about
Toon menu

De verboden toespraak van Jean Ziegler op Salzburger Festspiele

De Zwitser Jean Ziegler, die van 2000 tot 2008 de speciale VN-rapporteur voor het recht op voedsel was, had normaal de openingstoespraak moeten geven op het theater- en muziekfestival de Salzburger Festspiele. Maar de autoriteiten van Salzburg staken daar een stokje voor. Ziegler vermoedt dat sponsors Nestlé en Crédit Suisse zijn striemende toespraak niet zagen zitten.
vrijdag 29 juli 2011

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Volgens de autoriteiten werd de toespraak geannuleerd omdat Ziegler eind jaren tachtig contact zou hebben gehad met de Libische leider Khaddafi. Ziegler zou in de jury hebben gezeten van een mensenrechtenprijs gefinancierd door Khaddafi die in 1989 uitgereikt werd aan de toen nog opgesloten Nelson Mandela.

Ziegler ontkent en zegt dat hij enkel geconsulteerd werd over die prijs.
Ziegler vermoedt dat de hoofdsponsors van het festival – multinationals als Nestlé en Crédit Suisse – die er in zijn toespraak stevig van langs krijgen, druk hebben uitgeoefend. Als VN-rapporteur, maar later ook als schrijver, was Ziegler altijd al heel kritisch voor ons economisch systeem dat toelaat dat kinderen sterven van de honger.

Hieronder vindt u de toespraak die Jean Ziegler had willen geven.

________________________

Zeer vereerde dames en heren,

Elke vijf seconden sterft een kind jonger dan tien jaar van de honger. Elke dag verhongeren 37.000 mensen en bijna een miljard mensen zijn permanent ernstig ondervoed. In datzelfde wereldvoedselrapport van de FAO (de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN) - waar elk jaar deze cijfers in staan – is ook te lezen dat de landbouw in zijn huidige fase van ontwikkeling perfect in staat is om het dubbele van de wereldbevolking normaal te voeden.

Conclusie: er is geen objectief gebrek, er is ook geen fataliteit voor deze dagelijkse slachtpartij van de honger die in ijzige normaliteit voortgaat.

Een kind dat van honger sterft, werd vermoord.

Sterven gebeurt overal op dezelfde manier. Of het nu in de Somalische vluchtelingenkampen is, in de sloppenwijken van Karachi of de slums van Dhaka, de doodsstrijd doorloopt dezelfde etappes.

Bij ondervoede kinderen zet het verval zich na enkele dagen door. Het lichaam gebruikt eerst de suiker- en dan de vetreserves op. De kinderen worden lethargisch en dan almaar magerder. Het immuunsysteem gaat onderuit.

Diarree versnelt de uitputting. Mondontstekingen en infecties aan de  ademhalingswegen veroorzaken verschrikkelijke pijnen. Dan begint de roofbouw van de spieren. De kinderen kunnen niet meer overeind blijven. Hun armen bengelen krachteloos naast hun lijf. Hun gezicht wordt als dat van oude mensen. Dan volgt de dood.

De omstandigheden die leiden tot deze duizendvoudige pijnen zijn echter gevarieerd en vaak complex.

Kijk bijvoorbeeld naar de tragedie die zich momenteel in Oost-Afrika afspeelt. In de savannes, vlakten of bergen van Ethiopië, Djibouti, Somalië en Noord-Kenia zijn 12 miljoen mensen direct met honger bedreigd. Al vijf jaar zijn de oogsten er ontoereikend. De bodem is hard als beton. Naast de droge waterputten liggen uitgedroogde runderen, geiten, ezels en kamelen. De vrouwen, kinderen of mannen die nog enige kracht hebben, zijn op weg naar de kampen die door de UNHCR, het VN-agentschap voor Vluchtelingen, zijn opgezet.

Bijvoorbeeld naar het kamp in Dadaab op Keniaans grondgebied. Daar verdringen zich al drie maanden meer dan 400.000 hongervluchtelingen. De meesten komen uit het naburige Zuid-Somalië waar de met Al Qaeda gelinkte Al-Shabaab-milities strijd leveren. Sinds juni treden dagelijks 1.500 nieuwe vluchtelingen uit de ochtendnevel. In het kamp is al lang geen plaats meer. De poort in de omheining van prikkeldraad is gesloten. Voor de poort voeren de VN-ambtenaren een selectie door. Slechts enkelingen die nog een levenskans hebben, komen er door.

Het geld voor een intraveneus dieet – dat een kind als het er niet te erg aan toe is, er in twaalf dagen kan bovenop brengen – ontbreekt. Het Wereldvoedselprogramma (WFP) van de VN dat de voedselnoodhulp moet verzorgen, vroeg op 1 juli een bijzondere bijdrage van 180 miljoen euro aan de VN-lidstaten. Er werd slechts 62 miljoen euro gestort. Het normale budget van het Wereldvoedselprogramma bedroeg in 2008 zes miljard dollar. In 2011 is dat gezakt tot 2,8 miljard dollar.

Waarom? Omdat de rijke donorlanden – in het bijzonder de EU-landen, de VS, Canada en Australië – miljarden euro en dollar moesten betalen aan hun lokale banken: om het interbancair krediet terug op gang te brengen en om de speculatiebandieten te redden. Voor de humanitaire noodhulp en de reguliere ontwikkelingshulp bleef en blijft er bijna geen geld over.

Door de ineenstorting van de financiële markten hebben de hefboomfondsen en andere grootspeculanten zich op de landbouwgrondstoffenbeurzen gestort (zoals de Chicago Commodity Stock Exchange). Met termijncontracten en futures drijven ze de basisvoedselprijzen naar astronomische hoogten.

Een ton graan kost vandaag 270 euro op de wereldmarkt. Die prijs lag een jaar geleden ongeveer op de helft. Rijst steeg met 110 procent. Maïs met 63 procent.

Wat zijn de gevolgen? Ethiopië, noch Somalië, Djibouti of Kenia kunnen voedselvoorraden aanleggen. Hoewel de ramp al vijf jaar eerder voorspeld werd.

Daarbovenop komt nog dat de landen in de Hoorn van Afrika gebukt gaan onder hun buitenlandse schuldenlast. Voor infrastructuurwerken ontbreken de middelen. In Afrika ten zuiden van de Sahara is slechts 3,8 procent van de bebouwbare grond geïrrigeerd. In Wollo, Tigray en Shoa in het Ethiopische hoogland of in Noord-Kenia en Somalië is dat nog minder. De droogte doodt ongestoord. Deze keer zal ze vele tienduizenden slachtoffers maken.

Veel rijken, grootbankiers en CEO's van deze wereld komen samen in Salzburg. Zij zijn de veroorzakers en de meesters van de kannibalistische wereldorde.

Wat is mijn droom? De muziek, de poëzie – kortweg de kunst – brengen de mens buiten zichzelf. De kunst heeft wapens die de analytische geest niet heeft: ze prikkelt de toehoorder, dringt door de dikste betonlaag van het egoïsme, de vervreemding en de afstand.

Zij treft de mensen in hun innerlijk, beweegt hen tot onverwachte emoties. En plots breekt de verdedigingsmuur. De neoliberale winstwaan valt in stof en as.

In het bewustzijn dringt de realiteit, ook de stervende kinderen, door.

In Salzburg kunnen wonderen gebeuren: het ontwaken van de meesters van de wereld. De opstanding van het geweten.

Maar geen angst, die wonderen zullen in Salzburg niet gebeuren.

Ik word wakker. Mijn droom kan niet onrealistischer zijn. Het kapitaal is overal en altijd sterker dan de kunst. Onsterfelijke reusachtige mensen, zo noemt Noam Chomsky de concerns. Vorig jaar – zo zeggen de statistieken van de Wereldbank – controleerden de 500 grootste privébedrijven 52,8 procent van het bruto nationaal product of alles wat er in één jaar aan wereldrijkdom wordt geproduceerd.

De totaal ontketende, totaal ongecontroleerde winstmaximalisatie is hun strategie. Het maakt niet uit wie er aan het hoofd staat van het concern. Het gaat niet om zijn gevoelens of zijn kennis. Het gaat om het structurele geweld van het kapitaal. Is hij onvoldoende productief? Dan wordt hij van het directieniveau verdreven.

Tegen de ijzeren wet van de kapitaalaccumulatie zijn zelfs Beethoven en Von Hofmannsthal machteloos. “L'art pour l'art”, schreef Théophile Gautier in het midden van de 19de eeuw. De stelling van de autonome kunst die los staat van elke sociale werkelijkheid beschermt de machtigen voor hun eigen emoties en de eventuele verandering van hun hart.

De hoop ligt in de strijd van de volkeren in het Zuiden, van Egypte en Syrië tot Bolivia en in de geduldige en nauwgezette opbouw van een radicale oppositie in de westerse landen.

Kortom, in de actieve, consequente, coherente, democratische organisatie van revolutionair antigeweld. Er is leven voor de dood. De dag zal komen dat mensen met elkaar zullen leven in vrede, rechtvaardigheid, rede en vrijheid, bevrijd van de angst voor materiële nood.

Moeder Courage, uit het gelijknamige toneelstuk van Bertolt Brecht legt die hoop uit aan haar kinderen:

“Es kommt der Tag, da wird sich wenden.
Das Blatt für uns, er ist nicht fern.
Da werden wir, das Volk, beenden
Den großen Krieg der großen Herrn.
Die Händler, mit all ihren Bütteln
Und ihrem Kriegs- und Totentanz
Sie wird auf ewig von sich schütteln
Die neue Welt des g‘meinen Manns.
Es wird der Tag, doch wann er wird,
Hängt ab von mein und deinem Tun.
Drum wer mit uns noch nicht marschiert,
Der mach’ sich auf die Socken nun."

Dank u,
Jean Ziegler

reacties

8 reacties

  • door Wilfried op vrijdag 29 juli 2011

    Hebben Verhofstadt, Van Rompuy, Sarkozy dan hoegenaamd wel nog wel recht van spreken? Zij drukten immers Kadhafi nog niet zo héél lang geleden innig aan de boezem. Dat was maar om te lachten, zeggen ze nu, en paste in de toenmalige internationale politieke context. In mei 2010 steunde Van Ackere de kandidatuur van Libië voor de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, hoewel zijn eigen mensenrechtenspecialisten tegen waren.

    Bovenaldien, Jean Ziegler heeft nog gelijk ook als hij zegt dat "Veel rijken, grootbankiers en CEO's van deze wereld komen samen in Salzburg. Zij zijn de veroorzakers en de meesters van de kannibalistische wereldorde...." De Belgische, en andere politieke excellenties, kunnen zich maar beter niet meer meer op Oostenrijkse vakantiebodem vertonen om te gaan speechen! De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.

  • door Jan Bontje, columnist op vrijdag 29 juli 2011

    Een moedige toespraak van een moedige man. Vater Courage... Censuur is een van de laatste redmiddelen van de heersenden en machtigen om kritiek de kop in te drukken.

    Daarom mijn oproep: verspreid deze redevoering zo veel mogelijk om hem alsnog onder de aandacht van de mensen van goede wil te brengen. Mail hem door naar je netwerk; zet hem op je Facebook of Hyves account of welke account dan ook. Heb je een eigen website of weblog? Plaats hem! Met een link naar deze site uiteraard.

    Zoals een Amerikaans lied uit de jaren 30 van de vorige eeuw zong: which side are you on!?

    Een pluim voor meneer Jean Ziegler!

  • door Leo Germeys op vrijdag 29 juli 2011

    Een toespraak die er mag zijn! Maar het is niet helemaal juist vooral met de vinger te wijzen naar die paar duizenden ceo's die het voor de zes of zeven miljard mensen verpesten. Wij zijn allemaal een beetje mee verantwoordelijk voor de hongersnood in Afrika. En er bestaat ook niet zoiets als een automatisch gelijkheidsteken tussen kapitaalaccumulatie en hongersnood in de wereld. Het zijn de mensen die de kapitaalaccumulatie toelaten om die wegen op te gaan die tot hongersnood leiden, wij allen en onze verkozenen, die onze levensstijl belangrijker vinden dan minimaal één maaltijd per dag.

    • door J. Blommaert op zaterdag 30 juli 2011

      Dat is juist, maar het kan geen kwaad om de leiders van dit systeem aan te pakken. We horen al veel jaren dat het verzet 'van onderuit' moet komen, van de miljoenen consumenten die via hun aankoopgedrag maar alle mogelijke ethische en ecologische signalen moeten geven. Dat is een gigantische illusie, want wij bepalen tot nader order niet wat er in de rekken van de GB komt te liggen. Wie het omgekeerde beweert is niet goed wakker. We krijgen een bepaald aanbod, en BINNEN DAT AANBOD moeten we onze ethische, ecologische enz keuzes dan maar duidelijk maken. Maar dat aanbod wordt bepaald door Nestlé, Lever, Proctor & Gamble en andere megaconsortia in de voedingsindustrie.

      Dus ja, elk van ons moet z'n verantwoordelijkheid nemen. Maar enkel wanneer er structureel iets aan het aanbod verandert - bijvoorbeeld een systematisch Fair-Trade systeem - zal dit een diepgaand effect hebben. Beleid en macht kan men nooit vrijstellen in dit soort debatten en kwesties.

      • door Roddy enberg op zaterdag 30 juli 2011

        Mijnheer blommaert, het spijt me u te moeten tegenspreken, maar wij beslissen wél wat er in de rekken komt te liggen. Sta me toe u even mee te nemen naar de jaren negentig. Het bier zonder alcohol, buckler, genaamd werd gigantisch gepromoot. Het was een bescheiden succes. Tot mijnheer Yoep van 't hek dat bier op een zeer satirische wijze belachelijk maakte. Binnen de kortste keren was het bier verdwenen. Tien jaar geleden moest je al tot diep in de onderbuik van de stad gaan graven naar een winkel met bio producten. Dan liefst nog een winkel waar je niet ook gelijk je chakra moest laten lezen of je astrologische ascendant in het juiste kwartier moest staan voor de aardpeer die je kocht. Nu vind je bio in elke supermarkt. Het zijn slechts enkele producten die de macht van de consument voelen.

        Ik geef u wel overschot van gelijk dat de gemiddelde burger wakkerder ligt van de de in zijn hoofd geprente onzin over walen, buitenlanders en van zijn volgende reis, volgende auto, volgende bbq, volgende zuipfeest, kortom zijn volgende hedonistische uitspatting. Dat is de werkelijke tragedie, nobody gives a flying fuck. Als morgen iedereen ethisch gaat kopen, zal een gb volgen. Maar helaas geloof ik nog eerder dat de VS een vredesstichter is, dan dat de consument morgen ook maar enig moreel besef in zijn aankopen gaat leggen. De uitzonderingen die de regel bevestigen niet meegerekend uiteraard. Hopelijk zijn de verstandige mensen met moreel besef een groeiende stroming en geen tijdelijke hype.

  • door zoedt frieda op zaterdag 30 juli 2011

    Als rijkdom beteugeld wordt, verdwijnt armoede. Waar blijft onze Belgische politieke partij die dit op zijn programma durft zetten?

    • door J. Blommaert op zaterdag 30 juli 2011

      Dit is het programma van de Partij van de Arbeid. Zie http://www.pvda.be/

  • door Lena Wauters op zaterdag 30 juli 2011

    [title]Bravo Jean Ziegler ! Zo'n[/title]Bravo Jean Ziegler ! Zo'n klare taal zou de norm moeten worden ! Ik verwijs graag naar de geschriften van onderzoeksjournalist Daniel Estulin over de Bilderberggroep. Hij stelt vlakaf : "Het doel van de Bilderberggroep is niet een centrale regering voor de hele wereld of een Nieuwe Wereldorde, zoals vele mensen abusievelijk denken. Hun doel is één grote 'NV Aarde'." Ziegler noemt de kannibalen wijselijk de Ceo's van het grootkapitaal, wellicht om de geloofwaardigheid van zijn betoog niet in het gedrang te brengen en een ruimer publiek te bereiken. Hij weet maar al te goed dat de Illuminati, waarvan Bilderberg slechts een fractie is, het duizendkoppige monster is dat de wereld vanachter vele schermen in zijn wurggreep houdt en voor wie genocide de enige oplossing lijkt om overbevolking tegen te gaan en de eigen enorme rijkdommen nog te vergroten.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties