Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Erik De Bruyn: Van SP.A-Rood naar Rood! - Tijd om het anker te lichten!

Erik De Bruyn, in 2007 uitdager van Caroline Gennez bij de voorzittersverkiezingen - hij behaalde een derde van de stemmen - geeft zijn partijkaart terug. 'SP.A mist elke kans op een scherp profiel, al járen. Ik wilde het tij doen keren. Maar met de huidige partijtop lukt dat niet.' Met Rood! wil hij aan een nieuwe weg timmeren.
zondag 24 april 2011

In juni liggen de federale verkiezingen een jaar achter ons. Wat het verdere verloop van de ‘regeringsvorming’ ook moge zijn, nu al staat vast dat deze verkiezingen het begin waren van de langste en de diepste politieke crisis die ons land ooit kende. Een crisis die nog lang niet ten einde is en haar culminatiepunt nog moet kennen.

De Belgische politiek is aan het einde van een cyclus gekomen: ofwel wordt het elan van het Vlaams-nationalisme (tijdelijk) gebroken door een N-VA regeringsdeelname vergezeld van een weliswaar verregaande staatshervorming én een rechtse sociaal-economische agenda, maar waardoor de N-VA in dezelfde positie terechtkomt als destijds de Volksunie: gerecupereerd door het Belgische politieke bestel. Bovendien zal een dergelijke regering vanaf het prille begin behept zijn met zodanige interne tegenstellingen dat ze een allesbehalve  gepast –laat staan sociaal - antwoord zal zijn op de crisis. Ofwel komen er nieuwe verkiezingen, waarvan zowel het electorale resultaat alsook de impact ervan op de financiële markten bijzonder onvoorspelbaar is. Ofwel – en dat is op het ogenblik waarop wij dit schrijven het meest waarschijnlijke perspectief - tracht de N-VA verder krachtsverhoudingen op te bouwen vanuit de oppositie en blijft zij eveneens een factor van politieke instabiliteit en verrechtsing, zeker zo lang zij niet fundamenteel van antwoord wordt gediend. Dat laatste is een historische taak voor links. Er is maar één oplossing: het Vlaams-nationalisme en bij uitbreiding de rechterzijde frontaal aanvallen. Tot nader order lijkt  bij de sp.a niemand bereid of in staat om dit te doen. Iedereen zit te kijken naar de lichtbak van De Wever.

Het Belgische politieke establishment heeft zich vastgereden

Het Belgische politieke establishment heeft zich vastgereden in de unisono verkondigde stelling dat een staatshervorming nodig is alvorens de hete hangijzers van deze tijd kunnen worden aangepakt. Die hete hangijzers zijn nochtans niet mis: sociale crisis,  ongebreidelde globalisering, ecologische crisis, energiecrisis…

In vergelijking met deze uitdagingen oogt de staatshervorming mager en vooral naast de kwestie. Het begrip staatshervorming werd gereduceerd tot het steeds verder opsplitsen en uit elkaar trekken van bevoegdheden en bestuursniveau’s, ongeacht de logica, de relevantie of de rationaliteit ervan. De staatshervormingsagenda is een intern-politieke logica gaan  volgen die absoluut niet overeenstemt met de behoeften van de bevolking. Als socialisten zijn wij voorstander van een grote staatshervorming. Maar dan één die het land democratischer en transparanter maakt. De krachtlijnen daarvan hebben wij neergelegd in ons manifest: grondige hervorming van het kiesstelsel met afschaffing van de lijststem en de kiesdrempel, kleinere kiesomschrijvingen, federale kieskring, afschaffing Senaat en monarchie, vakbondsvertegenwoordiging in de KMO’s, sterke en democratisch bestuurde openbare diensten en bedrijven in de bank-, energie-, transport- en communicatiesector,  herfederalisering van specifieke bevoegdheden zoals milieu, Brussel als volwaardig gewest.

Deze voorstellen staan haaks op de huidige splitsingslogica. Aan de andere kant van het politieke spectrum staan de Vlaams-nationalisten, die niet onder stoelen of banken steken dat zij nog steeds dezelfde honderdjarige agenda hanteren: de splitsing van het land en de creatie van een onafhankelijk, rechts Vlaanderen. In tegenstelling tot de sp.a leiding hebben zij zich niet laten verleiden tot een ideologische ontwapening. Enkel de strategie is gewijzigd: De Wever voegde aan het ‘bloed en bodem’ denken een ogenschijnlijke harde economische en financiële logica toe, die bij nader inzien natuurlijk niet klopt, maar die er bij een deel van de Vlaamse publieke opinie nog altijd ingaat als koek.

Ondanks de georchestreerde manipulatie door de Vlaams-nationalisten van een aantal mediawebsites die ons iets anders wil doen geloven, is de steun in Vlaanderen voor splitsing echter nog altijd miniem. De voortdurende politieke impasse heeft vooral als resultaat  dat het al zeer lage vertrouwen in ‘de politiek’ of zelfs in ‘de democratie’ blijft afnemen. Sinds  het politiek bestel zich in 2007 vast reed in de zesde staatshervorming, hebben de Vlaamse partijen samen meer dan 31.000 leden verloren. Met uitzondering van N-VA kenden de Vlaamse partijen een (forse) terugloop van het aantal leden[1].

Onder druk wordt alles vloeibaar

De combinatie van sociaal-economische en politieke crisis veroorzaakte in juni 2010 een electorale grondverschuiving… In andere Europese landen zoals Zweden, Finland en Nederland gebeurde dit ook,  ondanks het feit dat de politieke situatie er in vergelijking met die in België eerder als ‘stabiel’ kon worden geduid. In al deze landen winnen rechts-populistische anti-establishment formaties steeds meer veld.  De Belgische situatie is explosief. Als we het politiek establishment verder laten doen gaat ons land naar de haaien. De druk die de financiële markten uitoefenen op de rentevoeten zal het alibi worden om een nooit gezien soberheidsbeleid uit te voeren. De sociale zekerheid zal verschralen en de openbare dienstverlening zal nog slechter worden. De overheveling van rijkdom van lonen naar kapitaal gaat onbeschaamd verder en wordt nog maar eens geconfirmeerd door het IPA. Ook hier zijn we aan het einde van een cyclus gekomen die begon met de strijd tegen het Generatiepact, en die aantoont dat de vakbonden hun politiek relais nog steeds niet hebben hersteld. Als resultaat daarvan blijft de verarming toenemen, zij het voorlopig minder spectaculair dan in Duitsland, maar een nieuwe regering kan hierin snel verandering brengen… Een toenemend deel van de bevolking wordt de toegang tot essentiële diensten zoals gezondheidszorg, energie, onderwijs en huisvesting ontzegd. Het gaat hier niet alleen om de onderklasse. Tracht als modaal jong gezin maar eens een school te vinden voor je kind in Antwerpen, of probeer in diezelfde stad als jonge tweeverdieners maar eens een betaalbare woning te vinden. Zullen de Belgische politici deze mensen voorhouden dat de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde voor dit alles een oplossing zal bieden?

Eigenlijk is dit een open doel voor socialisten

Voor sp.a hebben de aanslepende regeringsonderhandelingen zich echter ontpopt als opeenvolging van gemiste kansen. Vanaf dag één heeft de sp.a de kans laten schieten om samen met grote overwinnaar PS, en als Vlaamse vleugel van de grootste politieke familie van België, de agenda naar zich toe te trekken door de staatshervormingsagenda in het teken te plaatsen van sociale en democratische hervormingen. In de plaats daarvan werd “vriend” De Wever door de partijvoorzitser omarmd... Gedurende de hele onderhandelingsperiode heeft de sp.a alle eisen van de Vlaamse rechterzijde geslikt, gaande van regionalisering van arbeidsmarktbeleid, fiscale autonomie (onder het mom van responsabilisering) en nog meer van dat fraais.  Al sinds 1999[2]  heeft de sp.a zich laten opsluiten in een Vlaams front, zonder natuurlijk op dat vlak enige geloofwaardigheid te verwerven, maar tegelijk haar geloofwaardigheid op het sociale vlak verder te verliezen. De laatste episode in dit verval was het IPA. Na het indienen van enkele amendementen die de logica van de loonnorm echter intact lieten, stemde de sp.a voor het IPA in de commissie sociale zaken. Later onthield de partij zich wel in de plenaire stemming. De sp.a ontpopt zich na het debacle van het Generatiepact dus nog altijd niet als een partij die een coherent tegengewicht biedt aan de patronale logica op het vlak van de loonvorming en de sociale zekerheid.

De resultaten in de opiniepeilingen liegen er dan ook niet om. Laten we niet vergeten dat de federale verkiezingsuitslag van de sp.a in 2007 als een historische nederlaag werd beschouwd. Zo historisch zelfs dat voorzitter Vande Lanotte de handdoek weliswaar niet in de ring gooide maar beleefd door gaf aan zijn kroonprinses, met de gekende gevolgen.

De partij klokte toen af op 16.3 procent. De recentste opiniepeiling[3] doet daar nog eens ruim drie procent af: 13.2 procent. En dit na jaren van ‘verbreding, vernieuwing en verruiming’. Toch veroorzaakt ook dit geen ‘wake up call’. Als Eric Van Rompuy spreekt over een Belgische politiek in diepe coma, dan geldt dit a fortiori voor de sp.a. Ook hier zijn we dus aan het einde van een cyclus aanbeland. De termijn van het voorzitterschap van Caroline Gennez is weldra afgelopen, maar wordt kunstmatig in leven gehouden tot een regeringsvorming een elegante uitweg naar het ministerschap kan bieden. Desnoods zullen de voorzittersverkiezingen worden opgeschort. Ondertussen wordt achter de schermen het scenario van een ‘geloofwaardige’ voorzittersverkiezing uitgedokterd met Bruno Tobback in de hoofdrol en enkele Chinese vrijwilligers als tegenkandidaten, die achteraf voor hun diensten zullen worden beloond. Als onze heroïsche poging tot opstand van onderuit van 2007 al tot iets heeft geleid dan is het wel dat men zich verplicht voelt om een dergelijk toneelstuk te ensceneren[4].

Tot het zover is maakt niemand zich zorgen en doet ieder zijn zin. Frank Vandenbroucke haalde het nieuws met indiscrete telefoontjes en doceert ondertussen in Amsterdam. Johan Vande Lanotte voerde een nummertje staatsmanschap en professorale staatshervormingsvisie op , maar dit werd door de publieke opinie waargenomen als volkomen losstaand van de positie van zijn partij in de onderhandelingen. Ingrid Lieten probeerde ondertussen het gebrek aan profiel van de sp.a in de Vlaamse regering op haar eigen manier op te lossen. Luc Vandenbossche vond dat het profiel van de sp.a niet Vlaams genoeg is en verklaarde beste maatjes te zijn met de Vlaams-nationalisten in het parlement. Zijn dochter voerde oppositie tegen haar eigen subsidiëringssysteem voor zonnepanelen en vindt dat Electrabel eens een duit in het zakje moet doen, maar straalt als ‘ministertje’ van energie vooral de onmacht van de sp.a versus de energielobby uit. Selahattin Kocak had een zéér kort probleem met het gebrek aan interne partijdemocratie nadat bleek dat hij de gemeenteraadslijst in Beringen niet mocht trekken, maar zweeg vervolgens nadat hij ruim schadeloos werd gesteld door de voorzitster. Louis Tobback vond dan weer dat de N-VA maar eens in de hoek moest worden gezet, en daarin kunnen we hem nog volgen ook. En wat deed Caroline Gennez? Die zweette erbij en zweeg ernaar, blij dat tenminste Bert Anciaux zijn mond hield.

De SP.A is niet bepaald bezig om haar geloofwaardigheid te herwinnen

De problemen zijn reeds langer gekend: de partij is ideologisch en structureel ontmanteld. Het is een beleidspartij geworden, een louter verlengstuk van het politieke regime, niet meer in staat om te  handelen in termen van oppositie. De situatie is zelfs dermate ontaard dat zelfs een oppositiekuur in de huidige context weinig zoden aan de dijk zou brengen. De sp.a zit immers al meer dan drie jaar met één been in de oppositie. Het totale gebrek aan geloofwaardigheid heeft namelijk ook te maken met een generatie die de partij nog voor onbepaalde tijd gegijzeld houdt. Mensen als Bruno Tobback, Freya Vandenbossche, Kathleen Van Brempt en Caroline Gennez zijn nog jong maar werden al vroegtijdig opgebrand aan de macht. Zij streven koortsachtig een vervolg op hun politieke carrière na, waardoor de partij als collectief extra onder druk komt te staan. Van het korte termijndenken werd overgeschakeld op het ultrakorte termijndenken. In snel tempo verandert de wijze waarop de sp.a zichzelf omschrijft: consumentenpartij, netwerkpartij, progressieve partij… De keizer is echter naakt. Ondanks het vele gepraat op ‘open’ partijdagen waar vooral technocraten van buitenaf het hoge woord voeren en enkel linkse kleppers uit andere binnen- en buitenlandse partijen zoals Marcel Van Dam (ex-PvdA, kiezer en sympathisant SP Nederland) of Jos Geysels (Groen!) het publiek nog kunnen begeesteren[5] slaagt de partij er niet in om zichzelf te profileren.

Nochtans was dat laatste, samen met interne democratisering, de eis die de partijbasis in 2007 op tafel legde tijdens de voorzittersverkiezingen. Zodanig zelfs dat Caroline Gennez gedwongen werd om aanzienlijk wat lippendienst te bewijzen aan de herwaardering van de partijwerking, de inspraak, de betrokkenheid en ruimte voor discussie op congressen[6]. Onnodig te zeggen dat daarvan niets in huis kwam. De partijleden kozen dan maar eieren voor hun geld. De meesten verzonken in passiviteit. Op haar vergaderingen telt de eens zo trotse sp.a afdeling Deurne (Antwerpen) geen vijftien aanwezigen meer. Zelfs de mandatarissen dagen niet altijd op. In Berchem (eveneens Antwerpen) is het aantal aanwezigen gereduceerd tot… vier. Anderen conformeerden zich, en nog een derde belangrijke groep verliet de partij. Meestal zonder lid te worden van een andere politieke partij, soms door zich aan te sluiten bij Groen! of de PVDA. Het ledental van de sp.a is teruggelopen van 120.000 in 1980 (het jaar waarin ondergetekende lid werd) tot 55.000 of misschien nog minder vandaag. In Deurne waren er vijf jaar geleden nog meer dan 700 leden, nu zijn het er nog 305.

We beleven uitzonderlijke tijden

Onder de oppervlakte is een kwalitatieve en fundamentele omslag in de publieke opinie bezig.. David Van Reybrouck merkt in zijn opiniestuk in De Morgen terecht op dat de legitimiteit van de Belgische particratie tanende is [7]. Niet alleen loopt het ledental van de partijen drastisch terug, ondertussen gaat 16.5 procent van het kiezerskorps ondanks de kiesplicht en de mogelijke sancties niet meer stemmen. Samen vormen zij dus een partij die groter is dan de sp.a.

Er is nood, zo gaat Van Reybrouck verder, aan experimenten met nieuwe vormen van democratische participatie. En die zijn er ook, zouden wij daaraan willen toevoegen. Quasi uit het niets betoogden op 27 januari 34.000 voornamelijk jonge mensen tegen de politieke impasse en tegen het communautaire opbod. ‘Camping 16’ met zijn 160.000 ondertekenaars gaat op 30 april ook daadwerkelijk kamperen in de Wetstraat[8]. In Antwerpen slaagde een burgerbeweging erin om het pronkstuk van de Belgische betonlobby, de Oosterweelverbinding, naar de prullenmand te verwijzen en vormt er zich een burgercoalitie over de partijgrenzen heen voor een duurzame mobiliteit en een sociale en menswaardige ruimtelijke ordening.

Wereldwijd zien we gelijkaardige bewegingen

De decennialange inertie en apathie in de Arabische wereld werd in enkele maanden tijd spectaculair doorbroken met een reeks massale volksbewegingen, hoewel de mensen ook daar hun nieuwe politieke organisatievormen nog moeten zoeken en uitvinden. Ook in Subsaharaans Afrika is het bijzonder onrustig. Latijns-Amerika loopt al een tijd voorop in pogingen om de democratie te verdiepen door middel van werknemerszelfbeheer, nationalisatie van sleutelsectoren van de economie en participatieve democratie op lokaal niveau. In Azië trekt Thaïland de aandacht, waar de bevolking in opstand komt tegen de heerschappij van de nieuwe zakenelite.

Een wind van verandering en opstand waait door de wereld. Geen enkele van deze bewegingen wereldwijd vertolkt zich langs de traditionele politieke partijen maar zoeken hun weg daarbuiten, geholpen door nieuwe communicatienetwerken zoals Facebook en Twitter.

Wij hebben zowat alles wat menselijker- en onmenselijkerwijze mogelijk is om verandering te brengen in de sp.a uitgeprobeerd. Wij hebben in 2008 niet minder dan 128 amendementen ingediend via de afdelingen. Amper twee werden in afgezwakte vorm weerhouden. Wij hebben deelgenomen aan twee electorale krachtmetingen, en niet ver van een zetel gegrepen (2009). Wij hebben getracht intern de communicatiekanalen tussen ABVV en partij aan te halen maar ook dit was tevergeefs. We stellen vast dat we alleen nog maar gedienstig zijn in het afdekken van de linkerflank van een verrot regime.  Ondertussen blijft de klok tikken. De sociale crisis vreet aan de samenleving. De ecologische degradatie gaat dag na dag verder. De energiecrisis scherpt zich aan door de gebeurtenissen in Japan. Europa dicteert het begrotingsbeleid en legt niet enkel een ultra-liberaal soberheidsbeleid op maar ‘helpt’ financieel op voorwaarde dat er structurele maatregelen worden genomen die sociale rechten afbouwen. De financiële crisis is verre van verteerd en aangezien dezelfde financiële elites op hun posities zijn gebleven zal ze terugkeren en op het hoofd van gewone mensen terechtkomen. Het gaat over onze kinderen en over onze kleinkinderen die nu rechtstreeks in gevaar komen, niet over een abstracte politieke theorie. Daarom is mijn stelling dat het moment gekomen is om het anker te lichten en de sp.a te verlaten, met volle zeilen, schallende hoorn, de wind in de rug, de vlag in top en vooral: met ons politiek kapitaal in het ruim. Sommigen hebben op dit inzicht niet gewacht. Verschillende van onze bestuurs- en gemeenteraadsleden hielden het ondertussen voor bekeken en brachten dus hun stem al uit in dit debat. Ik stel daarom voor ons niet uit elkaar te laten spelen en samen te vertrekken.

Is het de bedoeling het politieke toneel te verlaten?

Allerminst, ik zou zelfs zeggen: integendeel. Is het succes in deze nieuwe cyclus, deze nieuwe reis gegarandeerd? Is het zeker dat we ons nieuwe politieke continent zullen ontdekken? Evenmin. Maar de tijd is rijp. De tijd is nu. Het politieke vacuüm ter linkerzijde is onverdraaglijk geworden. We zullen het niet opvullen door een zoveelste nieuwe partij of nieuwe internationale op te richten of te vervoegen. Maar evenmin Groen! of de PVDA zijn in staat in hun huidige vorm dit vacuüm op te vullen. De electorale bodem staat kurkdroog en snakt naar een regenbui van links. Naar iets nieuws, gekruid met een vleugje populisme in de zin van politiek die begrijpelijk is voor de mensen, eerlijk, en niet bezwaard door de erfenissen van het verleden. Ter linkerzijde is een hergroepering daarom nodig én mogelijk. Dat is waar onze nieuwe beweging Rood (baseline: ‘de socialisten’) voor staat: eindelijk socialisten in het parlement brengen. In samenwerking met Groen!, met PVDA, met syndicalisten, met onafhankelijken, met sp.a-ers? We zullen zien. We brengen de bal aan het rollen, en daardoor rolt hij in het kamp van onze potentiële bondgenoten. Een eerste etappe die zich aandient – nieuwe federale verkiezingen, in geval zich een noodscenario opdringt, buiten beschouwing gelaten -  zijn de gemeenteraadsverkiezingen van 2012.

‘Place to be’ in deze verkiezingen is daar waar Rood haar bastion heeft: Antwerpen

Of er een sp.a-lijst zal ingediend worden in deze verkiezingen is zelfs hoogst onzeker. Als het van Patrick Janssens afhangt dan zeker niet. Het is daarbij een totale illusie te denken dat de overblijvende partijbasis nog enige impact zal hebben op de vorm en de inhoud van de campagne van de Stadspartij, waarvan de contouren nu reeds op de tekentafels liggen van de professionele reclame- en marketingbureau’s. Wat vast staat is dat de ‘Stadspartij’ een centrumpartij zal zijn die aanschurkt tegen rechts. Op 1 juni zal het nieuwe boek van Patrick Janssens verschijnen. Het heet niet voor niets “Voor wat hoort wat”  (“Het vet is van de soep” had ook gekund). Het betreft een pleidooi voor een derde weg socialisme op Antwerps vestzakformaat.  Nog langer wachten en ons bijgevolg geplaatst zien voor voldongen feiten zou dan ook getuigen van grenzeloze naïviteit en onverantwoordelijkheid. Het vacuüm op links bestaat a fortiori in het vanouds links stemmende Antwerpen. Het zou misdadig zijn het democratisch moment van de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen te laten degraderen tot een keuze tussen een centrumpartij of een rechtse partij. Tussen Jezus of Barabas. Tussen Janssens of De Wever. Dat hebben we al gehad in 2006 en is niet voor herhaling vatbaar. Bovendien is het niet eens uitgesloten dat die twee na de verkiezingen doodleuk met elkaar in coalitie gaan. Alvast de Antwerpse burgemeester beschikt voor een dergelijk scenario over de benodigde cynische managementslogica.

Als we even het stadsmanagement van Janssens voor het licht houden is de balans globaal negatief:

  • Inzake mobiliteit en ruimtelijke ordening kon het ergste (de Lange Wapper) alleen worden afgewend door een krachtdadig burgerinitiatief, en moet dit burgerinitiatief tot op vandaag blijven strijden om het spuuglelijke politieke tunnelcompromis plaats te laten ruimen voor een duurzame en menswaardige visie op mobiliteit in en rond de stad.
  • Op het vlak van onderwijs heeft het huidige stadsbestuur de capaciteitscrisis absoluut niet zien aankomen en heeft ze de trotse socialistische erfenis van de ‘Stad der Scholen’ verkwanseld door het stedelijk onderwijs om te vormen tot een autonoom bedrijf zonder centen.
  • Het cultuurbeleid degradeert zienderogen tot ‘brood en spelen’ terwijl basisinfrastructuur zoals bibliotheken gesloten wordt ofwel geïnstrumentaliseerd in functie van de stadsontwikkeling.
  • De stadsontwikkelingsvisie van Janssens heeft weliswaar geleid tot een vastgoedboom maar heeft de stad voor jonge gezinnen onbetaalbaar gemaakt. De sociale huisvestingsmaatschappij is een ondemocratische en onbestuurbare moloch geworden.
  • Het stedelijk personeelsbeleid is repressiever en reactionairder dan ooit.

Antwerpen is echter maar een laboratorium voor de nationale politiek. Wij zetten onze politieke actie verder in heel Vlaanderen, en als het kan, straks in heel België.  Er is nood aan linkse en ecologische frontvorming rond een openbare bank, de vermogens- en speculatiebelasting, verbod op bonussen, begrenzing van topinkomens en de nationalisatie van Electrabel. In plaats van de verkiezingen te herleiden tot een keuze tussen rechts en centrum moeten er opnieuw linkse beleidsalternatieven aan de kiezer worden aangeboden. Niet op een symbolische manier maar op een effectieve, geloofwaardige en begrijpbare manier, gedragen door een brede linkse eenheidslijst.

De situatie is urgent

Het alternatief op de ontmanteling van onze sociale bescherming, op het verziekte financiële systeem, en op onze waanzinnige energiepolitiek zal van links moeten komen. Niet straks, maar nu! We kunnen daarbij niet langer wachten tot de sp.a eens uit haar coma ontwaakt.  We roepen daarom de duizenden ex-sp.a ers, eerlijke sp.a-ers, maar ook politieke dakloze socialisten en andere mensen van goede wil op om de rangen te sluiten, zich te organiseren en ervoor te zorgen dat dit linkse antwoord er ook komt.  Rood ! wordt een strijdbare en moderne socialistische politieke beweging van de 21e eeuw; open voor samenwerking en eenheid en dit zowel tijdens als tussen verkiezingen in. We starten daarbij niet van nul maar met een beweging die haar diepe wortels heeft in de onderkant van de sp.a, bij de gewone leden.

Over de grenzen heen zoeken we de samenwerking op met partijen zoals de SP in Nederland, Die Linke in Duitsland en anderen. Door ook in Vlaanderen en later België dit segment van het politieke spectrum gestalte te geven willen we links in België uit de impasse halen en tegelijk de Europese linkerzijde versterken. 

En Rood is troef!

Erik De Bruyn

Antwerpen, 23 april 2011

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

36 reacties

  • door Frédéric op zondag 24 april 2011

    Eindelijk weer een echte socialistische partij ! Wij danken u!

  • door Tony Aerts op maandag 25 april 2011

    Dit doet me heel even denken aan iets van 98 lentes geleden.

    Geen politiek moment, nee. Een muzikaal moment. De wereld hoorde toen een huiveringwekkend sterke uiting van menszijn in een bruisend levende, woeste wereld, ...die première van Strawinky's "Le sacre du printemps".

    Terug de boodschap van Erik De Bruyn... jawel als paasboodschap, het lentefeest , alsof ik in een woeste, neoliberale, gretig privatiserende en ont-democratiserende natuur de bron van het levende linkse rechtvaardigheidsbeginsel hoor klinken.

    Links ! waar ben je !... dacht ik al zoveel langer.

    Een sacre du printemps klinkt er bij Erik De Bruyn. En jawel, net als de verontwaardiging door de muzikale goegemeente in 1913 jegens Strawinsky's lente, zal verontwaardiging bij SP.a er allicht zijn.

    Mag ik hopen dat de bronelementen in het betoog van De Bruyn worden gehoord, vastgepakt, gesmaakt en bewerkt ? Ook al ben ik het tegenovergestelde van een politiek beest, toch voelt zelfs mijn kleine teen het belang van die woest vertolkte bronelementen. Daarom mijn hoop.

    Deze beslissing van mijnheer De Bruyn - ik ken hem nochtans amper - kan ik alleen maar een krachtige respons toewensen, je weet wel: de verwachting van nieuw leven als de lente begint.

    (enig voorbehoud wel voor dat goedaardig klinkend zinnetje - citaat: "...gekruid met een vleugje populisme in de zin van politiek die begrijpelijk is voor de mensen...", tsss... dat vergt wel een potje doordiscussiëren, wat wil dat zinnetje niet en wat wil het wel zeggen).

  • door Koen Calliauw op maandag 25 april 2011

    Ik begon als 'oudje' te vrezen dat SP-A-Rood de weg opging van de weekbladen 'Links' en 'La Gauche' in de zestiger jaren. Er zijn vergelijkingspunten met de beweging van Erik De Bruyn. Beide weekbladen en hun aanhang werden in de BSP / PSB 'gewurgd' of uit de partij gezet.

    Als puber was ik even bij 'Links' betrokken. Amper de uniformpjes van de Rode Valken en de Syndicale Jeugd (ABVV) ontgroeid. Ik koos later voor radicaal links. Rood! maakt niet dezelfde fout en zal nu een moeizame weg gaan om met anderen links te bundelen.

    De Bruyn is gen 'verdeeldheidzaaier' zoals de SP-A top beweert. Hij werkt integendeel naar linkse éénheid toe. De SP.A hoort daar niet bij. Lees ook 'Rood antwoordt rechts' (1)

    1 - 'Rood antwoordt' www.dewereldmorgen.be/blog/koen-calliauw/2011/04/24/rood-antwoordt-rechts#comment-13856

  • door Andre Bervoets op maandag 25 april 2011

    Voor mij is de Sp-a al lang verleden tijd. Durf ik eigenlijk nog wel hopen op een alternatie? Eigenlijk niet neen, spijtig maar waar. Als atheist voel ik mij een mens zonder politieke vertegenwoordiging en dat zal waarschijnlijk ook zo blijven. Tenzij die nieuwe linkse partij eindelijk eens komaf maakt met die belachelijke islamofolie en muzzelmania, want die religie en trouwens ook die andere vertegenwoordigen niets wat met een links-progressief programma in overeenstemming te brengen is. Dus voeg daar strikt seculier aan dat partijprogramma toe en ik zal het overwegen.

  • door Johan Van Maele op maandag 25 april 2011

    "Wij hebben zowat alles wat menselijker- en onmenselijkerwijze mogelijk is om verandering te brengen in de sp.a uitgeprobeerd. Wij hebben in 2008 niet minder dan 128 amendementen ingediend via de afdelingen. Amper twee werden in afgezwakte vorm weerhouden."

    Nou moe, zijn die amendementen dan niet democratisch door de meerderheid niet aanvaard geweest? Vreeemde kronkel...

    • door Erik De Bruyn op maandag 25 april 2011

      Johan, zo werkt dat niet bij de sp.a...

  • door vavli op maandag 25 april 2011

    Eindelijk breekt sp.a rood met een partij die al lang verloren is. De vraag is nu hoeveel sp.a-leden Debruyn effectief zullen volgen en: zal het een lokaal, Antwerps fenomeen zijn of zullen ook elders in Vlaanderen Roodgroepen ontstaan? Hopelijk is Rood! een beter lot beschoren dan CAP. Hopelijk vinden Rood! en PVDA elkaar. Maar hoe dan ook: de illusie dat lins de sp.a kan heroveren, lijkt nu een definitief afgesloten hoofdstuk en dat is voor de verdere ontwikkeling van een consequent linkse partij een goede zaak.

    • door Vico op dinsdag 26 april 2011

      Erik, je hebt mijn steun. Vavli, het gaat er minder om hoeveel mensen Erik zullen volgen, dan wel hoeveel mensen Erik gevolgd is. De leegloop en bloedarmoede bij de sp.a is legendarisch aan het worden. De gedegouteerden laten de degoutanten achter en dat werd tijd!

  • door Dan Vermeyen op maandag 25 april 2011

    Op economisch vlak zal Rood! wellicht een meer geloofwaardige - een meer socialistische - koers varen dan de SP.A, de standpunten mbt de plaats van godsdienst in de maatschappij, islam, ... zijn echter identiek aan die van de SP.A ! Ik ben zelf atheïst en voel mij in de politiek niet vertegenwoordigd, en zolang er geen politieke partij het aandurft om de godsdienstwaanzin in onze maatschappij af te zweren hebben ze niet het recht om zichzelf progressief links te noemen !

  • door anita op maandag 25 april 2011

    Volia, en daarmee heeft de linkerzijde meteen ook zijn Calimero. Want wat zijn de feiten? De Bruyn heeft twee keer meegedaan aan nationale verkiezingen, en is twee keer door de kiezers NIET verkozen. Volgens de Calimeroretoriek zal dat wel door allerlei complotten komen, maar in een democratie is het nog altijd de kiezer die beslist, en de keuze van die kiezer was duidelijk. Ondertussen zal die andere Calimero wellicht nog vijf curryworsten speciale bestellen in een of andere Antwerpse frituur, want draai of keer het zoals je wilt: .hoe meer links verdeeld raakt, hoe dichter Dewever bij de burgemeesterssjerp komt.

    En misschien heeft Antwerpen dat ook wel verdiend:(

    • door scepticus op maandag 25 april 2011

      Anita,

      Kan je mij overtuigen dat Spa nog links is? Ik heb de indruk dat het meer een kiesvereniging is die carrière-politiekers hun inkomen moet verzekeren. Hoe leg je uit dat ze mee stemden met rechts om het IPA goed te keuren?

      • door anita op maandag 25 april 2011

        Dag scepticus,

        de discussies over wat nu precies links is en wie er het meest links is, kunnen me al een tijdje maar matig meer boeien. Elkaar de kop afbijten op een moment dat rechts nooit sterker geweest is, lijkt me nu eenmaal niet zo verstandig. Kijk anders ook eens hoe Bush aan de macht gekomen is. Hij heeft de eerste keer ook kunnen profiteren van de rivaliteit tussen de democratische en groene kandidaat. Dat waren alletwee natuurlijk ook geen echte linksen, maar als je bekijkt wat Bush aangericht heeft.. In Antwerpen dreigt een gelijkaardig scenario: het zal ook een nipte tweestrijd worden tussen Dewever en Janssens, en dan is wat mij betreft de keuze snel gemaakt. Al zou het misschien geen slechte zaak zijn als Dewever het toch zou halen: dan zal meteen duidelijk worden wat een rechts beleid precies is, en zijn we er wellicht voor een tijdje vanaf in de rest van Vlaanderen, ook wel bekend als de parking. Tot slot even serieus blijven he: Spa heeft helemaal niet meegestemd met rechts om het IPA goed te keuren: ze hebben zich onthouden bij die stemming en dat is nog iets anders. Enfin: geniet nog van het zonnetje, dat ga ik ook doen:-)

        • door Frédéric Castiau op maandag 25 april 2011

          @Johan: De spa is al lang een centrumpartij geworden die niet meer voor de echt werkenden opkomt, dat weet iedereen. Waarom ben je hier aan het stoken? Het staat toch iedereen vrij een mening te hebben en daar voor op te komen als ie vindt dat ie niet gehoord wordt. @ Anita: Ik vraag me af bij je bedenkingen...er moet toch iets gebeuren, het kan toch niet slechter dan nu? @Tony: Ik begrijp je ongerustheid over het zinnetje ivm met het spreken van populaire taal, maar mij stemt dit zinnetje net hoopvol. Uiteindelijk moet je veel mensen bereiken die een ingewikkeld intellectueel discours niet begrijpen - en door over de werkende mensen hun hoofden heen goedbedoelde argumenten te poneren bereik je ze gewoon niet - dat is nu al genoeg bewezen. Ik heb nooit begrepen dat populaire taal, de taal die de werkende mens begrijpt, als te mijden beschouwd wordt door links, terwijl dat net de mensen zijn die ze willen bereiken. Ik huiver ook van populisme maar in de media kan je niet anders meer, en waar ik het meest van huiver is dat enkel rechts een populaire taal durft te spreken en dat daardoor enkel zij nog de werkende massa bereikt. Of je wil of niet, het is een noodzakelijk kwaad geworden.

          • door Adrien Verlee op maandag 25 april 2011

            Er een klassetaal gebruikt worden, dat mag duidelijk zijn. De werkelijkheid (ik ga kort door de bocht, maar het is de essentie) is een verhouding. In dit geval expliciet een sociale verhouding. De werkelijkheid van een Lippens of een Davignon is anders, dan de werkelijkheid van een arbeider of bediende.

            De gehanteerde taal moet deze (andere) sociale verhouding laten zien. Daar is niets populistisch aan. Het laten zien dat Frère nauwelijks belasting betaald, maar zijn poetsvrouw wél, dat laat de sociale verhoudingen zien, de werkelijkheid. Wat is daar populistisch aan?

        • door scepticus op maandag 25 april 2011

          [title]Dag Anita, Sp.a stemde voor[/title]Dag Anita,

          Sp.a stemde voor het IPA in de kamercomissie: http://www.wvs-sws.be/index.php?option=com_content&view=article&id=5127:meerderheid-en-spa-stemmen-voor-bemiddelingsvoorstel-ipa&catid=42:nieuws2&Itemid=88

          Spa onthield zich inderdaad bij de uiteindelijke stemming nadat de vakbonden actie gevoerd hadden. De stem voor in de commissie en de onthouding in de kamer zijn beiden beschamend als je weet wat de inzet is: afbraak bediendenstatuut en beperken van de loonmarge tot 0,3 %. Moet ik de argumenten herhalen? België is voor de werknemers een fiscale hel, en voor de bedrijven een fiscaal paradijs. De 50 grootste bedrijven betalen minder belastingen dan jij en ik. De bonussen voor CEO's en bankiers bereiken opnieuw grote hoogtes... De armoede is verdubbeld naar 15 % Een partij die voor dergelijk IPA stemt of zich onthoudt is het niet waard zich links te noemen.

    • door Stavrios op maandag 25 april 2011

      @ Anita Anita, in de beste aller werelden zou je gelijk hebben. In België echter - net als in vele andere landen - bepaalt niet alleen de kiezer of je verkozen wordt. De plaats op de lijst (partij), financiële middelen (partij en sponsors - ook bedrijven!), aandacht in de media e.d. zijn zeer belangrijke factoren. Ik heb sterk de indruk dat kd. De Bruyn niet op de eerste rij stond toen dit alles uitgedeeld werd, i.t.t. bepaalde partijknechten of zoons/dochters van.

      Kameraadschappelijk.

      • door Johan Van Maele op maandag 25 april 2011

        Aha, interessant. Kan u mij dan vertellen hoe het wel werkt tijdens congressen van de S-PA? Worden de aanwezige leden daar gedwongen om tegen de amendementen van SPA-rood te stemmen? Interessant, vertel gerust meer...

        • door J. Blommaert op maandag 25 april 2011

          De creatie van Rood is een goed moment om eens de koppen bijeen te steken met een breed geheel aan groepen en organisaties. Het komt erop aan van 'klein links' naar 'groot links' te evolueren. Als dat niet gebeurt dan is dit allemaal onbetekenend.

    • door svdl op maandag 25 april 2011

      Wat zijn de feiten Anita? Koen Calliauw heeft het namelijk reeds klaar en duidelijk verwoord (2de reactie op het artikel): "De Bruyn is gen 'verdeeldheidzaaier' zoals de SP-A top beweert. Hij werkt integendeel naar linkse éénheid toe. De SP.A hoort daar niet bij." Ik herhaal: "De SPA.A hoort DAAR NIET bij" Da's klare taal. C'est simple comme 'bonjour', n'est pas?

      greetz, S

      • door Le grand guignol op dinsdag 26 april 2011

        Laat het initiatief van Erik De Bruyn, Rood!, de vonk zijn die de 'echte' linkse krachten in dit land - ook de niet-politieke - samenbrengt. Door inderdaad de hoofden bij elkaar te steken en een geloofwaardig sociaal alternatief op poten te zetten, dat niet enkel de partij grenzen maar eveneens de grens politiek-maatschappij overstijgt - a.h.w. anders-socialistisch naar analogie met het anders-globalisme. Onze neuzen staan immers in dezelfde richting, waardoor we tegelijkertijd de(zelfde) tegenwind in ons aangezicht voelen. Samen sterk en vooruit!

        • door Koen Calliauw op dinsdag 26 april 2011

          Beste 'svdl', 'de SP.A hoort daar niet bij ', zei ik. Niet de partij met haar centrum rechtse politiek of erger.De talrijke socialisten, die in Erik De Bruyn en SP-A-Rood hun vertegenwoordiger zagen en zien horen er wel bij. Deze mensen gaan 'bashen' is al te gemakkelijk en werkt contraproductief. Mijn moeder van 94 jaar en een deel van mijn familie zijn levenslang vrijzinnige 'sossen' met het hart op de juiste plaats.

          Syndicalisten die evenzeer militanten waren als die van 'klein links'. Ze blijven trouw aan De Morgen in de illusie dat dit nog hun Volksgazet is. Ze zullen hun gekende 'stal' niet verlaten. Het zijn resten van de brede basis die de socialisten hadden en bewust liquideerden. Met hen moeten Rood! en een breed links front respectvol contact houden.

          Je hebt gelijk, 'Le grand guignol', de afkeer van de mensen voor politieke organisaties, partijen, treft ook radicaal links. En terecht. Het bakte er weinig van en lukte er steeds in met haar benepen 'eigen gelijk' de verdeeldheid tot in het absurde te organiseren. Deze partijtjes, groepen zullen de basis moeten vormen van het links front dat Erik De Bruyn voor ogen staat. Met liefst een grote syndicale inbreng. Zal het doel het onderling gekonkel overstijgen ?

          Noch Erik De Bruyn, noch PVDA-voorzitter Peter Mertens en andere coryfeeën van radicaal links zijn de stem van een bestaande, grote anti kapitalistische stroming van 'anders-socialisten naar analogie met het anders globalisme', zoals je zegt. 'Zijn dat wel arbeiders' ? Nochtans neemt die beweging het initiatief over van een niet geëvolueerd marxistisch dogmatisme.

          Ze maken deel uit van 'de menigte', zoals Antonio Negri meent. Zal een links front deze 'sociale bewegingen' kunnen en willen bereiken ? Zullen partijen als de PVDA hun arrogantie als dé zogenaamde vertegenwoordigers van de werkende klasse overstijgen ?

          Pragmatisme en niet eindeloos ideologisch gezeur lijkt me de meest vruchtbare weg. Met Rood! wordt een belofte gedaan. Bedrieg de mensen niet. Tot 1 mei !

          • door Le grand guignol op dinsdag 26 april 2011

            Hardt en Negri hebben het inderdaad bij het rechte eind in hun boek 'Empire'. Net zoals bijvoorbeeld Deleuze verwijzen ze naar een 'multitude' of 'menigte', die zich gedraagt als een 'rhizome'. Dat is een ingewikkelde term waarmee men verwijst naar een geheel van syndicale organisaties, politieke partij(en), NGO's, maar eveneens (afzonderlijke) personen die niet van dergelijke organisaties deel uitmaken en toch een progressief gedachtegoed koesteren - in wezen zoals de anders-globalistische beweging. Vanuit dat opzicht moeten de bestaande 'sociale bewegingen' niet noodzakelijk gebroken worden, maar kan men daarentegen met oog op eenheid en solidariteit van hen gebruik maken als een soort van ankerpunten. Weliswaar met dien verstande dat het geheel waakt over mogelijke pogingen tot recuperatie door één of meerdere van die 'sociale organisaties'.

            Met te stellen dat een dogmatisch vasthouden aan het klassieke marxisme nadelig is, heb je inderdaad een punt Koen. Ook op dat vlak zorgen Hardt en Negri voor belangrijke inzichten en commentaren, men zou zelfs kunnen zeggen dat zij het marxisme opnieuw uitgevonden hebben. Als het ware een 'neo-marxisme' dat veel ruimer gaat dan de klassieke productiemiddelen en arbeidsverhoudingen, zonder daarbij haar eigen geschiedenis en afkomst te verloochenen.

            Tot 1 mei!

            • door scepticus op dinsdag 26 april 2011

              Ik ben absoluut niet akkoord met Negri. De zoveelste poging om onder het mom het marxisme te vernieuwen, eigenlijk terugvalt op oude kritieken. De menigte, dat is in feite de kleinburgerij, waarvan we weten dat ze zwalpt van links naar rechts. Er zijn in de landen rondom ons drie voorbeelden die interessant zijn: NPA in Frankrijk, SP in Nederland en Die Linke in Duitsland. Gemeenschappelijk kenmerk: ze onstonden met als ruggegraat een revolutionaire organisatie die al tientallen jaren bezig was: De SP komt uit mei 68 en was maoistisch, NPA heeft als basis de trotskistische LCR. Die Linke heeft verdergebouwd op wat overschoot van de Oostduitse PDS. Ander gemeenschappelijk kenmerk: de strijd tussen beginselvastheid en opportunisme. De SP heeft veel goede kenmerken, maar ook verschillende opportunistische standpunten. Het is soms moeilijk om hen te onderscheiden van de Nederlandse Pvda. De NPA is in volle crisis: ze zakten van 9000 leden naar 6000 leden, o.a. door het recht op fractievorming. Er zijn vier fracties die elkaar bekampen. Geen enkele fractie haalt een meerderheid. En electoraal zakken ze onder de resultaten van LCR. Die Linke hebben het onlangs niet zo goed gedaan bij de verkiezingen. Het bijeenscharrelen van alles wat links is van SPa is dus geen garantie op succes. De Bruyn wil een nieuwe partij, maar hij is ook een groot voorstander van fractievorming. Als we kijken naar NPA dan belooft dat niet veel goeds. Ik vind dat men niet te rap moet gaan. Een kartel PVDA - Rood lijkt mij een belangrijke stap.Dat kan groot enthousiasme teweeg brengen.

              • door Le grand guignol op dinsdag 26 april 2011

                't Gaat me eerder om het proces dat Negri beschrijft. Vermits ik zelf lid ben van de PvdA ben ik evenmin een voorstander van kleinburgerlijkheid. Het principe of proces van een multitude laat ruimte voor iedereen die daaraan wil deelnemen en vormt naar mijn mening een goede manier om een beweging te vormen.

          • door svdl op dinsdag 26 april 2011

            Nee nee, ik bedoelde het helemaal niet zo. IK heb het dan ook over de top Van SPA (zoals je zelf zegt). (helemaal niet over de vrijzinnige 'sossen' met het hart op de juiste plaats...) Het was trouwens een reactie op Anita :-)...,die de top van SPA precies nog verdedigt en als links beschouwd)

            Ik ben trouwens voor een breed rood links front waarin, Rood, PVDA+, LSP, CAP, vakbonden en anderen zitten en samen een gemeenschappelijk programma opmaken, zonder dat daarom de eigenheid en/of structuur van de verschillende deel bewegingen wordt aangetast. Een soort partnership waarbij een breed gedragen en consequent links, volks, democratisch antikapitalistisch programma resoluut zonder verpinken wordt verdedigd en indien mogelijk uitgevoerd.

            En het zou tevens ook interessant zijn om intern (tussen de organisaties in zulks front) ook opnieuw vele debatten te hebben, open ongedwongen en discussies met respect, eenheidbevorderend... :-) Ik den dat "studie" en "bezinning" (niet in de bijbelse vorm hé lol) naast debat ook enorm heilzaam kunnen zijn.

            mvg,

          • door Koen Cabeliauw op woensdag 27 april 2011

            ik drink wel coca cola op café, dat wel

            • door Le grand guignol op woensdag 27 april 2011

              Voor alle duidelijkheid: 'kleinburgerlijkheid' behoort naar mijn mening tot hetzelfde soort label als 'lompenproletariaat'. Zowel vanwege het label-principe alsook vanwege de inhoud achter het label, moet ik daar niet(s) van weten. Vandaar dat ik klaar en duidelijk heb gesteld dat 'iedereen' zijn zeg en betrokkenheid moet kunnen uiten - ook diegenen met wie ik, oprecht, het narrenschip deel.

    • door Vanglabeke Noël op dinsdag 26 april 2011

      Beste Anita, Eric behaalde tijdens de verkiezingen van 2009 8355 stemmen ,was daarmee 4de hoogste binnen zijn partij ,enkel de grote krokodillen Gennez, ,Janssens en Vanbrempt haalde meer stemmen dankzij geld en media aandacht. Eric werd niet verkozen omdat hij maar op de 11de plaats stond. En niet omdat hij te weinig stemmen haalde, 3 van de verkozen parlementairen hadden minder stemmen dan Eric . Remember dat hij ook voor het voorzitterschap van den SPA ook 33,6 % van de stemmen behaalde nadat er ondermeer door de blauwe madam Gennez met modder naar Eric gegooid werd .En in 2010 behaalde Eric voor de federale verkiezingen ook 21. 300 voorkeursstemmen .En over welke democratie hebt u het eigenlijk . Verkiezingen in België en de Westerse wereld in het algemeen worden gewonnen met geld heel veel geld en met media aandacht .

  • door jef patat op maandag 25 april 2011

    Maar waarom Belgie behouden? Dat zijn 2 verschillende landen, democratiën. Daar wordt de bal misgeslagen.

    • door Johan Van Maele op maandag 25 april 2011

      @ Frederic: ik stook helemaal niet, ik vraag gewoon hoe het net zit met die amendementen omdat ik het niet goed begrijp...

  • door BEN ABDELJELIL Youssef op dinsdag 26 april 2011

    En Rood is troef! en nog meer "Geen rood, geen brood", zie daar een slogan voor volgende verkiezingen. En avant, het is hoog tijd dat links een echte links en progressief wordt. Van harte gefeliciteerd.

    Youssef, syndicalist tot in de kist.

    Groetjes

  • door Sussen op dinsdag 26 april 2011

    Volgens Bruno Tobback "zit Vlaanderen niet te wachten op een progressieve partij". Ze bakken het wel erg Bruin...

    • door Sussen op dinsdag 26 april 2011

      Een spook waart door Vlaanderen. Het spook van een echt socialisme.

  • door dietbo2002 op dinsdag 26 april 2011

    Het is prachtig te lezen dat Eric opstapt bij de Spa. Ik kan alleen maar hopen dat Rood met respect voor de jarenlange bestaande linkse partijen in gesprek gaat met hun. Ik geloof niet dat Rood nu dé socialistische partij zal zijn. Er zijn al kleine linkse partijen die jaren meegaan. En ja ik heb het hier over de PVDA. Het zou zonde zijn en slecht voor de linkse krachten en linkse mensen om nu te doen alsof die niet bestaan. Dan wordt het een CAP versie of iets dergerlijks. De PVDA strijd al jaren voor een links programma en een andere maatschappij. Als Rood echt een hergroepering wil voor de verkiezingen dan zal die dat moeten doen met respect voor de jarenlange inzet van de PVDA en erkennen dat (en zeker in Antwerpen) de PVDA een linkse kracht is die ook recht op spreken heeft. Een versterking van de linkse beweging en een versterking voor de linkse kiezers kan dan ook enkel er komen als er respect is voor de eigenheid en als er een lijst komt waarin elke partij nieuw of oud zijn eigenheid en identiteit mag en moet behouden. Dit is volgens mij enkel mogelijk in de vorm van een kartel met duidelijke afspraken. Indien aan de een gevraagd wordt zijn naam en visie te laten vallen zal het initiatief van Eric enkel tot een verzwakking van links betekenen en staat De Wever inderdaad een stap dichter bij de burgemeesterscherp.

  • door Koen Janssens op dinsdag 26 april 2011

    Één tip: geef de voorrang aan het pragmatische diplomatieke en niet aan het verdeeldheidszaaiende <-- betreft de electorale samenwerking tussen partijen. Die electorale samenwerking is broodnodig, zeker in Vlaanderen.

  • door Le Comte op vrijdag 28 oktober 2011

    Fair play regels:; 1.Het gaat me niet om geld; williswaar om sociale menselijke ingesteldheid waarbij de "leuke postjes" die o.a. Mdm Gennez ambieert, eruit worden gegooid. 2.Bewijs waarvoor je sta en wat als rechtvaardig door de beugel kan. (rechtlijnigheid ! en geen verder rond de pot draaiende politiek gelul). P.S.: mijn bijdrage storting zal gebeuren op een vast rekeningnummer van de partij ... zodra ik dit rekeningnummer ken. Groeten, Le Comte JP

    Dit is al de VIERDE mail die ik verstuur ; ZONDER een antwoord ? Bestaat Rood! nog ... of willen jullie me er niet bij ? Beken KLEUR a.u.b.

    Le Comte JP

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties