Time Magazine verkoos de demonstrant tot persoon van het jaar. Niet alleen de demonstrant uit het Midden-Oosten of Noord-Afrika, ook de demonstrant in Europa, de VSA of daarbuiten is persoon van het jaar. Het protest in Tunesië en Egypte kreeg navolging in Zuid-Europa waar jongeren ook pleinen bezetten. Het werden de Tahrirs van Europa, en hoewel deze acties lang niet hetzelfde effect hadden als hun Egyptische inspiratiebron lijkt er wel iets te zijn veranderd: de geest is uit de fles.
Deze indignados kregen elders navolging, ook in Griekenland waar al langer mensen op straat komen tegen een besparingsgolf die hun toekomst om zeep lijkt te helpen. Maar de golf is geen eenrichtingsverkeer. De demonstraties in Egypte en Tunesië werden een inspiratiebron voor het Amerikaanse Occupy Wall Street, een beweging die de Europese indignadobeweging nieuw leven wist in te blazen en op elf november ook in Tunesië navolging kreeg.
Time schrijft: "Everywhere this year, people have complained about the failure of traditional leadership and the fecklessness of institutions. Politicians cannot look beyond the next election, and they refuse to make hard choices. That's one reason we did not select an individual this year." Such an individual had er even goed kunnen staan, want deze uitbuiters zijn vandaag niet meer in staat op de oude manier nog te regeren. Sommige politici vallen, andere bereiden de transitie voor, andere nog zitten in diepe crisis.
Laten we vooral niet uit het oog verliezen dat het voor demonstranten geen spelletje is. Het is geen linkse hobby of een uiting van verwaande jongeren, zoals sommige politici wel eens zouden durven beweren. Ongenoegen kan soms heel diep zitten omdat het heel reëel is. Griekenland bijvoorbeeld wordt zo goed als uitgeknepen. Maar kijk ook eens naar Egypte waar demonstranten vandaag nog altijd opgepakt en gemarteld kunnen worden. En vooral Syrië waar duizenden mensen het slachtoffer zijn van militaire repressie.
