekomst. Het was een luide kreet. Het was hoe democratie eruit dient te zien!

Ik wil graag afsluiten met een mooi citaat. Harry Mulisch vroeg in de ontdekking van de hemel: “Maar als de machtelozen dus in feite niets anders vereren dan hun eigen verering, alleen ontzag hebben voor hun eigen ontzag en alleen hun eigen vrees vrezen, waardoor zij tegelijk op afstand worden gehouden van de macht, wat blijft er dan over van de machtigen?” Niets, is het antwoord. In onze democratische samenleving ligt de weg naar verandering open. En verandering – geen sociale afbraak – is wat we nodig hebben. Als blijkt dat dit niet met de sociale partners kan, dan vrees ik dat het zonder zal gebeuren. Ze zijn machtig genoeg om hun eigen graad van betrokkenheid te bepalen. Vandaag is die betrokkenheid – ondanks (of misschien dankzij) de nationale staking – quasi nihil. En als het nog lang zo doorgaat, dan zullen de vakbonden – door dezelfde groepen die hen ooit groot hebben gemaakt – samen met al hun heilige koeien op stal worden gezet. Dat zou voor iedereen bijzonder jammer zijn.

Dimitri Van den Meerssche is rechtenstudent in Gent en politiek secretaris van LVSV (liberale jongeren).

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

17 reacties

  • door Grutte Pier op vrijdag 3 februari 2012

    Heere Jezus de voorzitter van LVSV die komt pontificeren over hoe we uit de economische crisis geraken, straks komt de Marlboro Man ons nog vertellen hoe we van onze longkanker kunnen genezen...

    Over minachting gesproken, u bent er zelf ook niet onbeslagen in. Naast de obligate insinuatie dat ambtenaren lui zijn ("Mevr. Reniers vertegenwoordigt werknemers bij overheidsdiensten. Vanuit die positie het pensioendebat afschieten omwille van de te zware arbeidsomstandigheden is niet ernstig.") en andere liberale dog whistles ("klassenstrijd") waagt u het om de vakbonden communistische sympathieën toe te schrijven ("rode vlag heisen"). Dat bevestigt mijn vaststelling dat liberalisme niet on the merits kan verdedigd worden, maar enkel als zogezegd enige alternatief (quod non) van een karikatuur van de linkse positie (communisme, quod non uiteraard).

    En nog eentje die eigenlijk te makkelijk is, maar ik moet hem toch vermelden omdat hij zo pijnlijk waar is: voor liberalen is het enkel klassestrijd als je terugvecht.

    • door Dimitri Van den Meerssche op donderdag 16 februari 2012

      [title]Beste, enkele[/title]Beste,

      enkele rechtzettingen:

      eerst en vooral ben ik niet de voorzitter van het lvsv.

      ten twee was het niet mijn bedoeling minachtend over te komen, noch was het mijn bedoeling te pontificeren over hoe we uit de economische crisis geraken. Integendeel, pontificeren duidt inherent op centralisatie van autoriteit - of toch tenminste die illusie - en laat dit nu net zijn wat ik wens aan te klagen.

      Wat deze tekst wel poogde, is het weergeven van mijn frustraties omtrent de starheid van de traditionele links-rechts discussie en de totale immobiliteit die daarmee gepaard gaat. Jonge liberale studenten linken aan sigarettenmerken die dood en verderf spreiden is bijzonder illustratief voor dit soort wandebatten.

      Waarom noemt u mij minachtend? - omdat ik zogezegd claim dat ambtenaren lui zijn. Op dit punt kan ik slechts verontwaardigd zijn over het feit dat u blijkbaar geen onderscheid kan maken tussen "zware beroepen" en luiheid. Als ik vaststel dat het aantal ambtenaren die een zwaar beroep uitoefenen (volgens de abstracte juridische categorisatie die o.a. recht verschaft op vervroegd brugpensioen) procentueel slechts een minieme fractie vertegenwoordigt van het totaal aantal ambtenaren, dan zegt u dat ik deze mensen lui noem. Impliciet categoriseert u hierbij 95% van onze beroepsbevolking als lui, want dat is het +- het percentage van de beroepsbevolking die geen zwaar beroep uitoefent. Een schandelijke uitspraak. - omdat ik het woord klassenstrijd in de mond neem. Dit moet een misverstand zijn. Ik dacht dat duidelijk bleek uit de tekst dat ik zelf afstand wil nemen van dit concept, omdat ik vind dat het verlammend werkt. - omdat ik werknemersorganisaties associeer met een rode vlag. Eerst en vooral: dat was simpele schrijverij, zonder bijbedoelingen. Voor u betekent rood communisme. Dat is niet de connotatie die ik aan dat kleur geef. Ik zie bovendien nauwelijks intellectuele verbanden tussen de ambities van hedendaagse werknemersorganisatie en een communistische planeconomie. Nog dat geluk.

      Ik heb geen karikatuur gemaakt van de hedendaagse vakbonden, dat hebben ze m.i. zelf gedaan. Bovendien gebruik ik uitdrukkelijk termen als "politieke elite" en "sociale partners". Dit om duidelijk te maken dat niet enkel werknemersorganisaties hun roestige conservatieve kooien hebben opgezocht. Het blaffen komt van beide kanten.

      U laatste opmerking begrijp ik niet zo goed. Ik beschouw dit niet als een gevecht.

      groeten, Dimitri

  • door catteeuw op vrijdag 3 februari 2012

    http://www.dewereldmorgen.be/blogs/catteeuw/2011/11/15/dsv-wanbeleid-fraude-en-racisme-deel2

    Ik vraag al voor de zoveelste keer om al crisis theorieën die rond de anti-staking hangen eens concreet toe te passen op de realiteit die ik in de link hierboven beschrijf. Hoe een leverancier van Volvo de sociale zekerheid oplicht en mensen systematisch buitenpest als de termijn van hun voordelen zijn afgelopen. Niemand wil erop reageren.

    Waarom is het de plicht van de belasting betaler om deze falende bedrijven te subsidiëren? Waarom heeft de staat en hebben de werknemers een plicht om de crisis op te vangen, terwijl de creators en eigenaren ervan buiten schot staan. Staat dit niet compleet haaks op het liberale gedachtengoed? Waarom betalen wij voor hun infrastructuur?

    Een werknemers moet argumenteren vanuit "the greater good" maar de werkgevers mogen exact het omgekeerde doen. En als de werkgevers u voor de zoveelste keer neuken, dan moet je dat laten want we worden er uiteindelijk beter van. Is dat niet het communisme?

    Als we dit doen dan zal dat gebeuren bla bla bla... het kapitalisme is in een constante crisis net omdat het geen wetenschap is. Belangrijke nobel-prijs-winnende economen zijn ook al tot die conclusie gekomen. Iemand die zegt te weten wat er zal gebeuren als hij aan de economische hendels trekt is een leugenaar (die er hoogstwaarschijnlijk een onmiddelijk profijt aan heeft). En de vaderfiguur van het neo-liberalisme, Milton Friedman (politieker, niet economoom!), heeft samen met Thatcher de Britse economie van begin jaren 80tig verwoest met een zeer gelijkaardige economische strategie. Op een jaar tijd verdubbelde de werkloosheid en de productie is nooit terug gekeerd.

    De liberalen en soortgelijken argumenteren vanuit een soort plicht aan de maatschappij, terwijl ze hun autoriteit over anderen (in de vorm van geld o.a.) verklaren aan de hand van hun superioriteit in de competitie tussen individuen. Het is een contradictie.

    Oftewel hebben mensen een plicht aan de welvaart en mogen ze niet staken. Oftewel zijn we allemaal individuen in competitie en gebruiken we al onze hefbomen om zo veel mogelijk naar ons toe te trekken.

    Grappig dat u de staking een als een linkse moraliteit probeert te bestempelen, terwijl het argument zelf beroep doet op een onbestaande samenhorigheid tussen burgers. Waarom zouden de vakbonden solidair zijn met entiteiten die hun competitie zijn? Waarom zouden zij niet hun hefbomen gebruiken terwijl de financiele sector naar hartelust de democratie perverteert voor hun ambities.

    Sorry maar, ik ken u niet. Ik herken u mentaliteit wel en ik vermoed dat wij nooit een sociale omgeving gaan delen. Uw wereldbeeld is mij totaal vreemd en ik heb geen rijskorrel interesse in uw economische ambities.

    "De wonde vd staking". Wie is hier precies verwond? België...? Hahaha. Waarom kan mij dat iets schelen? Als die bedrijven mij geld kosten, weg ermee. Ik heb evenveel medeleven met de managers klasse als zij voor mij hebben. Exact dezelfde hoeveelheid. Als ik wil staken om meer te verdienen dan doe ik dat gewoon. Ik heb geen plicht aan uw welvaart. Ik ken u niet. Wij zijn geen symbiotisch organisme. Hoe minder er van uw soort zijn, hoe beter ik het zal hebben.

    Ben je bereid om de solidariteit aan Volvo Gent te stoppen, het chinese bedrijf failliet te laten gaan, volledig binnen de ideologie van het liberalisme? Of is het mijn plicht om dat die ten-dode-opgeschreven fabriek overeind te houden met mijn belastinggeld? Ben ik dan geen communist?

    • door Sos op zaterdag 4 februari 2012

      U vraagt zich af wie er precies verwond is: de vakbonden zelf hebben hun eigen onderhandelinspositie vakkundig onderuitgehaald door deze algemene staking. Maar het is blijkbaar nog te vroeg voor de die hards om dat te beseffen...

      • door catteeuw op zondag 5 februari 2012

        De vakbonden reageren op een realiteit die hun leden kunnen ervaren. Een metaforische en speculatieve onderhandelings-wonde neemt de noodzaak voor de werknemers niet weg. Al is de staking een mislukking, het probleem blijft. Zonder die staking waren we niet eens aan het praten nu. Zonder die staking zou niemand het over onze problemen hebben. Wat moeten we anders doen?

        Als de vakbond ermee zijn onderhandelingspositie verzwakt, waarom telkens de hysterie vanwege de media-ministeries? Waarom altijd huilen over het verlies en tegelijk lachen met de mislukking? Waarom is het zo belangerijk dat alleen Christiaan van Thillo, DeCroo,... een verhaal mogen schrijven en de vakbonden zichzelf moeten verwonden om slechts vanop afstand gehoort te worden?

        Waarom zit onze democratie te spelen op de beurs? Waarom zijn wij ons hele bestaan schuldig aan degene die er niet voor werken?

        Waarom gaan jullie niet in China wonen als het werkvolk daar zo braaf en goedkoop is? Waarom geven jullie geen cadeautjes aan de multinationals? En laat ons met rust.

        Of geef eens een antwoord!

  • door radoveden op vrijdag 3 februari 2012

    Ik hoop dat Dimitri Van den Meerssche op al deze punten gaat antwoorden en eindelijk eens een discussie ten gronde druft voeren.

  • door Tom V. op vrijdag 3 februari 2012

    Eigenlijk best wel pijnlijk, de auteur verwijt anderen het debat inhoudelijk niet te voeren en komt zelf weinig verder dan het oeverloos herhalen van de eigen neoliberale mantra zonder dat enig echt argument gegeven wordt (getuige daarvan o.a. het de 'melk-en-honging tegenstelling rond werkloosheidsbeleid en de index). Van enige nuancering van het liberaal beleid is geen sprake. Dat is zijn goed recht, maar verwijt een ander dan niet evenzeer ideologisch te denken en te handelen. Spijtig genoeg zal enkel de nuancering van het economisch (neo-)liberlisme tot een oplossing leiden.

    Wat betreft de 'stille' meerderheid moest ik toch even glimlachen over de claim dat er geen band met het LVSV was. Let op de nuance - 'geen zichtbare' band - die weinig helpt om zich in te dekken. Op deze zelfde website werd intussen duidelijk gemaakt dat Roskams wel degelijk goeie banden had met de liberale middens (http://www.dewereldmorgen.be/blogs/augustinus/2012/01/25/reactie-op-de-reactie-van-studenten-op-de-open-brief-van-rudy-de-leeuw). Het argument dat hij officieel geen lid meer is, was wel erg zwak. En via FB en andere kanalen zal men alvast in eerste instantie vooral in bevriende middens voor deze brief zieltjes geronseld hebben. En gezien de huidige mediaconstellatie - die frontaal de stakers aanviel - was het niet echt moeilijk om aandacht te krijgen. 12.000 aanhangers is dan best weinig zelfs.

    Los van dit heel verhaal had Dominique Willaert eigenlijk trouwens ook nog gelijk. Die Apple-werkplaatsen zijn niet de beste plekken om te werken én vooral, ze zijn het logisch gevolg van het systeem dat de politiek secretaris van het LVSV hier toch blijft verdedigen. Zo'n systeem waar van verworven sociale rechten geen sprake is in functie van de concurrentie. Misschien toch maar beter even het essay van Paul Verhaege lezen.

  • door Le grand guignol op vrijdag 3 februari 2012

    In zijn artikel pleit Van den Meerssche impliciet voor een consensus democratie: met het (neo)liberale, kapitalistische systeem of model is er in wezen niks verkeerd, het is enkel de wijze waarop de problemen - binnen het neoliberale kader - gedefinieerd en aangepakt worden die mogelijke oplossingen kan bieden. Van den Meerssche heeft het over democratie wanneer een 'publieke opinie' - wie dat ook moge zijn en in wezen niet meer is dan een sociale constructie - een bepaalde gedachte poneert. Dat is geen politiek en evenmin democratie dan wel parapolitiek (cf. Rancière): een zo gezegde en schijnbare strijd tussen verschillende standpunten of gedachten die, mits consensus, aanleiding kunnen geven tot goed beleid, i.e., 'good governance'. Eigenlijk heeft dat niks met politiek te maken, zelfs integendeel, het staat haaks op politiek: het is louter 'policing'. De vakbonden wijzen terecht op de groeiende sociale en financieel-economische ongelijk ten gevolge van die hervormingen - ten gevolge van het neoliberalisme 'tout court' - en op die manier leggen ze de vinger op de wonde: er is geen sprake (meer) van gelijkheid en bijgevolg kan er nooit sprake zijn van democratie. Gelijkheid is geen doel van democratie dan wel een noodzakelijke voorwaarde, een 'a priori'. Een democratie is immers geen vaststaand gegeven dan wel een permanent anti-oligarchisch proces waarbij de bevolking de vigerende machtsverhoudingen in vraag stelt. Van democratie en politiek is er bijgevolg sprake op het ogenblik dat mensen en organisaties zich als gelijken opstellen van het vigerende machtsblok, in deze de politieke, financiële en zakenelite, en juist daardoor alsook vanuit de tegenstand van het vigerende machtsblok de ongelijkheid aan de oppervlakte brengen en in vraag stellen. De reacties uit politieke hoek - zo ook die van Van den Meerssche - tonen aan dat de politieke kaste niet gediend is met een situatie waarin de ongelijkheid van het huidige neoliberale kapitalisme aan de kaak gesteld wordt en evenmin gediend is met het gegeven dat die bevolking, waar onder de vakbonden, gebruik maken van een democratisch proces om aan politiek te doen.

    Natuurlijk heeft Dominique Willaert in deze gelijk: het discours van Van den Meerssche is een reactionair, anti-democratisch en anti-politiek discours dat de vigerende machtsverhoudingen niet in vraag stelt en tegelijkertijd al diegenen die dat wel trachten te doen met de vinger wijst (bv. de vakbonden zijn oubollig). Meer nog: het discours tracht de ongelijke machtsverhoudingen te verdoezelen - spreken van een klassenstrijd en -conflict is voor Van den Meerssche een taboe - door de 'ander' te dwingen om 'inside the neoliberal capitalist box' te blijven denken en handelen. Op die manier is ( wordt) 'echte' politieke actie onmogelijk (gemaakt) en verwatert een democratisch proces tot een door de politieke elite gemanaged consensusmodel waarbinnen het niet mogelijk is om de vigerende sociale hiërarchieën aan de oppervlakte te brengen en kritisch te benaderen. Elke vorm van kritiek op het systeem wordt binnen een dergelijke context onmogelijk gemaakt. Temeer omdat er binnen het desbetreffende model enkel sprake is van een ordening en reproductie van de bestaande sociale hiërarchieën, i.e., 'policing'. Een voorbeeld, voor Van den Meerssche staat het onomstotelijk vast dat onze sociale welvaartsstaat in de toekomst onbetaalbaar zal zijn en bijgevolg moet de boel hervormd worden binnen het neoliberale 'frame' dat Van den Meerssche zelf construeert. Hij zwijgt daarbij zedig over het gegeven dat het, zo gezegd, onbetaalbaar zijn van onze sociale welvaartsstaat berust op de keuzes van de politieke elite (bv. notionele interestaftrek waardoor de werkgevers weinig tot geen belastingen betalen). Van den Meerssche poneert bijgevolg een door en door politiek statement alsmede de gevolgen ervan als dè waarheid en de evidentie zelve. Wanneer mensen, organisaties (bv. vakbonden) erop wijzen dat het geen vanzelfsprekendheid betreft dan vormt dat een bedreiging voor het neoliberale gedachtegoed en het huidige machtsblok en dat moet op reactionaire wijze bestreden worden door de politieke elite.

    • door Dimitri Van den Meerssche op donderdag 16 februari 2012

      Ik vind uw reactie op enkele punten sterk en terecht. Dit in tegenstelling tot veel bovenstaande reacties. Het is hier niet mogelijk inhoudelijk de vinger te leggen op de verschillen en gelijkenissen in onze benadering van het huidige economische en sociale probleem. Twee essentiële punten wil ik wel aanhalen: u zegt "Hij zwijgt daarbij zedig over het gegeven dat het, zo gezegd, onbetaalbaar zijn van onze sociale welvaartsstaat berust op de keuzes van de politieke elite (bv. notionele interestaftrek waardoor de werkgevers weinig tot geen belastingen betalen)". Sorry, maar dit klopt echt niet. Eerst en vooral zwijg ik er niet over en zeg ik expliciet dat ik niet akkoord kan gaan met multinationals die geen belastingen betalen. Ten tweede: het niet-bestaan van de notionele interestaftrek zou slechts een marginale impact hebben op onze huidige begroting, onze historische staatsschuld én onze impliciete sociale schuld naar de toekomst. Een tweede punt: u zegt dat Dominique Willaert gelijk heeft. Ik heb niets gezegd over het standpunt van dhr. Willaert, maar enkel over zijn discussie-ethiek. En die was op schandelijke wijze ondermaats. Als scheldtirades en pathetisch gestamp en geschreeuw noodzakelijk zijn om een punt te maken, dan is dat meestal een zeer slecht punt. Ik haak dan toch alleszins af. Dat is het enige wat ik daarover wou zeggen.

      Over de rest van uw betoog zou ik zeer graag discussiëren, maar dit forum is daar echt niet geschikt voor.

      Toch bedankt, groeten

  • door Sos op zaterdag 4 februari 2012

    Eindelijk een dissidente stem op deze site. Hulde daarvoor, het pleit zeker voor DWRM. Ik hoop dat dit effectief kan leiden tot een serieus debat dat verder gaat dan: "Uw wereldbeeld is mij totaal vreemd en ik heb geen rijskorrel interesse in uw economische ambities."

  • door Wouter Braeckman op zaterdag 4 februari 2012

    De vakbonden zijn geenszins ideaal, daar heb u volgens mij helemaal gelijk. We moeten drastisch besparen, met de nodige veranderingen als gevolg, enkele heilige huisjes gaan sneuvelen, ook daar hebt u 100% gelijk. We zitten in een soort patstelling. Uit schrik dat men (de leiders en general) afgerekend zal worden door de achterban blijft men het eigen gelijk uitschreeuwen, en de status quo behouden. We houden als het ware de geschiedenis van de laatste regeringsvorm in ere. Tot dusver, helemaal gelijk. Ik zeg het niet graag, maar tot dusver is u analyse helemaal correct. Maar dan komt de vraag. Hoe gaan we in godsnaam aan dat geld geraken? Is nog een vrijgeleide geven aan de banken de oplossing? Als Peter Mertens zwart op wit kan aantonen dat de grote bedrijven quasi geen belasting betalen! Waar zit de fout dan in het systeem? Ook uit het boek van P. Mertens. Tijdens de crisis, uitgerekend dan, is het aantal miljonairs met 10% gestegen!! Is dan de overheidsfinanciën uithollen de remedie? We zien waanzinnige beelden van Griekenland, volg je het economisch nieuws wat (wat ik van een liberaal wel niet verwacht), dan zie je meteen de fantastische resultaten van drastische besparingen. Als je kijkt naar Portugal, Italië en Spanje, hetzelfde tafereel. Zijn wij nu echt een bende idioten?? Wat moet er gebeuren alvorens we wakker schieten!?

    • door Dimitri Van den Meerssche op donderdag 16 februari 2012

      Ik vind het een beetje jammerlijk dat u dit zegt: "volg je het economisch nieuws wat (wat ik van een liberaal wel niet verwacht)"

      Voor de rest; nogmaals: bedrijven die geen belastingen betalen zijn parasitair, verwerpelijk en dienen aangepakt te worden. Geen discussie.

  • door addveil op zaterdag 4 februari 2012

    Massale reactie op roskams? Wat vindt de auteur dan van een betoging (geen clicks) met 80000 mensen?ik vind zijn beschuldigingen aan adres van ambtenaren ook totaal ongepast.

  • door Alfons Vanwetswinkel op zaterdag 4 februari 2012

    Wat heeft deze neo- liberaal al bijgedragen aan onze maatschappij O.Van in de wieg kon hij al profiteren van de sociale zekerheid. Een nagenoeg gratis onderwijs genieten (vergelijk maar eens wat het zijn ouders in de VS zou kosten! ) Dit is allemaal verworven door stakingen ,betogingen,en onderhandelen. Wat is er oud bollig aan het behoud van enige welvaart (index ,CAO's) waar de staat de helft van krijgt .De inflatie komt er door het abnormaal stijgen van de prijzen niet van de index want die huppelt altijd achterop .Bij elke index krijgen we iedere keer een verarming en achteruitgang. Momenteel leeft 15% van de Belgen onder de armoede grens(1.600.000) dit is voor een alleenstaande 900€ voor U waarschijnlijk Uw drinkgeld voor een maand .Dit is een snel stijgende groep door wat nu onze basis behoeften kosten.Voor ge de vakbonden nog eens aanvalt ga maar eens op bezoek bij de armen in Gent ,daar zult U zien tot welke schrijnende armoede dit neo-liberaal beleid geleid heeft en waar na enige tijd nog heel veel mensen gaan bijkomen. Die 1% rijker en de rest armer is dat Uw doelstelling ?

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties