about
Toon menu

Nieuwe Koude Oorlog in de maak in de Stille Oceaan

Terwijl alle aandacht gaat naar Libië, Egypte, Israël, Syrië, Irak, Iran en Afghanistan, let haast niemand op de nieuwe beleidsintenties van Obama in het Verre Oosten. Het ziet er naar uit dat een nieuwe Koude Oorlog in de maak is waarbij China de nieuwe boeman van dienst gaat worden.
zondag 1 januari 2012

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Obama stelt de Aussies gerust

Half november 2011 bracht president Barack Obama een bezoek aan een aantal landen in het Verre Oosten, waaronder Australië en Indonesië de voornaamste waren. Daar was hier in de massamedia nauwelijks aandacht voor. Op het eerste zicht lijkt er inderdaad niets bijzonders aan de hand.

De enige directe concrete gevolgen van dat bezoek zijn de afspraak om in 2012 250 mariniers te stationeren in Darwin, in het noorden van Australië en de verkoop van 24 F-16-gevechtsvliegtuigen aan Indonesië. Het militaire akkoord met Australië voorziet een plan om die aanwezigheid geleidelijk op te voeren tot 2.500 mariniers.

Daarnaast was er ook het bezoek van Obama's minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton aan een aantal landen in de regio waarbij vooral het bezoek aan Myanmar opviel. Het is inderdaad 54 jaar geleden dat een zo hoog geplaatste vertegenwoordiger van de VS dit land bezocht. Het bezoek van Clinton aan de Filipijnen viel daarbij nauwelijks op, maar was eigenlijk relevanter, omdat het de intenties van de VS in de regio explicieter stelde.

China wordt terug de boeman

De Filipijnen hebben reeds lang een territoriaal dispuut met China over eilanden in de Zuid-Chinese Zee. 'Zuid-Chinese zee' is de internationaal aanvaarde naam. Toch had Clinton het in haar toespraak over het 'dispuut' in de 'West-Filipijnse zee' (zoals die zee alleen in de Filipijnen wordt genoemd).

Dat kan triviaal lijken maar is het niet. Het gaat officieel enkel over een dispuut voor visrechten. De Filipijnse marine blokkeert Chinese vissersboten in een deel van die zee, onterecht volgens China. Die zee is echter cruciaal voor China onder andere voor de aanvoer van petroleum uit het Midden-Oosten die nog steeds met tankers gebeurt, maar ook voor de steeds maar aangroeiende handel van dit land. Bovendien, de Filipijnen hebben ook historische territoriale disputen met Maleisië, Indonesië en Vietnam. Daar sprak Clinton met geen woord over.

Dit is meer dan een 'handelsakkoord'

Obama sloot bij zijn bezoek een nieuw handelsverdrag met negen landen in de regio. Op 17 november 2011 gaf Obama een speech voor het Australisch parlement die er niet om loog. Hoewel hij in die speech woordelijk bevestigde wat hij in januari 2011 nog aan China had beloofd, namelijk dat de VS goede relaties wil met China, was die speech niet meer of niet minder dan de aanzet voor een nieuwe koude oorlog met datzelfde land. China liet zich dan ook niet onbetaamd in haar reactie.

De VS zit inderdaad met een 'probleem' in de Stille Oceaan. Onder andere door de zware inspanningen (en de daarmee samengaande economische achteruitgang van het land in Irak en Afghanistan heeft het land de rol moeten lossen - maar ook de toenemende de-industrialisering van de VS sinds de jaren zeventig speelt daarin een rol). Sinds enkele jaren reeds heeft China dus vrij spel en is het land de dominante economische actor in de regio geworden.

Met zijn recente speech heeft Obama de ideologische bondgenoten van de VS in de regio gerustgesteld. De bezuigingen op defensie zullen niet ten koste gaan van de militaire aanwezigheid van de VS in het Verre Oosten.

Australië, trouwe bondgenoot van het Westen

Bij de regering van de Australische eerste minister Julia Guillard klinkt dit als muziek in de oren. Zij wordt met die speech immers bedankt voor de vlotte en onkritische medewerking van Australië aan de beleidskeuzes van de VS in Irak en Afghanistan. Guillard leidt een Labor-regering die een binnenlands gematigd neoliberaal beleid combineert met een brutaal neoliberaal buitenlands beleid. Het Australisch leger blijft onder haar regering deelnemen aan de oorlog in Afghanistan.

Toen de onthullingen van WikiLeaks aantoonden dat ook de regering van haar voorganger (en partijgenoot) Kevin Rudd wist dat er van massavernietigingswapens in Irak geen sprake was, noemde zij WikiLeaks-stichter en Australisch burger Julian Assange een misdadiger. Dat blijft ze ook vandaag volhouden ondanks het feit dat een op haar verzoek uitgevoerd gerechtelijk onderzoek heeft aangetoond dat Assange geen enkele Australische wet heeft gebroken. Zij weigert zich ook uit te spreken tegen de doodsbedreigingen aan Assange.

Een keuze voor confrontatie, tegen samenwerking

Een bikkelharde dame dus. In plaats van de economische banden met China aan te halen, kiest Australië samen met de VS voor de confrontatie. Op korte termijn zal dit het eiland (of beter gezegd het continent) Australië zeker geen windeieren leggen.

De VS wil ook de militaire samenwerking met Singapore, Thailand en Vietnam opdrijven. Voor die eerste twee is dat een voortzetting van een alliantie die al sinds 1945 stand houdt. Met Vietnam is dat nieuw. Vietnam is altijd een historische vijand geweest van de VS ... maar ook van China.

Ironisch genoeg was dat iets wat de VS altijd ontkende tijdens de oorlog in Vietnam: de regels van de politiek correcte propaganda schreven toen immers voor dat China en de Sovjet-Unie communistische bondgenoten waren van Noord-Vietnam en van de Zuid-Vietnamese guerrilla. Een argument op zijn kop draaien, daar halen de VS-regeringen echter hun neus niet voor op als dat hen zo uitkomt. Vandaag wordt Vietnam dus een bondgenoot (als het lukt, want een afspraak met Vietnam is allesbehalve zeker).

China is terecht bezorgd

China heeft goede redenen om zich over die vernieuwde inzet van de VS in de regio druk te maken. Nauwelijks tien jaar geleden was China weliswaar al aan zijn spectaculaire economische groei begonnen. Het land gebruikte toen echter maar 3,3 miljoen vaten ruwe olie per dag waarvan ongeveer 1,7 miljoen vaten werden ingevoerd, voor het merendeel via pijpleidingen over land. In 2008 verbruikte China echter al 7,8 miljoen vaten per dag. De verwachting is dat dit nog zal stijgen tot 13,6 miljoen vaten per dag in 2020 en tot 16,9 in 2035.

De VS blijft koste wat het kost zweren bij petroleum

De VS verbruikte in 2001 zo een 19,6 miljoen vaten per dag waarvan er 10,6 werden ingevoerd (onder andere uit Venezuela). De VS spant zich in om voor hun toenemende invoerbehoeftes meer en meer beroep te gaan doen op oliebronnen in de poolgebieden, op diepzeeboringen in de Atlantische Oceaan en op 'fracking' grondboringen in Canada en een aantal noordwestelijke deelstaten.

Het 'fracking' boorprocédé voor winning van olie uit zanderige teerlagen is extreem vervuilend (er zijn enorme hoeveelheden water voor nodig dat na gebruik zwaar vervuild terug in de bodem wordt gepompt), maar boringen in de poolgebieden en diepzeeboringen houden eveneens zware ecologische risico's in (zoals al gebleken is uit het olielek in de Golf van Mexico – overigens een ramp waar je nog nauwelijks iets over hoort in de massamedia, maar waar de catastrofale gevolgen er niet minder voor zijn).

China wordt in het nauw gedreven

China heeft niet bepaald een ecologisch bewust regime, maar kan de keuzes die de VS heeft niet maken en zal meer en meer afhankelijk worden van olie-import via tankers over zee. Het land bouwt dan wel peperdure pijpleidingen naar Rusland en de Centraal-Aziatische republieken maar zelfs in de meest positieve prognoses gaat dat slechts goed zijn voor een steeds kleiner wordend deel van hun importbehoeftes.

Door dus nu de banden zo strak aan te halen met landen die China omsingelen en zijn militaire aanwezigheid in de regio op te voeren, zal de VS China dwingen ook zijn militaire inspanningen op te drijven. Die zullen onder andere gaan naar de uitbouw van een zeemacht.

China mag dan wel een wereldmacht zijn op gebied van kernwapens en landleger, qua zeemacht is het nog steeds een kleine speler tegenover de VS. China is niet van plan zijn toevoer van olie over de Zuid-Chinese zee te laten afsnijden. De uitbouw van een grote zeemacht is dan de enige optie.

Een nieuwe wapenwedloop

Een nieuwe wapenwedloop is dus in de maak in het Verre Oosten. Dit dreigt een herhaling van de vorige koude oorlog met de Sovjet-Unie te worden. Naast de hernieuwde dreiging van nieuwe militaire confrontaties houdt dit ook een nieuwe dreiging van een kernoorlog in zich. Maar zelfs als het niet zover komt, dreigen nog andere rampen. Olieboringen in de poolgebieden, in de diepe zee en in de teerzandgebieden zullen onvermijdelijk ecologische catastrofes met zich meebrengen.

Ook hier toont Obama aan wat hij altijd al geweest is: een president van het systeem, een president die de belangen van de grote bedrijven en de economische elite van zijn land ter harte neemt en daar al de rest voor laat wijken. Laten we echter niet vergeten dat hij ook spreekt voor de economische elites van de Europese Unie.

(Die Europese elite is ondertussen met een gelijkaardige strijd bezig. Het verplicht inschrijven van neoliberale doctrines in de grondwetten van de EU-lidstaten is immers niet meer of niet minder een poging om elk sociaal verzet van de toekomst in de kiem te smoren.)

Propaganda en werkelijkheid

Beeld je even het volgende in. China heeft een enorme zeemacht die regelmatig manoeuvres uivoert voor de Amerikaanse oost- en westkust en in de Golf van Mexico. China sluit militaire verdragen met Canada, Mexico en de meeste Caribische eilandstaten.  De VS reageert daar op door ook een zeemacht uit te bouwen. Utopie? Nee, de realiteit, alleen heb ik de namen van de landen omgewisseld.

De propagandisten van het systeem in Washington, Londen, Parijs en Brussel hebben hun weergave van de 'feiten' al klaar liggen. Binnen enkele jaren zal men beginnen schrijven over de 'toenemende militiare ambities' van China. Het 'rode gevaar' van de eerste koude oorlog zal het 'gele gevaar' worden. Dat het hier over een door het Westen zelf uitgelokte escalatie zal gaan, zal uiteraard geen deel uitmaken van het politiek correcte discours.

Werk aan de winkel

De mensheid kan zich geen tweede koude oorlog of nieuwe ecologische rampen permitteren. Het Amerikaanse en westerse beleid in het Verre Oosten moet nu ontmaskerd worden, niet binnen twintig jaar. Op de hedendaagse massamedia moet de wereldbevolking daarvoor niet rekenen. Dit wordt een strijdpunt voor de nieuwe media.

Ik kan alleen maar hopen dat de alternatieve media van vandaag in belang en slagkracht gaan toenemen. Dat zijn ze aan de mensheid verplicht.

reageer

14 reacties

  • door Stefan Van Baeten op vrijdag 30 december 2011

    Een reden des te meer dat Europa een meer onafhankelijke koers op gebied van energiewinning vaart. Investeringen in zonne-energievelden in gebieden zoals Noord Afrika, iets waar we als beide continenten voordeel uit halen, en wat Afrika bovendien verantwoorde Jobs kan/zal bieden. Heel die opgedrongen angst/oorlog/onderdrukking is er slechts om de warlords en oorlogsindustrie van inkomsten te voorzien, mensen te domineren en de mensheid te verzieken. Men heeft niet dringend nood aan een nieuwe wereldorde, maar één van wederzijds respect, iets wat nooit lukt wanneer men steeds weer dominant baas over anderen wil spelen..

  • door Erik DC op zondag 1 januari 2012

    Heel interessant om Hydraulic Fracturing op te zoeken op de Engels talige Wikipedia. Er zitten bijvoorbeeld meer dan 650 chemische componenten in die op de gevaren lijst staan van bijvoorbeeld veilig drink water en lucht vervuiling. Er zijn mensen die in de buurt wonen waar 'Fracking' gebeurt die hun kraanwater in brand kunnen steken.

    Er is ook een documentaire over: Gasland

  • door E150d op zondag 1 januari 2012

    Welk nut heeft een nieuwe koude oorlog voor de VS eigenlijk? Ze hebben toch ook last van de economische crisis?

    • door Lode Vanoost op zondag 1 januari 2012

      Beste,

      De VS wil in het Verre Oosten terug een koude oorlog lanceren juist OMDAT ze last hebben van de economische crisis. Vermits de VS niet meer in staat is om economisch zijn wil door te drukken, ziet de 'economische' elite van dat land geen andere weg dan die van de militarisering. Het militaire overwicht is de enige poot die de VS nog over heeft. Als de VS de echte vrije markt gewoon vrij spel zou laten zouden Brazilië, India, China en anderen de economische wereldheerschappij onvermijdelijk overnemen. Dat moet dus vermeden worden.

      Sinds de jaren '70 is in de VS een proces van de-industrialisering aan de gang ten voordele van de financiële sector. Alleen een aantal sectoren van spitstechnologie en de militaire industrie blijven nog over. Om maar één voorbeeld te geven: de ooit zo grote auto-industrie van de VS ligt op apegapen, Amerikaanse auto's worden haast nergens nog verkocht buiten de VS zelf. Zelfs de meeste Amerikanen verkiezen Europese en Japanse wagens. Het enige waar de VS nog in uitblinkt in militaire technologie.

      Bovendien is een nieuwe koude oorlog met China het beproefde middel om dat land te dwingen een steeds groter deel van zijn middelen aan bewapening te spenderen in plaats van aan industriële ontwikkeling. Zo heeft de VS (en Europa) de Sovjet-Unie op de knieën gekregen. Of dat ook met China zal lukken is maar de vraag. Ik denk dat ze zich dit maal vergissen, al was het maar omdat men in China de geschiedenis van de vorige koude oorlog maar al te goed kent.

    • door Thierry Peire op maandag 2 januari 2012

      Een koude oorlog is een gevolg zijn van economische en militaire stellingname. Als er in het middenoosten of Afrika een militair-zwaarwichtiger land zou zijn , dan hadden de Amerikanen geen vrijspel om met drogredenen warme oorlogen te hebben . Een koude oorlog met Iran is al langer bezig maar dat land is niet bedreigend genoeg ,noch groot genoeg om hier over een koude oorlog te spreken. In het midden oosten zijn de V.S. hun "GRAND AREA"-plan gewoon aant verder zetten. Een koude oorlog lijkt me logischer tussen 2 kernmachten.

  • door Marc Vandepitte op zondag 1 januari 2012

    Graag volgende kleine aanvullingen: - In 2006 hielden de VS in de regio van de Stille Oceaan de grootste militaire oefening sedert de oorlog met Vietnam. - Het Pentagon houdt 60% van zijn marinevloot en 300.000 mariniers geconcentreerd in die regio. De hoofdaandacht is dus verschoven van het Midden Oosten naar China. - Rondom China hebben de VS militaire bases of steunpunten in 14 landen of zeegebieden: Tadzjikistan, Kirgizië, Oezbekistan, Afghanistan, Pakistan, de Arabische Zee, Indische Oceaan, de Straat van Malakka, Australië, de Filippijnen, de Stille Oceaan, Taiwan, Zuid-Korea, Taiwan. Als je dat op een kaart bekijkt, dan is het niet overdreven te stellen dat China omsingeld (of omcirkeld) is. Voor een grafiek daarvan zie: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/12/21/kapitalisme-belandt-systeemcrisis. Graag ook twee nuances. Het hangt er natuurlijk van af wat je verstaat onder een wereldmacht, maar China’s is op het vlak van kernwapens zeker geen supermacht. Een wereldmacht op dat vlak betekent dat je beschikt over een groot arsenaal aan strategische kernwapens (dat zijn wapens die strategische doelen van de vijand kunnen raken). Welnu China heeft er zo’n twintigtal. De VS heeft er bijna 4.000 operationele en Rusland een goede 2.000. De VS en Rusland beschikken respectievelijk over 35 en 45 keer zoveel kernwapens als China. Qua totaal aantal wapens zit China op de hoogte van Frankrijk en Israël. Je stelt dat China ‘niet bepaald een ecologisch bewust regime’ heeft. Het hangt er opnieuw van af wat je onder ‘niet bepaald’ verstaat. China streeft een delicaat evenwicht na tussen een snelle economische groei enerzijds en de ecologische randvoorwaarden anderzijds. De snelle economische groei is nodig om jaarlijks zo’n 20 miljoen jobs te creëren (en dus sociale onrust te voorkomen), om de economische onderontwikkeling te overstijgen (in de afgelopen 30 jaar meer dan 600 miljoen mensen uit de extreme armoede gehaald) en om een economische/technologische achterstand t.o.v. het Westen ongedaan te maken. Dat moet gebeuren met relatief weinig middelen: bnp per inwoner nog steeds minder dan een vijfde van het onze, en met het ontbreken van de nodige technologie (die het Westen niet wil leveren). Dat maakt het evenwicht delicaat en precair. Op ecologisch vlak gebeurt in China heel wat. Op een aantal vlakken is het zelfs wereldleider. Ik zeg zeker niet dat de Chinese overheid niet meer zou kunnen doen, maar je moet wel de proporties en de startsituatie zien van waaruit het land dat moet waarmaken. Ik verwijs daarover graag naar het artikel van Frank Willems: ‘Chinezen en de klimaatconferentie in Durban’, http://www.chinasquare.be/dossiers/chinese-en-de-klimaatconferentie-in-durban/. Bronnen over aantal kernwapens: http://laromkarnvapen.slmk.org/ENG/geography.html#NuclearweaponsinRussia; http://en.wikipedia.org/wiki/Nuclear_weapons_states#Five_nuclear_weapons_states_from_the_NPT.

  • door dan op maandag 2 januari 2012

    Ik had het geluk deze materie dagelijks te kunnen opvolgen en voor zover ik kan inschatten is er over pakweg de laatste drie jaar wereldwijd over niks anders meer geschreven dan over de geopolitieke verhoudingen in Azië. Dank zij dit dagelijks opvolgen blijft er een chronologie in je hoofd hangen die maakt dat je geen oorzaken met gevolgen verwart. Dat het US imperialisme, in wedijver met het UK imperialisme, het mooiste bilan kan voorleggen staat buiten kijf. Eveneens staat buiten discussie dat de US ook in Azië maximaal z’n imperialistische belangen wenst na te streven. Alleen wat hierboven beschreven wordt klopt geenszins met de feiten. Gemeenzaam gesteld zou ik zelf alles onder de noemer brengen van; China’s onervarenheid maakte dat de gebraden kippen de US spontaan in de mond vlogen… Of zoals een Chinees academicus het diplomatieker stelde: If the Chinese government is clever, it would do well to think about the reason why the U.S. is suddenly so popular in the region,” said Shi Yinhong, director of the Center on American Studies at the Renmin University in Beijing. “Is it because China has not been good enough when it comes to diplomacy with its neighboring countries?” Zelf val ik gelukkig niet onder de CCP censuur en kan dan ook zonder aarzelen het vraagteken laten vallen. Wat ik mij ervan herinner is een driejarige cursus: “hoe m’n vrienden tot vijanden maken”… Starten we bv. met de Varyag, in 1998 door een privépersoon als schroot van de Oekraïne overgekocht. Toen het na meer dan één jaar door de Bosphorus mocht werd het Turkije als een drijvend casino voorgeschoteld en nu is het het koninginnestuk van de Chinese marine… Uiteraard niks dan opgetogen buurtjes met zo’n drijvend casino in hun voortuintje! De territoriale geschillen met Japan en Zuid-Korea liggen nog vers in het geheugen naar aanleiding van de daarbij horende incidenten, maar die worden zelden tegen een economische achtergrond geplaatst: China heeft de grootste vissersvloot ter wereld, de eigen wateren zijn vrijwel leeggevist en dan wordt er maar bij de buren gevist. In 2011 heeft Z Korea zo alleen al meer dan 500 Chinese visserboten opgeleid… Japan heeft naar aanleiding daarvan z’n defensiestrategie volledig herzien en z’n defensiebudget verhoogd, net zoals ook Z Korea… Dat China een territoriaal geschil heeft met de Filipijnen is correct, maar eveneens met Vietnam, Maleisië, Burnei en Taiwan. En wat er nu plots veranderde was dat China’s “core intrests” zich plots niet langer tot Taiwan, Xinjiang en Tibet beperkten maar zich als een “Ossetong”, via een “9 punten kaart” tot aan de voordeur van Singapore uitstrekken, daarbij Vietnam vrijwel geheel omsluitend… Bijkomende geruststelling is de wetenschap dat voor China “core intrests” een zeer flexibel begrip vormen. Er greep namelijk een openlijke discussie plaats of het nu al dan niet opportuun was nu al de “Ossetong” uit te rollen want China mag z’n “core intrests” pas bekend maken van zodra het deze ook effectief militair kan afdwingen… Het is dan ook geen wonder dat bij mij weten Singapores Lee Kuan Yew de eerste was om de US op te roepen zich niet verder terug te trekken uit Zuidoost Azië… Maar het land met de meeste volharding daarbij is Vietnam. En ze roepen daarbij niet alleen de US ter bescherming maar ook India. Niet opgezet zijn met deze Indisch-Vietnamese samenwerking is één zaak, maar in Vietnamese territoriale wateren een Indisch marine schip enteren dat op staatsbezoek was is van een ander orde… En eigenlijk zouden we in extenso China’s relaties met elk Aziatisch land moeten nagaan en analyseren maar de plaats ontbreekt hier… Makkelijker is terug te vallen op China’s aanpak van de Asean-landen in het algemeen: “Foreign Minister Yang reacted by leaving the meeting for an hour. When he returned, he gave a rambling 30-minute response in which he accused the United States of plotting against China on this issue, seemed to poke fun at Vietnam's socialist credentials and apparently threatened Singapore, according to U.S. and Asian officials in the room. “China is a big country and other countries are small countries, and that's just a fact," he said, staring directly at Singapore's foreign minister, George Yeo, according to several participants at the meeting.” Een schoolvoorbeeld van hoe je je hand overspeelt! En waarom valt China juist nu uit z’n diplomatieke rol; wel omdat het moet vaststellen dat z’n groeiende economische macht hen, in tegenstelling met hetgeen waarop ze rekenden, helemaal geen politieke invloed verschaft in al deze landen… Australië (dat in uitgesproken economische symbiose werkt met China), Singapore maar ook Birma zijn er de meest diverse voorbeelden van… En als de US dan bovendien nog de uitgestoken handen aanvaardt en aangeeft dat ze in Azië zijn om er te blijven slaat de frustratie toe… Namelijk omdat ongemerkt (althans voor de Chinese diplomatie) de US de tafels omgedraaid heeft: waar China vroeger als underdog multilaterale initiatieven tegen de US (en de URSS) stimuleerde werd het verblind door z’n geloof dat hun politieke invloed zich recht evenredig met hun economische groei zou ontwikkelen. Tot China’s verbazing blijkt dit zo niet te zijn en bovendien neemt de US nu in Azië China’s politiek over en moedigt elk multilateraal initiatief aan en toont aan de betrokken landen dat ze erop mogen rekenen dat de US een blijver zal zijn in Azië die hen in geval van nood de nodige ruggesteun kan leveren. Nu kan je daar de oude geijkte anti-US sjablonen op proberen te kleven maar die stroken al lang niet meer met de realiteit… Vandaar dat in eenzelfde artikel zowel warm (US = de supermacht die China volledig omsingelt en achter elke Oeigoer die in Han billen prikt staat) als koud (US is de supermacht die in z’n doodstrijd nog enkel militaire interventies bij elkaar kan rochelen) geblazen wordt. Petroleum zeg je? Wel als je alle US interventies van deze eeuw bekijkt zie je dat Chinese maatschappijen in elk betrokken land al piggybackend een grotere buit binnenslepen dan de Amerikaanse, het nieuwe Lybië inbegrepen naar het zich laat uitschijnen… Maar ook hier is de trend omgekeerd: China sleept nu al 38 % meer olie weg uit het Midden Oosten dan de US en de US plooit zich steeds meer en meer terug op Noordamerikaanse bronnen terwijl China in minder dan 10 jaar de grootste wereldimporteur zal worden. Machtspolitiek, water en voedselbelangen, de Zuidchina Zee omtoveren tot een “Zee van Ochotsk” voor hun nucleaire duikboten lijkt me al realistischer maar tot nu toe argumenteren we daarbij enkel op het niveau van de “internationale relaties” met allerlei nationalistische en geopoltieke beschouwingen en toekomstprojecties. Hoog tijd om, net zoals bij Google Earth, deze “kaart” even te verlaten en naar een ander superieur niveau te gaan, nml. “Satelietbeeld” … Of hier concreet de onderliggende economische belangen. China is het assemblagehuis van de globalisering en heeft daarvoor de toestroom van halfafgewerkte producten uit de Aseanlanden nodig (net zoals het de grondstoffen en de petroleum uit Afrika en het MO nodig heeft). En dan verschijnt een gans ander plaatje: van al de olie waarop China Inc de hand weet te leggen wordt er slechts 6 à 9 % fysiek naar China versleept (rest lucratiever op de wereldmarkt verkocht), een Taiwanese kapitalist mag dan al de grootste werkgever zijn in China, als hij het plan opvat 1 miljoen werknemers door robotten te vervangen wordt hem daarbij geen strobreed in de weg gelegd. Als Chinese bedrijven, op zoek naar winstmaximalisatie, de stijgende loonkosten in China willen ontvluchten, zal de Chinese staat hun transfert naar bv. Indonesië vergemakkelijken http://www.thejakartapost.com/news/2011/08/13/china-%E2%80%98affirms%E2%80%99-plan-relocate-factories-indonesia.html . De Chinese macroeconomische indicatoren zijn er om te bevestigen dat ook in China inzake ongelijkheid, rijkdom en looninkomsten 99 % van de bevolking er bekaaid van af komt om zo de 1% superrijken in deze periode van “krisis” wereldwijd te kunnen spekken. De US auto industrie ligt op apegaaien zegt u? En inderdaad, nemen we het vroegere GMC; in elke land ter wereld, België inbegrepen, bakte GM er niks van en daarbij richtte het zichzelf ten gronde…maar z’n wederopstanding heeft het te danken aan één land; China waar alles wat het doet in goud verandert, net zoals alle luxe automerken wereldwijd grif toegeven dat de Chinese markt de allerbelangrijkste voor hen geworden is, of bij uitbreiding; zoals alle producenten van luxegoederen aangeven dat China nu reeds hun belangrijkste afzetmarkt is of dat het komend jaar zal worden… Krisis zei u? Nee, dank je… Met het kapitalisme gaat het opperbest. Het systeem heeft bewezen soepel genoeg te zijn om met alles en iedereen overweg te kunnen, van feodale tot krijgsheren, van fascisten tot de Chinese kommunistische partij en daarbij de chronische krisissen als een purgeer- en verjongingsmiddel te kunnen gebruiken om heel wat balast(= o.a. werknemers en sociale verworvenheden) over boord te gooien… Het scheelt natuurlijk een slok op een borrel als je in al die landen verzekert bent van de staatsgarantie! Niet de minste nood om daaraan ook maar iets te veranderen, “sociale harmonie” en “happiness” en “stabiliteit” moet heersen, wereldwijd! “There’s class warfare, all right, but it’s my class, the rich class, that’s making war, and we’re winning.” Een citaat van een man (Warren Buffet) die in China verafgood wordt … en die zowel z’n Chinese kleermaker als autoproducent BYD een verdubbelde beurskapitalisatie bezorgde… Waarom vindt ik dit citaat terug in beleggingsblaadjes en niet in de hier opgehemelde alternatieve media?

    • door Gerd op dinsdag 3 januari 2012

      Sommigen ter linkerzijde menen inderdaad nog altijd een " juiste(re)" kant te moeten of kunnen kiezen tussen de geopoliteke antagonisten die elkaar naar kroon steken in hun economische en ecologische roofzucht.

      Het mag nu stilaan duidelijk zijn dat China als fabriek van de wereld de steunpilaar is van het geglobaliseerde groeikapitalisme.

      In het licht van de aanstormende wereldwijde klimaatchaos dreigt een regionale wateroorlog in de Himalaya. De gletsjers en brongebieden van zowat alle grote Aziatische rivieren liggen daar. In dit grensgebied tussen India en China heeft de Volksrepubliek zich ook al weinig diplomatisch getoond wat betreft de controle over deze zoetwatervoorraden. De grote Chinese rivieren zijn zoals bekend herschapen tot open industriële riolen en de deformatie van de natuurlijke waterhuishouding op Chinees grondgebied is megalomane waanzin.

      Er worden nu bijna even veel mensen ziek door de milieuvervuiling in China als er zogezegd uit de armoede werden getrokken. China heeft al twee jaar terug rivaal USA voorbij gestoken als grootste broeikasgasuitstoter. De nachtmerrie van de groene beweging uit de zeventiger jaren voltrekt zich vandaag : alle Chinezen ook een auto. Welke krankzinnige ideoloog in de Chinese KP decreteerde ooit dat de fiets aan de haak moest en vervangen door de vierwielige monsters. Peking bouwt nu zijn zesde of was het zevende ringweg rond de stad.

      Het mag rampzalig genoemd worden dat China het industrialistische en kapitalistische ontwikkelingsmodel heeft gekopiëerd. Niet alleen voor China maar voor de hele wereld.

    • door Wouter Braeckman op vrijdag 6 januari 2012

      Excuseer, maar 'k ben even de draad kwijt. Wat is nu eigenlijk je punt? Maar ik moet je eigenlijk wel gelijk geven op dit punt. Het rauwe kapitalisme, het neo-liberale discours doet het fantastisch. Vergeet gewoon even de klimaatcrisis die altijd maar dichterbij komt (als je nog altijd gelooft dat dit hersenspinsels zijn van enkele geleerden zou ik je willen aanraden ook eens wat andere bronnen na te gaan die niet zo populair zijn), vergeet ook gewoon het financiële debacle waar we nu inzitten. Vergeet ook gewoon de polarisering waar we nu naartoe gaan, of al inzitten, en de sociale onlusten die vroeg of laat gaan komen. Maar voor de rest geef ik je allerminst ongelijk, een fantastisch systeem dat zich overal aan weet aan te passen!

  • door WimD op dinsdag 3 januari 2012

    Zowel het artikel van Lode Vanoost als de reactie van "dan" zijn voor mij oogopeners en bevatten welkome achtergrondinformatie nu ik het boek "De Eeuw van Azië" van Kishore Mahbubani aan het lezen ben.

    Trouwens als iemand ons meer informatie kan geven over Kishore Mahbubani, graag dan (euh ... Wikipedia kan ik zelf wel lezen).

    Hartelijk dank!

    • door Lode Vanoost op dinsdag 3 januari 2012

      Beste,

      Ik beschouw mezelf als een kritisch observator van het Amerikaans buitenlands beleid, absoluut niet als een kenner van China. Ik neem jullie bijkomende commentaar en kritische bermerkingen graag mee voor verdere analyse.

      De auteur Kishore Mahbubani ken ik niet. Ik ben net het boek 'De vette jaren' van Chan Koonchung aan het lezen. Wat vinden jullie daar van?

      • door Katrien op dinsdag 3 januari 2012

        Het boek van Mahbubani is schitterend. De doorsnee boeken die hier verschijnen over China of Azië zijn door een heel sterk Westerse bril geschreven. Mahbubani geeft een heel andere benadering, verfrissend en heel interessant. Een boek dat gelijkaardig van allures is, is dat van Martin Jacques: When China rules the world. Ook een subliem boek. Het boek van Chan Koonchung ken ik niet, maar er is in de Westerse media blijkbaar wel wat rond te doen.

  • door De Prins Marc op woensdag 4 januari 2012

    Misschien kan dit een oplossing zijn, een andere brandstof.

    Sinds 2007 onderzoekt de Engelse firma Cella Energy een soort superbrandstof die weinig tot geen koolwaterstoffen uitstoot, milieuvriendelijk kan geproduceerd worden en kan getankt worden in conventionele verbrandingsmotoren zonder veel aanpassingen. Na drie jaar onderzoek is de firma klaar met de brandstof. Het is waterstof maar in een andere vorm. Zoals u wellicht weet is waterstof alleen op te slaan en te tanks onder hoge druk en onder extreme koeling. Cella Energy heeft dat probleem opgelost, het kan nu gewoon gelijk benzine getankt en opgeslagen worden. En nu komt het: De kostprijs aan de pomp zou tussen 0.25 en 0.30 euro per liter bedragen. Dat samen met de te verwaarlozen uitstoot is te mooi om waar te zijn maar toch is het reeds bevestigd met een patentname door Cella. Wat is nu het probleem: de grote oliemaatschappijen voelen de bui hangen en werken Cella tegen om de brandstof via hun netwerken aan te bieden aan klanten zoals u en ik.

    Ik vind het de moeite om hier ruchtbaarheid rond te maken en zodoende de wereld te laten weten dat deze brandstof bestaat. Een beetje druk op alle grote oliemaatschappijen kan geen kwaad. Daarom vraag ik je om deze mail door te sturen naar al je contactpersonen. Misschien helpt het wel.

    Meer info over deze brandstof vind je op www.cellaenergy.com

    p.s. Het spreekt vanzelf dat deze vinding meteen alle problemen met komende waterstofauto’s oplost want uiteindelijk is dat de definitieve oplossing. Hybrides en oplaadbare elektrische wagens zijn ok maar wel een tussenoplossing. Vriendelijke groeten

  • door boekanier op vrijdag 26 oktober 2012

    Interessant artikel. In Russische en Chinese (mainstream) media wordt echter al langer met verontrusting gewezen op het Amerikaans gekonkelfoes. Niet alleen China wordt omsingeld, maar ook Rusland mag zich zich in deze Amerikaanse tactiek verheugen. De 'politieman van de wereld' blijft zijn rol volop vervullen. Maar, alles welbeschouwd, proberen de VS ook India en Pakistan niet op dergelijke wijze te belagen? Kijk maar naar hun agressieve aanwezigheid in dit deel van de wereld.

Lees alle reacties