Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

De NAVO-oorlog tegen Libië – missie geslaagd?

De NAVO heeft tijdens een bijeenkomst van de NAVO-ambassadeurs in Brussel (20/09) beslist om de lucht- en zee-operaties in en rond Libië te verlengen. Officieel opereert ze met een mandaat van de VN om Libische burgers te beschermen. Maar daar zijn nogal wat vragen bij te stellen. Een voorlopige bilan.
dinsdag 4 oktober 2011

Op 31 maart nam de NAVO de coördinatie van de militaire campagne tegen Libië op zich onder de naam 'Operation Unified Protector'. De NAVO-leiders stellen dat deze operatie een uitvoering is van resolutie 1973 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (17/03). Deze geeft 'VN-leden' het mandaat om maatregelen te nemen die burgers in Libië beschermen met een no-fly-zone en wapenembargo.

Legale vragen bij de NAVO-oorlog

Er is evenwel een grote maar. Van bij het begin maakten de NAVO-protagonisten duidelijk dat de militaire operatie zou duren tot Khadaffi van zijn troon zou zijn gestoten. In het mandaat van de VN is evenwel geen sprake van 'regime change'. Zo bombarderen NAVO-vliegtuigen ook na de val van Tripoli nog altijd stellingen in Sirte, dat nog in handen is van Khadaffi aanhangers. Dat is een overduidelijke vorm van luchtsteun met het oog op de verovering van een stad, die in de verste verte niets te maken heeft met het beschermen van burgers.

De NAVO overtrad ook het wapenembargo door wapens te leveren aan de rebellen. Hoewel in de VN-resolutie een duidelijk verbod staat op het inzetten van grondtroepen werden Amerikaanse 'special forces' en CIA-teams ingezet naast speciale eenheden van Groot-Brittannië, Frankrijk, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten, dit om de rebellen te bewapenen en luchtaanvallen te coördineren.

Hoewel de VN-resolutie opent met de vraag naar een onmiddellijk staakt-het-vuren, wezen de NAVO en de rebellen een poging daartoe, vanwege een delegatie van de Afrikaanse Unie (AU), brutaal af. De NAVO-bombardementen "ondermijnden werkelijk het initiatief van de AU om met de Libische zaak om te gaan", klaagde de Zuid-Afrikaanse president Zuma. Meer dan 200 prominente Afrikanen publiceerden op 24 augustus een brief, waarin ze "het misbruik van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties om tot regimeverandering te komen" veroordelen, evenals de "marginalisering van de Afrikaanse Unie". Rusland, China, India, Brazilië en Indië, die allemaal in de VN-Veiligheidsraad zetelen, hebben de NAVO er meermaals van beschuldigd het VN-mandaat te schenden.

Het beweerde humanitaire belang

Voorstanders van de NAVO-operatie wuiven de legale argumenten weg door te schermen met een hoger 'humanitair' belang. De NAVO en haar verdedigers stellen het militair optreden graag voor als een humanitaire interventie in het kader van de 'verantwoordelijkheid om te beschermen' (R2P). De verschillende indicaties van dodelijke slachtoffers als gevolg van deze bombardementen, bevestigd door ooggetuigen (waarover verder meer), tonen aan dat het humanitaire argument op losse schroeven komt te staan. Het militaire optreden heeft gezorgd voor een langdurig gewapend conflict met heel veel slachtoffers en materiële schade.

Dit is niet meteen in de geest van de resolutie die formeel in eerste instantie net burgerslachtoffers moest doen vermijden. Daarenboven zijn er weinig redenen om aan te nemen dat de burgers de prioritaire bekommernis zouden zijn van de NAVO. Tot aan de vooravond van de Libische opstand onderhielden Frankrijk, Groot-Brittannië en de VS relatief goede relaties met het Khadaffi-regime, niet alleen op diplomatiek en economisch vlak, maar ook op vlak van wapenleveringen, samenwerking rond inlichtingen en de uitlevering van terreurverdachten.

Het enthousiasme waarmee de NAVO-landen participeerden aan de miljarden Euro's dure oorlog, heeft dan ook weinig van doen met R2P, maar met een andere agenda die eigen, minder nobele belangen naar voor schuift. Controle over de Libische olie is een veel genoemde drijfveer. Libië is een belangrijke olieproducent en staat negende in de landenlijst van oliereserves.

Verschillende oliebedrijven uit NAVO-landen hebben zwaar in Libië geïnvesteerd, met inbegrip van ENI (Italië), Total (Frankrijk), Conoco-Phillips (VS) en BP (Groot-Brittannië). Bij het begin van de Libische opstand leefde de vrees dat het land in chaos zou verglijden met gevolgen voor de olie-ontginning. De militaire interventie kwam dus gelegen als stabiliserende factor. Door de samenwerking met de rebellen zitten deze olie-bedrijven nu bovendien in 'pole'-positie voor toekomstig investeringen.

Een andere factor van belang is het militaire. De NAVO is al een tijdje in de weer om zich als mondiale actor te manifesteren. Formeel gebeurt dat ter ondersteuning van de VN, in werkelijkheid wordt de VN omzeild, door ofwel het internationaal recht en mandaten ruim te interpreteren of, als nodig, een hoger belang in te roepen. De NAVO streeft traditioneel geostrategische belangen na en komt zo in confrontatie met landen als Rusland en China.

Africom

De verovering van Tripoli past bijvoorbeeld heel goed in een strategische blauwdruk over Afrika – waar China zich sinds enkele jaren heel actief toont - van de invloedrijke conservatieve denktank Heritage Foundation. In oktober 2003 publiceerde het een bijdrage onder de titel "US military Assistance for Africa: A better solution". Daarin stellen de auteurs voor om een militair commando voor Afrika op te richten met een focus op het gevecht tegen de terreur en waarvoor directe militaire interventie met lucht- en zeemacht noodzakelijk kan zijn als "vitale VS-belangen in het geding zijn".

Het daarop geïnspireerde AFRICOM (United States Africa Command) dat in 2006 werd opgericht om de militaire relaties met de Afrikaanse landen te coördineren kreeg haar eerste echte gevechtsmissie met de operatie tegen Libië. AFRICOM dat nu vanuit het Duitse Stuttgart opereert is nog altijd op zoek naar een hoofdkwartier op het continent. Met het wegvallen van Khadaffi, een van de grote tegenstanders van AFRICOM, dient Libië zich nu aan als een interessante kandidaat. Alle militaire interventies van de afgelopen jaren (Kosovo, Afghanistan, Irak) gingen immers gepaard met de oprichting van militaire basissen op het veroverde grondgebied. Toen Libië nog een monarchie was, beschikten de VS over een belangrijke militaire basis net buiten Tripoli (Wheelus Air Base), waar enkele duizenden VS-soldaten gestationeerd waren.

Een ander belangrijk 'neven'-effect is dat met het verdwijnen van Khadaffi de Amerikaanse greep op het Afrikaanse continent kan worden versterkt. Khadaffi gebruikte zijn oliewelvaart voor een politiek die niet alleen zijn invloed op het Afrikaanse continent moest vergroten, maar er ook moest voor zorgen dat de afhankelijkheid van westerse financiële instellingen zou verminderen. Zo was Tripoli volop in de weer met de oprichting van een Afrikaanse Investeringsbank (met intrestvrije leningen voor Afrikaanse landen), een Afrikaans Monetair Fonds (met zetel in Kameroen) en streefde hij naar een nieuwe Afrikaanse munt die de rol van de dollar moest verminderen. Hoe ongeliefd Khaddafi in eigen land ook mocht zijn, het maakte hem erg geliefd bij de andere Afrikaanse leiders.

De kost van de NAVO-oorlog

Het is duidelijk dat de weigering om te zoeken naar een politieke oplossing, Libië met heel wat politieke, economische, sociale en menselijke kosten opzadelt of dreigt op te zadelen.

Op politiek vlak is er winst en verlies. Maar met het verdwijnen van een repressief regime dreigt niet alleen de toename van de westerse dominantie, maar ook van politieke chaos. De opstandelingen die de macht hebben overgenomen staan bloot aan politieke en etnische rivaliteit. Hun rangen tellen zowel voormalige leden van het Khadaffi-regime, als radicale islamisten, liberale groepen en stamleden die nog altijd veel loyaliteit vertonen ten aanzien van hun herkomst.

De wijde verspreiding van wapens uit de geplunderde wapendepots van Khadaffi en het opereren van semi-autonome gewapende milities leggen een hypotheek op de toekomst van het land. Verschillende van die groepen erkennen – in weerwil van de NAVO-propaganda – de autoriteit van de Nationale Overgangsraad niet of maar gedeeltelijk. Zo vormde de opstand voor een aantal van deze milities een argument om racistische moordpartijen te plegen op zwarte zogenaamde 'huurlingen' die dikwijls gewoon migratie-arbeiders waren uit zuidelijke regio's en buurlanden.

De sociaal-economische kost van deze R2P-oorlog, is evenmin te onderschatten. Zelden wordt de vraag gesteld wie de Libiërs zal beschermen op vlak van gezondheidszorg en onderwijs. Volgens de VN kent Libië veruit de hoogste ontwikkelingsindex (Human Development Index) van het Afrikaanse continent. In elk geval heeft de oorlog heel wat schade veroorzaakt aan de economische infrastructuur die niet op korte tijd zomaar te herstellen is. Irak kampt meer dan acht jaar na de invasie nog altijd met ernstige tekorten op vlak van elektriciteit en watervoorziening.

Oorlogsslachtoffers

De belangrijkste, maar ook de meest angstvallig verborgen gehouden kost, zijn de oorlogsslachtoffers. Elke dag verspreidt de NAVO gedetailleerde gegevens over het aantal uitgevoerde vluchten, de geraakte doelen, wapenembargo-activiteiten of geleverde humanitaire hulp. Over het aantal menselijke slachtoffers zwijgen de communiqués in alle talen. De gemaakte schattingen van het aantal oorlogsslachtoffers lopen dan ook ver uiteen. De Libische Nationale Overgangsraad spreekt zelf van 30.000 doden tussen 15 februari en 8 september. De VN-Mensenrechtenraad schat het aantal doden tussen de 10.000 en 15.000 (tussen 15/02 en 9/06). De Arabische nieuwszender Al Jazeera houdt het op 13.000 voor dezelfde periode.

Wie verantwoordelijk is voor welk aantal doden is nog onduidelijker. De NAVO registreert geen slachtoffers, enkel materiële doelwitten. Ze ontkent ook bijna alle berichten over gemaakte slachtoffers als gevolg van de meer dan 8.000 officiële bombardementsvluchten. Het Libische Gezondheidsbureau (van het Khadaffi-regime) sprak op 13 juli van 1.108 doden door NAVO-bommen en 4.500 gewonden. Dat cijfer is moeilijk verifieerbaar, maar er zijn wel een aantal goed gedocumenteerde incidenten.

Op 31 maart rapporteerde de bisschoppelijke Vicaris Martinelli vanuit Tripoli dat de ineenstorting van een gebouw als gevolg van een luchtaanval 40 doden maakte in het Buslim district. Hij zei ook dat een ziekenhuis werd geraakt in Misda, zuid-Tripoli. Eind juli raakte een NAVO-bom een ziekenhuis in Zlitan, in het Misrata-district met 7 doden volgens het persagentschap AP. Onder hen drie dokters. En zo zijn er verschillende berichten gedocumenteerd met film, foto, ooggetuigenverslagen, etc. Het is in elk geval pervers dat in naam van de R2P-bescherming van burgerslachtoffers tientallen doden worden gemaakt. Een groot aantal doden viel als gevolg van gewapende acties en moordpartijen door beide kampen. De Khadaffi-getrouwen waren daarbij in belangrijke mate verantwoordelijk voor ernstige oorlogsmisdaden, maar zeker niet de enigen. De R2P-operatie heeft in elk geval gezorgd voor een groot aantal doden die wellicht hadden kunnen vermeden worden bij een onderhandelde oplossing.

De (militair) financiële kost

Doorgaans liggen de officiële militaire kosten lager dan de werkelijke kosten. De Britse krant The Guardian heeft een speciale datablog geopend met allerlei cijfers over de geleverde inspanningen van elk NAVO-lid en voor Groot-Brittannië ook nog eens de kostprijs van de oorlog. Officieel kost de Libische oorlog de Britse schatkist tussen de 230 en 260 miljoen Britse pond. Maar een herberekening door een expert leidde tot een bedrag dat tot over het 1 miljard pond zou kunnen uitlopen. Een missie van een gevechtsvliegtuig bijvoorbeeld bedraagt afhankelijk van het type tussen de 35.000 en 45.000 pond, enz...

De kostprijs voor die andere belangrijke speler, Frankrijk, zou volgens de Franse Defensieminister rond de 320 miljoen euro bedragen. Een bedrag dat gemakkelijk zal worden terugverdiend zo luidt het. Volgens de Franse minister van Handel Pierre Lellouch: "Frankrijk beschikt over een kapitaal aan sympathie dat hoog gewaardeerd wordt bij de nieuwe Libische autoriteiten. Het is normaal dat Franse bedrijven daar voordeel uit zouden halen." Volgens de Franse werkgeversorganisatie Medef is de markt voor de heropbouw in Libië 200 miljard dollar waard.

Volgens de Belgische minister van Defensie kost de oorlog in Libië aan de Belgische belastingbetaler voor de eerste drie maanden 12,3 miljoen euro, maar volgens Wouter De Vriendt van Groen! bedraagt de volledige kost 31,7 miljoen euro waarvan 25,7 miljoen voor de inzet van de 6 F-16s.

Lessen te trekken

De militaire interventie in Libië diende, zoals in elke oorlog trouwens, ook als uitstalraam voor westerse wapensystemen met bovendien argumenten om aan de druk voor besparingen op defensie te weerstaan. Het is een publiek geheim dat Frankrijk alle moeite doet om zijn Rafale gevechtsvliegtuigen aan de man te brengen. Zo poogde Parijs tot 2010 vruchteloos om de Rafale te verkopen aan het Khadaffi-regime. Tot begin dit jaar stond de Rafale bekend als het gevechtsvliegtuig dat niemand wil. Het magazine 'Foreign Policy' vroeg zich zelfs af of de oorlog in Libië een "advertentie voor het Dassault Rafale gevechtsvliegtuig" moest worden. In de Britse pers wordt inmiddels geopperd dat de besparingen op de Royal Navy verkeerd zijn en moeten heroverwogen worden.

NAVO-secretaris-generaal Rasmussen kondigde alvast aan dat er lessen zullen worden getrokken uit de operatie in Libië. Zo zou er werk moeten gemaakt worden van betere investeringen in bijvoorbeeld militair transport. Volgens VS-diplomaten heeft Libië dan weer aangetoond dat Europa meer moet uitgeven aan defensie. De NAVO-norm voor defensiebudgetten is 2 procent van het Nationaal Inkomen en daar zitten de meeste Europese landen ver onder. Dit zal ongetwijfeld ter sprake komen.

Ludo De Brabander is medewerker van Vrede vzw en co-auteur van het boek 'Als de NAVO de passie preekt' (EPO, 2009)

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

11 reacties

  • door dan op dinsdag 4 oktober 2011

    Ik heb vanaf het begin al gezegd dat de NAVO zich niet met Libië moest bemoeien. Ik vind Khadaffi ook een boef, maar welk recht hebben wij om daar steden aan te vallen..onder het mom van 'burgers beschermen'!

    Die nieuwe machthebbers zijn even erg als Khadaffi en binnen de kortste keren doen ze exact hetzelfde als Khadaffi al 41 jaar deed. Nee de eu en de navo heeft een ton boter op hun hoofd.

    Eerst deed men nog zaken met khadaffi en toen was al sprake van mensenrechtenschendingen en dictatuur. Gewoon een onoprecht zooitje de navo en de EU. Straks kunnen ze weer tegen andere gekken vechten die straks aan de macht komen. Ik voorzie nog veel onrust de komende jaren in Libië. Stammen die elkaar aar het leven staan en allemaal de macht willen grijpen! En ik weet niet hoe lang de khadaffi getrouwen nog doorgaan?

    Nee zeer domme zet van de NAVO om hun vingers aan Libie te branden.

  • door dirk adriaensens op dinsdag 4 oktober 2011

    Bedankt Ludo, voor dit artikeltje. Heel interessant om op de hoogte te blijven van de gebeurtenissen in Libië zijn de Twitter berichtjes van het Law Office van Dr Curtis FJ Doebbler, gerenommeerd en doorgaans zeer geïnformeerd international lawyer. Hieronder zijn de meest recente berichten van de voorbije dagen (28/9 tot 4/10). Uit de berichten blijkt een andere toestand in Libië dan ons door de pers wordt voorgespiegeld. En nogmaals felicitaties voor onze politici van alle partijen, inclusief Groen! die medeplichtig kunnen worden geacht aan het bloedbad dat zich in Libië afspeelt en aldus mede-verantwoordelijk zijn voor oorlogsmisdaden, duizenden doden, vernietiging van civiele infrastructuur, de herkolonisatie van Afrika en een massale stroom vluchtelingen. Lees even mee: -Libya & the Law: An armed group operating under the control and protection of a foreign power constitutes foreign occupation. -NATO & NATO-led rebels using starvation against civilians who oppose their foreign occupation of Libya. -NATO-led rebels target non-Muslims with violence. -NATO continues to attack Sirte with indiscriminate airstrikes. -Swiss government participating in and/or allowing interference of communications from Libya of Switzerland. -UN increasingly becoming a party to the armed conflict in Libya and supporting the use of force against civilians by silence. -UN officials says attacks on Libyans not supporting NATO-led rebels are justified...ignores international law. -NATO-led rebels using denial of humanitarian assistance to civilians as weapon of war...evidence this is done with NATO knowledge. -NATO continues intense and indiscriminate bombing of Sirte. -NATO-led rebel occupation authority of Libya includes mainly former government officials who were accused of mismanagement. -Interpol and ICC being used as instrument of NATO-led occupation forces in Libya. -NATO-led rebels name more former government ministers to senior cabinet posts. -NATO-led rebels stealing fuel and essential drugs kits destined for hospital in Sirte. -NATO-led rebels show off SAM-7 anti-aircraft missiles they received from NATO to kill Libyans. -Facebook and Twitter censoring news from Libya. -Independent media eclipsing the corporate media in the coverage of peoples' events. -NATO-led rebel supporters threaten independent media reporters. -NATO-led rebels stealing medical supplies destined for civilians in Sirte. -NATO-led rebels attack Sirte hospital...in clear violation of international humanitarian law...UN ignores this violation. -While NATO-led rebels bask in luxury in US & Europe; while Libyan people reclaiming country from the NATO-led rebel occupation. -As NATO-led rebels & NATO kill more Libyans; more Libyan people rising up to oppose foreign occupation. -NATO providing NATO-led rebels increasingly high technology weapons enabling them to kill more Libyans. -NATO and NATO-led rebels continue their violence against the people of Libya bombing them indiscriminately. -NATO threatens to bomb civilians in Sirte and Bani Walid. -Reports from inside Libya say NATO-led rebels losing control of parts of Libya they had occupied. -When NATO-led rebels use force and foreigners, including NATO, to kill Libyan civilians, there is no international reaction. -When the government used force to subdue armed rebellion the international community raised the alarm.... -NATO-led rebels most violent regime in Middle East as they continue to use indiscriminate force against Libyan civilians. -Libyan and other Middle east human rights activist condemn UN and Cherif Bassiouni as biased defenders of violence. -UN turns a blind eye to continuing slaughter of civilians by NATO, while congratulating NATO-led rebels who encourage killings. -NATO & NATO-led rebels continue their onslaught of indiscriminate use of force against civilians of Sirte and Bani Walid. - NATO-led rebels assaulting women near Sirte. - UN representatives of Libya say they are paid for by western powers that are trying to impose foreign occupation on Libya. -Libya say NATO-led rebels losing control of parts of Libya they had occupied. -when NATO-led rebels use force and foreigners, including NATO, to kill Libyan civilians, there is no international reaction. -NATO-led rebels assaulting women near Sirte. -NATO-led rebels trying to disarm all Libyan tribes without guarantees for protecting Libyan civilians...as violence increases. -NATO continues to kill Libyans without remorse...says it is its right. -NATO-led rebels and NATO using starvation and indiscriminate attacks against civilians as (illegal) weapons of war. -NATO-led rebels arbitrarily detaining & executing civilian refugees fleeing indiscriminate violence against Sirte & Bani Walid. -NATO-led rebels attack African leaders, while bowing to former colonial powers in West as if again a colonial dependency. -NATO-led rebels reject call by tribal leaders for them to lay down their arms and work with Libyan people, instead of killing them.

  • door Marc Vandepitte op dinsdag 4 oktober 2011

    Uitstekend artikel Ludo. De militaire aanval tegen Libië kadert inderdaad in een algemene poging van de VS (en zijn juniorpartner Europa) om militair meer greep te krijgen op het continent. Doel is de stijgende invloed van in de eerste plaats China, maar ook in de toekomst van India, Brazilië, en andere opkomende landen, tegen te gaan. Dat gaat in de eerste plaats om grondstoffen (energie, mineralen), maar ook om afzetmarkten, investeringsmogelijkheden, enz. Afrika was de exclusieve achtertuin van het Westen en dat moet kost wat kost zo blijven. Tussen 1960 en 2005 heeft Frankrijk 46 militaire operaties uitgevoerd in zijn voormalige kolonies. De VS hebben in minstens 10 landen militaire basissen of permanente installaties. Ze houden op geregelde basis gemeenschappelijke militaire oefeningen met minstens 17 Afrikaans landen en ze leiden militairen op in 34 van de 53 landen. In november 2006 organiseerde China een uitzonderlijke top over economische samenwerking waarop minstens 45 Afrikaanse staatshoofden aanwezig waren. Het is geen toeval dat een half jaar later de regering Bush de creatie aankondigde van Africom, een nieuw militair commando dat alle militaire operaties op het continent zou coördineren en dat de afgelopen maanden voor het eerst operationeel werd in Libië. Het is o.a. voor de VS en juniorpartner Europa de bedoeling om de opkomst van potentiële rivalen tegen te gaan en indien mogelijk een positie te bereiken van ‘strategische ontzegging’ (strategic denial), d.w.z. de mogelijkheid om de toevoer af te sluiten van belangrijke grondstoffen. In dit stadium komt Washington nog niet rechtstreeks of openlijk tussen maar probeert het via lokale bondgenoten te opereren, via politieke weg indien mogelijk, militair indien nodig. Tot op heden zijn er drie regio’s waar die strategie werd toegepast: Soedan, de Democratische Republiek Congo en Niger. Een potentiële kandidaat is Guinee. De recente militaire interventies in Libië en Ivoorkust moeten ook gezien worden in dit perspectief. In het zuiden van Soedan en Darfoer trainde en bewapende de VS de SPLA (Zuid-Soedan), voorzag ze JEM en SLA (Darfoer) van wapens, en rekruteerde en trainde ze officieren van Tsjaad, Ethiopië, Eritrea, Kameroen en de Centraal-Afrikaanse Republiek. De VS probeerde ook om NAVO-troepen te sturen en ze spoorde president Déby van Tsjaad aan om Soedan aan te vallen. China heeft aanzienlijke oliebelangen in het Zuiden van Soedan en ook in Darfoer. Na het referendum van januari, waarin de splitsing van Soedan werd goedgekeurd, is de situatie voor China zeer onzeker geworden. De tweede regio is Oost-Congo. Kort nadat president Joseph Kabila een miljardencontract had gesloten met China, viel de Congolese krijgsheer Nkunda Kivu en Goma binnen en eiste hij dat Kabila met hem zou onderhandelen. Nkunda was een handlanger van de Rwandese president Kagame en had een training gekregen in de VS. Een van zijn eisen was de annulering van het miljardencontract met China. In Niger gaat het om het vitale grondstof uranium. Hier is het Frankrijk dat aan de touwtjes trekt. Eind 2007 gaf de regering van Niger concessies aan China voor de ontginning van uranium. Daarmee werd het veertig jaar oude feitelijke monopolie van Areva, een Frans overheidsbedrijf doorbroken. Begin 2010 kwam er dan een staatsgreep. Volgens Financial Times heeft het een wel degelijk met het ander te maken. Iets wat ook bevestigd werd door een voormalig minister die nu zetelt in de adviserende raad opgericht door de militaire junta die de macht greep. Andermaal wordt het ‘humanitaire’ of R2P ingeroepen en misbruikt als rookgordijn voor zware geopolitieke belangen. Bronnen en meer uitleg: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/05/20/china-in-afrika-neokolonialisme-win-winsituatie.

  • door Guido Fastenaekels op dinsdag 4 oktober 2011

    Wat had het westen, dan moeten doen toen de opstand uitbrak? Interventie, niets of ....? Iemand?

    • door svdl op woensdag 5 oktober 2011

      Kort samengevat antwoord: In het begin van het conflict te Libië was er een onderhandeling opgestart tussen verschillende partijen met bemiddeling van heel wat landen van Latijns-Amerika en de Afrikaans Unie. Deze onderhandelingen gebeurden heel discreet. Toen dat "het Westen" lucht kregen van het feit dat deze initiatieven goede kans van slagen maakten, hebben ze er de diplomatieke plug uit getrokken en de boel gessaboteerd. Inderdaad, de vraag op uw antwoord kan kort zijn: ze hadden er hun vuile valse hypocriete handen van moeten afhouden (en de mogelijkheden op een vreedzame oplossing alle kansen moeten geven). Het "waarom" en de motieven van het Westen heirvoor? Daar hoef je nu na al die jaren niet al te veel verbeelding meer voor te hebben, niet?

  • door HV op woensdag 5 oktober 2011

    De gebeurtenissen in Syrië tonen aan wat de gevolgen zijn van een volksopstand tegen een dictatoriaal regime! De oppositie wordt fysiek geliquideerd en de dictatuur kan voor decennia blijven bestaan In Libië is die dictator verdreven en heeft het Libische volk eindelijk de mogelijkheid om zelf te bepalen welke toekomst, welk regime het wenst. Dat er veel doden gevallen zijn klopt, maar alles éénzijdig toeschrijven aan de tussenkomst van het 'westen' is oneerlijk. Had Khadaffi een democratisch regime geïnstalleerd, dan hoefde die opstand niet te gebeuren en was Khadaffi een democraat, dan kon de oppositie aan de macht komen indien het volk dat wenste! Wie ligt aan de basis van deze oorlog? Uw analyse is weeral totaal éénzijdig en komt erop neer dat elke dictator gerust in het zadel mag blijven, want zonder opstand wordt die niet verdreven! Dat de bedoelingen van de Navo niet zuiver zijn, zal wel waar zijn. Maar het Libische volk kan dat wel zelf beoordelen en de nodige conclusies uit trekken. ZE hoeven die éénzijdige analyses van zgn. progressieve westerlingen niet! De eerste fase naar democratie is bereikt met de steun van de Navo. De voorwaarden zijn nu geschapen voor de 2de fase. Die 2de fase begint nu en laten we hopen dat het Libische volk zijn eigen weg gaat, zonder buitenlandse inmenging!

    • door de winter joris op woensdag 5 oktober 2011

      Schrijver kan zich beter méér vragen stellen i.p.v. zélf éénzijdige analyses te maken! Vlgs mij is "geweld" nooit een "democratisch" middel om democratie in te stellen,andere arabische lentes hebben dàt aangetoond. Democratie berust op massale,transparante deelname aan gewilde "veranderingen". Die elementen zijn zeker niet aanwezig bij de machtswissel in Libiië, dus....mét alle naïviteit waarom vroeger wél "handelen"met die dictator en pootjes geven om commercïele contracten binnen te rijven en nadien letterlijk afschieten mét tienduizende onschuldige slachtoffers? Waarom wél Khadaf én niet ......mag zélf kiezen uit het lijstje! Naïviteit is voor manipulatie én propaganda, maar U weet vast beter....

      • door HV op donderdag 6 oktober 2011

        2de fase is nu begonnen

        De machtwisseling is nog helemaal niet beeindigd zoals u denkt, maar pas begonnen! Na het verdrijven van Khadaffi moeten de democratische krachten van de nieuwe situatie gebruik maken om een democratisch regime op te bouwen. Dat de westerse politici niet zuiver op de graad zijn is een feit. Dat ook de Navo bijbedoelingen heeft en ook burgers slachtoffers werden van de gevechten, zijn ook feiten. Maar wat verandert dit aan het feit dat nu de voorwaarden aanwezig zijn voor het Libische volk om eindelijk de veroverde vrijheid te gebruiken om zelf hun toekomst te bepalen? "Geweld is nooit een democratisch middel om democratie in te stellen ", schrijft u! Het gaat hier niet om het instellen van de democratie, dat de volgende stap moet zijn in de 'revolutie', maar wel om het verjagen van het dictatoriaal regime (eerste stap), toch wel dé voorwaarde om een democratisch systeem te kunnen uitbouwen, niet? Hitler werd ook met geweld verdreven, maar achteraf kwamen democratische verkiezingen. Jullie verwarren alles! Om een dictatuur te verdrijven moet je een zo breed als mogelijk 'front' vormen, omdat die dictatuur over alle machtsmiddelen beschikt, maar na het verdwijnen van de dictatuur begint een nieuwe strijd: welk soort regime zal er in de plaats komen met al dan niet buitenlandse inmenging. Niets staat het Libische volk in de weg om helemaal autonoom en onafhankelijk haar eigen weg te kiezen. Jullie zouden beter die krachten steunen die voor echte democratie zijn, ipv te blijven hangen in de 1ste fase en te betreuren dat de opstand niet uitsluitend het werk was van de meest vredelievende en goedbedoelende krachten! Met dromen en katholieker willen zijn dan de paus bereik je niets... Democratie in de wereld is het onrechtstreeks (maar soms ook het rechtstreeks) gevolg van opstanden en oorlogen. De geschiedenis bewijst dit met overvloed.

    • door froels op vrijdag 7 oktober 2011

      beste HV: Libië ligt in puin. Voor de NAVO bommen was het de welvarendste bevolking in Afrika. Maar wel onafhankelijk van de bankenmaffia en IMF. Dàt mocht niet blijven duren.

      • door HV op vrijdag 7 oktober 2011

        Da's een duidelijk standpunt: democratie is van geen tel! In puin... Zonder de repressie van Khadaffi was het nooit zo ver gekomen. Natuurlijk had het veel beter geweest dat het regime van Khadaffi kon verjaagd worden zonder geweld en tegengeweld. Of de Libiërs zo gelukkig waren als u denkt onder de dictatuur en vooral over de miljarden die dit regime naar buitenlandse rekeningen had versluist, dat kan je jezelf maar wijsmaken. Met die miljarden zullen ze het puin kunnen opruimen...

  • door froels op vrijdag 2 augustus 2013

    2013: Jacht op de miljarden van het Khadaffi bewind

    Amerikaanse en Franse advocaten en Interpol detectives zijn wereldwijd op zoek naar de miljarden die de regering-Khadaffi zou gedeponeerd hebben. Op dat geld (opbrengst van de Lybische olie o.m.) gaan ze beslag leggen, in opdracht van de huidige Lybische regering. Ze rekenen op 1% commissieloon. Reken maar uit. http://www.mediapart.fr/journal/international/310713/avoirs-de-kadhafi-le-patron-dinterpol-surpris-en-plein-conflit-dinterets

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties