about
Toon menu
Opinie

Is sociale strijd gedegradeerd tot een feestelijk evenementenbureau?

Inleiding van Dominique Willaert op het laatste Gentse Feestendebat op zondag 24 juli met als centrale vraag: 'is sociale strijd gedegradeerd tot een feestelijk evenementenbureau?'
donderdag 28 juli 2011

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

(foto Luc Janssens)

Geacht publiek, beste collega's, de titel van mijn inleiding luidt: 'Enkel wanneer we bereid zijn om ons eigen leven op het spel te zetten, maken we kans op een systemische en wezenlijke verandering.'

Ik respecteer ten volle elk soort engagement, in welke vorm dan ook, maar ik denk dat wanneer we sociale en economische veranderingen nastreven die er werkelijk toe doen, we in debat moeten treden over wat we onder de begrippen 'verzet' en 'strijd' willen verstaan.

Het klinkt wellicht onwezenlijk, maar als burger die deel uitmaakt van de westerse wereld is het quasi ondenkbaar geworden om het eigen leven op het spel te zetten.

Geen evidente keuze

De keuze hiertoe impliceert immers dat we bereid zijn een deel van onszelf op te geven, onszelf op het spel te zetten of onszelf in de strijd te gooien met het oog op het realiseren van een verandering die er werkelijk toe doet.

Zowaar geen evidente keuze omdat elke kansrijke burger uit de westerse wereld verplicht wordt om zichzelf te realiseren, zichzelf maximaal te ontplooien. De opdracht van de westerse wereld is een autonoom subject te worden.

Een gevolg hiervan is dat de westerse mens er alles aan doet om te demonstreren dat hij bestaat, om te behouden wat hij bezit en dus niet in staat is om op te gaan in een groter geheel, zijnde een 'gemeenschap'.

Deze positie is volgens mij niet eens een 'keuze' te noemen. Het zichzelf moeten realiseren is een consequent gevolg van het aanvaarden en het omarmen van de vrije markt, van een mens- en maatschappijmodel dat alles wat privaat is bejubelt en al wat tot het publieke en de gemeenschap behoort devalueert en degradeert.

De progressieve burger

Ik vrees - en iedereen mag me tegenspreken - dat 'het zich engageren' in de westerse wereld te veel deel is gaan uitmaken van de zelfrealisatie en te weinig verbonden is met de idee van een gemeenschappelijke 'strijd'.

Ik stel de vraag: 'Waar in de westerse wereld is er sprake van werkelijk verzet en wezenlijke strijd?' 'Maatschappelijk engagement' dreigt in een deel van onze westerse wereld een vast onderdeel te worden van een soort progressieve levensstijl.

Om zonder gewetensproblemen door het leven te laveren neemt de progressieve burger regelmatig deel aan één van de vele manifestaties of optochten, post hij of zij 's avonds enkele foto's op het prikbord van zijn of haar Facebookprofiel om aan de honderden virtuele vrienden te tonen dat hij of zij erbij was en voor het slapen gaan ondertekent hij of zij de zoveelste online petitie met het oog op een betere wereld.

Progressief zijn in de westerse wereld is niet eens zo lastig!
Vanuit strategische en tactische overwegingen is het wellicht niet bijster verstandig om een aantal recente acties en manifestaties te bekritiseren, of - meer nog - ze radicaal in vraag te durven stellen. Met name 'links' zit in de hoek waar de klappen vallen en van zodra er progressieve mensen uit de kleren gaan of een geëngageerd podium betreden, lijkt het logisch om dankbaar en luidruchtig deze acties te bejubelen en ondersteunen.

Nestbevuiling

Elke vorm van kritiek op dit soort engagement ruikt naar nestbevuiling. Ik ben echter van mening dat links op die manier zichzelf gijzelt en belet dat engagement kan uitmonden in systemisch verzet en strijd.

Bij wijze van proef zouden we een referendum kunnen opzetten, met de vraag tegen wat en wie de burger zich wil verzetten en rond welke aspecten hij strijd wil leveren. En bovenal: hoe ver wil de burger hierin gaan, wat is hij of zij bereid op het spel te zetten? Hoe ver willen we gaan, hoe ver kunnen we gaan?

De taal die vandaag in veel progressieve kringen, organisaties en instituties wordt gehanteerd, verraadt en resoneert de slappe positie die men inneemt: we willen of moeten in overleg treden, we kiezen voor een dialoog, we hopen op een consensus, we stellen ons kritisch maar constructief op,...

Gedisciplineerde werknemers

Wanneer we de sociale geschiedenis in rekening brengen, kan ik niet anders dan vaststellen dat de positie die we innemen een pacificerend effect genereert en belet dat we een structurele verzetspositie innemen. Heel wat mensen engageren zich, maar slechts heel weinig mensen verzetten zich.

Eén voorbeeld om deze these te illustreren: Opel Antwerpen werd gesloten zonder één dag van werkelijke strijd of verzet. Rudi Kennis gaf in zowat elk interview te kennen hoe trots hij was op het gedisciplineerde gedrag van de werknemers. Tot op de laatste dag voor de sluiting werd er gewerkt. Opel Antwerpen werd gesloten omdat er elders meer winst zou kunnen worden gemaakt. Een onderwerp van strijd, niet?

Blind voor geweld

Mensen met sleutelposities binnen de vakbonden, het sociaal-cultureel werk, NGO's en onderwijsinstellingen onderschrijven en versterken meer en meer de roep naar overleg, dialoog en consensus, terwijl heel wat economische, ecologische en politieke bedreigingen een veel strijdbaarder positie veronderstellen.

De lens waardoor we kijken maakt dat we diverse vormen van systemisch en symbolisch geweld niet meer onder ogen zien of onder woorden brengen. Terwijl het kapitalisme met haar vele uitbuitingsmechanismen gruwelijk geweld genereert, zien we dit geweld niet meer.

De arbeider - die tot flexibilisering wordt gedwongen - wordt dagelijks geweld aan gedaan. Het hoge aantal stressproblemen, zijn een gevolg van dit geweld. Het onzekere arbeidsstatuut van heel wat werknemers is een andere vorm van geweld, die te weinig als zodanig wordt benoemd en geproblematiseerd.

Mediatisering

Het taalgebruik van sommige Vlaams-nationalisten is een andere vorm van een misselijkmakend geweld, want het is gebaseerd op het uitsluiten en discrimineren van anderen - die onze naasten zijn - en op het verheerlijken van het eigen volk en de eigen bodem.

Maar dit geweld wordt als zodanig niet gedetecteerd, want anders wordt het ondenkbaar dat deze geweldenaars dagelijks een forum krijgen op onze openbare omroep. Laat ons eens objectiveren op welke buitengewoon infantiele en naïeve manier sommige van onze journalisten deze geweldenaars interviewen.

Het enige soort geweld dat onze gemediatiseerde samenleving detecteert is immers het objectieve geweld: manifesterende betogers die met stenen gooien of ecologische verzetsstrijders die aardappelplanten uit de grond plukken. Enkel dit soort geweld wordt gemediatiseerd en omschreven als ontoelaatbaar. 

Verzet en strijd

Nog eens de vraag: Willen we ons engageren of zijn we bereid om ons te verzeten en te strijden. En tegen wat? Om sociale en economische veranderingen te realiseren moeten we in de eerste plaats wereldsystemisch denken en ageren. Dit houdt in dat we een rangorde moeten maken van zaken waarrond en waartegen we ons willen verzetten en die tot verzet en strijd kan leiden.

Het moge duidelijk zijn dat vandaag de dag het overleven en het behoud van onze planeet op het spel staat. Hoofdoorzaak is een economisch systeem dat met het begrip speculatie als wezenskenmerk gericht is op uitbuiting van natuurlijke grondstoffen en menselijke wezens. Veel meer uitleg behoeft dit niet.

Identificatie van de vijand

Om ons te verzetten moeten we in de eerste plaats onze vijand durven 'identificeren'. Dit is een vraag naar een politieke en ideologische positionering en impliceert een radicale kritiek - niet alleen op de aanhangers van het neoliberalisme, maar ook op de Europese sociaaldemocratie en een substantieel deel van de Europese Groenen. Geen van hen identificeert in duidelijke termen het neoliberalisme als de vijand.

Om tot een werkelijk strijdbare positie te komen, moeten we het geweld en de uitbuiting van het neoliberalisme analyseren en bereid zijn om een deel van onze eigen welvaart op het spel te zetten, willen we overgaan tot wezenlijke veranderingen.

Op dit punt pleit ik er dus voor om in onze 'progressieve' opvoeding en ons onderwijs meer in te zetten op het identificeren van onze economische en politieke vijanden. Het IMF, de Europese Commissie, de Wereldbank, de nationalisten zijn onze vijand en aan jonge mensen die streven naar sociale rechtvaardigheid moeten we meegeven dat de vijand mag worden bestreden. Of mag worden bevochten!

Algemene veranderingen

Wat ik wil zeggen: veel progressieve mensen blijven op een uitermate vriendelijke en pacificerende manier de vrije markt bejegenen. Je kan echter nooit tegen kernenergie zijn wanneer je niet meteen ook het vigerend economisch systeem in vraag stelt. Je kan, deze redenering indachtig, niet een béétje tegen de vrije markt zijn.

Progressieve mensen genieten vaak van de lusten van de vrije markt en kopen zich vrij van schuld door de lasten volgens heel klassieke schema's te bestrijden: stemmen op de progressieve partij, de jaarlijkse fiscaal aftrekbare giften op rekening van één van de vele ngo's storten, de overvloed aan online petities ondertekenen en op zaterdag uiteraard wat aankopen verrichten in onze Wereldwinkel, die is uitgegroeid tot een volbloed commercieel bedrijf.

Wordt het niet dringend tijd dat ook de westerse burgers een inhoudelijke en politieke agenda opmaken waartegen we ons willen verzetten, met het oog op sociale, economische en politieke veranderingen die vooral de wereldbevolking ten goede komt en niet de eigen particuliere groep waartoe we behoren?

Vakbondswerking en (zelf)behoud

Het voorbije jaar had ik de kans om heel wat vakbondsmensen te interviewen. Vele vakbondsleden gaven toe dat de huidige vakbondswerking vooral gericht is op het 'behoud' van de eigen werkgelegenheid in het eigen bedrijf en te weinig gericht is op veranderingen die niet alleen henzelf maar ook 'de anderen' ten goede komen.

Op dit punt pleit ik resoluut voor het durven in vraag stellen en zelfs opheffen van de particuliere belangen, om op die manier tot een andere orde te komen waarrond we ons verzet en onze strijd kunnen organiseren. Zijn we bereid - en in staat - om een internationalistisch strijdperspectief te ontwikkelen?

Wanneer we de sociale strijd in andere continenten analyseren en in ogenschouw nemen, zullen we ontdekken dat de campesino's [nvdr: Spaans voor 'landbouwers'] en landloze boeren in Latijns-Amerika, de textielarbeiders in Malhallah (Egypte), de arme rijstboeren in Azië, de vluchtelingen op weg naar Lampedusa, niet langer bang zijn om te sterven. Wij - de progressieve westerse burgers - zijn veel te bang om te sterven. Vandaar dat we ook niet langer in staat zijn om te strijden.

Feesten vervangt verbijstering

Het sterk esthetische en evenementiële karakter dat veel 'acties' karakteriseert, komt net omdat het meestal een beter en hoger opgeleide bevolkingsgroep is die dit soort acties ontwikkelt. In dit kader vermeld ik graag het volgend voorbeeld: na het uitbreken van de oorlog tegen Irak in maart 2003 organiseerde Vooruit als reactie hierop een evenement.

Ik betrad de Vooruit en waar ik verbijstering en woede had verwacht, werd ik geconfronteerd met een dansende en feestende massa die een gratis optreden van één van de populaire bands kwam meepikken.

De blanke, zwetende middenklasse was zowaar aan het feesten in de Gentse Vooruit. Waar zouden de Arabische jongeren en hun gezinnen zich hebben bevonden die avond en hoe voelden zij zich op dat moment?

Een ander voorbeeld: toen Patrick Janssens (SP.A) enkele jaren later zijn gedepolitiseerde presidentiële verkiezingscampagne bezegelde met het Antwerpse burgemeesterschap, ontvouwde er zich een indrukwekkend progressief en artistiek feestje rond het Antwerpse stadhuis.

Progressieve mensen in Vlaanderen houden van BV's en ook omgekeerd. Veel BV's voelen zich dan ook als een vis in het water op geëngageerde evenementen.

Contraproductief 

Ik denk dat het inzetten op evenementen veelal contraproductief is. Dat de massa - de grootste groep van onze bevolking - op die manier nogmaals de boodschap krijgt dat ze er niet bij hoort, dat hun positie er niet toe doet. Evenementen, met hun onlosmakelijk vermakelijk karakter, missen immers veelal de woede, de ontzetting en de retoriek die noodzakelijk zijn om een strijdbare positie te ontwikkelen.

Wat ik wil zeggen, is dat we vanuit een meer reflexief en bescheiden perspectief moeten nadenken en zoeken hoe wij beter aansluiting kunnen vinden bij de gewone en werkende bevolking - en niet omgekeerd.

Moge de Boelwerftrilogie van Jan Vromman hier als een interessant referentiepunt gelden: op een onnavolgbare manier wordt de sociale strijd rond de Boelwerf in Temse in beeld gebracht. In dit soort zeldzame document zijn we getuige van hoe Jan Cap, José de Staelen en Karel Heirbaut samen een massabeweging ontwikkelden en hun verontwaardiging over het hun aangedane onrecht omzetten tot strijd. Een strijd die ze jammer genoeg verloren.

Meer 'godverdomme'

Het sterk esthetiserende karakter van sommige acties versterkt het pacificerend effect. Strijd en verzet dreigen op die manier niet langer vanuit een diepe verontwaardiging en ontzetting te ontstaan, maar eerder passend te zijn binnen een progressieve levensstijl. En progressieve mensen zijn op vandaag bijna steeds welopgevoed, beschaafd en tolerant.

We moeten jonge mensen durven opvoeden en onderwijzen met de idee dat ze zich onverdraagzaam moeten leren opstellen ten aanzien van alles dat en al wie onrechtvaardigheid en uitbuiting veroorzaakt. En in deze moeten we andere woorden leren gebruiken, een taal die er toe doet en ons opnieuw leert wat 'onverzettelijkheid' betekent.

Ik daag mijn linkse medemensen uit om dringend na te denken over hoe we de gewone, werkende en vergeten bevolkingsgroepen op een consequente manier kunnen ondersteunen in hun strijd en hun verzet.

Zijn we bereid en in staat om ons eigen intellectueel en/of kunstzinnig narcisme in te ruilen, om op zoek te gaan naar welk dagelijks onrecht hen wordt aangedaan en op welke manier de bestaansvoorwaarden van heel wat mensen wordt geschonden? Zijn we bereid om opnieuw meer 'godverdomme' te leren zeggen?

De fabel van de geweldloze strijd

Een diepgravende analyse van de sociale strijd leert ons dat tactiek en strategie heel belangrijk zijn, maar dat dit onlosmakelijk verbonden is met de bereidheid om onze eigen positie op het spel te zetten.

Waarbij we dus veel sterker moeten inzetten op het bereiken van diegenen die het grootste slachtoffer zijn van het systemisch geweld: vrouwen en kinderen, een groot deel van de werkende bevolking, migrerende bevolkingsgroepen,… Het zijn zij die de inzet van ons verzet en onze strijd moeten worden. 

Een strijd die we in de eerste plaats geweldloos trachten te voeren, maar waarbij we het westers taboe dat elke vorm van geweld verbiedt, radicaal overboord gooien. Het verhaal waarbij je na een klets op je gezicht je de dader jouw andere wang aanbiedt, is een Caritas Catholica-fabel, die we best vervangen door uitdagingen als er zijn: het bezetten en gijzelen van de financiële centra en hun hedgefunds, het bekogelen van de ratingbureaus Moody's en Standard & Poor's, het saboteren van het IMF, het ontvoeren van de Europese Commissie, het bezetten van de Wetstraat, …

Ten slotte: wanneer het in onze westerse wereld mogelijk is om de Nobelprijs voor de Vrede uit te reiken aan Barack Obama, dan wordt het weldra mogelijk om diezelfde Nobelprijs voor de Vrede uit te reiken aan diegenen die bereid zijn om Georges Forrest, Etienne Davignon en Jean-Luc Dehaene te ontvoeren en een jaar lang op droog brood te zetten!

Dominique Willaert

Dominique Willaert is coördinator van het sociaal-artistiek project Victoria Deluxe.

reacties

27 reacties

  • door Jvm op donderdag 28 juli 2011

    En links predikt dus geen haat en geweld?

    • door jan peeters op donderdag 28 juli 2011

      Haat en geweld onstaan meestal uit extreme visies, of ze nu links, rechts of religieus van oorsprong zijn. Hier hebben we toevallig een extreem links standpunt met een goedkeuring van geweld tegenover alle anderen. Fanatici vindt men bij alle overtuigingen, zotten ook, zie maar naar Noorwegen, waar nochtans 99,99 % van de bewoners normaal en pacifistisch met elkaar omgaan.

    • door han op donderdag 28 juli 2011

      de voorbeelden van Ultiem geweld in deze tekst zijn: De vluchtelingen op weg naar Lampedusa en arbeiders van de Boelwerf... ? Laat het ons dus maar hebben over de inhoud (waar zeer veel valt over te zeggen, den ik), er zijn heel wat andere fora voor handen waar jullie terecht kunnen met "Het taalgebruik van sommige Vlaams-nationalisten is een andere vorm van een misselijkmakend geweld".

      Dank.

  • door Rudi Scheers op donderdag 28 juli 2011

    Als oud werknemer van de Boelwerf kan ik je conclusie volkomen onderschrijven, zelfs meer. De strijd is gestreden en verloren, de nieuwe strijdbare massa is nog generaties van ons verwijderd denk ik, dus in dat opzicht zie ik het echt niet positief in. De nieuwe lichtingen militanten zijn ambtenaren, die -hoe goed ze het ook denken te bedoelen- wat strijdvaardigheid betreft watjes zijn, de uitzonderingen daar gelaten. Het zal dus zeker niet voor mijn tijdrekening zijn. Wat echter niet wil zeggen dat we dat moeten aanvaarden, we moeten deze watjes proberen te laten begrijpen dat strijd pijn doet, dat je niks vanzelf "meer" krijgt, omdat ze niet eens erbij waren bij het wettengestem, ik bedoel, dat wie beweerd de strijd te kunnen voeren met debatten en woorden alleen zich zwaar vergist, getuige de reeds zoveel verloren rechten van de werkende mens en van de niet actieven. De machtigen hebben ons waar ze willen nu, en het ergste is dat de frote meerderheid en zonder te beseffen nog iedere dag aan meewerkt.

    • door Jvm op donderdag 28 juli 2011

      Han, waarom altijd die link met het Vlaams-nationalisme op iedereen die kritiek heeft op op ongenuanceerde standpunten? Ik denk dat Vlaams-nationalisten hun handen vol hebben met te spammen op destandaard.be.

      • door Jvm op donderdag 28 juli 2011

        En ik constateer met afschuw in dit artikel en bovenstaande reactie dat voor een deel fanatici aan de linkerzijde het debat niet volstaat en geweld de enige oplossing is. Die 0,0001% vind je dus wel degelijk aan alle kanten van het spectrum.

        • door vavli op donderdag 28 juli 2011

          Beste JVM : kan je aub eens citaten geven om je stelling te staven dat in het artikel gesteld zou worden dat geweld de enige oplossing is?

  • door Emmy D. , Brussel op donderdag 28 juli 2011

    Wat dit stuk op heldere en bij wijlen pijnlijke wijze blootlegt, is het interessante sociologisch fenomeen waarbij progressiviteit tot een volwaardige lifestyle is geëvolueerd, m.i.v een hele reeks codes die niet toegankelijk zijn voor eerder wie. Probleem is dat deze strijdwaarden die pleiten voor sociale, ecologische en economische verandering via deze strategie geïnstitutionaliseerd worden in een voor het overige burgerlijke , comfortabele en in essentie individualistische lifestyle. Een lifestyle die bovendien niet statusongevoelig is. Deze statuskwestie maakt van deze progressieve lifestyle al helemaal een paradoxale kwestie , aangezien status altijd verlangt naar hiërarchie en macht, en het eindproduct - de progressieve m/v- dus in perfecte contradictie leeft met de waarden waar binnen deze lifestyle wordt om gestreden : gelijkheid, rechtvaardigheid en een ontmanteling van machtsstructuren. Wat is dan nog de daadwerkelijke slagkracht van dit alles, is wat mij betreft dan ook een zeer pertinente vraag.

  • door avarell Dalton op donderdag 28 juli 2011

    voor al die geweld "vies" vinden: Wat je nu hebt is dankzij geweld afgedwongen door uw voorouders, onder wie er zelfs velen hun leven voor gaven. Ken uw geschiedenis: voor elke verbetering van levenskwaliteit van de grote massa is er altijd moeten gevochten worden met opstanden, revoluties, stakingen, en vechten is voor zover ik weet geweld gebruiken. Ik vraag mij trouwens af wat al die zogenaamde geweldhaters gaan doen wanneer ze moeten vaststellen dat ze hun huidige levensstandaard zullen moeten prijsgeven omdat ze nog langer zullen moeten werken voor nog minder wedde, waarmee ze nog minder want veel duurder geworden producten kunnen kopen ? een juwelier die een dief neerschiet kan op algemeen goedkeuren rekenen. Maar als iemand nog maar oppert om de grootste roversbende ooit (speculanten, banken en consoorten) op een of andere manier lik op stuk te geven volgt (zeer voorspelbaar overigens) algemene afkeuring en termen zoals extremisme, terwijl het in se gewoon een vorm van zelfverdediging is tegen een blind, amoreel en allesverslindend economisch model is. Geweld is inderdaad niet mooi, maar dat is het neoliberalisme ook niet. Dat heeft geen morele code, kent enkel hebzucht. Hoe ga je dat tegengaan als slachtoffer ? Overleg is goed tussen gelijken en gelijkwaardigen, want Jvm, ga jij met een dief eerst overleggen wat hij mag meenemen en wat niet ? Elke minuut dat wij in onze luie zetel zitten wordt op de helft van de wereldbevolking geweld gepleegd door middel van roofbouw, oorlog, honger en extreme armoede, om van het geweld op de natuur nog te zwijgen. Met geweld kunnen wij dat sneller doen stoppen dan met overloos overleg, en zonder tegenstand of geweld zullen wij snel de andere helft worden. Wie dat wilt , mij goed, maar leg mij dan niets in de weg om mezelf ertegen te verdedigen. En als dat dan extremisme is zal ik er fier op zijn.

    • door Hellfigger op donderdag 28 juli 2011

      Met uw redenatie kan je Breivik vrijspreken, want was zijn geweld in zijn visie immers ook niet voor een betere wereld?

      • door han op donderdag 28 juli 2011

        maak nu zelf eens de oefening en zoek zelf de 7 verschillen tussen terreur en wat hierboven staat beschreven. Terreur is immers een specifieke vorm van geweld: niet alle geweld heeft de bedoeling te terroriseren.

        Het is niet omdat je tegen geweld bent dat je daarom geen verschil kan zien in de verschillende vormen van geweld. Al zou het me verbazen dat iemand die zich Hell-dinges noemt tegen geweld is.

  • door David op donderdag 28 juli 2011

    Hypocrisie is het woord dat nog ontbreekt in dit opiniestuk: een progressieve levensstijl waar we het ene zeggen en vervolgens het tegenovergestelde doen.

    "Het moge duidelijk zijn dat vandaag de dag het overleven en het behoud van onze planeet op het spel staat." "The planet is fine. The people are fucked!" Ik kan het niet beter verwoorden dan George Carlin.

    En sorry maar acties zoals het gijzelen van de Europese Commissie lijken me toch te neigen naar daden van organisaties zoals de RAF. Het is duidelijk dat moraal een wel heel subjectief gegeven is afhankelijk van welke invalshoek wordt benaderd.

    Zwart, wit of grijs, het lijkt me dat elk streven naar een beter beschavingsmodel gedoemd is tot falen.

  • door Vinckier C op vrijdag 29 juli 2011

    In de bijdrage van Dhr Willaert wordt kwistig met vijandbeelden rondgestrooid en gesuggereerd het westers taboe over gebruik van geweld "radicaal" over boord te gooien. Was dit type van rethoriek ook niet mede-verantwoordelijk voor het ontstaan van de linkse tereurgroeperingen in Europa: rothe armee (Duitsland), rode brigade (Italië) en in eigen land de SLA? Communistische regimes die in de zestiger jaren dit zelfde taalgebruik hanteerden heb in nooit medeverantwoordelijk horen verklaren voor de tereuraanslagen van boven vermelde groeperingen.

  • door Helene P op vrijdag 29 juli 2011

    Heerlijk en intelligent stuk, dank! Eigenlijk zou je net zo misselijk moeten worden van feestende 'progs' tegen de oorlog in Irak, voor verhongerende Afrikanen en zo al meer als van de nationalisten. En ja, alle fases van sociale en economische strijd moeten in acht genomen worden: definitie van de 'vijand' (maar wél op intelligente manier, niet lege slogans om je 'goed te voelen'...), prioriteiten, strategie, de juiste tactieken in ieder stadium om de strijd een stapje verder te brengen, bewustwording en mobilisatie van een heel groot aantal mensen, liefst de meerderheid. En die strijd moet geleid worden door hen die echt lijden onder het onrecht. Niet door een stelletje middenklasse intellectuelen die liefelijk reageren om hun geweten te sussen en zich daarmee te 'realiseren' als individu. Mensen vergeten dat 'overleg' (of 'onderhandelen') met die 'vijand' slechts winst oplevert als de weerstand een bepaalde machtspositie heeft verworven die die van de tegenpartij in vraag kan stellen en échte verandering bewerkstelligen. Juist, Han. Een vd problemen is dat de mensen zich niet alleen hebben eigen gemaakt dat de 'vrije markt' de opperste vorm van beschaving is, maar ook dat alle geweld daartegen 'terrorisme' is. Dat is wat alle dictaturen altijd doen, maar bij ons is dat nu gemeengoed geworden. Zo verdedigt en versterkt 'het systeem' zich: door ons allemaal in te lijven. Ik stel voor dat de redactie van DWM Dominique Willaert vraagt om een aantal volgartikelen te schrijven om de zaken verder uit te diepen. Want er zijn in deze nog heel veel heilige huisjes in te trappen!

  • door Patrick Laureys op vrijdag 29 juli 2011

    En waar is precies het alternatief? Welke visie dan wel? Naar welke concrete uitkomst willen we werken? Welk project biedt radikaal links ons? Met andere woorden: waarVOOR moeten we precies strijden? Weten we wat we willen of weten we alleen wat we niet willen?

  • door martin Meerts op vrijdag 29 juli 2011

    Groot gelijk!

  • door Frederik Verhoeven op vrijdag 29 juli 2011

    Mooi en scherp stuk van Dominique Willaert en natuurlijk heeft hij gelijk. Maar voor mij duikt een nieuw probleem op: wie of wat bepaalt wat de doelen zijn die we moeten nastreven, wie of wat de vijanden zijn die we moeten bestrijden? Tenslotte word je hier toch teruggeworpen op je eigen "onderscheidingsvermogen", je eigen -min of meer- goed gevormde geweten. We kunnen toch niet terug naar de situatie dat we ons door een zelfverklaarde " voorhoede" laten uitmaken wat te doen. Zelf ben ik een oud-strijder van de eerste wereldwinkelgeneratie en ik stel inderdaad vast dat fair-trade een levensstijl begint te worden die het geweten sust van de hogere middenklasse. Daarom goed dat er artikels worden gepubliceerd die ernstige vragen stellen aan de informatie die ons door de media wordt opgedrongen en aan ons engagement. Bedankt hiervoor aan De Wereld Morgen.

  • door danielverhoeven op vrijdag 29 juli 2011

    We kunnen inderdaad niet terug naar de de tijd waarin een “zelfverklaarde voorhoede" uitmaakt wat ons te doen staat, zoals mijn achtenaamgenoot, Frederik Verhoeven terecht opmerkt. Bovendien, zoals Patrick Laureys opmerkt, biedt Dominique geen alternatief, geen project waar we wel kunnen voor warm lopen.

    Dominique maakt een amalgaam van de patattenoorlog in Wetteren (ecologische verzetsstrijders), de verloren strijd om de Boelwerf, de manifesterende betogers die met stenen gooien EN “de strijd van de landloze boeren in Latijns-Amerika, de textielarbeiders in Malhallah (Egypte), de arme rijstboeren in Azië, de vluchtelingen op weg naar Lampedusa…”

    Zijn oplossing: “het bezetten en gijzelen van de financiële centra en hun hedgefunds, het bekogelen van de ratingbureaus Moody's en Standard & Poor's, het saboteren van het IMF, het ontvoeren van de Europese Commissie, het bezetten van de Wetstraat, …Georges Forrest, Etienne Davignon en Jean-Luc Dehaene … ontvoeren en een jaar lang op droog brood te zetten!”

    Ik dacht dat het aaneenbreien van slogans tot het verleden behoorde, maar ik heb me vergist. Deze tekst bevat geen enkele nieuwe informatie, zelfs geen gefundeerde mening. Ik vind dan ook dat hij niet thuishoort tussen de artikels van De Wereld Morgen. Zoiets zet je op een blog, maar niet op de voorpagina van DWM.

    Dit is een betutellende theatertekst die als een koude handdoek in mijn nek valt.. Voor mij is politiek mensen bijeenbrengen, wat Dominique doet, met zijn scherpe verwijten naar al wie progressief denkt, IS mensen uiteenjagen… tenzij we hem als grote leider willen volgen. Bon ik wil er verder niet te veel woorden aan vuil maken, wel wil ik nog signaleren dat er voor links wel degelijk positieve projecten zijn. De Mars van de Indignados (uit Madrid, Toulouse, Aken, Groot-Brittanie…) naar het Europees Parlmement bijvoorbeeld.

    "We willen in Brussel een directe Europese democratie eisen", stelt een van de actievoerders. De officële slogan luidt: "We gaan traag, want we gaan ver". Dit is een beetje het tegenovergestelde van Dominique’s kleinbrugerlijk ongeduld. Voor hem kan het niet snel genoeg gaan, dus pleit hij maar voor zinloos geweld. In de fond is hij een even grote petit-bourgeois als al degenen die hij verwijt dat te zijn.

    Waarom hoor ik zo weinig van de eis van Directe Democratie bij bepaalde extreem linkse mensen? Nochtans, In 1998 stemde in Slovakije, via een referendum, 84,3% tegen privatisering van ‘strategische industrieën’, met name electriciteitsbedrijven. Toch een socialistische verwezenlijking, niet? Zonder geweld dan nog.

    Democracia real, ya!

  • door De Witte Bernard op vrijdag 29 juli 2011

    Het strategisch einddoel van verzet tegen deze uitbuitingsmaatschappij is een rechtvaardige verdeling van alle nuttige goederen aan iedereen volgens ieders behoefte (niet volgens prestatie). Maw uitschakeling van rijkdom en armoede. Het klopt dat we in de Westerse wereld te tam zijn geworden (overleg, compormissen,... en blabla). Er moet opnieuw een strijdcultuur opgebouwd worden, actief verzet tegen de verdere uitbuiting en voor een leefbare wereld voor iedereen (inclusief de natuur). Dit kan niet binnen het huidige systeem (dit is dé fout van de groenen, die een ander 'groen' kapitalisme willen - dat lost niets op).

  • door De Witte Bernard op vrijdag 29 juli 2011

    Nog een aanvullende reactie - ik had sommige commentaren niet gelezen, en ik kan me best herkennen in een direct democratisch model, zoals dat in Spanje met de indignados in wording is. Toch is er noodzaak aan een lange termijn visie, en die vorm je niet alleen op straat, maar ook door discussies over dat doel. Maar ik denk wel dat de indignados dat ook zo begrepen hebben, ik hoop het althans.

  • door Camiel Delclef op vrijdag 29 juli 2011

    Dominique Willaert heeft overschot van gelijk. Nog een woordje over die evenementen zoals die in de Vooruit rond de oorlog in Irak: Meestal weten mensen zelfs waarover zoiets gaat. Het enige dat ze onthouden is dat daar goeie groepen spelen. Wat ik wel vrees is dat Dominique in de woestijn preekt.

  • door Van Daele Annemie op zaterdag 30 juli 2011

    Beste jullie allemaal,

    Eerst en vooral bedankt om allemaal tijd te besteden aan het lezen en becommentariëren van dit stuk. We vinden duidelijk allemaal dat dit een onderwerp is dat iets meer dan 5 minuten van onze tijd verdient. Ik lees in élke commentaar terechte angsten, terechte bedenkingen: op de fouten van sommige machthebbenden, onze vaak lakse houding wanneer we het goed hebben (zeg eens eerlijk: verkoop jij je huis voor minder dan je ervoor kan krijgen?), enzovoort enzovoort, maar vooral alweer op elkaar. Jouw standpunt is te extreem, jouw oplossing ontbreekt, ... Jij bent er zo een, zou je niet beter... Alweer herken ik elk één van die gedachten. Ik strooi al te vaak dat soort commentaren in het rond. Op mijn angstige momenten doe ik dat, als ik het allemaal te veel vind om te bevatten, als ik simpelweg een beetje moe ben of net onrecht ben aangedaan.

    Met andere woorden: Ik voel in deze discussie, naast moed, eerlijkheid en verontwaardiging ook erg veel onverdraagzaamheid en angst. Nochtans hebben jullie allemaal een beetje gelijk, en is het misschien met dat beetje in het midden dat we aan de slag kunnen. Ik ga alvast beginnen met mijn mea culpa: ik bezondig mij geregeld aan alle kleinburgerlijkheid die mij als progressieveling wordt verweten. Maar niet altijd. Ik heb ook moedige, zelfs oprecht grootmoedige momenten. En zo zijn jullie allemaal wezens, volgens mijn bescheiden mening, die zo hun momenten hebben. Profiteer van die momenten om iets te doen, en begin vooral bij jezelf. Ik heb net zo'n grootmoedig moment sé. Ik ga seffens mijn excuses aanbieden aan iemand die ze verdient. Ik ga vervolgens iemand een oprecht verwijt maken en mijn standpunt verdedigen, desnoods ten koste van mezelf. Ik ga mijn buur iets toezeggen, iets dat ten zeerste ten koste van mijzelf gaat, maar waarvoor ik begrip heb.

    Tot binnenkort, hopelijk ben ik dan ook in een grootmoedige bui. Misschien dat we dan aan tafel gaan zitten en vervolgens echt iets doen. We zullen het weer al te vaak oneens zijn, misschien op elkaars smoel slaan (dat doen we nu namelijk al in woorden), maar dat hoeft niet weg te nemen dat we op een bepaald moment echt vragen gaan stellen aan elkaar en geïnteresseerd zijn in de antwoorden en meningen, hét misschien ook wel samen doen, wat het ook mag zijn dat we beslissen. En dat het dan een verschil maakt.

    Dat hoop ik nu eens écht sé. En nu "ne kaffe". Van de wereldwinkel, ik geef het toe. :-)

    Annemie.

  • door danielverhoeven op zaterdag 30 juli 2011

    Beste Annemie, Dank voor deze verzoenende woorden x

  • door Annemie50 op zaterdag 30 juli 2011

    Om in actie te komen, moeten mensen eerst terug kwaad kunnen worden. Indignez-vous zegt Stéphane Hessel. Maar dat gevoelen is blijkbaar zeer zelden geworden, bijna ongepast.

    Ik ben kwaad op het neo-liberale beleid van Europa: het feit dat ze de lonen en sociale uitkeringen willen terugschroeven bv. De groeiende onzekerheid, waarin ze de mensen dompelen. Waar moet ik echter met mijn woede naartoe ? Van mijn vakbondslidmaatschap merk ik alleen de domiciliëring op mijn rekening. Nergens werd er bv. opgeroepen om in Luxenburg te gaan betogen of werden bussen ingelegd. Ik ben kwaad om het lot van de Palestijnen. Ik ben kwaad dat het IMF de mensen van de derde wereld nog verarmd heeft met het opleggen van een neo-liberaal beleid. Ik ben kwaad dat vrouwen en kinderen in de straat terechtkomen als ze dakloos zijn. Maar krijgen we ze ooit te zien op TV ? Ik ben kwaad omdat in Bahrein dokters en verpleegsters werden gevangen genomen omdat ze de gekwetsten verzorgden. Ik ben kwaad dat ziekenhuizen daar militair bezet worden. Maar wat kan ik meer doen dan een petitie tekenen. Ik ben kwaad dat men maar doorgaat met kernenergie. Electriciteitsproducenten en regering lijken wel handen op één buik. En dat wereldwijd. Ik ben kwaad dat men niet vlugger ingrijpt tegen de honger in de Hoorn van Afrika. Ik ben kwaad dat fraudeurs buiten schot blijven en dat wat machtig en rijk is nooit wordt aangepakt. Integendeel.

    Maar waar moet je met je woede naartoe? Het lijkt wel of je een onaangepaste enkeling bent. Hoe groot is het egoïsme en de onverschilligheid? We komen nu eenmaal uit een cultuur waar het individualisme zeer sterk is.

    Ik was zeer onder de indruk van de opstand in Egypte. Er kwam weinig geweld van de betogers en het was duidelijk dat het geweld van de andere kant kwam. Uiteindelijk zal het misschien niet geweldloos kunnen, als de rijken en machtigen het volk als maar meer onderdrukken, als maar meer uitbuiten. Er komt een tijd dat de kruik niet langer te water gaat.

    Ondertussen help de mensen een geweten te schoppen. Geef kinderen de notie onrecht en sociale rechtvaardigheid mee. Als de tijd rijp is zullen ze terug de weg vinden naar de juiste strijdvormen.

  • door winfried heinrich huba op zondag 31 juli 2011

    'Enkel wanneer we bereid zijn om ons eigen leven op het spel te zetten, maken we kans op een systemische en wezenlijke verandering.' Dat is de eerste grote stap; de debatten over strategie en tactiek zullen dan wel uitmaken met welke middelen wij welk doel willen bereiken. De "fabel van de geweldloze strijd" kent namelijk een even naïve tegenhanger: de "fabel van alle macht, die uit de loop van een geweer komt".

  • door Evelyn Waugh op woensdag 3 augustus 2011

    In één verwerpelijke tekst. Ongelooflijk. Les extrèmes se touchent, andermaal. Loop rotten, kerel, ik vecht mijn sociale strijd met andere woorden en daden dan die van de tegenpartij.

  • door Stef Leroy op woensdag 12 oktober 2011

    Ik voel me door de stelling van Dominique Willaert behoorlijk in mijn kruis getast als mede-organisator van enkele ludieke manifestaties in Berchem waarbij mijn voornaamste bekommernis was het inhoudelijke van de linkse boodschap op een bevattelijke en aantrekkelijke manier aan een groter publiek over te brengen. Dominique Willaert heeft blijkbaar geen kaas gegeten van communicatie en maakt de fundamentele fout de boodschap en de vorm waarin je die boodschap overbrengt door mekaar te haspelen. Verzet en strijd voeren met 5 man en een paardenkop heeft geen zin. Dat is in het verleden herhaalde malen gebleken. Het lukt alleen als meer mensen zich achter de boodschap scharen. Die mensen rekruteren lukt nooit door alleen maar te debatteren en te informeren over "werkelijk verzet en wezenlijke strijd" en al dergelijke dingen. Waarbij ik niet wil zeggen dat die debatten niet moeten gevoerd worden. In tegendeel. Maar je moet wel eerst mensen werven voor die debatten. En dat laatste is waar ik graag verder zou aan meewerken. Als het standpunt van Dominique Willaert het standpunt zou zijn van de gehele linkse beweging haak ik af. Op die manier is zij contra-productief bezig. Ik ben er van overtuigd dat Dominique Willaert op die manier niet alleen mij maar ook nog een hele boel andere (potentiële) militanten de boom in jaagt.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties