Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Interview

"Met betogingen lukt het niet meer"

Jan Vercamst, de voorzitter van de liberale vakbond ACLVB, stelt zich vragen bij de klassieke manier van actievoeren. “Zijn die betogingen nog wel productief? We kunnen toch niet blijven op straat lopen? Vaak wordt de beslissing toch gewoon doorgevoerd”, aldus Vercamst die zich wil beraden over nieuwe vormen van acties.
zaterdag 2 juli 2011

Jan Vercamst werd in mei herkozen als voorzitter van de liberale vakbond met 99,1 procent. Ook de komende vier jaar staat hij aan het hoofd van het ACLVB.

Op het statutair congres beloofde hij te werken aan nieuwe actievormen. “Wij zijn geen barricadenvakbond waarvan de leden altijd op straat willen komen”, klonk het toen.

“Kijk naar wat er gebeurde met de Europese plannen voor de economic governance. We hebben een betoging gehad en wat was het resultaat? Weinig of niks, hé. Welke acties gaan we voeren? Zijn die productief? We kunnen blijven op straat lopen, maar we vergeten achteraf te evalueren wat het oplevert. Meestal wordt de beslissing toch gewoon doorgedrukt. We hebben via die klassieke manifestaties op straat geen greep meer op bepaalde beslissingen”, zegt Vercamst.

Hoe kan het anders?

Jan Vercamst: “Wij moeten ons volledig herbronnen over onze acties. Andere groepen lobbyen veel. Moeten wij dat ook meer doen? Dat is niet altijd met vlaggen en bommetjes. Nu kiezen wij obligaat voor een grote betoging.”

De liberale vakbond wil ook onderzoeken hoe het Duitse systeem van werknemersparticipatie in België kan geïntroduceerd worden. “We moeten meer inspraak krijgen in het beleid van de bedrijven. Nu worden we bij een herstructurering veel te laat op de hoogte gebracht. Het kalf is meestal al verdronken. Het verloopt ook allemaal zo klassiek. Er wordt een herstructurering aangekondigd en hop, de blok er op. Staking! De werknemers lijden loonverlies en het haalt vaak weinig uit.”

Dat systeem in België invoeren, zal tijd vragen, denkt Vercamst. “De vertrouwensrelatie tussen werknemers en werkgevers is nu te ver zoek. Dat moet eerst hersteld worden. Op grote schaal gaan we dat dus niet kunnen invoeren. Maar het moet wel lukken via netwerkvorming en via proefprojecten in individuele bedrijven. Er zijn echt wel bedrijven die het nu al beter doen op dat vlak, maar dat komt niet altijd in het nieuws.” 

Dat het vertrouwen zoek is, bleek onder meer toen zowel het ABVV als het ACLVB het ontwerp-IPA afkeurden. “Ik had gedacht met de hakken over de sloot te geraken. Maar de vrijheid van onderhandelen die onder druk kwam door de strikte loonnorm bleek een breekpunt. Als we een keer toegeven op die strikte en dus niet-indicatieve loonnorm, dan zitten we er voor altijd mee opgezadeld, klonk het. Door die strikte loonnorm krijgt het ondernemingssyndicalisme een boost. Wat men niet krijgt op het niveau van de sectoren probeert men te verwerven in de bedrijven”, zegt Vercamst. 

Het ACLVB voerde samen met de socialistische vakbond ABVV actie dat in aanvaring kwam met het ACV. “Ach, we hebben alle drie hetzelfde doel. Alleen kiezen we soms een andere weg. Dat is het gevolg van het syndicaal pluralisme in België. En het is maar goed ook dat dat bestaat.”

De kop van de consument

De gevoeligheden rond de strakke loonnorm tonen wel dat de volgende regering niet zomaar aan de index zal kunnen morrelen zoals Europa nochtans vraagt. “Ik hoop dat de regering het gezond verstand heeft om daar af te blijven. Wij gaan ons daar enorm tegen verzetten. Dat ze eerst eens de oorzaken aanpakken. Niemand heeft de voedsel- of energieprijzen onder controle. Er is geen concurrentie. Grote bedrijven als Procter & Gamble en Unilever doen aan kartelvorming. In alle maatregelen die men voorstelt, is het evenwicht zoek. Het komt allemaal op de kop van de consumenten terecht.”

Een liberale vakbond, voor veel mensen blijft het een contradictio in terminis. Heeft dat nooit tot een identiteitscrisis bij voorzitter Jan Vercamst?

“We hebben het dit jaar nog laten onderzoeken. 80 procent van de leden komt naar onze vakbond omdat het woordje liberaal in onze naam zit. Voor hen rijmt liberaal dus perfect met syndicaal. Wij willen dat het individu voldoende kansen krijgt om zich te ontwikkelen. Mensen die dat niet kunnen moeten kunnen rekenen op onze solidariteit.”

Uw collega's bij het ABVV hebben een bevoorrechte relatie met SP.A. Bestaat er ook een liberaal netwerk?

“Eén van de eerste punten van onze statuten luidt dat het ACLVB politiek totaal onafhankelijk moet blijven. Onze militanten houden daar aan. Natuurlijk willen wij onze doelstellingen realiseren en als het moet zullen we daarvoor contact hebben met politieke partijen. Niemand zal mij verwijten dat ik eens met Alexander De Croo rond de tafel zit, maar wij gaan nooit een zitje hebben in het partijbureau. Het voordeel is dat ik in mijn lobbywerk niet beperkt ben tot één partij. De eerste partijvoorzitter die hier binnenkwam in mijn bureau was Wouter Van Besien.”

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

10 reacties

  • door johnj op zaterdag 2 juli 2011

    Grote bedrijven doen aan kartelvorming, Het komt allemaal op de kop van de consumenten terecht. Bovenstaand geeft de oplossing van een andere methode van actie voeren. 1 kartelvorming verhoogd de prijs. 2 concurentie verhoogd de prijs (extra beheerraad reclame etc.) 3 concumenten mogen/moeten betalen.

    Als vakbonden eens beginnen om zelf te produceren, begin met een product en de basis verzorging terug in eigen handen, verkoop/levering via eigen kantoren net.

    Een protest doet geen pijn, als dat pakje zeeppoeder nu niet de geblokeerde fabriek uit komt, dan later wel. Deze wetenschap is lang bekend en beproefd. Als nu zelf dat zeeppoeder gemaakt en verdeeld wordt, dan vervalt die omzet niet voor kort, maar structureel.

    Nu is het dreigen met sluiten, ontslaan en sluiten, elders goedkoper produceren. Dan laten sluiten, geld voor staking gebruiken voor fabriek over te nemen, productie via eigen leden verkopen. Wat te denken bij een volgende sluiting, ze zullen wel 2x nadenken.

  • door Adrien Verlee op zaterdag 2 juli 2011

    “We hebben het dit jaar nog laten onderzoeken. 80 procent van de leden komt naar onze vakbond omdat het woordje liberaal in onze naam zit. Voor hen rijmt liberaal dus perfect met syndicaal. Wij willen dat het individu voldoende kansen krijgt om zich te ontwikkelen."

    Wel, je zou nog kunnen schrikken. Als je naar de kern gaat van wat Marx wou, dan zijn marxisten de echte liberalen! Marx wou toch de maximale ontwikkeling vh indvidu, nietwaar? Marx wou toch een staatloze maatschappij nietwaar? In theorie willen de 'liberalen' dit ook. Maar ze halen wel loonnormen en politieagenten uit de kast om hun kapitaalsmacht te consolideren. Liberaal ?

    • door Le grand guignol op zondag 3 juli 2011

      [title]Beste kameraad, voor zover ik[/title]Beste kameraad,

      voor zover ik mij herinner hebt u een aantal jaren geleden voor het MIA een tekst uit het Engels vertaald, namelijk: Mandel, E. (1969/1971). Intoduction by Ernest Mandel. In Trotski, L., The struggle against fascism in Germany (pp. 9-44). London: Pathfinder Press.

      Niettegenstaande de tekst handelt over de jaren '30 uit vorige eeuw, bevat hij aardig wat gelijkenissen met datgene wat zich vandaag afspeelt - of op z'n minst: opnieuw dreigt af te spelen. Wanneer het volk nalaat om op dergelijke ogenblikken voor zichzelf op te komen - al dan niet t.g.v. strategische blunders van 'het management' - dan krijgt het gegarandeerd de reactionaire plaag over zich: de apathie in de rest van Europa, maakt dat menig Griek daar op dit ogenblik over mee kan spreken.

      Vandaar dat het inderdaad goed is om te wijzen op de contradictie in: 'liberale vakbond' - a.h.w. een prostitué die vrijwillig voor de stiel gekozen heeft, maar de deur niet durft open doen uit schrik om verkracht te worden.

  • door Jan Paesen op zaterdag 2 juli 2011

    Waarom dienen de 3 vakbonden niet een gemeenschappelijke kieslijst in bij de volgende verkiezingen in het najaar? Iedereen kan dan zien hoeveel kiezers met hun programma akkoord gaan. Deze methode is algemeen aanvaard en wordt op veel plaatsen in de wereld gehanteerd meestal zonder geweld. Men moet wel het resultaat van de verkiezingen aanvaarden en niet gaan verkondigen dat de besluitvorming nog eens opnieuw moet getoetst worden door allerhande zelfverklaarde basisgroepen, middengroepen en niet democratische syndicaten.

  • door Le grand guignol op zondag 3 juli 2011

    Het Duitse principe van 'medebeheer' introduceren op het ogenblik dat juist dát er twee decennia geleden voor gezorgd heeft dat de vakbondstop permanent tussen twee vuren zat en in het zoeken naar consensus zijn eigen achterban verloochende met de huidige erbarmelijke toestand voor heel wat Duitse arbeiders tot gevolg, dat getuigt van onwetendheid en een gebrek aan de juiste competentie(s) voor een vakbondsvoorzitter - misschien een acute aanval van (neo-)liberale hypocrisie. Wanneer een overheid gewoonweg zijn goesting doet - i.e. lakei van 't grootkapitaal - dan leven we eigenlijk in een dictatoriale oligarchie in plaats van een democratie. Oplossing: een échte revolutie in plaats van al die onzin over transitie en transformatie - i.e. het discours van transitiemanagers waarbij mensen een illusie en mythe wordt verkocht, weliswaar met de drogreden dat het over een accurate toekomstvoorspelling gaat.

    Door braaf en vriendelijk te blijven terwijl men permanent op een muur van systeemgeweld (bvb. negeren van de bevolking) botst, zou de vakbond dezelfde fout maken als tijdens de jaren '30 van vorige eeuw in Duitsland. Fascistische milities en knokploegen brachten overal onder de bevolking onheil d.m.v. afpersing en geweld, maar politiek links en de vakbond 'hielden zogezegd de eer aan zichzelf'; "we gaan ons toch niet tot dat niveau verlagen zeker". Resultaat: Hitler krijgt de Duitse scepter op een presenteerblaadje, de Duitse bevolking gaat gebukt onder permanente dreiging, WO II, dood en verderf, etc. etc.

    Kortom: mocht men zich al iets van het fascisme herinneren, dan is het blijkbaar de snor van Hitler en de naam van 't eerste 't beste concentratiekamp. Dat het fascisme het gevolg was van een bankencrisis, waarbij het grootkapitaal (i.e. IG Farben, Thyssen-Krupp, AEG,...) vanuit plat opportunisme z'n kans zag om de bevolking tegen elkaar uit te spelen om op die manier zeker te zijn van 'de macht' en winstmaximalisatie d.m.v. een oorlogseconomie, dat is men blijkbaar vergeten. Zoiets vergeten, mag men naar mijn mening eveneens negationisme noemen.

  • door LV op maandag 4 juli 2011

    En welke acties kunnen we dan wel ondernemen? Online DOS attacks tegen company mainframes? (dat zou nog wel te regelen zijn)

    Of misschien als vakbond gewoon X% aandelen opkopen en zich laten verkiezen voor de bestuursraden?

    Kidnapping van CEO's?

    in ieder geval geen schijnparticipatieve Duitse systemen van medebeheer. Want op het einde van de dag hebt u voluit uw participatieve rechten kunnen uitoefenen over de inhoud van de drankautomaat, maar bent u ENKEL geïnformeerd over de mogelijke verhuizing van de productielijn. Participatie kan enkel als men het belang van alle partijen volledig erkend. Voor werkgevers weegt hun belang echter ALTIJD zwaarder door. Geen gelijke positie dus.

    En wat gaat u dan doen? Actie? aja... Maar welke actie dan als u niet meer de straat op wil?

    • door nadaplus op maandag 4 juli 2011

      Alleen betogen op zich heeft nooit iets veranderd. Betogen moet een onderdeel zijn van een breed arsenaal aan acties en stappen. Over welke acties en stappen zou het best eens een grondige brainstorm en debat kunnen gevoerd worden. Willen we alleen de publieke opinie (lees media) bespelen of willen we effectief iets veranderen of tegenhouden? Na meer dan 'honderd' keer van het Noord naar het Zuid gestapt te hebben ben ik toch blij dat deze vraag eindelijk gesteld wordt...:)

    • door Le grand guignol op dinsdag 5 juli 2011

      Het is inderdaad - en blijkbaar - niet meer zo eenvoudig om invloed te kunnen uitoefenen op het overheidsbeleid. De participatieve democratie ligt nagenoeg 'knock-out' in de touwen, andersglobalisten worden vergast d.m.v. traangas, de media laten slechts één kant van het verhaal horen of in vele gevallen helemaal niets (cf. Gaza Flotilla). Moeten we onszelf in dat geval afvragen hoe we het anders kunnen aanpakken - een soort van symptoombestrijding? Mijns inziens is het belangrijk om een keertje stil te staan bij het achterliggende principe alsmede de context waarin het mechanisme ingebed zit.

      Ondertussen zal het al wel duidelijk zijn dat mensen, 'nolens volens', het neoliberale systeem opgedrongen krijgen. Kenmerken van die ideologie zijn: ondernemen, privatisering (privé-bezit), individualisme, netwerken, managen,... Nu blijkt echter dat de bevolking dat niet overal even goed ziet zitten en laat haar stem horen. In dergelijke situatie is er voor een overheid slechts één fout die ze niet mag maken: 'aandacht geven aan de bevolking en in dialoog treden'. Anders gezegd, de bevolking strategisch negeren. Waarom!? Omdat dan automatisch de wil van de overheid uitgevoerd gaat worden, het enige wat die overheid moet doen is d.m.v. (harde) repressie ongewenste uitwassen van de zelf-regulering(!) bij de bevolking afstraffen. Je zal merken dat mensen gaan samenwerken in coöperaties, i.e. ondernemingen, terwijl anderen alsnog uit de boot vallen - "maar die hebben het dan zelf gezocht want ze willen niet" (let op mijn woorden). Kortom: gedreven door de 'vrijheidsmythe' organiseert de bevolking zelf projecten, promoveert zich tot een sterk merk, plaatst zich op de markt met behulp van privé kapitaal,... De neoliberale droom wordt werkelijkheid!

      In een kapitalistisch systeem vormen coöperatieven eveneens een bepaalde - ondergeschikte - vorm van een corporatieve of corporatie. Men neemt het kapitalisme - als systeem en mechanisme van hiërarchische machtsuitoefening - voor een universele waarheid, terwijl net het probleem dáárin schuilt. Echter, zonder kapitalisme vormt een coöperatieve dè ideale oplossing voor een duurzame samenleving voor iedereen en overal. Een mooi voorbeeld van het kapitalisme als universele waarheid - en ideologie - is 'the American dream': voor een deel van de bevolking pakt dat inderdaad goed uit, maar de gevolgen voor anderen zijn desastreus. Weliswaar worden er projecten opgericht die moeten leiden tot inclusie, maar als er inclusie is dan is er eveneens exclusie. Er ontstaat een samenleving die gebaseerd is op een logica "à la tête du projet": d.m.v. zachte marketingmechanismen zet men het eigen merk in de verf en het privé-kapitaal mag in de snoepwinkel zijn gang gaan en uitkiezen - selecteren, discrimineren. Het berust immers allemaal op (selectieve) symptoombestrijding en het 'vermarkten' van het eigen project en zichzelf. Wie zich echter niet tot product wil laten omvormen die wordt daarvoor afgestraft - stigmatisering van het deviante individu en deviante groepen binnen de samenleving.

      Het volgende citaat komt uit een EU-rapport i.v.m. sociale inclusie en ongelijkheid: "Large and widening health inequalities within Member States show that not all have benefited equally from the economic progress that delivers better health. Avoidable mortality and morbidity are a drain on society, reducing employment, productivity and growth, while increasing pressure on health budgets. Redressing [!!!] health inequalities calls for attention to the social determinants of health in all policies, effective healthcare delivery, and a re-examination of priorities. Reducing health inequalities between Member States requires greater consideration of health impacts in the use of structural funds and all European policies" (SPC, 2010: 10).

      Dit is een mooi voorbeeld van 'policing' - i.e. 'naming, blaming and shaming': niet iedereen heeft kunnen 'genieten' van de economische groei die zorgt voor een betere gezondheid. Oplossing: het aanpakken van de determinanten van gezondheids-ongelijkheid (bvb. werkloosheid, dakloosheid,...) - in wezen: mensen (her)opvoeden en controleren. Op die manier projecteert men de perverse gevolgen van het kapitalisme en de vrijemarkt op de samenleving. Meer nog: de samenleving krijgt de schuld voor de ongelijkheid en verdient daarom sturing d.m.v. sociaal beleid. Dat noemt men de 'Third Way' (Morck & Yeung, 2010): liberalen, sociaal-democraten en christen-democraten hand in hand ter verdediging van het kapitalisme en de moreel-sociale heropvoeding van de bevolking. Dergelijke visie en attitude was mee verantwoordelijk voor de uitwassen van het fascisme en nazisme (Mandel, 1969/1971: 9-44).

      Mandel, E. (1969/1971). Intoduction by Ernest Mandel. In Trotski, L. (Ed.), The struggle against fascism in Germany (pp. 9-44). London: Pathfinder Press. Morck, R. & Yeung, B. (2010). Corporatism and the ghost of the Third Way. Capitalism and Society, 5(3), Article 2. doi:10.2202/1932-0213.1076 Social Protection Committee [SPC] (2010, February 15). Draft Joint Report on Social Protection and Social Inclusion. Brussels: Council of the European Union.

  • door De Witte Bernard op maandag 4 juli 2011

    Misschien het overwegen waard als nieuwe vorm van actie : de prestatiestaking. Onder het motto voor wat hoort wat. Wanneer de lonen/wedden, sociale voordelen met een bepaald percentage verlaagd worden, dan antwoorden met een evenredige prestatievermindering ,vb 10 % loonsverlaging = 10 % van de arbeidsduur niets presteren. Zeker in de openbare sector zou dit kunnen toegepast worden, het ligt wel moeilijker in de privé, en het kan geenszins toegepast worden in de zorg-en ziektesector. Het is nog maar een idee, maar allicht het verder overwegen waard.

  • door David op maandag 4 juli 2011

    Oei, 'werknemersparticipatie': klinkt als 'corporatisme'. De tegenstelling van belangen tussen werknemer en werkgever wordt gemaskeerd door de werknemer mee te trekken in de concurrentiestrijd en de illusie te geven dat hij/zij hier werkelijk voordeel uit haalt. De strijd van het ene bedrijf tegen het andere, van de ene regio tegen de andere, ... Geen wereldwijde solidariteit van werknemers dus voor de liberale vakbond?

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties