Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Arco in Dexia of het verhaal van het bedrogen vertrouwen

De recente gebeurtenissen bij Dexia en de feitelijke rol daarin van Arco, zorgen voor heel wat ongenoegen en verbittering bij talrijke militanten en leden van de christelijke arbeidersbeweging. Sommigen trekken hieruit de les dat het ACW opnieuw een zuivere coöperatieve spaarbank moet oprichten.
maandag 31 oktober 2011

"Crash van de goede huisvader. Het fiasco van Dexia heeft nare gevolgen voor heel wat kleine privébeleggers." (De Standaard, 11 oktober 2011). De verhalen van mensen die hun beperkt appeltje voor de dorst in aandelen belegden en het nu in rook zien opgaan, zijn schrijnend.

Het gaat nog niet altijd over 'echte aandelen', naamloze waardepapieren die op de beurs verhandeld worden. Zelfs mensen die kozen voor aandelen in een coöperatie zoals Arco vrezen het allerergste voor hun financiële toekomst. Deze aandelen zijn op naam, worden niet op de beurs verhandeld en hebben een vaste prijs.

Had het anders gekund? Ja, indien we de lessen uit het verleden hadden onthouden. Lessen die de crisis van vandaag met schade en schande opnieuw in herinnering brengt.

Eerste les

De scheiding tussen spaarbank en zakenbank is een absolute prioriteit om in de toekomst dergelijke situatie te voorkomen. Met spaargelden, die op korte termijn opvraagbaar zijn, langlopende risicoprojecten financieren, is om problemen vragen. Dit leerde ons reeds de crisis van de jaren dertig. Om de problemen van toen in de toekomst te vermijden, had de overheid een reglementering opgesteld die een strikt onderscheid maakte tussen spaarbanken en zakenbanken.

Helaas begon vanaf de jaren zeventig de herinnering aan de grote crisis te vervagen en werden stap voor stap de maatregelen die toen werden genomen, o.a. de scheiding tussen spaarbank en zakenbank, ongedaan gemaakt. De gevolgen laten zich tot op vandaag voelen.

De noodzaak van de scheiding is algemeen doorgedrongen. De vraag is: hoe lang duurt het nog eer de overheid deze stelregel omzet in concrete regelgeving? Zal de genationaliseerde Dexia Bank België hieraan beantwoorden? Zal er genoeg politieke druk zijn om van die bank een echte spaarbank te maken en te behouden? Zal het opnieuw een privébank worden als ze opnieuw uitzicht krijgt op grote winsten of zal ze haar publiek karakter behouden?

Tweede les

Het volkskapitalisme loopt faliekant af voor de kleine spaarder. Met volkskapitalisme bedoelen we het algemeen verspreid raken van het aandelenbezit en grote groepen van de bevolking die zich aan het spel op de beurs wagen of er afhankelijk van worden.

De periode tussen de twee wereldoorlogen en nu weer de recente gebeurtenissen hebben ons geleerd dat dit faliekant afloopt voor de kleine spaarder. De krantenkoppen zoals hierboven aangehaald, liegen er niet om.

Het aandelenbezit is in ons land gepromoot o.a. via de maatregelen ten gunste van het pensioensparen. De maatregelen en de daarbij behorende fiscale stimuli werden voorgesteld als een win-winsituatie voor de spaarders, de economie en de overheid. Op basis van het huidige gebeuren is er zeker van ‘winst' voor de spaarders en de overheid geen sprake. Integendeel.
Nog afgezien van de gevolgen van de crisis op het pensioensparen, kunnen we stellen dat de kleine spaarder en de overheid de grote verliezers zijn.

Het volkskapitalisme mondt uiteindelijk voor 'het  gewone volk'  uit in een catastrofe en is zeker geen taak van de overheid dit te  stimuleren.

Derde les

Er is voor de christelijke arbeidersbeweging geen ander alternatief dan terugkeren naar een echte coöperatieve spaarbank.
Het was geen goede beslissing om Bacob, de coöperatieve bank van de christelijke arbeidersbeweging (CAB), te laten opgaan in Dexia.

Arco, een coöperatie van de CAB, was een belangrijke aandeelhouder van Bacob. Na het opgaan van Bacob in Dexia, werd Arco een van de grootste aandeelhouders van Dexia. De tol die de CAB  en de coöperateurs nu betalen, is omvangrijk, zelfs nadat  de schade door maatregelen van de overheid werd ingeperkt.

De relatie tussen de spaarders, de coöperateurs en de oorspronkelijke bank (BAC, later Bacob) steunde op vertrouwen. Vertrouwen dat de bank enkel stappen zet die het best zijn voor de spaarders en de coöperateurs. Vertrouwen dat de bank niet streeft naar het maximaliseren van haar winst ten koste van de spaarders en coöperateurs.

Vertrouwen dat de politiek gevolgd door de bank in overeenstemming is met de doelstellingen van de CAB. Door het samengaan met Dexia en het huidige gebeuren ervaren de spaarders dat dit vertrouwen ten onrechte was. Een streven naar steeds grotere omvang en een hogere winst, zelfs met twijfelachtige praktijken, heeft het gehaald op de belangen van de spaarders en coöperateurs. Zij krijgen nu de klappen.

Eerder bleek ook al dat de gevoerde beleid niet overeenstemde met de doelstellingen van de CAB. Dat beleid lokte in de beweging veel reacties uit. Denk aan het beleid ten opzichte van de problematiek Israël-Palestina of de praktijk van de hoge bonussen.

Arco als grote aandeelhouder bleek niet in staat om dat beleid te beïnvloeden of te veranderen.

Vele spaarders en coöperateurs voelen zich vandaag bedrogen in hun vertrouwen dat ze hadden in 'de bank van de beweging'. Zal dit ook geen weerslag hebben op het vertrouwen in de CAB? Het imago van die CAB  krijgt bij het grote publiek ook nog een deuk door de gevraagde bescherming voor de coöperatieve aandelen. Het wekt de indruk van een 'speciale' behandeling, verkregen dankzij de juiste politieke connecties. Een indruk die door sommigen maar al te graag wordt versterkt.

Het had ook anders gekund

VDK, een typische spaarbank, bewijst dat het anders kan. VDK heeft haar thuisbasis in Gent en is eveneens sterk verbonden met de CAB. In Oost-Vlaanderen speelde VDK de rol die BAC in de rest van Vlaanderen vervulde. Ze had als werkterrein Oost- en West-Vlaanderen en breidt nu uit naar Antwerpen en Vlaams-Brabant.

VDK weigerde destijds om met Bacob de overstap naar Dexia te maken. Hun spaarders en coöperateurs ontsnappen daarom nu aan de situatie waarin Arco zich bevindt. Er is voor de beweging geen ander alternatief dan terug te keren naar een echte coöperatieve spaarbank. Zo een bank is leefbaar.

Hernieuwde belangstelling voor coöperaties

Toont de ervaring met Dexia ook niet aan dat een coöperatie bij de keuze van zijn partners, meer aandacht moet besteden aan de doelstellingen van die partners en aan de mate waarin de coöperatie die doelstellingen kan beïnvloeden? Om zich te engageren is het niet voldoende dat de winsten verdeeld worden over goede doelen of projecten.

Het samengaan met partners die streven naar voortdurende uitbreiding en steeds hogere winsten hypothekeert de eigen doelstellingen van de coöperatie. Op dit ogenblik is er binnen de CAB een hernieuwde belangstelling voor coöperaties. De ervaring met Dexia kan nuttige lessen inhouden voor de keuze van de partners waarmee de coöperatie wil samenwerken of zich verbinden.

Tuur Vanempten, Omer Mommaerts, Jef Mariën

Tuur Vanempten, Omer Mommaerts en Jef Mariën zijn actieve leden van 'Beweging', een stroming binnen de christelijke arbeidersbeweging (CAB) die pleit voor radicale verandering. 

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

24 reacties

  • door willy verbeek op maandag 31 oktober 2011

    Schitterende verwoording van het ongenoegen.

  • door Dre Wolput op maandag 31 oktober 2011

    Helemaal juist. Ondertussen blijft het ACW en ARCO 'gebrekkige communicatie' voeren in deze zaak. Ook even mijn blog van 12 oktober ll. in herinnering brengen. Ik werd toen nog als een 'nestbevuiler' beschouwd... http://www.dewereldmorgen.be/blogs/dre-wolput/2011/10/12/acw-en-arco-pijnlijk-bedrog

    • door Jef Mariën op maandag 31 oktober 2011

      Dré, ere wie eer toekomt. Je was vrijwel de eerste om je ongenoegen over de gang van zaken in het publiek aan te kaarten. Hopelijk neemt het ongenoegen toe in brede lagen van de christelijke arbeidersbeweging. Laten we er dus samen aan werken om de fouten uit het verleden ongedaan te maken en voluit voor een echte coöperatieve bank te gaan.

      • door Dre Wolput op maandag 31 oktober 2011

        Volledig akkoord. Een nieuwe en echte coöperatieve bank is nog het enige perspectief wat voor de kleine spaarder soelaas kan brengen. Mijn steun heb je, samen met de spaarcentjes die ik kan inbrengen. Hoever staat het initiatief waar (ondermeer) Dirk Barrez mee bezig is?

        • door Jef Mariën op maandag 31 oktober 2011

          Ik denk dat Dirk Barrez serieus aan de weg timmert. De vraag is evenwel hoe ernstig men dat in het ACW overweegt. We vragen ons bezorgd af of bepaalde kringen in het ACW wel bereid zijn om de nodige lessen te trekken uit wat gebeurd is. Het is daarom belangrijk dat het ongenoegen dat er nu leeft wordt omgezet in een sterke stroming die de leiding onder druk zet.

          • door Vanglabeke Noël op woensdag 2 november 2011

            Denk dat het huwelijk tussen ACW top en de CD&V in pure katholieke traditie zal blijven bestaan tot ter dood .Jammer voor alle gewone mensen wiens belangen door dat huwelijk nog nooit op een behoorlijke manier werden verdedigd en ook nooit zullen verdedigd worden .Ik ontplof als iemand zoals J.L Dehaene steevast een man van het ACW genoemd wordt . J.L Dehaene net als zijn voorganger W . Martens ook een zogenaamde ACWer en net als Martens man van een ellenlange reeks asociale maatregelen .Beiden verantwoordelijk voor een stijgende kloof tussen rijk en arm . Remember ,anno 2011, 88. 000 euromiljonairs en 1,5 miljoen mensen onder de armoedegrens .En dan staat diene Dehaene op Club Brugge naar het voetbal te kijken met een pet op tussen het zogenaamde gewone volk .Ze moesten hem met pek en veren naar de loges verjagen waar hij beter op zijn plaats is .

  • door Jeff op maandag 31 oktober 2011

    Men verzwijgt graag dat bij de fusie Bacob virtueel failliet was en geen bekwaam personeel meer had sinds hun vorige fusie omdat die mensen al gevlucht waren. Bacob was de door de katholieke zuil opgedrongen molensteen rond de nek van Dexia. Arco heeft gewoon uitstel van executie gekregen door de toenmalige draagkracht van Dexia en dat had kunnen lukken als zij het origineel Dexiapersoneel hadden gesteund ipv het onkundige Bacobpersoneel.

    • door A. Vanempten op dinsdag 1 november 2011

      Graag had ik over deze stelling meer informatie gekregen. Kan je me hierover documentatie bezrogen? Dank

      • door Jeff op dinsdag 1 november 2011

        Die informatie ga je overal kunnen bekomen behalve bij het ACV.

        • door christophe op dinsdag 1 november 2011

          Die anonieme beschuldigingen van jou die je dan ook nog eens niet weet te staven, zouden eigenlijk gewoon gewist moeten worden.

        • door Dre Wolput op dinsdag 1 november 2011

          Ik ben persoonlijk erg gekant tegen anonieme reacties. Soms kan er een gegronde reden zijn waarom iemand toch anoniem wenst te reageren. De beslissing darover komt een redactie toe. Anonieme reacties zoals deze van 'Jeff' -wie of wat hij ook mag zijn- waarbij gratuite beschuldigingen worden geuit die hij niet wil/kan staven maken een eerlijk en objectief debat onmogelijk. Dergelijke reacties hebben ook géén enkele meerwaarde in dit debat, integendeel zelfs. Verder stel ik voor dat de schrijvers van dit artikel, namens Beweging CAB een modelbrief ontwerpen, waarmee we zoveel mogelijk militanten en vrijgestelden van het ACW en de deelorganisties, kunnen verzoeken ook hun ongenoegen te uiten èn meteen de leiding van het ACW onder druk zetten om het 'geweer dringend van schouder' te veranderen. Te beginnen met volledige en eerlijke informatie. Het ACW MOET meewerken aan de oprichting van een coöperatieve spaar/bank. Dat kan niet moeilijk zijn. Ze moeten enkel teruggrijpen naar de wortels van het vroegere BAC. De Belgische Arbeiders Coöperatie!!

          • door Jef Mariën op dinsdag 1 november 2011

            Dré, je brengt ons op een idee. Dat gaan we echt eens van dichterbij bekijken.

          • door Jeff op dinsdag 1 november 2011

            Natuurlijk wil ik anoniem blijven, ik heb ondertussen wel geleerd hoe driest de lange arm van het ACW tewerk gaat.

        • door K. Verhaevert op woensdag 2 november 2011

          Wat heeft (de vakbond) ACV hier nu weer mee te maken?

        • door Vanglabeke Noël op woensdag 2 november 2011

          op mijn gemeente is het voor mij dan toch bekwame personeel van Bacob gewoon op post gebleven bij Dexia .

    • door raf verbeke op dinsdag 1 november 2011

      Ja natuurlijk waren de coöperatieven van de christelijke arbeidersbeweging al voor de oprichting van DEXIA¨virtueel failliet. Natuurlijk door oa slecht beheer. Maar de kern van de zaak is dat deze vorm van economische democratie niet gezien werd als alternatief voor het systeem of als hefboom voor emancipatie. Het ging net als bij de socialistische cooperatieven die in de jaren ' 30 hun ondergang meemaakten , niet m economische democratie en economische onafhankelijkheid van de werkende bevolking, maar om integratie in de raderwerken van kapitaal en de macht. In die zin bevestigt uw opmerking het bovenstaand artikel

    • door tom op woensdag 2 november 2011

      Jeff schrijft: "en dat had kunnen lukken als zij het origineel Dexiapersoneel hadden gesteund ipv het onkundige Bacobpersoneel."

      WAT had kunnen lukken met Dexia-mensen, dat niet gelukt is met Bacop-mensen? Een bank recht houden?? Hoeveel hadden die 'slechte' Bacop-mensen dan nog te zeggen na de fusie? Wat heeft het bestuur van Dexia slechter gedaan dan de Fortissen van deze wereld?

  • door raf verbeke op dinsdag 1 november 2011

    Een raadslid die in 1996 tegen de oprichting van DEXIA stemde start procedure tot volksraadpleging over een volksbank in haar gemeente: http://www.lavenir.net/article/detail.aspx?articleid=DMF20111024_00064642

    • door Jef Mariën op dinsdag 1 november 2011

      In het nummer 104 van Beweging (november 2008) schreven we he artikel 'Het ACW en de crisis: de haan feeft driemaal gekraaid' (http://www.bewegingcab.be). Daar werd de spanning bloot gelegd tussen de integratie in het kapitalistisch systeem en de verdomde plicht van een sociale beweging zoals het ACW om op die economische ordening te wegen, er greep op te krijgen en alternatieven te ontwikkelen die perspectief bieden aan een menselijke samenleving. We maakten toen dankbaar gebruiik van de stellingen van Dirk Barrez maar ook van Didier Verbruggen (De uitverkoop van het ACW. Een verhaal van geld en idealen, Roularta, 264 p.). Na alles wat er gebeurd is, moet de discussie hier over in de (christelijke) arbeidersbeweging opgvoerd worden. De tijd dringt.

  • door D. Debrayeer op woensdag 2 november 2011

    In groep huilen is het sterkste wapen van het ACW. De huidige situatie dwingt hen om zich voor te doen als slachtoffer zonder er natuurlijk bij te vertellen dat ze slachtoffer zijn van zichzelf. Het ACW is gewoon een vehikel om een select clubje schandalig rijk te maken zoals bv de Dehaenes.

  • door rikke op woensdag 2 november 2011

    Zolang jullie blijven vasthouden aan het "katholieke gouden kalf"princiepe, zullen de Jean Lucken blijven profiteren van jullie goedgelovigheid. Da's nu eenmaal de prijs van jullie keuze, klassensamenwerking. Vlaamse 'tsjeven wordt wakker! Dan zal eindelijk het rechtse fermettenegoïsme in ons zakdoekengewest een antwoord krijgen. Bartje friet werd godverdomme groot gemaakt in jullie naam.

    • door Raymond Vanderlooy op donderdag 3 november 2011

      Zolang jij blijt vasthouden aan de Vlaamse 'tsjeven, zal er ook niets veranderen. B

      • door Raymond Vanderlooy op donderdag 3 november 2011

        Zolang jij bljft vasthouden aan de Vlaamse 'tsjeven zal er ook niets veranderen. Bartje friet werd alleszins niet door mij groot gemaakt en dat is ook niet waar we naar streven.Zolang er niet een rechtvaardige herverdeling komt van de opbrengst van de werkende klasse, zal er niets veranderen. Daarvoor moeten we zeker niet zijn bij het rechtse ideeëngoed van de huidige politieke klasse. Er is maar één oplossing mogelijk en dat is de keuze voor een socialistisch alternatief. Dat is er, maar we moeten de keuze durven maken, namelijk de PVDA. De keuzes die zij maken "Het is hun crisis, doe hen betalen. Speculanten,Topbankiers en miljonairs Niet de gewone vlaming,waal of brusselaar." Ik doe mee, jij ook?

  • door Marc Leempoels op maandag 7 november 2011

    Ik had graag op mijn beurt gereageerd op de reactie van Jeff, daterend 31.10. Ik was werkzaam bij Bac/Bacob vanaf 1977 tot 2007. Gans de tijd in een kantoor, vanaf 2000 als kantoordirecteur Bacob en vanaf 2003 kantoordirecteur van een fusiekantoor Bacob/Dexia als loontrekkende. Dat het Bacobpersoneel onkundig zou zijn geweest, is je reinste onzin en een schandelijke verdraaiing van de werkelijkheid hetgeen heel wat Bacob-clienteel zal beamen. De vraag aan heel wat Bacobpersoneel om de overstap te maken van een bacob naar een dexiakantoor is daarvoor het beste bewijs. Op geen enkel terrein lagen wij onder bij de Dexia collega's, allerminst op het domein van motivatie en deontologie. Als er sprake kan zijn van een vlucht is deze van start gegaan na de fusie met Dexia. Op de stelling dat Bacob virtueel failliet was, kan ik niet antwoorden. Ik vraag mij in deze wel af waar dan al die "knappe" koppen rond hingen die het failliet van Bacob hadden zien aankomen, beslisten om aan de vetpotten van Dexia aan te schuiven, zich te laten "rollen" door de aankoop van Dexia aandelen tegen een veel te hoge prijs en dan toch net niet hebben gemerkt waar het werkelijke failliet zich afspeelde. Misschien te verlekkerd aan de vetpotten?!

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties