Luc Purnelle overleden

zeldzaam intelligent, ongewoon kritisch, bijzonder syndicaal en (on)behoorlijk visionair...maar ook: ongeremd levensgenieter en knoertharde werker. Enfin, zo iemand die je blij maakte bij de gedachte alleen al dat je 'm nog eens zou ontmoeten. Dat hij door velen gemist zal worden, is niet meer dan een cliché en dus ook o zo waar! Een hele schone mens, inderdaad...

Het ga je goed daarboven Luc, ik zal u missen.

onze jongste van de de "Ierse" kliek is niet meer! We gaan je leut en je "wijsdom" geweldig missen.

Voor de zoveelste keer worden we getroffen door het veel te vroeg afscheid moeten nemen van een bijzonder iemand. De pen van Luc is dikwijls voor mij een bron van inspiratie geweest.
Ik leef intens mee met de echtgenote, kinderen, familie, collega's en vrienden die Luc heel hard zullen missen.
Het was fijn jou te mogen kennen!!!

Luc,
Zo plots
Zo'n verlies
Weet dat je altijd zal voortbestaan
in mijn en onze gedachten.
Luc.
Bart

We hebben nooit het gevoel gehad dat je 'een baas' was! Eerder een toffe collega waar we af en toe eens op de koffie gingen om de gang van zaken te bespreken.
Je scheen een soort chaos en gelijktijdig ook rust uit! Maar waar het echt belangrijk was, stond je er als een boom met stevige wortels! Niet om te blazen!
We zullen je missen en beseffen wat een geluk we hebben gehad jou te mogen kennen!

Veel sterkte aan je vrouw, kinderen, vrienden en iedereen die je zal missen!

De bijblijvers

dit komt ook bij mij zeer hard aan. Ik ken Luc persoonlijk niet. Ken hem alleen van zijn "pen" en binnen de organisatie als een zeer gedreven persoon.
Veel sterkte gewenst aan de familie.
Ik zal hem missen, vooral zijn kritische kijk op vele sociale vraagstukken.
Bedankt Luc voor alles.

Ik ben verbauwereerd bij het lezen van het overlijden van Luc. Ik - en vele anderen - hebben hem leren kennen in 1986, bij de studentenacties tegen het sint-annaplan, een zeer bloederige saneringsoperatie van de regering Martens-Verhofstadt. De Leuvense studenten, onder leiding van het pas gestichte en zeer activistische Loko, voerden weken, zelfs maanden actie. Overal werd betoogd, bezet en gestaakt, in Letteren en Wijsbegeerte zelfs zes dagen. Een grote studentenkring deed niet mee: Ekonomika, die zich politiek neutraal opstelde, ook al gingen bijvoorbeeld de inschrijvingsgelden fors omhoog. En toen gebeurde het onmogelijke: er stond een progressieve student ekonomie op die verklaarde niet akkoord te zijn met zijn kring en een alternatief op gang trok. Die man was Luc Purnelle. In zijn eentje lanceerde hij binnen Ekonomika het debat over zichzelf: zijn we wel correct bezig met dat a-politisme. Purnelle kreeg het grote gelijk niet aan zijn kant, maar de actie van hem en zijn medestanders was uiterst betekenisvol. In tijden dat aan faculteiten economie en dus ook bij de studenten de inzichten van de neoliberale Chicago-school zowat als dominant wetenschappelijk kader gold, toonde hij dat er nog andere economisten waren: zij die de samenleving centraal stelden.

Zoals dat gaat verloren we elkaar zo goed als compleet uit het oog: hij werd beroepshalve de vakbondsman die hij al was, ik ging van het studentenblad Veto over naar De Morgen. Tot we een paar jaar terug elkaar terugvonden, via facebook: we bleken nog altijd veel politieke en sociaal-economische opvattingen te delen, we bleken zelfs allebei wielerliefhebbers te zijn (Luc nog fanatieker dan ik) en Luc trok regelmatig mijn aandacht op interessante artikels in De Wereld Morgen, zoals die interessante scoop dat het CD&V op een bepaald moment alle interne protestmails had verwijderd. Die relatie was tegelijk volkomen virtueel en erg werkelijk: hij schreef me als hij een artikel van mij goed vond, of niet, hij legde uit wat leefde bij het ACV-kader, hij was met andere woorden een bron aan informatie en inzichten. Een contact zoals elke journalist zou moeten koesteren: hij hoedde je voor fouten, hij corrigeerde je als hij meende dat te moeten doen (en zelfs als was je het niet eens, was zijn kritiek altijd nuttig), bref, als het over vakbonden ging en syndicaal gerelateerde thema´s, maakte Luc mij beter als journalist. Zelfs over de koers.

Ik vind het vreselijk dat Luc overleden is, en tegelijk doet het mij nog altijd deugd dat ik Luc heb mogen kennen.

Al in het eerste jaar van de sociale school viel hij op. Luc was één van de weinigen, die toen al zeker wist welke richting hij later zou kiezen: toen al syndicalist in hart en nieren. Ik herinner me enkele mensen, die tijdens een discussie in de klas alle argumenten aanhoorden, om aan het einde de conclusie te trekken en te checken of iedereen akkoord ging. Luc was één van die luisterende mensen, die dan kon overgaan tot een actie.
Zijn bewondering voor Tom Waits begreep ik pas veel later. Ik zal Luc dan maar gedenken wanneer ik een CD van Tom Waits beluister.
P.S. Kan DWM plaats en tijdstip van zijn begrafenis melden? Voor zo iemand maken we tijd. "Whistlin' past the Graveyard."

De wereld stonds eensklaps stil bij het vernemen van het heengaan van collega en goede vriend Luc Purnelle…
Zo jong, zo gedreven dat verdient alleen maar respect en bewondering

Via deze weg willen wij familie en naaste omgeving van Luc onze gevoelens van oprecht medeleven overbrengen
Veel sterkte in deze moeilijke periode van rouw en verdriet…

Peter Kunnen

veel sterkte voor familie en vrienden

Met oprechte deelneming en heel veel sterkte voor de familie van deze geëngageerde en sociale mens, die veel te vroeg van ons allen - binnen en buiten de beweging - is heengegaan.

Guido Vereecke
Laureaat van de Arbeid van België