Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Ilan Pappé: 'De knorrige diplomaten van de schurkenstaat Israël'

Ilan Pappé, auteur van 'De etnische zuivering van Palestina' ziet positieve resultaten in de strijd voor Palestijnse rechten, maar meent dat een eventuele erkenning van een Palestijnse staat op de Westelijke Jordaanoever daar geen rol in speelt.
maandag 25 juli 2011

Raphaël Schutz, de Israëlische ambassadeur in Spanje, heeft er net zijn mandaat op zitten. In een opinie-artikel in de Hebreeuwse editie van de krant Haaretz vat hij een somber verblijf samen en schijnt hij opgelucht te zijn dat hij er weg is.

Dit soort klaaglied blijkt de standaard afscheidsbrief te worden voor Israëlische ambassadeurs in West-Europa. Kort voor Schutz kwam Ron Prosor, die na zijn mandaat als Israëlisch ambassadeur in Groot-Brittannië naar zijn nieuwe post bij de Verenigde Naties in New York vertrok, met een gelijkaardige klacht over zijn onvermogen om op campussen in Groot-Brittannië te kunnen spreken en over de algemene vijandige atmosfeer. Voor hem was er nog de ambassadeur in Dublin die in dezelfde termen zijn mandaat in Ierland beëindigde.

Deze knorrige heren waren pathetisch, maar die uit Spanje spande de kroon. Net als zijn collega’s in Dublin en Londen weet hij zijn onaangenaam verblijf aan lokaal en historisch antisemitisme.

Zijn twee vrienden in de andere hoofdsteden waren erg vaag over hun bronnen over dit nieuwe antisemitisme omdat er zowel in de Britse en Ierse geschiedenis na de Middeleeuwen moeilijk een specifieke periode van antisemitisme kan worden onderscheiden.

De ambassadeur in Madrid legde de schuld voor zijn beproevingen bij de Spaanse inquisitie van de 15de eeuw. Zijn artikel was getiteld ‘Waarom de Spanjaarden ons haten’. De Spaanse bevolking is dus anti-Israël omdat ze ofwel niet in staat is haar verantwoordelijkheid voor de inquisitie te aanvaarden of omdat ze er vandaag nog steeds achter staat.

Het idee dat jonge Spanjaarden gemotiveerd zouden zijn door wreedheden die meer dan 500 jaar geleden plaats hadden en niet door criminele daden die vandaag worden begaan, of de notie dat de Spaanse inquisitie de enige verklaring zou kunnen zijn voor de wijdverbreide openbare steun voor de Palestijnse zaak in Spanje kan alleen maar uitgesproken worden door wanhopige Israëlische diplomaten die de morele strijd in Europa al lang verloren hebben.

Maar deze klacht – en ik weet zeker dat er nog meer op komst zijn – toont iets veel belangrijkers aan. De maatschappelijke strijd voor ondersteuning van de Palestijnse rechten in een aantal cruciale Europese landen is succesvol geweest.

Met nauwelijks werkingsmiddelen, soms afhankelijk van kleine groepen van geëngageerde enkelingen, en met de hulp van hun grootste troef – de huidige regering van Israël – heeft deze campagne het leven voor elke diplomaat van Israël waar ook ter wereld tot een hel gemaakt.

"Wanneer wij dus het bilan opmaken van wat nog op ons afkomt, wij die actief waren in het Westen, hebben we recht op een kort ogenblik van voldoening over een goed volbrachte opdracht."

De drie knorrige ambassadeurs hebben gelijk dat het niet alleen het Israëlische beleid in de Westelijke Jordaanoever en Gaza is dat nu wordt aangevallen, maar ook het racistische karakter van de Joodse staat heeft oprechte en gewetensvolle burgers – onder wie veel Joden – samengebracht in de campagne voor vrede en gerechtigheid in Palestina.

Buiten het regime van de bezetting en de dagelijkse realiteit van de onderdrukking overal in Israël en Palestina kan men ook duidelijk de grootste les van de geschiedenis zien die zich uiteindelijk ook in Palestina zal openbaren: gemene regimes overleven niet voor altijd en democratie, gelijkheid en vrede zullen er komen in het Heilig Land net als in de rest van de Arabische wereld.

Voor dat gebeurt, moeten we ons bevrijden van de greep van de politici op ons leven. We mogen ons vooral niet laten afleiden van hun machtsspel. Het initiatief om Palestina onafhankelijk te laten verklaren door de Verenigde Naties binnen 22 procent van zijn oorspronkelijke oppervlakte is een maskerade, of het lukt of niet.

Een vrijwillige Palestijnse oproep aan de internationale gemeenschap om Palestina te erkennen als een enclave op de Westelijke Jordaanoever met slechts een deel van de Palestijnse bevolking zal de Likoed-regering wel intimideren, maar het is geen beslissend moment voor de bevrijding van Palestina.  Het zal veeleer een non-event zijn of Israël slechts een voorwendsel bieden voor meer annexatie en meer beroving.

Dit is weer eens een inzet van het machtsspel van politici dat ons nergens toe leidt. Als de Palestijnen het probleem van hun vertegenwoordiging oplossen en de internationale gemeenschap Israël blootlegt voor wat het is – namelijk de enige racistische staat in het Midden-Oosten – dan alleen kan politiek en realiteit weer samenkomen.

Traag en gestadig zullen we dan de stukken kunnen samenleggen en de puzzel van verzoening en waarheid verwezenlijken. Die moet gebaseerd zijn op de tweevoudige erkenning van een oplossing die alle Palestijnen (in de Bezette Gebieden, in ballingschap en in Israël) omvat en die moet gebaseerd zijn op de constructie van een nieuw regime voor het hele historische land van Palestina dat gelijkheid en welvaart biedt aan alle mensen die er nu wonen of die er met geweld werden verdreven gedurende de voorbije 63 jaar, de tijd dat Israël al bestaat.

Het overduidelijke ongemak dat de drie diplomaten voelden en uitdrukten is niet te wijten aan een of andere koude douche die ze bij de betrokken ministeries van Buitenlandse Zaken of regeringen over zich zouden hebben gekregen. Deze regeringen kijken nog steeds de andere kant op terwijl zo vele Europeanen hun leven miserabel maken.

Of het nu financiële wanhoop is en externe druk vanuit Israël en de VS die Griekenland er toe bracht te collaboreren tegen de Gaza Freedom Flotilla of de macht van intimidatie die zelfs progressieve kranten zoals The Guardian in het Westen beïnvloedt, de onschendbaarheid van Israël is nog steeds gegarandeerd, de miserie van hun diplomaten ten spijt.

Dat is waarom wij moeten doorgaan niet alleen door het de Israëlische ambassadeurs in de Europese hoofdsteden onbehaaglijk te maken, maar ook door rekenschap te vragen van hen die te bang zijn de confrontatie met Israël aan te gaan.

Ilan Pappé

(eiNews, 22 juli 2011)

(vertaling uit het Engels door Lode Vanoost)

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

7 reacties

  • door Wiesje de Lange op dinsdag 26 juli 2011

    Wat is een Palestijn? Een Palestijn hoopt Israel te vervangen door een Arabisch Islamitisch land en Ilan Pappe is zo een persoon. Dat de man wellicht werd geboren als Jood, dat hij een Israeli was (is?) doet niet echt ter zake. De man is een vijand van het Joodse volk. Een "schurkenstaat" noemt hij hun land. Het verwondert mij dat zoiets gepubliceerd wordt. Ik wil vriendelijk zijn en opperen dat de man lijdt aan een syndroom dat het "Stockholm syndroom" wordt genoemd. Knielen voor de vijand. Overgaan tot zijn gelederen uit pure angst. Arme Ilan.

    • door LVE op dinsdag 26 juli 2011

      Alles is natuurlijk goed om iemand van het ‘joodse volk’ wiens ogen open gaan en die het onrecht dat Israël aanricht, aanklaagt, te proberen te counteren en te betitelen als niet meer behorende tot het joodse volk. Nu kom je af met het ‘Stockholm syndroom’, angst … aandraven. Zou het niet kunnen dat er joden zijn wiens rechtvaardigheidsgevoel het niveau van ontwikkeling bereikt, van waaruit zij het onrecht dat Israël de wereld aandoet, veroordelen? Ik vraag met trouwens af aan welk syndroom jij, Wiesje, lijdt, dat jij niet in staat bent dat onrecht aan te voelen of te veroordelen, maar integendeel er nog een schep boven op doet en in één van je publicaties over het Palestijnse volk schrijft “Er is geen oplossing dan de totale vernietiging van dat volk” http://www.refdag.nl/boeken/boekennieuws/beloften_voor_het_beloofde_land_1_301617 Overigens bent u nogal sectair door te bepalen wie tot het ‘joodse volk’ mag behoren en wie niet. Blijkbaar niet diegenen die enige kritiek op het zionisme uitspreken. Overigens reageert u niet op de inhoud van het artikel, nl. de knorrigheid van de ambassadeurs en wat daarvan als oorzaak zou kunnen geduid worden. Maar dat is ook een gekende afleidingstactiek.

      • door Jvm op dinsdag 26 juli 2011

        [title]Beste LVE, Als je[/title]Beste LVE,

        Als je verdraagzaamheid predikt is het een beetje raar om landen als schurkenstaat te bestempelen, niet?

        • door LVE op dinsdag 26 juli 2011

          Wie bedoel je met ‘je’? Verdraagzaamheid ook voor mij een belangrijke waarde. Ik zou het woord schurkenstaat dus zelf ook niet gebruiken, op dat vlak ben ik het wel met je eens. Vraag is natuurlijk ook wel hoe we omgaan met onverdraagzaamheid. Betekent verdraagzaamheid dat je ‘alles’ moet tolereren, en zo nee, waar ligt de grens? Voor mij heeft die grens te maken met onrecht, geweld, onvrijheid, schending van mensen en de menselijke waardigheid, gebrek aan respect voor mensenrechten, racisme, onverdraagzaamheid … Overigens stel ik vast dat u dit ene punt er uit pikt, waaruit ik met blijheid mag besluiten dat u het eens bent met de rest van het artikel.

    • door Johan op dinsdag 26 juli 2011

      Wiesje, Ik wil je er even op attent maken dat 20% van de Palestijnen in 1948 christelijk waren, maar dat dit aantal nu ver onder de 10% ligt, de schuld ligt voor 99% bij Israël. Ik wil je er ook attent op maken dat er tot in 1947 enkel een Palestijnse staat was, en er toen pas een Israëlische staat werd opgericht. Een beetje geschiedenis is hier op zijn plaats : In 1947 waren er ongeveer 610 000 joden aanwezig, 32 procent van de bevolking. Zij hadden 8 procent van het land in bezit. In dat jaar deed de VN een voorstel tot scheiding van het land. 55 procent van het historische Palestina zou naar de joden gaan, hoewel die nauwelijks land bezaten. Tussen 1947 en 1949 zijn ongeveer 740 000 van de 900 000 Palestijnen verdreven of gevlucht naar naburige Arabische landen. 75 000 anderen zijn verdreven of gevlucht naar andere delen binnen de huidige grenzen van Israël. Gedurende en na de oorlog vernietigde Israël ongeveer 400 van de 500 Arabische dorpen. De staat bouwde er meestal een nieuwe joodse nederzetting of legde er een park of kerkhof aan. Op die manier verdwenen de sporen van de vroegere bewoning. Er is een groot debat over de vraag of de zionistisch-Israëlische leiders al dan niet een etnische zuivering hebben uitgevoerd. Het ‘verdwijnen’ van de meeste Palestijnen – ongeacht of zij vluchtten of werden verdreven – maakte het mogelijk om de zionistische droom te verwezenlijken: de vestiging van een levensvatbare joodse staat, met als voorwaarde de aanwezigheid van een demografische joodse meerderheid op een merendeel aan joodse grond.

      • door Jan keek door de bomen op dinsdag 26 juli 2011

        Hoe heette de Palestijnse staat toen? Ooit over Ottomanen en Britten gehoord? De schuld ligt voor 99pct bij Israël?

        ... etc

  • door Lode Vanoost op dinsdag 26 juli 2011

    Schurkenstaat is een vertaling van 'rogue state', een term die door de regering Bush sr is gelanceerd, om staten aan te duiden die terrorisme organiseren of steunen en een gevaar voor de wereldvrede betekenen. Clinton gebruikte de term niet. W. Bush terug. Dat is uiteindelijk contraproductief geworden. Het blijkt immers dat de definitie die de VS van 'rogue state' maakt, perfect toepasbaar is op de VS zelf en op Israël. Daarom ook dat Obama de term niet meer gebruikt.

    De term is natuurlijk een beetje misleidend. Het gaat immers om regimes, niet om staten. Als morgen een andere regering in Tel Aviv de bezetting en kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever, de blokkade van Gaza en de apartheid in Israël zelf stopzet, is Israël geen rogue state meer. Zuid-Afrika bestaat ook nog altijd.

    Het is een fenomeen dat meer voorkomt in de geschiedenis, machthebbers die de verwijten die ze anderen maken in hun gezicht terugkrijgen.

    Ilan Pappé is allesbehalve de eerste om Israël een 'rogue state' te noemen, ook DWM niet. Wie beter wil begrijpen waarom Ilan Pappé tot die conclusie komt kan zijn boek 'De etnische zuivering van Palestina' eens lezen. Verhelderende lectuur.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties