Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

Dalrymple: sociale voorzieningen zijn het probleem, niet de oplossing

Psychiater dr. Theodore Dalrymple, met zijn echte naam Anthony Daniels, reeds lang met pensioen, hield recent meerdere publieke optredens in ons land. Hij schrijft ook regelmatig columns in De Standaard. Hij signeerde op de Boekenbeurs zijn nieuwe boek “Door en door verwend” (“Spoiled rotten.The Toxic Cult of Sentimentality”). Frank Vandenbroucke en Paul Krugman gaan niet akkoord.
maandag 14 november 2011

Wie is er zo 'door en door verwend'?

Dat zijn zowel de uitkeringstrekkers, de werklozen, de drugsverslaafden, de misdadigers en de gevangenen als de Afrikanen die ontwikkelingshulp ontvangen: allemaal mensen die tegenwoordig als slachtoffers worden gepamperd, tengevolge van een misplaatste sentimentaliteit. Aldus in een notedop de stelling van Dalrymple.

Een definitie van die 'sentimentaliteit' kon hij niet geven, wèl concrete Britse voorbeelden zoals de werklozen die door de vorige regering-Brown zijn overgeheveld naar de ziekteverzekering (waardoor ze een hogere uitkering krijgen) en het klein aantal straatdieven dat in de gevangenis zit (volgens hem één op honderd).

Ook de toename van echtscheidingen na een recente wetswijziging zit hem hoog, met als gevolg gebroken gezinnen en toename van geweld (volgens hem oorzaak en gevolg). Herhaaldelijk klaagt hij ook het bijna-analfabetisme aan van Britse scholieren, “terwijl de schooldirecteuren actie voeren tegen vermindering van hun pensioen”. (Dalrymple ging zelf al op 56-jarige leeftijd met pensioen zes jaar geleden, zie Wikipedia).

Volgens Bart Sturtewagen die hem interviewde voor De Standaard, stelt zijn boek ons sociaal systeem in vraag. Bart De Wever (N-VA) is zijn grote bewonderaar.

Wat moet er gebeuren?

Na dergelijke aanklachten over ontluisterende toestanden verwacht men ook oplossingen. Dat is Dalrymple/Daniels' sterkste kant niet. 'De problemen moeten erkend worden', zegt hij. 'Er moeten oordelen komen over de moraliteit van allerlei “benefits”, want nu profiteren zij die zich het ergst (the worst) gedragen het meest'.

Donderdagavond in Reyers-Laat (Canvas) werd Dalrymple onaflatend getackled door Rik Torfs die duidelijk door zijn strijd voor christelijke naastenliefde werd gemotiveerd. Wat zou Theodore doen als hij minister was? “De benefits (uitkeringen) beperken in de tijd” (waar hebben we dat nog gehoord? Juist: bij N-VA en Open-VLD).

Maar Torfs drong aan: "De ziekteverzekering beperken in de tijd?!" Bijna liep Dalrymple in die valstrik; tenslotte kon ook hij zijn psychiatrische patiënten niet op korte tijd genezen ...Hij vertelde dus over de schande van de werklozen in ziekenverlof (zie hierboven).

Rik Torfs liet echter niet los en stelde dat er wel degelijk echte zieken bestaan. Goedele Liekens, die ook aan het panel deelnam, kon haar verontwaardiging niet de baas, maar Dalrymple keek er onbewogen naar. Einde van het programma.

Frank Vandenbroucke (VDB) veegt Dalrymple de mantel uit.

Ook op de Boekenbeurs kreeg Dalrymple het zwaar te verduren. Frank VDB had zijn boek gelezen en leverde vlijmscherpe kritiek. 'Dalrymple is simplistisch en mist elk historisch perspectief'. 'Men mag psychiatrische ervaring niet zomaar extrapoleren naar een regeringspolitiek'. 'Om uit oorzaak en gevolg conclusies te trekken over het te volgen beleid, moet men in de tijd vergelijken, en met andere landen en met andere regeringen/maatregelen'.

Daar kent Frank VDB iets van. "Tijdens de regeringen van Margaret Thatcherperiode (de IJzeren Lady) explodeerde de kinderarmoede, het aantal mensen in invaliditeit verdubbelde, echtscheiding, niet-werkende ouders, misdaad piekten. Daarna ging het weer omlaag.

"In Zweden, Nederland, Denemarken neemt de staat een grote verantwoordelijkheid door kinderopvang te organiseren. Hetzelfde onder president Clinton: dankzij meer kinderopvang gingen alleenstaande moeders terug aan het werk. In Groot-Brittannië bestaat er een “onderklasse” die het onderwerp is van veel discussies. Waarom? Zoveel gezinnen waar niemand werk heeft".

Dalrymple antwoordde dat statistieken kunnen gemanipuleerd worden en dat ze dat in Groot-Brittannië ook zijn. Hij kent de realiteit vanuit zijn artsenpraktijk. 'Door sentimentaliteit en misplaatst medelijden voelen de mensen zich niet meer verantwoordelijk'. Opnieuw krijgen we daar een voorbeeld van: 'Bureaucraten weigeren steun aan een MS-patiënt'.

Frank VDB weerlegt: "Ik ben voorstander van verantwoordelijkheid. Maar er moet eerst solidariteit zijn, hulp in nood, zoals bij een verkeersongeval: eerst helpen, ook degene die door het rode licht reed. Eerst de kwetsbaren beschermen, vervolgens beroep doen op hun verantwoordelijkheidsgevoel. Zowel bij individuen als bij politici. Niet alleen fiscale discipline (codewoord voor overheidsbesparingen! FR), maar ook een vooruitzicht van groei en continue investering in opleidingen".

De laatste uitspraak van Dalrymple heb ik opgeschreven: “Nu het geld op is, wordt een desastreuze politiek gevoerd: er wordt bespaard op sociale begroting teneinde de salarissen te handhaven”. ’t Is maar hoe men de wereld ziet. De interviewer stelde geen vragen over het schrappen van arbeidsplaatsen bij herstructureringen, bijvoorbeeld of ‘verantwoordelijkheid’ daarvoor een oplossing zou bieden. Evenmin over belastingsontwijking en dito fraude of wie bijvoorbeeld de overvolle openbare vuilbakken moet ledigen, de zwembaden proper houden, het ereloon betalen van de artsen (Dalrymple vindt die tarieven waarschijnlijk niet overdreven).

Waar is al het geld dan wel naartoe?

Dat vroeg ik aan Europees parlementslid Philippe De Backer (Open-VLD), lid van de Commissie Transport en de Commissie Economische en Monetaire zaken, na de boekvoorstelling “Voor wat hoort wat” van Patrick Janssens. Zijn antwoord: “Men heeft het in de kolenmijnen gestoken in de jaren ’70 en ‘80”. Tja, ’t is maar hoe men de wereld ziet.

Een ander Europees parlementslid Marianne Thyssen (CD&V) denkt er in De Morgen van 12 oktober zo over: “Het probleem is dat de financiële markten geen genoegen nemen met de antwoorden die de politici geven. Voor de beleggers komen die antwoorden too little too late”. Plat op de buik voor de markten en beleggers dus? Wie zijn die markten toch? Thyssen werkt aan een rapport over de Europese harmonisering van de vennootschapsbelasting. “Dat zou een reuzenstap vooruit zijn. Op termijn (let op het woord!) kunnen we dan de winstbelasting gaan harmoniseren”.

Nobelprijswinnaar Paul Krugman weet wèl iets van economie

"De theorie dat de Europese problemen het gevolg zijn van de verzorgingsstaat, klopt niet. Zweden, de verzorgingsstaat bij uitstek, presteert schitterend. Ook vertegenwoordigen de sociale uitgaven in alle huidige probleemlanden een lager percentage van het nationaal inkomen dan in Duitsland, laat staan in Zweden".

"De beslissende factor in de hoge rentevoeten (voor Griekenland, Italië...) is niet het peil van de overheidsschuld, maar het feit dat de regeringen niet kunnen lenen in hun eigen munt, zoals Japan, dat meer schulden heeft dan Italië, of Groot-Brittannië, waar de fiscale vooruitzichten slechter zijn dan die van Spanje'. Binnen de eurozone kunnen regeringen alleen in euro lenen, maar ze kunnen geen geld drukken zoals de VS, UK en Japan wel doen".

“Landen die geprobeerd hebben de crisis met een soberheidsbeleid te bestrijden, kregen het deksel op de neus. Geen enkel land met hoge schuldenlast is erin geslaagd om via besparingen weer in de gratie van de financiële markten te komen. Neem Ierland, het braafste jongetje van de Europese klas, dat draconisch heeft bezuinigd. Het heeft nu een werkloosheid van 14 % terwijl de rente op overheidsobligaties nog altijd méér dan 8 % bedraagt".

De Europese Centrale Bank is een deel van het probleem

Ideologen willen de crisis gebruiken om hun eigen agenda door te drukken. Elke weg naar een oplossing gaat langs een radicale wijziging in het gedrag van de Europese Centrale Bank. Die maakt echter deel uit van het probleem. Haar  statuten verbieden overheden te financieren door geld bij te drukken”. Tot zover Paul Krugman.

John Quiggin, gastprofessor economie aan de Johns Hopkins University denkt er ook zo over: “De mislukking van het Europees financieel systeem is veroorzaakt door de beleidskeuzen van de Europese Centrale Bank onder leiding van (voormalig) voorzitter Trichet”. Krugman is het daar mee eens: “Dit is een klassiek voorbeeld van beleidsidiotie en stupiditeit”.

Prof. Paul De Grauwe: “Budgettaire saneringen tijdens een recessie werken niet. Ze leiden tot een verdere daling van de economische activiteit (...) Het dramatische is dat de Europese Commissie slachtoffer is geworden van het eigen getallenfetisjisme. Het getal 3 is sedert het verdrag van Maastricht verheven tot een wezen met goddelijke kracht” (3% is het maximum begrotingtekort dat regeringen niet mogen overschrijden -nvdr) (...) Het is moeilijk te begrijpen hoe verstandige mensen zichzelf onderwerpen aan zoveel bijgeloof (...) Ik pleit nu al een tijdje voor een actieve rol van de Europese Centrale Bank. Die heeft meer middelen dan alle financiële markten samen. Die instelling wil echter niet handelen omdat ze gelooft in allerlei fantasieën waarvan de meest absurde is dat als ze de paniek onderbreekt, inflatie zal ontstaan” (vandaag in De Morgen).

Economen of ideologen?

Krugman, Quiggin en De Grauwe lijken jammer genoeg roependen in de woestijn. Hebben wij immers niet onze eigen experten: Devos, Vandekloot, Noels, Ven ...? Welke agenda hebben deze ideologen? Luister naar Philippe De Backer, Open-VLD: “Jobverlies na een overname of herstructurering doet de productiviteit stijgen. Uiteindelijk (!) profiteren we daar allemaal van”.

Geduld dus, eerst armer worden, om de hemel te verdienen.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

18 reacties

  • door diane dk op maandag 14 november 2011

    ben net het boek "de shock doctrine" van Naomie Klein aan het lezen de overeenkomsten met de economische crisis (plundering) van Azie 1997-98 en met wat er nu in Europa gebeurt zijn angstaanjagend

  • door Jos Wouters op maandag 14 november 2011

    Ik heb je verslag gelezen en het geeft goed weer wat Dalrymple denkt ... op de boekenbeurs ook het gesprek gevolgd tussen beide heren en de stand na afloop was 0-1 en KO voor Frank Vandenbroucke. Ik heb zelden iemand zoveel gemeenplaatsen weten naar voor brengen als Dalrymple, die hij dan niet kan ondersteunen met cijfers die er toe doen, Het is heel erg dat iemand van zijn (klein) kaliber als de nieuwe Messias van het sociale beleid wordt gezien. Simplisme is de wereld nog niet uit ... er is nog veel werk om een goed en genuanceerd sociaal beleid op poten te zetten, zeker in deze crisistijden !

  • door L.M.J. op maandag 14 november 2011

    Dat werkzoekenden, uitkeringsgerechtigden en zieken, drugsverslaafden zijn ook zieken, - in mijn ogen dan toch - gelijkgesteld worden met criminelen / misdadigers gaat volgens mij te ver ! Dit is de druppel die de emmer doet overlopen ! Dit is een inbreuk op het privé-leven, de reputatie of de eer van personen, belediging, kwaadwillige ruchtbaarmaking.

  • door the dominator op maandag 14 november 2011

    tja je moet goed "zot" zijn deze persoon te geloven ....... jammer is wel dat de heren in brussel deze man zijn woorden met kwijlende open mond slikken .....maar dat is nu eenmaal de weg van het kapitalisme.... de weg van over lijken te lopen met hoge laarzen ....wie weet worden ze na het slachtveld wat slimmer, zou de optimist in ons zeggen ...vrees er wel voor :-{

  • door David op maandag 14 november 2011

    Tragisch dat Dalrymple sociale voorzieningen bekritiseert terwijl ze net ontstaan zijn om de maatschappelijke ellende te bestrijden. Historisch perspectief is idd op zijn plaats. Dank u Frank VDB. Ik zou graag weten wat de lange termijn effecten zijn bij de cliënten van Dalrymple. Hoeveel zijn er nu op 'het rechte pad'? Vroeger waren de 'bootcamps' een populaire item om misdadigers terug discipline aan te brengen. Het bleef werken tot ze het kamp verlieten. Hij zal zijn claims nooit statistisch kunnen staven. Wilkinson en Pickett hebben in 'the spirit level' met wetenschappelijke data kunnen aantonen dat net het omgekeerde waar is: Betere herverdeling (o.a. door sociale voorzieningen) leidt tot minder misdaad, meer sociale mobiliteit, betere studieresultaten, minder tienerzwangerschappen, etc. dus meer 'verantwoordelijk gedrag'

    • door Le grand guignol op dinsdag 15 november 2011

      Zowel Dalrymple als De Wever gebruiken dezelfde manier van argumenteren - eigenlijk is het niet argumenteren omdat ze, bewust, elke vorm van debat uitsluiten en het debat herleiden tot een stellingenoorlog op basis van gemeenplaatsen en onverzettelijkheid. Hirschman (1991) heeft een dergelijk reactionair discours, i.e., 'rhetoric of reaction', uitvoerig beschreven aan de hand van drie theses: (1) de perversiteitsthesis, (2) de nutteloosheidsthesis, (3) de gevaarthesis. (1) en (3) worden veelvuldig gebruikt door Dalrymple & Co:

      (1) de perversiteitsthesis veronderstelt dat elke doelgerichte ingreep om knelpunten op politiek, sociaal en economisch vlak aan te pakken er in wezen voor zorgt dat de toestand die men wenst te remediëren alleen maar verergert (bv. werkloosheidssteun maakt mensen afhankelijk en zorgt ervoor dat mensen zich in hun verwende situatie gaan nestelen en daarom moet de werkloosheid wegvallen of beperkt worden in de tijd), (2) de nutteloosheidsthesis veronderstelt dat alle sociale maatregelen die genomen worden slechts een druppel op een hete plaat zijn en geen werkelijke bijdrage leveren. (bv. Voka verzet zich tegen de kindpremie want die is ontoereikend en kost ontzettend veel geld), (3) de gevaarthesis veronderstelt dat de kost voor het veranderen of het in stand houden van een welbepaald systeem veel te hoog is en de huidige situatie in gevaar brengt (bv. we moeten de sociale zekerheid, het indexmechanisme, de werkloosheid,... hervormen willen we in de toekomst onze welvaart kunnen behouden en/of veilig stellen - overigens, het ganse neoliberale discours maakt gebruik van de gevaarthesis: bv. opleggen van besparingsmaatregelen om de welvaart te (kunnen blijven) behouden).

      Aan de hand van dergelijke gemeenplaatsen kan men niet tot een constructief debat en een vergelijk komen zonder naar de feiten te verwijzen. Het discours van Dalrymple en De Wever moet dus - zoals dat in een volwassen discussie hoort te zijn - ontkracht worden aan de hand van feiten en cijfermateriaal (niet moeilijk dat Dalrymple schermt met het verwijt dat de Britse cijfers gemanipuleerd zijn!).

      Naar De Wever toe kan men bijvoorbeeld verwijzen naar de studie van Nicaise (2001) die het activeringsbeleid in 13 Europese landen heeft onderzocht en tot de conclusie kwam dat het beperken van de werkloosheid in de tijd, alsook de degressiviteit van de werkloosheidsuitkering, in wezen de sociale ongelijkheid en armoede vergroot terwijl een hogere werkloosheidsuitkering ervoor zorgt dat werklozen sneller werk vinden en het werkloosheidscijfer afneemt.

      * Hirschman, A.O. (1991). The rhetoric of reaction: Perversity, futility, jeopardy. Cambridge, US: The Belknap Press of Harvard University Press. (isbn: 9780674768680) [ http://www.hup.harvard.edu/catalog.php?isbn=9780674768680 ] * Nicaise, I. (2001). De actieve welvaartsstaat en de werkers van het elfde uur. Arbeid als antwoord op sociale uitsluiting. Antwerpen, B: Standaard Uitgeverij. (isbn: 9034112977) http://hiva.kuleuven.be/nl/publicaties/publicatie_detail.php?id=1802 * Nicaise, I. (2001). De actieve welvaartsstaat en de werkers van het elfde uur. Een internationale vergelijking van grootschalige herintegratieprogramma’s voor langdurig werklozen en bijstandscliënten. Over.Werk, Tijdschrift van het Steunpunt Werkgelegenheid-Arbeid-Vorming, (1-2),19-28. https://perswww.kuleuven.be/~u0014508/articles/Actieve_welvaartsstaat_el...

      • door froels op dinsdag 15 november 2011

        Alweer geweldige info, zeker de studies van Nicaise (die ook over "de School der ongelijkheid" schreef).

        • door Le grand guignol op dinsdag 15 november 2011

          Zoals iemand in een reactie op een ander artikel schreef (cf. Dré Wolput: De burger-Baas), is het toch wel frappant dat die studie(s) van Nicaise nog nooit in de media werden aangehaald of toegelicht. De resultaten lopen dan ook niet in lijn met het neoliberale 'workfare'-beleid dat politici willen doorvoeren. Eigenlijk adviseert Nicaise net het tegenovergestelde: een 'integratie-benadering' waarbij bovenop de uitkering een aantal sociale rechten - in plaats van plichten (cf. 'Voor wat, hoort wat') - worden toegekend.

  • door Richard op maandag 14 november 2011

    Kan iemand mij de redenering achter de bewering van Philippe De Backer uitleggen? De lonen stijgen toch al decennia lang niet meer met de productiviteit, dus hoe zou dat dan tot meer welvaart moeten leiden?

    • door Vic Van Kerrebroeck op maandag 14 november 2011

      De lonen in ons land zijn wel degelijk mee met de productiviteit gestegen de afgelopen jaren. Zelfs iets meer dan die stijging door onder meer de indexeringsmechanismen. Daar is op zich uiteraard niets mis mee. Waar wel iets mis mee is, is de redenering van De Backer. Enkel focussen op productiviteit zonder oog te hebben voor werkgelegenheid heeft nefaste effecten. Zelfs de Wet op het Concurrentievermogen uit 1996 houdt hier rekening mee omdat bij de vergelijking van de loonkosten van de buurlanden rekening dient te worden gehouden met de loonkost per uur. En dus niet enkel met de geleverde output versus de betaalde loonkosten. De Europese loonnorm die er nu aankomt, doet dit evenwel niet. Een heel gevaarlijke evolutie me dunkt en zeker geen garantie zoals De Backer het voorstelt op meer welvaart voor iedereen. Neen, vooral meer garantie op een verhoging van winsten en dividenden van bedrijven die profiteren van verhoogde productiviteit ten nadele van jobs/arbeidsvolume.

      • door Richard op dinsdag 15 november 2011

        Dus als ik het goed begrijp heeft Duitsland een hogere productiviteit tegen een lagere totale loonkost? maar als we naar de uurlonen kijken, liggen die ongeveer op het zelfde niveau tussen beide landen waardoor er geen strikte toepassing van de wet op concurrentievermogen kan plaatsvinden? Begreep je uitleg niet helemaal. En een hogere productiviteit levert toch een hogere bedrijfswinst op, wat leidt tot meer belastingontvangsten en tot meer ruimte voor sociale investeringen? Of is dat maar een fictie?

        • door Vic op dinsdag 15 november 2011

          Wat uw eerste vraag betreft: ja, in Duitsland zijn de loonkosten per eenheid product (technisch gesproken) minder dan in België (door oa een stagnatie tot zelfs daling na 2004). Wat uw tweede vraag betreft: uurlonen zijn in se vergelijkbaar (uiteraard afhankelijk van sector tot sector alsook van regio tot regio) maar de totale uurloonkosten voor de werkgevers zijn gemiddeld gezien de afgelopen jaren minder gestegen dan oa in België (maar ook in vergelijking met Frankrijk en Nederland). Door het grote gewicht van Duitsland knipperen dus de alarmlichten van de concurrentiewet met alle gevolgen vandien (zie laatste loonnorm KB). De Duitse loondumingspolitiek raakt dus rechtstreeks via de loonnormering ons land. Uw laatste bemerking: idealiter zou dit zo moeten zijn, ja. Of dit zo effectief is, hangt uiteraard van diverse factoren af (oa van de gevoerde fiscale politiek). Voor een goed begrip, ik denk dat er weinig mensen (ook ik niet) tegen een hogere productiviteit zijn maar dan wel op basis van een doordacht beleid en garanties voor welvaartsvastheid van alle lagen van de bevolking (ook de minder productieven dus).

  • door barth op dinsdag 15 november 2011

    Een cartoonvijand die enkel wil provoceren. En een fundamentalistenclub die maar al te graag geprovoceerd wil worden. Natuurlijke bondgenoten.

  • door Helene P op dinsdag 15 november 2011

    @Frank, 'Grand Guignol' en andere kenners: Vooraf sorry als ik naïef ben... Als ik het goed herinner, deed President Roosevelt vnl 3 dingen om de grote crisis van de jaren 1930 - met succes - onder de knie te krijgen: 1. 95% (jawel!) belasting op speculatieve beursverhandelingen 2. hij haalde de beleggingszaken - beurs enz - weg bij de banken 3. hij creëerde miljoenen jobs dmv investering van de Staat in grote publieke werken Is dat juist? Jullie kunnen daar vast veel meer over zeggen. Maar waarom hoort men dan nu niets over dit soort maatregelen die een groot succes bleken? Zouden die niet op z'n minst in het debat betrokken moeten worden?

    (Vraagje: belastte Roosevelt alle beursverhandelingen of hoe scheidde hij de speculatieve van de normale?)

  • door Helene P op dinsdag 15 november 2011

    Ja, en Frank, hartelijk dank voor dit zeer leerrijk artikel! (zoals zo vaak...)

  • door Helene P op dinsdag 15 november 2011

    Het hoort misschien niet helemaal bij dit onderwerp, maar ik kan iedereen aanraden om op zondagavond op France 5 de ongelooflijke documentaire te zien over Clearstream oftewel manipulatie van het marktmechanisme. Of video hier (google Clearstream en France5, krijg de url niet door de spamfilter van DWM, vreemd) Je krijgt daar te zien dat lang niet alleen 'vergiftige producten" het probleem zijn, maar hoe de hele 'markt' wordt 'verneukt', dwz grondig gemanipuleerd door geheime bankrekeningen, vuil geld van velerlei bronnen, massale fiscale fraude (miljarden) en zowat alles wat enige 'transparentie' tot een obscene grap maakt. En dat doen niet alleen financiële manitoes, traders en doordedaagse speculanten, ook politici, partijen en god weet wie nog meer spelen er vrolijk in mee. Zeer leerrijk (ook al moet je het ws meerdere keren zien om alles te begrijpen) en vooral angstwekkend, want rechters snappen er bijv. blijkbaar ook niet veel van.

  • door jan willems op woensdag 16 november 2011

    "Ik voel mij zeer ongemakkelijk bij de manier waarop D. zijn standpunten verdedigt. Het is niet zo moeilijk om een overtuigend relaas te geven van enkele zeer spectaculaire gevallen om vervolgens een liberale intellectueel op te voeren die een overduidelijk simplistisch standpunt verdedigt, dit standpunt vervolgens belachelijk te maken om uiteindelijk te besluiten dat het eigen, even simplistisch standpunt het enig redelijke is."

    Dit is een citaatje uit het boek 'Bedrogen door de elite? Kritische beschouwingen bij Theodore Dalrymples cultuuranalyse' (Pelckmans, 2008) onder redactie van Jelle Zeedijk en Paulus Van Bortel. Ook Vlaamse publicisten zijn present, hoor.

    Ik stel, niet eens tot mijn verbazing, gelijkenissen vast met Bart De Wever. Slim? Zoals Immanuel Kant het stelde: "Domheid is een gebrek aan verstand, domheid is een gebrek aan beoordelingsvermogen. En je komt het vooral tegen wanneer mensen hun theorieën voor werkelijkheid houden."

  • door eno de strandzanger op vrijdag 18 november 2011

    Een vat vol clichés: Gelukkig zijn er verstandiger mensen die daar hun tijd willen insteken (om die te weerleggen)

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties