Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Lerares verontschuldigt zich voor staking Franstalig onderwijs

In de meeste Franstalige scholen werd donderdag door een staking geen les gegeven. In Luik betoogden 15.000 leraars voor meer loon en betere werkvoorwaarden. Op internetfora en tijdens voxpops was er heel wat kritiek op die "altijd ontevreden leraars met hun luizenjob". Een lerares reageert.
vrijdag 6 mei 2011

Aan alle werknemers uit de privésector, aan de gepensioneerden na een moeilijke job, aan de personen die gevaarlijk en fysiek uitputtend werk hebben, bied ik mijn excuses aan. Ja, echt, het spijt me.

Spijt dat ik gekozen heb om les te geven en mijn tijd door te brengen tussen uw kinderen, neefjes, kleinkinderen of buren. Spijt dat ik geloofde dat je met de school de wereld kan veranderen of toch minstens kan helpen bouwen aan de wereld van morgen. Spijt dat ik dacht dat de opvoeding van de toekomstige generaties belangrijk was.

Spijt dat ik drie jaar gestudeerd heb in de normaalschool, dat ik gezwoegd heb om mijn studies te kunnen betalen en dat ik uiteindelijk een diploma behaald heb.

Sorry dat ik me recht hield als jonge leraar, dat ik geploeterd heb om de eindjes aan elkaar te knopen met een salaris van 1200 euro om een appartement, een auto en alle facturen te betalen.

Dat ik heel vaak zin had om te kappen met de klassen die niet mee wilden, de commentaren van sommige ouders die het beter weten, de puberteitscrisis en zijn botsingen. Maar dat ik toch volhield omdat ik hou van mijn job en omdat je toch niet je droom opgeeft in een vingerknip.

Het spijt me oprecht dat ik ik vind dat ik recht heb op die vakantie, hoewel ik er niet eens om gevraagd heb en hoewel ik zeker ook de data niet gekozen heb en hoewel ik altijd een deel er van besteed aan de voorbereiding op de rest van het schooljaar.

Spijt om altijd weer op het tandvlees te zitten aan het eind van elk trimester, omdat uw liefste engelen, zo wijs en volgzaam thuis, bijeen in propvolle klassen soms echte wilden worden.

Mijn excuses ook dat ik in twaalf maanden krijg wat ik in tien maanden verdien. Echt waar sorry dat ik ook in juli en augustus wil eten.

Sorry ook dat de overheden met hun hervormingen, nieuwe programma's en herfinanciering bijgedragen hebben aan de indruk dat mijn collega's en ik plantrekkers zijn die nooit tevreden zijn. En sorry ook dat zij dankzij die hervormingen en nieuwe programma's het leerproces ingewikkelder hebben gemaakt zodat we in de PISA-scores helemaal onderaan bengelen.

Excuses dat ik gestaakt heb donderdag. En dat ik een dag salaris verloor, een dag die ik deels op school doorbracht om de rest van het schooljaar voor te bereiden. Ja, echt pardon dat ik zin had om een signaal te sturen, en om te zeggen en te herhalen dat mijn job – hoe mooi en interessant ook – een moeilijke job is.

Ik zeg dat zonder andere jobs te beoordelen. Goed wetende dat ik niet thuis kom met een kapotte rug en ruwe handen na het sleuren met blokken of zieken en dat er zijn die het moeilijker hebben dan ik.

Bij mij zijn alleen maar soms de oren kapot, het hoofd uitgeput en de stemming verknald door al wat ik zie en wat ik hoor. En vandaag is het één van die dagen.

Sorry dat ik bang ben dat ik op 58 moe en uitgeput zal zijn hoewel ik hoop dat ik dan nog altijd met volle goesting en tevreden voor de klas sta. Sorry dat ik bang ben om een slecht leraar te worden, een ambtenaar die het potentieel van zijn leerlingen verkwist doordat hij niet meer gelooft in wat hij doet.

Ja, echt sorry dat ik een goede leraar wil blijven, of toch minstens een gepassioneerde leraar die er de brui aan kan geven op het moment dat ik er niet meer in geloof.

Sorry dat ik eens wou zeggen dat de school belangrijk is en dat door constant te beknibbelen op de kwaliteit en de middelen die wij krijgen om onze job te doen, men beknibbelt op de toekomst van uw kinderen.

Ja, echt, sorry dat ik geloofde dat u ons minstens het voordeel van de twijfel gunde en geen geloof hechtte aan de roddels en dat u kon geloven dat wij ook aan uw kinderen denken als we meer middelen vragen voor de scholen.

Sorry dat ik zin had om te schreeuwen dat afgeleefde lokalen en ouderwets materiaal niet passen in een wereld waar alles zo snel gaat en waarin de technologie ons voorbij rent. Sorry dat ik zin had om de alarmbel te luiden bij het zien van mijn ontgoochelde jonge collega's (en als ik alles lees wat ik vandaag onder de neus krijg, zou ik er misschien ook de brui aan geven).

Sorry dat ik droomde van een samenleving waarin men de school als een belangrijke peiler beschouwt, en niet als een bewaarplaats waar ouders acht uur lang hun adolescenten droppen terwijl ze zelf  hun inkomen verdienen en hopen op een promotie (tiens nog zoiets dat ik nooit zal kennen, hoelang ik ook voor de klas sta en hoe goed mijn lesvoorbereidingen ook zijn).

Sorry tenslotte, dat ik een lanterfantende, altijd malcontente zagevent ben met een luizenjob net als al mijn collega's. Ik laat u met uw rancune en uw waanbeelden over mijn job en ik ga verder met de voorbereiding van een weekend waarop ik me 24/24 zal bezig houden met 45 pubers.

En ik groet mijn collega's die zonder twijfel ergens voorbereiden of verbeteren omdat het nodig is dat iemand zich morgen bezighoudt met uw arme kinderen die al die incompetente en luie leraars moeten verdragen.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

27 reacties

  • door de winter joris op vrijdag 6 mei 2011

    Ik denk dat vele werknemers zich herkenen in zulke situaties en alhoewel ikzelf in de ziekenhuizen werkzaam was,blijft de verslechterende context waarin mensen met liefde voor hun taak moeten functioneren de grote oorzaak van degraderend onderwijs, ontoereikende sociale hulp en verpleging,toenemende arbeidsongevallen enz... én dat in een "zogezegde" welvaartstaat die steeds méér rijkdom produceert voor minder mensen! Laat U niet ontmoedigen en sluit "actief"aan bij protestbewegingen én ondersteun de vakbonden om uw gerechtvaardigde eisen kracht bij te zetten,voor onze buren,kinderen,kleinkinderen,migratiekinderen enz...

  • door Ex-leraar in Nederland op vrijdag 6 mei 2011

    Uw relaas is mij uit het hart gegrepen. Voor mij was de maat vol. Terwijl je je uiterste best doet het hoofd boven water te houden en tegen de stroom in te roeien om de leerlingen goed onderwijs te bieden, word je door politiek en ouders afgeschilderd als werkschuwe vakantievierder en worden er steeds meer taken op je bordje gelegd.

    Ook ik begon me steeds vaker af te vragen hoe ik dit in 's hemelsnaam tot na mijn vijftigste zou moeten volhouden. Toen heb ik maar een andere baan gezocht. Ik wil heel graag weer als leraar werken, maar dan zal er eerst een einde moeten komen aan de onderwijscrisis die in heel West-Europa lijkt te heersen.

  • door Geert Calis op vrijdag 6 mei 2011

    dat ik al jaren wacht op een grote staking ? Hoe lang nog voor we het voorbeeld van onze franstalige landgenoten volgen? En dat ik het roerend eens ben met deze opniebrief ?

  • door Matthias Autrique op vrijdag 6 mei 2011

    Toch merkwaardig dat algemeen aanvaard word dat het verspreiden en ontwikkelen van kennis beschouwd wordt als de belangrijkste vorm van ontwikkelingshulp, en dit bij welvarende landen steeds meer gedegradeerd word tot een ordinaire kostenplaats. Laat de kwaliteit van onze kennis nu net één van de laatste ankers zijn die de industrie hier houdt.

    Virginie Nisen, uw idealisme en dat van ongetwijfeld vele andere leerkrachten is wat ons onderwijs rechthoud. Hou alstublieft vol!

  • door Huisonderwijzer op vrijdag 6 mei 2011

    U bent altijd vrij om ander werk te zoeken waar zoiets als promoties bestaan. Met al uw competenties kan dat geen probleem zijn. Mijn kinderen zullen -ik citeer u- "die incompetente en luie leraars niet meer moeten verdragen”. Wij kiezen ondertussen voor huisonderwijs. Klaagt en staakt u maar gerust verder.

    • door svdl op zaterdag 7 mei 2011

      wat een schandalige, botte, koude reactie! 't is wel duidelijk dat u met uw huisonderwijs wel in een ander inkomensklasse zit dan de meesten van ons... waardoor het heel begrijpelijk is dat u de empathie geheel ontbreekt en hoegenaamd niet instaat bent om te begrijpen wat het is om leerkracht te zijn voor overvolle klassen aan amper 1200 Euro/maand. Shame on you! ps. u mag uzelf altijd vrijwillig uit de maatschappij zetten, dan bent u volledig vrij en blij (Joepie toch?) Misschien is er nog ergens een leeg eiland in de Stille Zuidzee?

      • door Huisonderwijzer op zaterdag 7 mei 2011

        Inderdaad, sinds wij huisonderwijs geven is ons vakantiepatroon gewijzigd, eten we minder vlees, hebben we een moestuin, worden we creatief, staat de verwarming een graadje of twee lager, doen we aan vrijwilligerswerk, kopen we in kringwinkels, maken we lange wandelingen, geven we gratis bijlessen en ontzien wij het o zo moegetergde lerarenkorps.

        Ik stel me gewoon de vraag waarom leerkrachten in het onderwijs blijven als het allemaal toch kommer en kwel is. Wat is hun positieve bijdrage door te staken? Ze kunnen het bureaucratisch systeem verlaten en een andere job te kiezen. Ze kunnen ook een contructieve houding aannemen en mee het onderwijs van morgen vormgeven....

        "waardoor het heel begrijpelijk is dat u de empathie geheel ontbreekt en hoegenaamd niet instaat bent om te begrijpen wat het is om leerkracht te zijn voor overvolle klassen aan amper 1200 Euro/maand" En beste svdl, 1200 euro per maand omschrijf ik niet als amper.

        • door Marieke op zaterdag 7 mei 2011

          Ik weet niet hoe het in Belgie zit, maar in Nederland is dat nu juist het probleem. Daar staken de leraren niet, maar zoeken ander werk. De meeste hogeropgeleiden willen niet in het onderwijs werken. Als gevolg daarvan is er nu een tekort van 25 a 35% aan gediplomeerde leraren, met alle gevolgen van dien voor het onderwijsniveau. Als er daar eens een keer goed was gestaakt, waren de arbeidsvoorwaarden wellicht beter en wilden wellicht meer hogeropgeleiden voor het onderwijs kiezen.

          Ik juich de staking in Wallonie dus van harte toe. Waalse leraren, blijf standvastig, voer actie om te voorkomen dat jullie onderwijs afglijdt naar een lager niveau.

    • door Elke op zaterdag 7 mei 2011

      Ik stel mij vragen bij u huisonderwijs als dit uw reactie is!

      • door Huisonderwijzer op zaterdag 7 mei 2011

        Zoals?

    • door rikke op zaterdag 7 mei 2011

      Beste huisonderwijzer,

      ik vermoed dat uw kinderen prima sociaal zullen passen als ze zijn onderwezen vanop uw groot "eigen gelijk eiland". Ik heb wel een beetje het vermoeden dat humor in al zijn nuances van lichte spot tot bitter cynisme, hun niet vertrouwd zal zijn, gezien uit uw reactie duidelijk blijkt dat u al hiervan geen kaas hebt gegeten.

      Een beetje respect graag voor mensen die hun tijd willen steken in alle kinderen, ongeacht hun talent, afkomst en omkadering. Gelukkig heeft niet iedereen de pretentie het beter te kunnen.

      Eigen schatjes eerst, waar gaan we naartoe...

      • door Huisonderwijzer op zaterdag 7 mei 2011

        Wat is uw argument eigenlijk?

        • door Huisonderwijzer op zaterdag 7 mei 2011

          Ik leer nog hoe beantwoorden hier werkt. Wat is uw argument eigenlijk?

    • door Marleen Van Aken op maandag 9 mei 2011

      Allemaal dan maar kiezen voor thuisonderwijs? U heeft de oplossing gevonden!!!!

      • door Huisonderwijzer op maandag 9 mei 2011

        Inderdaad Pieter, wat minder voor de enkeling en wat meer voor iedereen! Het onderwijs moet bewegen en het zal alleen lukken als alle actoren samenwerken!

        Hm? Daar ga ik zelf eens over nadenken!

        • door Een jonge leerkracht op woensdag 18 mei 2011

          Ik vraag het mij af, huisonderwijzer. Ik lees vandaag pas uw reactie en hoop dat u de mijne ooit nog eens opmerkt. U begint uw betoog met een voorstel: "U bent altijd vrij om ander werk te zoeken waar zoiets als promoties bestaan. Met al uw competenties kan dat geen probleem zijn." Ik lees hierin een zeker sarcasme, maar dat terzijde hebt u recht op uw mening, wie niet tevreden is, kan inderdaad ander werk zoeken. Uw raad wordt al vaak opgevolgd, waardoor minder en minder leerkrachten nog leerkracht zijn, met de in vorige reacties al vermeldde gevolgen voordien. In een verdere reactie, want een standpunt als het uwe leidt uiteraard tot reactie, nuanceert u: "Ze kunnen het bureaucratisch systeem verlaten en een andere job te kiezen. Ze kunnen ook een contructieve houding aannemen en mee het onderwijs van morgen vormgeven...." Wat voor job stelt u voor? (want het bureaucratisch systeem verlaten is in deze maatschappij niet altijd makkelijk). En moet tussen die twee zinnen een 'of' gelezen worden? Is dat de andere optie? Ik zou graag blijven lesgeven, ik ben dan ook nog maar net begonnen, en dat onderwijs van morgen, daar zou ik zeer graag aan willen meewerken. Betekent dat dan dat ik alles wat er op ons afkomt (en geloof mij, als beginnende leerkracht kan dat overweldigend zijn), zomaar moet accepteren? Elke hervorming zonder boe of ba aanvaarden?

          "Het onderwijs moet bewegen en het zal alleen lukken als alle actoren samenwerken!" U hebt gelijk. Wel moeilijk als al die gemotiveerde leerkrachten overrompeld worden met paperassen en regels. Ook moeilijk als al die gemotiveerde leerkrachten, die staken omdat ze hun job wél graag doen en ze graag zouden behouden, zoals u voorstelt een andere job gaan zoeken. U mag uiteraard kiezen voor het thuisonderwijs, maar dat is, moet u toch toegeven, niet echt een constructieve houden aannemen en het onderwijs van morgen vormgeven. Want dat onderwijs kan geen thuisonderwijs voor iedereen zijn, dat weet u. Mag ik vragen wat u als job doet, want uw bewonderenswaardige levensstijl kost toch ook geld? (zonder dat u in de voorgaande zin sarcasme leest, want ik vraag het mij echt af) In dialoog gaan op het internet is altijd moeilijk en ik heb het gevoel dat ik u niet helemaal heb begrepen. Dus vraag ik me af, huisonderwijzer, wat stelt u voor dat wij doen?

    • door Georges Bulckaert op woensdag 11 mei 2011

      Ik sta versteld van uw boertige reactie over die luie leraars. Dat is al lang verleden tijd, mogelijks was dat wel zo in de jaren 60, maar vandaag is het allemaal wel anders, niet alleen in het onderwijs, ook in het bedrijfsleven en zelfs bij de openbare administratie. Er moet nu effectief en efficiënt worden gewerkt. Dat u voor uw kinderen zult kiezen voor "huisonderwijs" laat mij concluderen dat u hiervoor over de nodige centen beschikt. Met maandelijks 1,200 euro zul je zeker niet rondkomen. Ik heb zelf 40 jaar met hard werk in een kaderfunctie in het bedrijfsleven actief geweest en daarbovenop ook nog avondles aan een hogere handelsschool gegeven en ik kan u verzekeren, beste mijnheer de huisonderwijzer, voor een grote klas staan en gedurende een vol lesuur het beste van jezelf geven, dat is andere koek! En denk eraan dat er ook nog een even lange voorbereiding aan voorafgaat. Ware het niet van de iets langere vakantie ( hoeveel vakantie hebben de ambtenaren en de magistraten in totaal per jaar ? Is dat veel minder ? ) ik denk niet dat u nog mensen zult vinden voor een job in het onderwijs. Neem het dan maar gerust aan, de mensen in het onderwijs zijn moe, misschien nog niet van het lesgeven, maar van de voortdurende betutteling, de overmaat aan regeltjes, de paperassen en de overdadige "bescherming" van de leerlingen. De ouders dragen in feite een groot deel van hun verantwoordelijkheden over aan de school en verlangen dat hun kinderen volledig door de school worden opgevoed. De leraar, als onderste in het piramide, draagt alle verantwoordelijkheid en lasten.

  • door cindy op zaterdag 7 mei 2011

    Erg bedankt voor dit opiniestuk. Mensen vergeten soms dat onze vakantie onbetaald is ( ik heb gehoord dat we augustus niet betaald worden, maar dat men het loon van 11 maanden uitsmeert over 12). Ik ben halftijdswerkende leerkracht ( ik geef 11 uur les), ik presteer elke week minstens 20 uur, met uitschieters naar weken van 40 uur ( examens, klassenraden...). Mijn vakantie zijn de compensatiedagen voor overwerk, nachtwerk en weekendwerk. En dan kom ik er nog niet. ( en o ja, onze "2 maanden verlof) zijn in werkelijkheid ook maar 6 weken van 5 werkdagen.....! De laatste 2 weken begint het schoolwerk al opnieuw ...) En het gras is niet groener aan de andere kant, dat klopt. Aan iedereen die zegt dat "het onderwijs" het Aards Paradijs is, vraag ik om aub te komen lesgeven : er zijn nog steeds leerkrachten tekort!!!Vreemd hoe iedereen er dan onderuit probeert te muizen.... Zo hadden we om 1 collega te vervangen ( 13 u les) 5 ( VIJF) interimarissen nodig tss september en december. De ene na de andere gaf het op, allemaal mensen die "uit de privé" kwamen, blijkbaar hadden ze zich zwaar mispakt. En nog amper lesgegeven ook........en in onze school hebben we dan nog brave lln....

    • door kader op zaterdag 7 mei 2011

      is het daarom dat de meeste nederlanders in belgie school volgen of hier in ziekenhuizen komen liggen omdat ze in HOLLAND geen afgestudeerden zijn geen kwaliteit scholen gaan ze naar belgie

  • door Danny Braaklandt op zaterdag 7 mei 2011

    Een lesgever tracht in benadering te stellen, dat leren een sociaal proces is, leren is zelfs een groei. Leren is niet een voorbereiding op het leven, maar het leven zelf.

    En laat ons een doel dat bereikt is een startpunt maken naar het volgende.. Bron: John Dewey..

  • door Caroline van den Donk op zaterdag 7 mei 2011

    Elk beroep heeft zijn moeilijkheden en een hoop jobs zijn nuttig en belangrijk in de maatschapij. Het grote onderscheid is dat u één van de weinige jobs heeft die uitzonderlijk veel vakantie hebben en een les eenmaal voorberied is voorbereid. Na drie jaar les geven is er intellectueeel niet echt een uitdaging wat een in een hoop jobs toch een stress factor is. Bovendien kunt u niet ontslagen worden omdat het bedrijf gaat bezuinigen.U heeft dus ook meer jobzekerheid dan gemiddeld. Misschien dat u wel te weinig verdient maar het is normaal dat u minder dan gemiddeld verdient. Vergeet dit niet!!

    • door Ilse op zaterdag 7 mei 2011

      U staat duidelijk niet in het onderwijs. Hierbij de redenen waarom ik zelfs na jaren onderwijs nog flink wat tijd in m'n lessen steek. 1. Je vakgebied evolueert en als je niet zorgt dat je er voldoende mee bezig bent, hink je na een tijdje hopeloos achter en ga je af als een gieter. Om dat te voorkomen, ben je ermee bezig, zelfs tijdens de vakanties. 2. Zelfs al heb je het geluk eens een paar keer hetzelfde niveau te kunnen geven, dan nog pak je dat iedere keer weer anders aan. Want je stemt je les af op je groep. Er zullen wel lesgevers zijn die daar hun voeten aan vegen, maar mindere werknemers heb je overal. 3. Je leert op bijscholingen nieuwe lesmethodes en je hebt zin om die toe te passen (want als je elk jaar krak dezelfde les geeft, steekt dat ook voor jezelf tegen, hoor). 4. Er moeten oefeningen gemaakt worden voor het elektronisch leerplatform. En die gaan echt geen jaren mee, hoor. De didactiek verandert, je handboek verandert en hup, je kan weer opnieuw beginnen of toch minstens alles grondig herwerken. 5. Je werkt met de actualiteit en als je al een handboek hebt, wordt er na een paar jaar wel van handboek veranderd. 6. Werken in het onderwijs is meer dan lesjes geven. Je hebt bijscholingen, vergaderingen, projecten, allerlei activiteiten die moeten georganiseerd worden, de reclame voor de school die wij zelf gaan bussen tijdens onze vakantie, enz. Groeten van een leerkracht die vandaag een hele dag op stap geweest is met de studenten en die tijdens de paasvakantie een week cursus gevolgd heeft in het buitenland. Doet u dat ook? U bijscholen tijdens uw vakantie? En koopt u ook uw computer, printer, boeken, enz. aan op eigen kosten? En de internetverbinding die u nodig heeft voor het werk? Betaalt u die ook zelf? En gaat u ook van huis tot huis reclame bussen voor uw werk?

    • door Marieke op zondag 8 mei 2011

      Gaf de schrijfster van het artikel zo duidelijk aan dat ze genoeg heeft van het onbegrip, krijgt ze hier toch nog opnieuw te maken met mensen zoals Caroline van den Donk, die niet de moeite nemen zich te informeren voordat ze een reactie typen. Mijn advies: niet op ingaan. Als mensen werkelijk niet willen begrijpen en het lerarentekort verder willen zien toenemen, dan is dat maar hoe het moet zijn.

      • door svdl op zondag 8 mei 2011

        Mijn advies: een inleefstage voor Caroline Van Den Donk voor een klas in het secundair: Zo'n half jaartje meedraaien, mee lessen voorbereiden, mee de surveilantie doen, de papperassen en adminstratie mee opvolgen, het pedagogische aspect en het contact met de klasgroepopbouwen...etc... Ze zal wel "anders piepen" na dat halve jaar...

  • door Pieter 3000 op zondag 8 mei 2011

    de gemaakte opmerkingen zijn zo terecht als maar kan, echter... Geld maakt niet gelukkig, jobvoldoening daarentegen is een eerste belangrijke stap. Daarnaast groeit geld niet aan de bomen en moet elke euro ergens vandaan komen. Is het daarom niet hoog tijd om met z'n allen te kijken naar wat echt het grotere geheel en naar wat echt telt. Ja de werkdruk is hoog in het onderwijs en de hele sociale sector evenals in sommige andere sectoren, doch door te focussen op hogere verloning (en al dan niet meer vakantie) zal je op termijn minder geld overhouden om extra mensen aan te nemen en zal de werkdruk verhogen. Een verlaging van de werkdruk door meer dankbaarheid en minder hoge/onmogelijke verwachtingen bij patiënten, kinderen, ouders, directie al dan niet met meer mensen, zal zorgen voor een grotere jobtevredenheid en meer helpen dan een loonsverhoging. Daarnaast moeten ook de mensen binnen en misschien nog meer buiten deze sectoren ook eens kijken naar zichzelf waarvan ze het meeste voldoening krijgen, de materiële zaken of de immateriële? Dit is dringend nodig, want met onze ongezonde drang naar hogere en hogere lonen (ingegeven door een gebrek aan sociale interacties en een focus op immateriële zaken) prijzen we onszelf uit de markt. Alle jobs die kunnen verplaatst worden naar lage loon landen zullen verdwijnen en ons sociaal systeem zal meer en meer gedragen moeten worden door minder en minder mensen die moeten zorgen voor de benodigde fondsen om het gehele staatsapparaat te dragen. Is het geen tijd om ook op dit vlak te denken aan alternatieven? Geen belasting op arbeid, maar (mondiaal?!) op consumptie, een mogelijke (Europese) beperkte subsidie voor jobs die niet kunnen concurreren met lage loonlanden. Op die manier betalen we allemaal mee aan onze eigen welvaart en kan iedereen zijn gevoel voor eigenwaarde terugvinden in een job die bij hem/haar past.

  • door Leerling op zondag 15 mei 2011

    Hey,

    Ik denk dat leerkrachten het recht hebben om te klagen. Niet allemaal (sommige zijn toch iets te vaak afwezig of laten ons onze toetsen zelf verbeteren...) misschien, maar vele steken veel werk in hun job. Zelf ben ik 15, en ik zit in een heel luidruchtige klas, Met meer als 28 in onze klas moeten we elke keer een bank, soms 2 en wat stoelen bijhalen. Ik denk dat de denkwijze over het onderwijs moet veranderen. Ik amuseer me rot met m'n medeleerlingen, maar niet velen letten echt op in de les. Soms praten we 50 min aan een stuk door, en als de bel gaat vertrekken we gewoon, als is de leraar midden in z'n zin bezig. Met sommige leerkrachten heb ik medelijden. Aan alle leerkrachten wil ik een tip geven: spreek leerlingen persoonlijk aan. Op onze school doen ze dat niet, en zijn wij gewoon de vervelende klas (toffe leerlingen, gwn teveel). Als je de leerkrachten hun humeur zit dalen al voor dat we zitten, denkt u dan dat wij er veel zin in hebben? Denkt u dat wij ook maar 1 klasgesprek hebben gehad? Toch blijf ik het meeste medelijden hebben met de leerkreachten.

    Ik heb thuisonderwijs overwogen, de mogelijkheid om 3x meer te leren, thuis zittende. Mijn ouders zien me niet als een lief engeltje, terwijl leerkrachten me wel zien als een aandachtige slimme leerlinge. Maar ik praat mee als iedereen dat doet. En ik kom in opstand als de leerkracht onterecht is, en daar zal ik ook nooit over liegen.

    De oplossing? Hoe moeilijk en onmogelijk het ook is; Kleinere klassen ! Minder gepraat, aandachtiger, intiemer en ook leuker voor de leerkracht. Zo'n 15 leerlingen per klas lijkt mij geweldig, ook al amuseer ik me nu zeker weten meer, ik wil toch ook wat leren?

    (Ps. Ik zie die staking als volledig terecht, zeker de brief van de leerkracht. )

  • door lithium op maandag 23 mei 2011

    Iedereen heeft wel eens last van vermoeidheid of ziet het niet meer zitten. Arbeiders die nachtshift hebben, of ga is naar lage loon landen. Dus ja, u excuses is terecht.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties