Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Fukushima: als het onvoorstelbare zich stelt

De voorbije weken verschenen in de media heel wat bijdragen over Fukushima. Wat hierbij opvalt, is waarover het niet gaat. We lezen over de rol van kernenergie in de energiebevoorrading, waarom onze centrales veilig zijn, over de risico’s van kernafval, enz. Over de fundamentele vraag, namelijk of we wel begrijpen wat zich in Japan heeft voorgedaan, blijft het echter stil.
dinsdag 29 maart 2011

Nochtans stelt de ramp in Fukushima heel onze maatschappijordening in vraag. En juist dit verborgen gegeven verklaart de immense ontkenning van de tragedie die onder onze ogen plaatsvindt.

Dodelijke illusies

Hoe anders verklaren dat dé Vlaamse wetenschapsjournalist, Dirk Draulans, het in Knack (29/3) nodig vindt om te benadrukken dat de tsunami en aardbeving in Japan veel meer slachtoffers hebben gemaakt dan de nucleaire ramp, “ook op lange termijn”. Blijkbaar heeft hij een glazen bol die kan voorspellen hoe het in Japan zal evolueren. En Draulans staat niet alleen: wereldwijd reppen experts en media zich om te melden ‘dat het allemaal nog goed meevalt’. Zo ook bijvoorbeeld op BBC World, waar een nucleair expert ons oproept ‘niet langer weg te lopen van straling’. Sterker nog: de mate van bezorgdheid is misplaatst! (www.bbc.co.uk/news/world-12860842).

De idee dat een technologische creatie kan uitgroeien tot een catastrofe, die erger is dan wat de natuur ons kan aandoen, is blijkbaar ondenkbaar. Maar het feit dat Tepco (Tokyo Electric Power Company) en de Japanse autoriteiten blijven benadrukken dat ‘alles onder controle is’ en ‘er geen gevaar voor de volksgezondheid is’, grenst aan het waanzinnige, mocht het niet perfect verklaarbaar zijn. We zagen net dezelfde fenomenen in de jaren negentig met de dolle koeienziekte in Groot-Brittannië of met de verbrandingsovens in Vlaanderen: onze moderne industriële samenleving drijft op de mythe dat we ons volledig kunnen bevrijden van de natuur en onze eigen creaties volledig onder controle hebben. Steeds gaat het om ‘neveneffecten’ die zogezegd te verwaarlozen zijn.

‘Er is geen gevaar voor de volksgezondheid’ is zowat het leitmotiv van het technologisch-kapitalistisch complex verbonden met onze mateloze consumptiemaatschappij en energiehonger. En ondertussen zijn we de olieramp in de Golf van Mexico in 2010 al bijna vergeten: ook daar was het zogezegd technisch perfect mogelijk om zonder grote risico’s op grote diepte naar olie te boren. Met alle gevolgen van dien. Het is dan ook de hoogste tijd om ons te bevrijden van deze ondertussen dodelijke illusie. Dat vergt een doordenken van de fundamenten waarop deze illusie steunt: de ideeën waarop de Moderniteit steunt.

De wereld als openlucht laboratorium

De bouw van 54 kerncentrales op eilanden boven een geologische breuklijn is de perfecte veruitwendiging van deze moderne samenleving. De betekenis hiervan wordt duidelijk door te verwijzen naar twee grondleggers van het moderne denken: René Descartes en Francis Bacon. De eerste introduceerde het cartesiaanse wereldbeeld waarbij hij de mens radicaal scheidt van de natuur. Deze tweedeling leidt tot de opvatting dat de mens ongestoord kan ingrijpen in die natuur. Hebben we steeds meer energie nodig om onze consumptiehonger te stillen? Dan boren we naar olie waar hij nog te vinden is, vandaag in de Golf van Mexico en morgen in Alaska. En dan bouwen we kerncentrales op breuklijnen, in de illusie dat we ze veilig kunnen maken tegen elke vorm van natuurgeweld.

Bij dit ingrijpen in de natuur, speelt de ontwikkeling van wetenschap en techniek een belangrijke rol. Deze verweven zich vanaf de zeventiende eeuw tot technowetenschap waarbij elke kennis meteen toegepast wordt. Hiernaar verwijst het citaat ‘kennis is macht' van Francis Bacon ’: het is niet louter een vaststelling maar veeleer een opdrachtverklaring.

In zijn utopie ‘New Atlantis’ luidt deze opdracht als volgt: ‘het verleggen van de grenzen der menselijke heerschappij voor het tot stand brengen van alle mogelijke dingen.’ En deze opdracht drijft de mens tot hybris: de hoogmoed van een mens die zijn beperkingen niet meer wil zien. We bouwen al meer dan een halve eeuw kerncentrales die afval produceren waarvan we niet weten wat we er mee moeten aanvangen. Maar ooit vindt de mens er wel een oplossing voor.

De technowetenschappelijke wedloop krijgt in de twintigste eeuw een geheel nieuwe dimensie door de ontwikkeling van moderne technologieën als chemie, gentechnologie en nucleaire technologie. Traditionele techniek is beperkt in tijd en ruimte en het is duidelijk wie ze gebruikt en wie er de gevolgen van draagt. Dit alles geldt niet voor moderne technologie.

Zo hebben ze ons zintuiglijk onteigend: nucleaire straling zie je niet, ruik je noch proef je. Ook de tijdsdimensie is gewijzigd: de vernielde centrales in Japan zullen voor altijd ontoegankelijk gebied blijven. Ook zijn de ruimtelijke grenzen weggevallen: een radioactieve wolk kan een heel continent besmetten. Een vierde kenmerk is de onomkeerbaarheid: wat gebeurde in Tsjernobyl, kan je nooit meer herstellen of goedmaken.

De wereld is dan ook één groot openlucht laboratorium geworden. Dat sommige van de Japanse centrales Mox gebruiken als brandstof, zet dit kenmerk op scherp: de mengeling van uranium en plutonium behoort tot de gevaarlijkste producten die de mens ooit maakte! Voor wie het niet zou weten: ook in Doel draaien er kerncentrales op Mox. En niemand weet wat er met de gebruikte brandstof moet gebeuren… Last but not least is het handelen onvoorspelbaar  geworden: wat niet zou gebeuren, geschiedt toch. De beelden van de Japanse premier op televisie, die moest toegeven dat ze helemaal niet wisten hoe de reactors onder controle te krijgen, zijn iconisch.

Fantasie gevraagd

De Duitse socioloog Ulrich Beck vatte deze kenmerken samen onder de noemer 'risicomaatschappij': de belangrijkste risico’s waar de mensheid zich aan blootstelt, zijn deze die we nu zelf fabriceren en verspreiden. Maar voor een werkelijk ethische reflectie moeten we teruggaan naar de denkers die zich na de Tweede Wereldoorlog bogen over het nucleaire.

Dé filosoof van het atoomtijdperk is de filosoof Günther Anders. Hij stelt dat waarneming en rede niet meer te vertrouwen zijn. Aan een hamer zie je nog wat je ermee kan doen, aan een kerncentrale kan je niet afleiden wat er kan gebeuren bij een ongeluk. We zitten met een gebrek aan fantasie: ons onvermogen om de effecten van ons handelen in kaart te brengen en te overdenken.

Anders beschrijft onze blindheid voor de apocalyps: het verschrikkelijke dat we ons niet kunnen voorstellen, bijvoorbeeld een kernramp vlakbij een miljoenenstad als Tokyo. Voor Anders is het duidelijk: de mens is een antiekstuk geworden te midden van zijn moderne omgeving. Hij kenmerkt zich door de kloof tussen de groeiende capaciteit van zijn technisch kunnen en het onvermogen om zich de catastrofale gevolgen van de technologie voor te stellen. Ondertussen zijn we decennia later en is de kloof alleen maar toegenomen.

Ethiek in plaats van hoogmoed

De vraag is hoe we hiermee omgaan. Een eerste antwoord vinden we bij de filosoof Hans Jonas. Hij wijst erop dat niet het misbruik, maar juist het gebruik van technologieën nieuwe ethische vragen oproept. En we kunnen deze vragen niet ontlopen omdat de techniek ons nu in staat stelt het leven op aarde te vernietigen. De techniek is niet langer datgene wat de mens hanteert om zich te beschermen tegen de natuur. De technologische samenleving bedreigt de natuur.

Jonas pleit ervoor ons handelen te laten inspireren door de heuristiek van de vrees: zolang wij de langetermijn gevolgen van bepaalde technologieën niet kunnen overzien, moeten we het worstcasescenario betrekken in onze overwegingen. Dit heeft niets met doemdenken te maken, maar behelst gewoon onze ogen te openen voor datgene wat realiteit kan worden.

We hebben nood aan een aangepaste ethiek. De ethiek, die vandaag wordt gehanteerd, gaat uit van acties tussen individuen hier en nu, waarbij handeling en gevolg helder zijn. Een belangrijk principe daarbij is dat onze handelingen geen schade berokkenen aan anderen. Bij kernenergie worden deze ethiek tandeloos en het schadeprincipe lastig om toe te passen. We hebben immers te maken met het handelen van grote organisaties, waarbij we niet meer weten wie precies verantwoordelijk is voor wat. En wat betreft het schadebeginsel: we weten dat er schade wordt toegebracht, maar we kunnen niet precies zeggen wie we schaden.

Onze taak is om oude kennisopvattingen en morele categorieën te vervangen door nieuwe, die ons terug in staat stellen tot ethisch handelen. Een belangrijk gegeven hierbij is het spanningsveld tussen creativiteit en hybris. Uiteraard moet er ruimte blijven om nieuwe zaken te creëren, maar niet alles wat kan, is zomaar veroorloofd. En denken dat we de natuur kunnen beheersen, is een illusie die we best achter ons laten.

Leren uit het verleden

Het gaat niet louter om een opdracht voor ethici. Het gaat er om hoe we als samenleving vorm geven aan de toekomst. Dat betekent duidelijkheid over welke vormen van onzekerheid we aanvaarden, maar ook welke niet. En duidelijkheid over hoe we dit alles vertalen naar het beleid. De voorbije decennia is hier al belangrijk werk verricht, zoals het voorzorgsprincipe.

Het doel is technologische ontwikkelingen terug onder democratische controle brengen. Want technologie is wetgeving: het is één van de meest bepalende elementen van ons leven waarover we het minste te zeggen hebben. Uiteraard spreken we hier niet over sturing in detail, wel sturing op afstand aan de hand van heldere principes. Had de Westerse samenleving in haar naoorlogse periodes het principe van foutvriendelijkheid toegepast, de wereld had er heel anders uitgezien.

Technologische keuzen liggen ingebed in een specifieke maatschappelijke context. Om de toekomst vorm te geven, moet je het verleden kennen. De milieusocioloog Pieter Leroy schetst de historiek van kernenergie gevat als volgt (DS 19/3): “De jaren zeventig hebben de wereld geconfronteerd met de eindigheid van de fossiele brandstoffen en de nood aan een alternatief. De keuze voor kernenergie is ons daarbij door de strot geduwd … Op dat brede democratische debat over de wenselijkheid van kernenergie wachten we trouwens nog altijd. … Het andere antwoord op de oliecrisis was de keuze om anders te gaan leven.”

Hiermee is, veertig jaar na het rapport 'Limits to Growth' van de Club van Rome (nvdr: Rapport uit 1972 waarin de uitputtingsproblematiek centraal staat), de cirkel rond. We dachten door de inzet van kernenergie en andere technologieën te ontsnappen aan beperkingen op onze tomeloze zucht naar steeds meer materiële welvaart en comfort. Nu bosten we opnieuw op de muur.

Voorstanders van kernenergie blijven benadrukken dat het alternatief van fossiele brandstoffen geen optie is gelet op de klimaatwijziging. Ze ontwijken de kernvraag: hoe kunnen we goed leven met minder energie. Deze vraag kan niet meer worden afgedaan als een luxeprobleem. We hebben niet het recht om Russische roulette te spelen met toekomstige generaties. Of waar een schilder ons al eens attent op maakte: de slaap van de rede kan monsters voortbrengen.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

18 reacties

  • door Guy Denutte op woensdag 30 maart 2011

    De kernvraag is niet alleen "hoe kunnen we goed leven met minder energie" (bvb. LED-lampen ipv gloeilampen, wat niets aan komfort vermindert), maar vooral waarom heeft men in 1921 aan Albert Einstein de Nobelprijs toegekend voor zijn uitvinding van de zonnecel en is die NEGENTIG JAAR LATER nog altijd niet uitgegroeid tot een goedkoop kommercieel produkt. George Monbiot heeft uitgerekend dat GB zo goed als volledig kan draaien op windenergie. Waarom schakelen we niet over op deze duurzame energiebronnen ? Waarom stelt de EU 2050 voorop als het jaar waarin we allemaal met elektrische auto's zullen rijden ? Waarom nog zo lang wachten ? Omdat de olie-MNO's de grootste MNO's ter wereld zijn en de politieke agenda voorschrijven. Hoog tijd voor een revolutie, in het westen, ja. Dr. Rosalie Bertell : "Should the public discover the true health costs of nuclear pollution, a cry would rise from all parts of the world and people would refuse to cooperate passively with their own death."

    • door dwars bekeken op woensdag 30 maart 2011

      een mogelijke verklaring? zonnecellen, een windmolen, ... kunnen u en ik ook installeren. een kerncentrale niet. we moeten immers afhankelijk blijven van electrabel, gdf-suez et tutti quanti

  • door Wouter Braeckman op woensdag 30 maart 2011

    En dat de publieke opinie massaal achter die centrales blijft staan! Zijn we nu echt collectief dom, of is het gemakzucht. Net zoals een beekje, de weg van de minste weerstand, de minste moeite. Toch blijft de vraag, waar zijn we in godsnaam mee bezig? Dat die revolutie er maar rap komt!

    • door jorisdewinter op woensdag 30 maart 2011

      De massa, dé mensen "beschuldigen"van laksheid tegenover de overheid én multinationals is té goedkoop als argument,vlgs mij. De meeste mensen voelen zich machteloos en daardoor apatisch voor "beleid"van overheid en multinationals omdat er weinig of géén democratische kanalen zijn om hun belang of inspraak te uiten! Dus de straat op voor méér openheid en reëel inspraak,géén zoveelste (democratische?)verkiezingen van door partij-bonzen geleide selecte clubjes,die de commerciele,financiele lobbys achterna holt.

      • door vraagstuk op woensdag 30 maart 2011

        90% van de massa doesn't care. Of erger, denk niet na, over wat en hoe ze consumeren, zolang het maar goedkoop is. Hoeveel van de mensen die nu op de banken staan te roepen dat we van kernenergie af moeten, zijn bereid veel méér te betalen voor groene stroom (want gas, olie of steenkool stoot CO2 uit, en niet alleen dat). Uw betoging zal al een pak minder volk trekken vrees ik.

        Het is een kwestie van vraag en aanbod, de industrie levert wat er gevraagd wordt. Als we morgen iedereen een groenestroomcontract met zijn energieleverancier afsluit, en weigert producten te consumeren die met "grijze" stroom geproduceerd zijn zal je de windmolens als paddestoelen uit de grond zien schieten, hebben we geen pannen of roofing meer nodig omdat alles vol zonnepanelen ligt en draait de R&D naar alternatieve energie op volle toeren....

        Maar laten we realist zijn, it ain't gonna happen, en ja, dat is wat mij betreft de schuld van de massa.

  • door vraagstuk op woensdag 30 maart 2011

    Interessante discussie, dat energievraagstuk. Leven met minder energie doe je niet door een gloeilamp te vervangen door een LED lamp. Ter illustratie: tijdens het Earth Hour daalt het verbruik met een schamele 3%, en dan hebben we het over doven van verlichting, niet over optimaliseren.

    Leven met minder energie betekent minder consumeren en it ain't gonna happen, dat vergt een totale ommezwaai van de manier waarop we leven. Ik betwijfel of dat ook een negatief effect gaat hebben op onze levensstandaard, of levensvreugde in het algemeen (in tegendeel zelfs) maar je moet de grote massa overtuigd krijgen, en veel steun van de industrielobby ga je niet moeten verwachten.

    Energie anders produceren dus, maar hoe? Kernenergie vervangen door zonne- of windenergie lijkt me onrealistisch, want wat doe je op een windstille nacht? Het zal de dag nadien erg rustig zijn op onze wegen, want de electrische auto's raken niet opgeladen. En laten we eerlijk zijn, die grote stuwmeren zijn ook niet meteen "groen" te noemen, oiok niet geheel vrij van risico trouwens. Ik wil wel eens zien hoe zo'n stuwdam met een zware aardbeving omgaat. Olie, gas en steenkool dan maar om de planeet nog wat warmer te stoken?

    Ik vrees dat het een keuze wordt tussen "Clean Coal"(er is nog steenkool voor een paar honderd jaar) of kernenergie om de komende eeuw onze planeet van energie te voorzien.

    Ondertussen kunnen we wel onze natuurgebieden ter preventie radioactief besmetten. Dan blijft de mens er tenminste weg.

    • door Johan op woensdag 30 maart 2011

      Er zijn écht wel meer alternatieven dan enkel zonnepanelen, windenergie & waterkrachtcentrales. - energie uit aardwarnte (volgens vele 'objectieve' wetenschappers dé energie van de toekomst) - energie uit golfslag : de experimenten zijn veelbelovend (in Engeland, Ierland) ; op de Noordzee zal dit ook mogelijk zijn - Wil toch even aanhalen dat een windstille nacht niet bestaat : er is altijd wind op de Noordzee (tussen GB, Noorwegen, Denemarken, Nederland & Belgie) ; wanneer de windmolen-parken verbonden zijn op de Noordzee zal hierdoor altijd energie beschikbaar zijn.

      Het probleem met de berichtgeving van de pro-kernenergie-lobby is steeds dat ze in alle talen zwijgen over de alternatieven en stellen dat kernenergie de énige echte optie is. Objectieve wetenschappers (lees: niet gesponsord door de grote electriciteitsbedrijven) stellen wel dat de alternatieve energie de kern- & steenkoolenergie kunnen vervangen (en dit al in een aantal landen doet !).

      "Vraagstuk" : ik hoop dat je laatste zin cynisch bedoeld was : "Ondertussen kunnen we wel onze natuurgebieden ter preventie radioactief besmetten. Dan blijft de mens er tenminste weg." Je weet hopelijk ook dat ook de dieren radioactief besmet worden en ten dode opgeschreven staan (of toch minstens muteren).

      • door Vraagstuk op woensdag 30 maart 2011

        Of "groene" energie de klassieke energie kan vervangen durf ik toch te betwijfelen. De energie die duurzaam opgewekt wordt vervalt procentueel nog altijd in het niets vergeleken met de klassieke energiebronnen (met scandinavië als uitzondering).

        Mijn gevoel zegt me dat het al moeilijk genoeg is om de stijgende vraag naar energie op te vangen met duurzame oplossingen... hoeveel kwh moeten we eigenlijk extra produceren om het jaarlijkse diesel en benzineverbruik van het wegverkeer te compenseren als dat elektrisch wordt? Het zou fijn zijn dat iemand daar eens gefundeerde en onafhankelijke cijfers over kan geven en misschien mijn 'gevoel' kan ontkrachten.

        De noordzeewind mag dan wel de potentie hebben om 40% van de Europese energiebehoefte op te vangen, maar hoe duurzaam of "groen" is een zee vol windmolens nog? Over aardwarmte weet ik niet zo heel veel, maar zit het daar beneden ook niet vol giftige stoffen en radioactiviteit? En als je er elektriciteit mee wil maken moet je die centrales al bijna in vulkanisch gebied gaan neerzetten.

        Laat er geen misverstand over bestaan, wat we nu als "duurzaam" beschouwen vind ik alvast stukken beter dan wat we onder de noemer "klassieke energiebronnen" klasseren, maar laat ons aub niet naïef zijn. Het vergt enorme investeringen in nieuwe energiecentrales en R&D, gaat de "massa" dat wel willen betalen als de uranium- plutonium- steenkool- en olielobby goedkopere energie aanbiedt? Ik vrees dat we alle olie, gas en steenkool gaan opstoken, en tegen dan zal kernfusie wel een feit zijn zeker :-)

        • door roland op zondag 3 april 2011

          " ... dat het al moeilijk genoeg is om de stijgende vraag naar energie op te vangen met duurzame oplossingen ... " Blijven we uitgaan van een stijgende vraag, dan is deze aanvulling duur en niet duurzaam.

          " ... hoeveel kwh moeten we extra produceren om het diesel en benzineverbruik van het wegverkeer te compenseren als dat elektrisch wordt? ... ". In www.withouthotair.com wordt dat berekend. Moeilijker is het verre, snelle verkeer, dus het vliegen, maar ook personenvervoer over water. Daar blijjf je afhankelijk van olie.

  • door Leo Van Beirs op woensdag 30 maart 2011

    Het is beschikbaarheid van goedkope energie en wetenschap en individuele onverantwoordelijkheid gesteund door bvb filosofie of godsdiensten, waarvan de werkelijke schade niet werd gezien of gerekend, die de wereldbevolking hebben doen exploderen. Nochtans wordt onze individuele en collectieve verantwoordelijkheid over onze procreatie nooit of zelden politiek gesteld, het lijkt een taboe onderwerp. Foute technologie zegt men dan, soms zeer terecht, maar veel van deze foute technologie ontstaat door zogenaamde "vraag" naar steeds meer energie en goederen. Blijkbaar kan dit nog steeds niet worden vermeld, niet eens opgenomen in nieuw ethisch denken, laat staan dat er mundiaal iets aan zou worden gedaan... Ik vrees voor mijn kleinkinderen, ik heb er maar twee ...

  • door De Witte Bernard op woensdag 30 maart 2011

    We belong to nature, nature does not belong to us. Dat zeiden verschillende indiaanse leiders reeds lang geleden. Ook vroegen ze om voor elk belangrijk besluit na te denken over de gevolgen tot de zevende volgende generatie. We hebben niet nagedacht, en zitten nu met plutonium bvb opgescheept voor minstens 244.000 jaar, dan is het tot een duizendste herleid - hoewel het dan nog gevaarlijk blijft. Dat is zowat 7200 generaties... Toch nog een diepere vraag, wordt het geen tijd om na te denken hoe de techniek alle mensen kan te goede komen, in plaats van een (superrijke) "elite"? Ook op dit punt moeten we dringend van koers veranderen.

  • door roger op woensdag 30 maart 2011

    Als ik me niet vergis is er in DeWereldMorgen nog geen artikel verschenen dat kernenergie verdedigt. Wat zou daar de verklaring voor zijn?

    • door Adinda op dinsdag 10 april 2012

      De verklaring is simpel : DeWereldMorgen wordt over het algemeen geschreven door mensen met een behoorlijke portie gezond verstand en een langetermijnvisie. Kernenergie kan niet worden verdedigd zodra je je gezond verstand gebruikt en op lange termijn denkt.

  • door Winfried Heinrich Huba op woensdag 30 maart 2011

    ...voelt warm aan. Er zit een transformator in, die ook zonder uw gsm eraan stroom verbruikt. Zowat alle electrische apparaten werken op lage voltage en hebben zo een transfo. Bij de meeste van die apparaten wordt bij het uitzetten helaas enkel de zwakstroom uitgeschakelt . Zo verbruikt uw Senseo, als die 'uit' staat, 8 watt. Bij de meeste gezinnen verbruikt het klokje van de micrgolf over het jaar meer stroom dan de oven zelf (www.topten.ch) Allemaal onnodig. Of laat je de motor van uwen auto ook 's nachts doorlopen? Een stopcontact met schakelaar (in GB sinds enkele jaren verplicht) bij uw Senseo brengt dus 8 watt op. 'NEGAWATT'. Een spaarlamp van 10 watt brengt 40 watt op. Energie is makkelijker gespaard dan gegaard. ENERGIE EFICIËNTIE, rationeel energie gebruik is een kwestie van gezond verstand en heeft niets te maken met zitten in donker en kou. Reeds in 1976 heeft Amory Lovins, chef van de denktank Rocky Mountain Institute (www.rmi.org), in zijn boek 'Soft Energy Pathes' berekend, dat de VS zonder kernenergie en fossiele brandstoffen kan: Greentech. Negawatt. Ook voor de meeste Eurpeese landen is die berekening gemaakt , en ook voor Belgie staat het licht op groen. We bungelen echter helemaal achteraan op de Europese lijst wat de realisering betreft. Er is politieke wil voor nodig. Maar wij zijn gebrainwashed door de grote elektriek- en gasverkopers, die geen centen verdienen aan zuinigere apparaten, goed geïsoleerde woningen en op uw dak opgewekte energie. We staan met 53% atoomstroom wel aan een zielige top na Frankrijk (76%) en Tsjechië (57%). Terwijl kernenergie wereldwijd maar 4% bijdraagt aan de opgewekte energie. MEGAWATTS willen ze ons verkopen: zijn 5 keer duurder trouwens dan de Negawatts. En ons bang maken, dat de lichten zullen uitgaan. Belachelijk.

  • door Marijke V op woensdag 30 maart 2011

    HOE KUNNEN WE (GOED) LEVEN MET MINDER SCHADELIJKE ENERGIE? WAAROM ONTWIJKEN WE DEZE VRAAG? We zijn bang omdat • we voor een belangrijk probleem, (nog) geen goede oplossing hebben • we vrezen geen oplossing te kunnen vinden (faalangst) • de gevolgen heel erg kunnen zijn • we vrezen dat een oplossing zware inspanningen zal vergen • we vrezen onze huidige voordelen te verliezen HOE ONTWIJKEN WE DEZE VRAAG? Om met deze angsten om te gaan, gebruiken we verschillend strategieën • ontkennen we nemen niet goed waar, zodat we het probleem niet zien • rationaliseren en relativeren we zien het probleem wel, maar we redeneren de ernst ervan weg • vluchten we houden ons druk bezig met andere zaken, zodat we ons niet bewust hoeven te zijn van het probleem • vechten we houden verhitte discussies, zoeken schuldigen, maar zonder resultaten • onmacht we gaan ervan uit dat we zelf niets kunnen doen Een groot aantal van de reacties, die de afgelopen tijd in de pers verschenen zijn, situeren zich in één of meer van deze categorieën.   WAT KAN WEL EEN GOEDE HOUDING ZIJN? 1. KIJK Zoek correcte informatie over het probleem en zijn context en geef die door. Ontmasker verkeerde informatie. Bewaar het overzicht en houdt doorlopend een synthese van de stand van zaken bij en verspreidt ook die. 2. VERZIN Zoek en verzin een mogelijke aanpak om tot oplossingen of verbeteringen te komen. Pik ideeën op en geef ze door. 3. KIES Inventariseer voor-en nadelen en kies, in overleg, de beste mogelijkheden. 4. DOE Organiseer en coördineer de gekozen oplossingen en voer ze samen uit. 5. EVALUEER Registreer de resultaten, geef ze door en evalueer ze. Begin terug bij 1., vertrekkend van de nieuwe situatie, tot het probleem effectief opgelost is.

  • door l. Penninckx op donderdag 31 maart 2011

    Ik heb zelf familie in Japan wonen (dicht bij Tokyo) , ik volg alles van zeer dichtbij en vind het schrijnend dat iedereen (Europa )naar zijn eigen navel zit te staren. Alleen naar die kerncentrale zit te staren terwijl er zeer veel mensen dakloos geworden zijn tengevolge van de tsunami en de aardbeving.Vele mensen verdronken, enz... Ik heb nog niet veel beweging gezien vanuit Belgie dat een klein beetje medeleven toont.Alleen maar bang zijn dat ze zelf besmet zouden raken . Natuurlijk zijn ze (de Japanners) zich bewust, net zoveel als wij leven ze in een maatschappij waar politiek en multinationals door elkaar verweven zijn.Tijd dat dat voor eens en altijd gescheiden wordt. De technologie is er om te veranderen op andere energie, maar alles blijft hoe het is.Onvoorstelbaar.Bangelijk om te zien hoe de politiekers in Belgie reageren , niets dus, apathie tot en met.

  • door Oostindie op donderdag 31 maart 2011

    Snap niet dat dit vandaag de dag nog zo moeilijk is, in 1912 had nikola tesla al de magnet generater uitgevonden. men kan ook een magnet motor maken die totaal geen input meer nodig heeft. 1 keer aanzetten en hij loopt. en men kan er makelijk een huishouden op laten lopen. dus wat klein kan , kan groot ook.en men kan wagen op water laten lopen , heel makelijk te maken . hier gaat het op deze wereld niet om groene energie . maar alleen om geld en macht.en zolang dit zo blijft zal deze wereld er nog erger voor komen te staan als ze nu al doet.

    • door KrisB op zaterdag 21 mei 2011

      Tesla was een briljant wetenschapper, maar hij heeft een aantal zeer dubieuze claims gemaakt, zoals zijn machine die de aarde zou kunnen splijten, of de perpetuum mobile die je hier aanhaalt...

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties