Advertentie

woensdag 3 augustus 2011

Stemmen uit de gesloten centra

In België worden mensen die niet de juiste papieren hebben, opgesloten in gesloten centra in afwachting van een gedwongen uitwijzing. Bij de detentie en de deportatie komt veel geweld te pas. Dit alles gebeurt achter gesloten deuren. “Getting the Voice Out” is een vrijwilligersproject dat getuigenissen uit de gesloten centra naar buiten wil brengen.
DeWereldMorgen.be -
Links het gesloten centrum 127bis in Steenokkerzeel, rechts het nieuwe centrum in aanbouw.
DeWereldMorgen.be -

Er zijn zes gesloten centra in België waar jaarlijks ongeveer 7000 mensen opgesloten worden. Ze worden er psychologisch en fysiek mishandeld. We geven enkele voorbeelden uit de getuigenissen van Getting the Voice Out.

Gevangenen leven in onzekerheid en weten niet hoe lang ze zullen vastzitten en wanneer ze worden uitgewezen, dokters beantwoorden diverse gezondheidsklachten met slaappillen, bewakers leven zich regelmatig verbaal en fysiek uit tegen gevangenen, …

Bij de deportaties wordt er nog bruter geweld gebruikt. Verschillende mensen getuigen van de matrasmethode die wordt toegepast door politie-agenten:

"Tijdens mijn laatste twee pogingen tot uitzetting (ik onderging er zeven in totaal) gooiden ze me op de vloer van het busje dat me terug naar de cel bracht waarna ze een matras over mij legden en me sloegen met hun voeten gedurende een tijd die eindeloos leek! De matras doet niets af aan de pijn, maar het vermijdt blauwe plekken op de huid.”

En zo zijn er nog tal van andere vernederende en gewelddadige praktijken.

Het is echter moeilijk om deze verhalen naar buiten te brengen. Gsm’s met fototoestel worden niet toegelaten in de centra, de vrijwilligers van Getting the Voice Out lopen telkens het risico om administratief te worden aangehouden wanneer ze door een geluidsdemo hun telefoonnummer proberen door te geven, …

Toch slaagt men erin getuigenissen te verzamelen en te publiceren op http://gettingthevoiceout.wordpress.com/. Het initiatief is nog op zoek naar vrijwilligers en naar manieren om deze verhalen voor een breder publiek te verspreiden.

 

Vond u deze bijdrage de moeite waard? Geef ons dan uw fair share.

Klik hier om DeWereldMorgen.be te steunen via overschrijving.

Reageer (Spelregels)

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Reacties

onmenselijk

Je hoeft zelfs niet de (vermeende) daden van geweld van matraspraktijken (door politie-agenten?) te bewijzen.
Het feit dat mensen tot tien keer toe opnieuw van hun vrijheid worden beroofd en op de straat worden gegooid en opnieuw en opnieuw en er geen enkel onderscheid bestaat wie waar wordt opgesloten - veroordeelde gedetineerde die uitgewezen wordt zit samen met een pedopater die wacht op zijn uitzetting naar Canada en zit samen met iemand die zonder enig misdrijf van de straat is geplukt - is al erg en vernederend genoeg.

Verward

U verwart de gesloten centra met gevangenissen en voegt er bovendien andere maatschappelijke problemen aan toe.
Inspraak zonder inzicht = uitspraak zonder uitzicht

Ik denk dat ik dat net niet

Ik denk dat ik dat net niet doe.
Ik weet heel goed het onderscheid tussen onze gevangenissen en de gesloten centra.

Twee punten

Twee verschilpunten die de gesloten centra erger maken dan gevangenissen:

1. Gevangenen hebben geen misdrijf begaan.

2. Men weet niet hoe lang men zal opgesloten zitten en wat en wanneer er daarna gebeurt. Het is angstvallig wachten of en wanneer men gedwongen zal worden uitgewezen.

Dit is realiteit. Hoed af

Dit is realiteit. Hoed af voor de vrijwilligers die zich in het huidige klimaat inzetten voor het respecteren van de rechten van deze mensen. Zoiets vraagt moed, kracht, respect, doorzettingsvermogen en een eindeloos geloof in de toekomst. Ik ben als zovele anderen. Dit is zo ellendig dat ik het niet kan vatten en dus doe ik hier mijn ogen voor toe.

doordenker

Lieve heeft gelijk ,moeilijk en heel pijnlijk om te vatten . Hoed af voor de mensen die zich inzetten .En zeggen dat ons land met onze stoere Crambo in de denkbeeldige vuurlijn, in het voetzog van de Amerikanen overal in de wereld de mensenrechten willen laten respecteren, dictators willen verjagen en de democratie invoeren en dit met humane telegeleide bommen waarbij natuurlijk enkel militaire doelwitten aangevallen worden . De rest is collateral damage .Om te kotsen .

"Tijdens mijn laatste twee

"Tijdens mijn laatste twee pogingen tot uitzetting (ik onderging er zeven in totaal) ????? waarom krijgt iemand 7 kansen in belgie ? en wat kost dat plaatje ? wie betaalt dat allemaal ?

ze krijgen geen zeven

ze krijgen geen zeven kansen.
Ze worden zeven keer kansloos op straat gezet omdat er met verschillende landen geen enkele band, verdrag of afspraak is gemaakt en ze daardoor onmogelijk terug kunnen worden gestuurd.

zo kansloos op straat zijn de

zo kansloos op straat zijn de centra niet
3x per dag (gratis) eten
gratis dokter + gratis tandarts etc ...

In dit geval gaat het over 7

In dit geval gaat het over 7 uitzettingen. De eerste 6 keer kon men zich voldoende verzetten en werd men teruggebracht naar het centrum. Meestal lopen gedwongen uitwijzingen als volgt:

Bij de eerste poging om de persoon uit te zetten kan hij/zij in principe weigeren het vliegtuig in te stappen. Hij/zij wordt teruggestuurd naar het detentiecentrum. (Uit het bewijsmateriaal blijkt men vaak gebruik maak van intimidaties om mensen te overtuigen mee te gaan bij de eerste poging tot uitzetting)
De tweede stap is het gedwongen vertrek zonder escorte, maar waar technische intimidaties worden gebruikt (Dat wil zeggen dat het gebruik van geweld stilzwijgend wordt aanvaard). Als de persoon nog altijd weigert, wordt hij/zij terug naar het detentiecentrum gestuurd
De derde fase is de uitzetting onder escorte. De persoon is geboeid en « gesandwiched »” (polsen en enkels geboeid door velcroband) . De mate van geweld is duidelijk hoger na verschillende pogingen tot uitwijzing. De politie wordt minder en minder “verzoenend” tegen over hij/zij die zich verder verzet …
Er is ook een vierde mogelijkheid, namelijk dat de uitzetting op een “veilige vlucht”gebeurd. In deze gevallen worden “specifieke intimidaties » gebruikt : helm van het type “full contact karate” om schokken te voorkomen aan het hoofd, leren riem gemonteerd op de zijkant met twee metalen ringen die kunnen vastgemaakt worden aan ledere polsband , velcro om de persoon vast te houden op zijn zetel … (We durven ons nauwelijks voorstellen wat de condities van de reis op deze vluchten moeten zijn!)

Wat aktueel verboden is:
De obstructie, totaal of gedeeltelijk, van de luchtwegen. (Ze hebben het niet alleen uitgevonden , het werd een noodzaak na de dood van Semira Adamu) ,
Toediening van kalmeermiddelen of medicijnen tegen de wil van de persoon .
Het gebruik van handboeien moet uitzonderlijk blijven , vooral tijdens het opstijgen en landen van de vliegtuigen.

U zult merken dat het niet echt overeenkomt met de feitelijke getuigenissen. De afwezigheid van externe waarnemers tijdens transfers en uitzettingen suggereert dat deze verboden (of “voorzorgsbeginsel”) niet echt gerespecteerd worden.
Bovendien is er geen nota over het gebruik van matrassen .Persoonlijk of afgesproken initiatief ?

Wat is toegestaan door de wetgeving:
Fysieke intimidatie, immobilisatie van armen en benen met pijnlijke agressieve technieken, knie in de nek, op de grond handboeien, persoon aan boord van het vliegtuig dragen …
En dit alles natuurlijk met het grootste respect voor de gedeporteerde, man, vrouw of kind …

Bron: http://gettingthevoiceout.wordpress.com/violence-2/

Wat hier geschreven wordt is volledig uit de lucht gegrepen!

Beste,

Beste, wat u hier schrijft strookt niet met de realiteit. U gaat best even langs in een gesloten centrum want u bent duidelijk niet juist geïnformeerd.
België is het land van melk en honing voor illegalen net omdat ze hier zo'n goede opvang krijgen. Voor u onwaarheden schrijft, ga eerst zelf eens ter plaatse of informeer u deugdelijk aub!

Ik raad u aan om de

Ik raad u aan om de getuigenissen op getting the voice out te lezen.

activisten weten blijkbaar

activisten weten blijkbaar meer dan mensen die 10 jaar in de centra hebben gewerkt ... een welles nietes spelletje

U heeft tien jaar de centra

U heeft tien jaar de centra gewerkt? Wat vindt u dan van de getuigenissen op Getting the Voice Out? Uit de lucht gegrepen?

zoveel onwaarheden

Er staan zoveel onwaarheden in jullie artikel zowel als in de getuigenissen dat het de geloofwaardigheid van jullie gehele opzet volledig op de helling zet. Er wordt helemaal geen slaapmiddel of kalmeringsmiddel in het eten gedaan want alle veiligheidspersoneel eet van hetzelfde eten. Gedetineerden die vertalen voor andere gedetineerden worden niet gestraft, integendeel ze worden er voor beloond (telefoonkaarten, sigaretten,...). Dat men er met velen in een kamer slaapt is correct, maar dat ze opzettelijk wakker gehouden worden is bullshit, en in tegenstelling tot jullie andere foute bewering dat men kalmeringsmiddelen in het eten zouden doen?! waar zit de logica. Psychische en fysieke mishandeling is onwaar, men kan elke dag op consultatie bij de dokter en als ze willen kunnen ze ook een doktersbezoek van hun eigen dokter buiten het centrum vragen... en zo kan ik nog lang doorgaan.
Dus: AUB Get your facts straight voor je zo'n pertinente onwaarheden verspreid!

127bis

"wir haben es nicht gewust!"
Sounds familiar?

Getting the Voice Out licht

Getting the Voice Out licht toe

Getting the Voice Out licht haar werk toe naar aanleiding van de reactie van dhr. Guido Rasschaert, Algemeen Secretaris van ACOD en dhr. Freddy Roosemont, Directeur-Generaal van de Dienst Vreemdelingenzaken op de publicatie van een artikel “Stemmen uit de gesloten centra” door burgerjournalist Neal Michiels op Dewereldmorgen.be.(1)

Onze website en wij

De website (2) werd opgericht om een stem te geven aan de mensen die gevangen zitten in gesloten centra in België en om hun getuigenissen beschikbaar te stellen voor iedereen. Zo geven wij gevangenen de kans om hun problemen, hun lijden, hun misverstanden uit te drukken. Deze mensen zijn opgesloten omwille van het loutere feit dat ze niet de juiste papieren hebben. De website bevat getuigenissen uit verschillende gesloten centra.

We zijn solidair met de gevangenen en hun legitiem verzet, maar onze steun is het gevolg van wat de oorzaak is van het uitgedrukte lijden: een onterechte opsluiting, een gevangenisomgeving, een disciplinaire
behandeling met bestraffing, een dagelijkse onzekerheid. We hebben niet de pretentie om te bevestigen dat alles wat in de interviews gezegd wordt exact is, maar het lijkt ons duidelijk dat een ernstig lijden er tot uitdrukking wordt gebracht. Andere getuigenissen worden al jaren door meerdere verenigingen en ngo's verspreid.(3)

Pathogenese van de gesloten centra

De mensen die opgesloten zijn in de centra aanvaarden deze onrechtvaardige en repressieve opsluiting niet. Ze hebben de nood om dit aan de buitenwereld te laten weten door acties of door getuigenissen. We betwisten de moeilijkheid van de Dienst Vreemdelingenzaken en het personeel om een serene sfeer te behouden niet, maar stellen vast dat ordehandhaving primeert bij de taken van het personeel.(4)

Het lijkt ons tegenstrijdig om enerzijds mensen hun vrijheid af te nemen en anderzijds de mogelijkheid tot een menselijke relatie tussen gevangenen en personeel te behouden. Het personeel van deze centra zijn opgenomen in dit repressieve systeem.

Andere individuen, verenigingen, ngo's deden dezelfde vaststelling.(5)

Het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg aan de Université Libre de Bruxelles naar aanleiding van een geschil tussen een opgesloten familie en de Belgische staat in 1999:

"We stellen een pathogenese vast die voortkomt uit de structurele werking van het centrum: de psychische stoornissen die inherent zijn aan de situatie kunnen niet beantwoord worden door een echte ondersteuning of hulp, ongeacht de praktische regelingen en zelfs ongeacht de welwillendheid van het personeel."

De Ligue des Droits de l'Homme, CIRÉ, JRS Belgium en de Liga voor Mensenrechten wijzen er in dit verband op dat de meerderheid van de vreemdelingen die vastgehouden worden in gesloten centra geen misdaad hebben begaan en niet in een preventieve detentie zijn, noch een straf uitzitten. Er is dus geen reden waarom deze personen onderworpen zijn aan een gevangenisregime.

Ook is er de open brief afgeleverd aan de FOD Migratie- en Asielbeleid in maart 2011.(6)

De medische zorgen

De medische behandeling werd regelmatig aangekaart door verenigingen:

In juni 2009 heeft de Mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa, bezorgd door de afwezigheid van medische zorg en door de moeilijkheid om specialisten te consulteren in de gesloten centra, de Belgische autoriteiten aangemaand tot het garanderen van de toegang tot kwalitatieve gezondheidszorg vergelijkbaar met die buiten het centrum.

Ook is er het rapport “Centres fermés pour étrangers: état des lieux”.(7)

Het geweld

We weten eveneens dat de behandeling van de gevangenen in deze centra verre van harmonieus is. De getuigenissen verzameld op verschillende websites wijzen hierop, evenals verschillende rapporten van ngo's.(7)

Op 29 oktober 2010: “Het Mensenrechtencomité van de Verenigde Naties heeft haar aanbevelingen gepubliceerd voor België. Het Comité wijst op het grote aantal beschuldigingen van overmatig gebruik van geweld tegen buitenlanders die in het kader van een uitzetting, in de gesloten centra en bij de uitzetting. De moeilijkheid voor deze personen om een klacht neer te leggen baart het Comité zorgen, evenals het lage aantal behandelde klachten bij de Klachtencommissie. Dit als gevolg van de afstand waardoor het moeilijk wordt bewijzen te verzamelen en verantwoordelijken te vervolgen. Het Comité beveelt de Staat aan om vreemdelingen toe te laten om klachten neer te leggen in geval van slechte behandelingen en om de daders te vervolgen en te straffen. Daarnaast beveelt het Comité een toename van de controles tijdens de deportaties aan door toezichtsorganen waarvan de onafhankelijkheid en objectiviteit gewaarborgd zijn."

In juni 2009 bracht de Mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa, Thomas Hammarberg, een rapport over België uit na een bezoek van 15 tot 19 november 2008. Dit rapport haalt opnieuw een reeks tegenstellingen aan. In de gesloten centra worden sommige vreemdelingen in isolatie geplaatst. Thomas Hammarberg stelt de onduidelijkheid en het arbitraire vast van deze gevallen.

Op 22 februari 2011 is er in Le Soir een artikel met de titel "Een gevangenisregime":

"De verblijvers (dixit de Dienst) of de gevangenen (volgens de ngo's) in de gesloten centra zijn vreemdelingen zonder verblijfspapieren (afgewezen asielzoekers, sans-papiers). Het disciplinaire karakter van een gesloten centrum gelijkt op die van een gevangenis. Het koninklijk besluit van 2002 definieert de tuchtmaatregelen die mogen gebruikt worden tegen de mensen in het centrum. Drie dwangmiddelen mogen gebruikt worden: fysieke druk, een armband en handboeien aan pols of voeten. “Het gebruik van handboeien mag enkel gebeuren op bevel van de directeur van het centrum of door zijn plaatsvervanger.” In de gesloten centra van Merksplas en Brugge gebeurt alles in groep. Alle bewegingen van de dag zijn gepland en verplicht (eten, wandeling). De verplaatsingen gebeuren ook in groep, omkaderd door bewakers in uniform."

Zie ook het recente rapport van de ngo JRS "Van detentie tot kwetsbaarheid: rapport over de resultaten voor België van een Europees onderzoek naar de kwetsbaarheid van asielzoekers in gesloten centra." (9)

Toegang tot de gesloten centra
Over de toegang tot de centra schrijft een medewerker van de Ligue des Droits de l'Homme ons:

«Toegang verkrijgen tot een gesloten centrum is niet gemakkelijk. De bezoeken zijn onderworpen aan toelatingen, voorwaarden en verschillende beperkingen. Sommige ngo's hebben de toelating om onder welbepaalde omstandigheden bezoeken te brengen. De pers heeft hier geen mogelijkheid toe. De overheden organiseren een afstand en onderhouden een stilte rondom de gesloten centra. In het geval van ernstige problemen (hongerstakingen, overlijdens, brandstichtingen,...) is het zeer moeilijk, zoniet onmogelijk om het waarheidsgehalte van de versie van de feiten van de Dienst Vreemdelingenzaken te verifiëren en te contesteren. Dit gebrek aan transparantie is onaanvaardbaar in een democratische samenleving.”

Besluit

De getuigenissen verzameld door gettingthevoiceout of door anderen brengen maar een zeer klein deel naar buiten van het lijden dat ons systeem aan mensen toebrengt en waarvan men ons wil doen geloven dat dit gebeurt om onze welvaart en veiligheid te vrijwaren.

Deze opsluitingen passen in het kader van een repressief systeem dat in heel Europa toegepast wordt om migratie tegen te gaan. Het zijn niet zozeer de omstandigheden van opsluiting, noch het werk van het personeel die aan te klagen zijn, maar de Belgische en Europese non-migratiepolitiek en de repressie die hiermee samengaat. Verschillende andere verenigingen in Europa klagen deze politiek aan.(8)

1 http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/08/03/stemmen-uit-de-gesloten...

2 http://gettingthevoiceout.wordpress.com/

3 http://regularisation.canalblog.com/ , http://www.ouvronslesyeux.be/spip.php?rubrique3 en http://www.ouvronslesyeux.be/spip.php?rubrique2
4 http://www.acod-overheidsdiensten.be/federaal/563/stemmen-uit-de-geslote...
5 http://www.federaalombudsman.be/nl/onderzoek-gesloten-centra-samenvatting,
6 http://www.illegal-act.be/illegal-act/illegal_lettre-ouverte.php
7 http://www.cire.be/ressources/rapports/etat-des-lieux-centres-fermes.pdf
8 http://www.aedh.eu/plugins/fckeditor/userfiles/file/Asile%20et%20immigra... en http://conflits.revues.org/pdf/1727

9 http://www.jrsbelgium.org/images/stories/docs/Dutch/devas_ndls_web.pdf

Advertentie