Advertentie

maandag 26 december 2011

Luisterpost: De cd-eindlijst van 2011

2011 viel muzikaal nog het best te vergelijken met een caleidoscoop. Er waren enorm veel goede platen, en dat uit héél diverse hoeken. Daarom niet enkel rock en pop, maar evengoed hiphop, wereldmuziek, nieuwe klassiek, soul, elektronica, dance, experimentele muziek… 60 platen die u verdient te horen. De beste op kop.
DeWereldMorgen.be - bon iver beste cd 2011
DeWereldMorgen.be - bon iver beste cd 2011

1. Bon Iver – Bon Iver
Ongetwijfeld de plaat van het jaar: een complete landkaart van de streek van Justin Vernon (alias Bon Iver) wordt een liedjestapijt.

2. Kate Bush –  50 Words For Snow
Om maar te zeggen dat op het eerste zicht seizoengebonden platen dat helemaal niet hoeven te zijn. Wanneer een grote oude dame terugkeert naar de voetlicht, mogen alle aspirantes, kopieën en dilettantes een stapje terug zetten.

3. Josh T. Pearson – Last Of The Country Gentlemen
Soms denk je dat het verleden nooit meer verbeterd kan worden, maar dan is er ineens Josh T. Pearson die een schimmig dronken bestaan als legende inruilde voor een plaat als een shot whisky.

4. Radiohead – The King Of Limbs
Radiohead bracht een cd uit die eerst afgedaan werd als een laatste verkoopstechnische truc, maar wie ernaar luisterde, hoorde één van de allerbeste platen uit hun bestaan. Toegankelijk en toch uiterst inventief. En met achteraf nog een paar digitale bonussen die de plaat enkel maar beter maakten. Ook de enige van de grote groepen die een hand uitstak naar de Occupy-beweging.

5. A Winged Victory For The Sullen - A Winged Victory For The Sullen
Wie op zoek is naar nieuw klassiek of ambient zonder dat het sentimenteel of zweverig is, die kon terecht bij het project van Dustin O’Halloran (bekend van zijn muziek voor Coppola’s Marie Antoinette) en Adam Wiltzie (Stars Of The Lid) terecht. Een must voor liefhebbers van instrumentale droommuziek.

6. Tom Waits – Bad As Me
Een oude prikkeldraad kan nog altijd behoorlijk stekken. Tom Waits zijn elvendertigste plaat was zonder meer een succes en leek op een carrièreoverzicht, maar dan wel eentje met allemaal nieuwe songs.

7. The Caretaker – An Empty Bliss Beyond This World
Experimentele muziek die de luisteraar toch niet onberoerd laat? Wel, hier is dat unicum: de Britse componist James Leyland Kirby gebruikte zijn collectie 78-toerenplaten om via loops en samples er nieuwe nummers uit te construeren. Tedere, maar vaak ook grappige muziek met veel krassen op de ziel.

8. Dolorean – The Unfazed
De americanaplaat van het jaar. Over de zintuiglijke mediocriteit van het bestaan in een klein slaperig stadje.

9. King Creosote & Jon Hopkins – Diamond Mine
Pretentieloos project van de Schotse alt folkzanger en de Britse elektronicamuzikant. Deze samenwerking zat er al jaren aan te komen en straalt al de positieve kwaliteiten van een labour of love uit.

10. Dirty Beaches – Badlands
Zet de Taiwanese Canadees Alex Zhang Hungtai aan de slag en hij kruist cassettecultuur, Nick Cave, fifties rockabillly en Link Wray met eighties cultgroep Suicide. Het resultaat is ongelooflijke verslavende rock noir. Schimmig!

11. Tim Hecker – Ravedeath, 1972
De hoes stelt blijkbaar één of andere performance voor, maar de muziek is synthesizermuziek die als heel moody kan omschreven worden. Dreigend ambient, met flarden orgel. Alle nummers blijken ghostprints van de oorspronkelijke pianocomposities die Hecker later dit jaar als ‘Dropped Pianos’ uitbracht.

12. The Weeknd  -  House Of Balloons
Voor wie dacht dat er in deze tijden geen plaats was voor r’n’b: 2011 was het jaar van de mixtapes (een verschijnsel in de hiphopcultuur waar iemand remixen en nieuwe composities in één mixtape op het net zet) en de drie gratis mixtapes van The Weeknd staken met kop en schouders boven de rest uit. Wolven in schaapsvacht, want niet alleen komen ze uit Canada, ook was het zo dat ze Throbbing Gristle, Beach House en Siouxsie &The Banshees sampelden…

13. Tinariwen – Tassili
Het onlesbare geluid van de woestijn ontwikkelt zich verder, al werd er voornamelijk met akoestische instrumenten gewerkt.

14. The War On Drugs – Slave Ambient
De groep waar Kurt Vile uit komt, bleek zelf nog met een sterkere plaat aan te komen. Binnenkort hier live te zien.

15. Yuck – Yuck
Britse band met een opvallend retrogeluid anno jaren ’90, maar met nog meer sterke liedjes.

16. Amatorski – TBC
Een huwelijk tussen de IJslandse schoonheid Múm en fragiele wereld van Young Marble Giants. En toch van bij ons.

17. Senne Guns – Hoera voor de eleboe
Verrassend mooie en knappe Nederlandstalige plaat van de toetsenman van Tomàn

18. *AR – Wolf Notes
Richard Skelton’s nieuwste project van een adembenemende schoonheid.

19. The Decemberists – The King Is Dead
Een terugkeer naar schitterende songs op een overdonderend directe plaat.

20. Ry Cooder – Pull Up Some Dust And Sit Down
Muzikale archeologie, maar met een felle politieke ondertoon.

21. Fleet Foxes – Helplessness Blues
22. Jozef Van Wissem – The Joy That Never Ends
23. PJ Harvey – Let England Shake
24. Lieven Tavernier – Witzand
25. James Ferraro – Far Side Virtual
26. Wye Oak – Civilian
27. Jamie Woon – Mirrorwriting
28. Nicholas Szczepanik - Please Stop Loving Me
29.  Low – C’Mon
30. Wilco – The Whole Love
31. Drake – Take Care
32. Elbow – Build A Rocket Boys
33. Sandro Perri – Impossible Spaces
34. The Men – Leave Home
35. June Tabor – Ashore
36. Tape - Revelationes
37. Real Estate – Days
38. Fatoumata Diawara – Fatou
39. Washed Out - Within and Without
40. The Bony King Of Nowhere – Eleonore
41. Kurt Vile – Smoke Ring For My Halo
42. British Sea Power – Valhalla Dancehall
43. The Walkabouts – Travels In The Dustland
44. Julianna Barwick - The Magic Place
45. Smith Westerns - Dye It Blonde
46. R.E.M. – Collapse Into Now
47. Bill Callahan – Apocolypse
48. Laura Arkana met Peter Broderick – Lentemuziek
49. James Blake – James Blake
50. The Low Anthem – Smart Flesh
51. Oneohtrix Point Never: Replica
52. Fennesz & Sakamoto – Flumina
53. Stephen Malkmus and The Jicks - Mirror Traffic
54. Destroyer – Kaputt
55. Sunday Bell Ringers – Sunday Bell Ringers
56. Gil Scott Heron & Jamie XX – We’re New Here
57. Arctic Monkeys – Suck It And See
58. David Newlyn – Too Late In The Wrong Rain
59. Dominik Eulberg – Diorama
60. Anna Calvi – Anna Calvi
 

 

Vond u deze bijdrage de moeite waard? Geef ons dan uw fair share.

Klik hier om DeWereldMorgen.be te steunen via overschrijving.

Reageer (Spelregels)

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Reacties

cd eindlijst van 2011

Jammer genoeg geen Van Der Graaf Generator al hebben deze heren op leeftijd een der beste platen van het jaar gemaakt maar helaas onopgemerkt door jullie, ook live spelen ze menig groepje naar huis,ook al hebben die maar een derde van hun leeftijd.Nog andere opvallende afwezigen( tenzij ik niet goed gekeken heb:-) ) zijn Neil Young, dEUS, en Grinderman

Niet in 2010

Beste,
Grinderman bracht geen plaat uit in 2011 en Neil Young slechts een live-album met opnamen uit 1984.
vriendelijke groet,
koen

Neil Young

Het is waar dat er niets nieuws was van de man.....
Maar soms is een alibi toch genoeg ... Le Noise is van 2010, ik weet het, maar dedjue wat is dat mooi... ;-)

En dat dEUS ontbreekt .... vraagt inderdaad een woordje uitleg. Ik vind hun laatste plaat best OK, er staan er in dit lijstje waar ik niet meer dan één keer ga naar luisteren (smaken verschillen hé)... maar die van dEUS heb ik toch al wel 5 keer (legaal) beluisterd: Leve spotify, grooveshark,...

Ik ga heel je lijstje doornemen en laat einde deze week weten wat ik overhoud.
Maar thx voor de lijst en aanvullingen, bemerkingen,....

Muzikaal vond ik 2011 het jaar van Grooveshark, spotify, .... dat is volgens mij een op termijn belangrijker dan Itunes,.... Ik heb dit jaar geen enkel CD gekocht ,... en toch legaal naar het nieuwste geluisterd. Ik betaal wel voor spotify al schakel ik misschien terug over naar Grooveshark... of betaal ik beiden,....

Aanvullen maar

De lijst is samengesteld na talloze luisterbeurten (gebaseerd op alle volledige platen van 2011 die meer dan 10 keer in mijn iTunes gedraaid werden) en dan nog is ze maar een wegwijzer om nieuwe muziek te ontdekken.
Wat dEUS betreft: er was het vreemde verschijnsel dat na de intense beluistering voor de bespreking ik de plaat nog maar weinig gedraaid heb. De cd bleek niet te groeien en naast een paar knappe ook een aantal mindere songs te verbergen. Bovenstaande lijst gaat nu net niet over songs, maar over complete albums.
Maar dan nog: elke aanvulling is welkom en interessant.

...

Ik kan niet zeggen dat ik alle albums op uw lijst beluisterd heb (sommige genres spreken me bijvoorbeeld echt niet aan, van een paar artiesten had ik zelfs nog nooit gehoord) maar de releases die ik herken, staan er alleszins meer dan terecht tussen. Ik mis op het eerste zicht enkel Rustie - Glass Swords en Frank Ocean - Nostalgia / Ultra, u onbekend (wat me zou verbazen) of niet goed genoeg bevonden?

De Laatste Rit

What's up with De Laatste Rit van Raymond van het Groenewoud!!!

the black keys - El Camino

The black keys houden me nu al jaren zoet.

De CD-eindlijst van 2011

Van pensée unique gesproken. Wordt er geen klassieke muziek of jazz meer op CD gezet?

Inderdaad, goed gezien! !

Inderdaad, goed gezien! ! !
Op muziekgebied zijn er serieuze gaten in de informatie die we hier krijgen. Heel spijtig voor een website die pretendeert echt informatief te zijn. Ik wil er nog steeds van uit gaan dat DeWereldMorgen op andere gebieden inderdaad echt informatief is en ik kan alleen maar hopen dat daar ook geen "pensée unique" heerst.

verduidelijken AUB

Voor een pop & rock overzicht vind ik bovenstaand lijstje uitermate STRAF....!!!

Op gebied van wereldmuziek vind ik het overzicht van Benjamin zeer de moeite waard : http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/12/27/radio-mukambo-042

Op gebied van Klassieke muziek moeten we jullie schuldig blijven. Nog niemand gevonden die dat goed beheerst, een vlotte pen heeft en dat voor DeWereldMorgen wil doen.

Jazz zou inderdaad ook meer dan welkom zijn. Iemand die zich geroepen voelt: stuur gerust een paar recensies door naar redactie@Dewereldmorgen.be, we laten je snel weten of je een vaste stek krijgt op de website.

Mij is niet zo duidelijk wat Wim wil zeggen met eenheidsdenken in de muzieksmaak van Koen?
Graag een beetje verduidelijkingen als men grove woorden gebruikt, of moeten we het eerder zien als wat gratuit gebral?

Verduidelijking

Beste,
Voreerst: als ik onderstaande reactie lees waarin klassieke muziek als één genre wordt gezien naast andere genres (in het meervoud) als pop, rock, enz... dan zou ik kunnen vrezen dat dit een dovemansgesprek wordt. Maar laat ik hopen van niet. In de klassiek muziek zelf wemelt het ook van genres en het is dus spijtig dat de klassieke muziek als één enkele genre wordt gezien. Dit is al evenzeer 't geval voor jazz.
Wat het "eenheidsdenken" betreft verrast het me dat dit reeds als een grof woord wordt aanzien. Ik mag ook zelf niet de pluim op mijn hoed steken dit woord als eerste te hebben gebruikt. Ik heb het overgenomen uit de inzending waarop ik gereageerd heb.
Dit terzijde dan.
ik heb dewereldmorgen vanaf het begin een prachtig initiatief gevonden en ik blijf dit ook vinden. Dé waarheid zal ik hier niet vinden, trouwens die bestaat niet. Maar toch vind ik hier veel informatie.
Juist om die reden vind ik het bedroevend dat in de muziekrubriek de klassieke muziek ontbreekt. En hier gebruik ik klassiek in de klassieke zin, namelijk muziek gaande van de vroege middeleeuwen, over Machaut, Ciconia en verder de polyfonie van de 14de tot 16de eeuw, de barok, de klassiek periode, de romantiek, de 20ste eeuwe muziek tot de hedendaagse toe (met Luc Brewaeys, Joachim Brackx om enkele landgenoten te vermelden, en internationaal met bv Dusapin, Ferneyhough, Carter, enz, enz). En besprekingen van festivals hedendaagse muziek hier in ’t land zoals Transit en Ars musica zouden hier ook best kunnen vernoemd worden. Zoals ook een link naar www.oorgetuige.be , een prachtig initiatief van één persoon (even duidelijk: ik heb geen enkele connectie met de persoon achter die webblog).
Waarom vind ik het bedroevend? Omdat, als dewereldmorgen wil staan waarvoor het zegt te staan, het aan zichzelf verplicht is daarover te berichten. Mijn reacties zijn dus geen kritiek maar eerder een aansporing.
Terloops: Jozef Van Wittem’s muziek klassiek noemen laat ik voor rekening van wie dit in een reactie hieronder schrijft. Over smaken valt nu eenmaal niet te discussiëren. Maar ik deel geenszins zijn mening. En het toont duidelijk de misvatting omtrent wat hedendaagse klassieke muziek eigenlijk is (ja, hier ga ik te ver: over smaken ....; sorry).

Tenslotte is het spijtig dat men vanuit de wereldmorgen pas reageert als men meent een grof woord te hebben gelezen. Op mijn vorige reacties (waarvan 2 per e-mail) waarin ik dezelfde vraag naar klassieke muziek formuleerde heb ik - voor zover ik me niet vergis - nooit een reactie gekregen.

Ik hoop dus wat de muziek-berichtgeving betreft ooit dezelfde breeddenkendheid te vinden als deze die ik hier meestal in andere rubrieken vind. Ga eventueel eens bij Klara (of bij Matrix of Resonant of ...) te rade. Misschien kennen zij kandidaten die op het gebied van klassieke muziek (echte dan) en jazz iets zinnigs te vertellen hebben. In jullie plaats zou ik te fier zijn om op dit gebied in gebreke te blijven. Daar is jullie initiatief te goed voor.

Geen pseudoniem

En even nog mijn volledige naam: Wim Daeleman (neen 't is niet goed met een wazige WimD te tekenen!). Ik ben een verwoed liefhebber van klassieke muziek (tot en met de meest hedendaagse en de meest hardleerse vormen toe), al vanaf mijn tienerjaren. Zonder familiale beïnvloeding. Die liefde kwam gewoon vanzelf. Toen mijn kameraden bij de Beatles zweerden was ik weg van Beethoven, Bach, maar ook Boulez en Stockhausen ... Waarom? Niet te verklaren. 't Lag zeker niet aan de genen. Klassieke muziek is mijn zuurstof, mijn leven. 't Is gewoon zo. Ik kan 't ook niet helpen.

cfr. inleiding

Als er al zoveel genres (van folk over hiphop, kleinkunst, pop, rock, avant-garde, americana, Belpop, soul, dubstep, r'n'b, ambient, wereldmuziek, elektronica, dance, country enz...) aan bod komen, dan is de opmerking toch wel bijzonder vlug gemaakt.
Trouwens: de platen van *AR, A Winged Victory For The Sullen, The Caretaker, luitspeler Jozef Van Wissem, Julianna Barwick en Fennesz & Sakamoto komen uit de klassieke afdeling. Ik heb ze daar zelf gekocht.
Wat jazz betreft was het voor mij een jaar met veel genieten van Jimmy Smith, Thelonious Monk, Miles Davis, Brad Mehldau en Bert Joris Quartet 'Only For The Honest'. Dat laatste was deze lijst ook, geen provocatie, maar een eerlijk verslag van luistergenieten.

Eindlijst CDs 2011

Dag Koen, ik ben van bouwjaar '59 maar dat zou geen strafpunten mogen kosten. Erger is dat ik al sinds 1986 niet meer in de Rijke Wereld woon maar enfin sinds 15 jaar maakt het internet dat wel voor een deel goed. Hier dus mijn protest: hoe kan Metals van Feist niet in jouw top 60 raken ? Ik laat het haar onmiddellijk weten zie, leg het haar zelf maar uit... Ik bezoek intussen de 50 van hierboven die ik niet ken. We zijn nooit te jong om te leren.
Bob in Bangkok
PS Oh ik lees net de discussie over genres hieronder. We kunnen een top 200 van alle genres hebben of een top 10 per genre of enz. het doet er niets toe. Ik vind het niet erg dat Koen niet naar alles luistert voor ons. Alleen dat van Feist, dat :-)...

Dag Bob, ik zit met een

Dag Bob,
ik zit met een probleem: ik heb Feist ooit live gezien en dat was buitengewoon fantastisch. En nu het probleem: telkens als ik sinds dat concert een nieuwe plaat van haar beluister zoek ik naar een evenaring of een overtreffen van dat moment. Ik vind het allemaal wel dik oké, maar het raakt me (nog) niet zo diep als dat optreden. Maar ik blijf hopen...

Advertentie