Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

Is er soms geld nodig? Bekijk hier de nettowinsten van 2010

"Als je weet dat de productiekosten verwaarloosbaar zijn, is een winstmarge van 90 procent op die half miljard euro omzet mogelijk" (Chris Buysse, financieel directeur van Thrombogenics, aan De Morgen van 2/9/10). In de eerste helft van 2010 maakten 18 bedrijven uit de beursindex Bel20 samen 10,3 miljard euro nettowinst, tegenover 4,6 een jaar eerder.
donderdag 24 maart 2011

Mogen we geschokt zijn door dit soort mentaliteit? Op een ogenblik dat sommigen 25 miljard euro “besparingen” willen opleggen aan de mensen – 2500 euro gemiddeld per Belgische inwoner, 10.000 euro voor een gemiddeld gezien met twee kinderen. Nu zijn er al 1 op 6 kinderen die onder de armoedegrens leven.

Toegevoegd op 19 sept 11: Aandeelhouders grote winnaars vd crisis
http://www.demorgen.be/dm/nl/3324/Financiele-crisis/article/detail/1320867/2011/09/19/Aandeelhouders-grote-winnaars-van-crisis.dhtml

Behalve de geldstromen is er ook de schade die veroorzaakt wordt door de prioriteit van de winst. De olieramp in de golf van Mexico werd veroorzaakt, volgens een expertenverslag, door talrijke fouten die "enkel tot doel hadden sneller en goedkoper te kunnen werken", niet alleen bij BP maar ook bij Halliburton en Transocean; zie http://www.tijd.be/nieuws/ondernemingen_energie/Olieramp_Golf_van_Mexico... http://www.bbc.co.uk/news/world-us-canada-12124830

In de eerste helft van 2010 maakten 18 bedrijven uit de beursindex Bel20 samen 10,3 miljard euro nettowinst, tegenover 4,6 een jaar eerder.

Niet alle bedrijven pronken met evenveel winst. Hieronder volgen de officiële cijfers zoals we ze verzamelden in de financiële pers. We beperken ons tot beursgenoteerde bedrijven in de rijke landen; de lijst is niet volledig. De eerste cijfers gaan over de NETTO winst, d.w.z. nà alle kosten, investeringen en vennootschapsbelasting, over de eerste helft van 2010; nadien werden quartalen 3 en 4, of heel 2010 toegevoegd, zoals telkens vermeld.

Wat gebeurt met de nettowinst?

Dat verschilt per bedrijf, en is niet gemakkelijk uit te zoeken. We hebben vroeger al gesteld dat kapitaalkrachtige aandeelhouders die een dividend ontvangen, dit niet besteden door te consumeren (wat de afzet ten goede komt), en evenmin door nieuwe werkgelegenheid te scheppen. Zie http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/05/16/mensen-moeten-inleveren-terwijl-miljarden-winsten-worden-uitgedeeld. Er is immers nu al overproductie, doordat de productiviteit per werknemer sneller stijgt (1-1,5% per jaar in België) dan de koopkracht van de lagere inkomenklassen.

Nobelprijswinnaar Paul Krugman heeft ook al onderlijnd dat de zeer rijken met méér geld waarschijnlijk niets doen dat de economie ten goede komt. Dit naar aanleiding van het debat in de VS over het behoud of afschaffen van de belastingsvermindering voor de superrijken, destijds ingevoerd door president Bush. Wit-hete razernij en zelfbeklag heerst vandaag bij mensen die een klein half miljard dollar inkomsten hebben, omdat Obama dat douceurtje wil afschaffen (N.B. 26/12: na zijn verkiezingsnederlaag heeft Obama de belastings-vermindering gehandhaafd). Het zijn dezelfde mensen :en grote media die besparingen eisen in de sociale zekerheid.  Krugmans stuk moet u lezen!  http://www.nytimes.com/2010/09/20/opinion/20krugman.html?_r=1&partner=rssnyt&emc=rss

of in De Morgen: http://www.demorgen.be/onpdm/page.do?pageNr=18&date=20100922&pubCode=DMO#

Van sommige bedrijven/banken zijn grote pakketten aandelen in bezit van pensioenfondsen of personeelsfondsen. De dividenden die daar worden uitgekeerd, keren dus grotendeels meteen terug in de consumptie. Het schrappen of zwaarder belasten van de winsten zou deze koopkracht ondermijnen. Maar is het een gezonde toestand dat pensioenfondsen beleggen in aandelen, d.w

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

9 reacties

  • door Geert Puype op vrijdag 25 maart 2011

    Blijkbaar zijn voor DWM alleen bedrijven die verlieslatend zijn, goede bedrijven. Iedere winst van een bedrijf wordt hier negatief geduid.

    • door Wim op vrijdag 25 maart 2011

      ik zit met een gelijkaardige 'kater' na het lezen van dit artikel. Laat ons duidelijk zijn: zolang we geen wondermiddel hebben om iedereen een menswaardig leven te gunnen (met of zonder een minimuminkomen) met een ander dan het kapitalistisch systeem, zijn het de winsten van bedrijven die zorgen dat ze blijven bestaan, werkgelegenheid creeren, mensen een loon betalen (wat ook herverdeling van rijkdom is) en meestal (en niet veel, toegegeven) belastingen betalen.

      De boodschap van het artikel is voor mij dat het hier om scheefgetrokken verhoudingen gaat. De netto bedrijfswinsten zijn zo hoog in verhouding met bvb. nationale budgetten voor sociale doelen. Mensen die in de 'mergers & acquisitions' werken bvb. vinden een jaar-op-jaar winst van 20% of meer normaal... dat heeft natuurlijk (meestal) niets meer met 'organische groei' te maken, maar wel met het keihard rationaliseren, wat vaak ten koste gaat van arbeidsplaatsen en werkcomfort.

      • door svdl op vrijdag 25 maart 2011

        Het lijkt me best om nog eens naar de bron te gaan van de systematiek @hand... Het geen ideologisch overstijgend is.Vaststellingen die tevens conditio sine qua non zijn opdat het kapitalisme kan werken. Hetgeen in een intellectueel eerlijk gesprek tussen verschillende ideologie¨¨en toch als door beiden wordt aanvaard en waar de dsicussie zich dus verder speelt in het waareden en normen gebied. De bron... beginnende met een aantal simpele conceptuele benaderingen (beetje filosofisch van aard :-), nu ja...): Waar er gewerkt wordt, waar er productie gebeurd (modern of oertijd...) is het de bedoeling dat de uitkomst (materieel of mentaal) opweegt tov de ingestoken inspanning, maw dat er minstens evenveel "return on investment is" of liever winst als gevolg van de inspanning... Dit oeroud denkkader van denkende mens kan men heel breed benaderen. (winst is geen vies idee) Zelfs het maken van een schilderij dat materiaal en tijd kost, geeft iets terug aan de maker en aan eventuele andere mensen, maar dat zal dan eerder liggen op een psychologisch vlak (desalniettemin winst)... Ik geef niet per toeval dit voorbeeld om toch even de breedte van de stelling te illustreren en te benadrukken. Meer modern vertaald, is het scheppen van extra-waarde, in welke vorm dan ook altijd afhankelijk van de moeite, de arbeid,de inspanning die mensen verichten. Bvb het maken van een houten tafel. de prijs moet minstens even hoog liggen als de kostprijs van de grondstoffen, de nodige machines (in afschrijvig/pro rata) en de waarde van je arbeidstijd. Key factor hierin is die arbeidstijd en de tegenwaarde... Omdat we natuurlijk eindig zijn en, allemaal op een dag komen te gaan is deze eindig en dus zeer valabel. Het pakketje arbeidstijd om deze houten tafel te maken bevat rechtstreeks de tegenwaarde van het verschil tussen de kost van de grondstoffen en machines en de verkoopprijs. Mijn werk heeft dus een bepaalde waarde. Deze stelling is geen marxisme, desondanks beschreven door Marx (en Engels), het is een vrij wetenschappelijk benadering van "oikos nomos". Het is het begrip dat zowel neoliberalen, marxisten en andere economische -tisten delen (Nu ja, sterk verloederd begrip de laatste decenia... wegens gevaarlijk. Het is de basis, waarop kapitalisme kan bestaan. Het is heel logisch...

        Krijg ik de volledige tegenwaarde van mijn werk als ik elke dag tientallen tafels maak in een fabriek voor een baas? Antwoord Neen. Ik krijg een stuk van die waarde, de rest is winst voor "het bedrijf". Waarom? Omdat dit zo wettelijk is vastgelegd is het systeem van de maatschappij waarin je leeft en werkt. Het is een menselijke maakbare en veranderbare keuze. de wet zegt dat de eigenaar(s) van de productie middelen: 1) bepalen hoeveel van de arbeidswaarde terugvloeit naar diegen die daadwerkelijk het hout omzet in een stoel 2) wat er gebeurt met het overschot (namelijk winst geheten) hierop

        Let op ik heb nog steeds geen waarde oordeel geveld over deze "keuze". Enkel het mechanisme geconstateerd op welk winst zich basseerd. Reeds kunnen mesne zich wel bedenken: "Allé op welk recht basseerd een groep aandeelhouders zich om mijn arbeidswaarde deels 'te stelen'?" ... Tja goei vraag... Je zou zou zelfs heel nanief kunnen besluiten: "in een echte democratie waar de meerderheid van de mensen zijn arbeidswaarde gestolen ziet door 'deze keuze' zal het toch geen lang leven beschoren zijn, niet?" Tja, allemaal mooi geconstateerd maar, helaas, pindakaas... De regel en de wet is nu ...anders. En moest je je niet voegen hierbij, dan kom je in contact met het gerecht (enfin, heeeel simpel) Zodus: "winst"... Winst als overschot van het niet terugbetaalde deel van de extra waarde gecreëerd door de arbeid van zovelen... EN wie bepaald wat met de winst? Aha! in moderne woorden "Aandeelhouders" (Het verhaal klinkt reeds kleuterig, belerend doch reeds bekend voor sommigen, maar het besef loopt vaak mijlen achterwege, ...Bij anderen is er dan weer spontaan knarsengetand te horen, wetende waar dit al naar toe gaat --> de logica is inderdaad soms veel duidelijker en sneller dan het vermogen om een tekst te lezen... Hmmm moet ik nu blij zijn voor dit misplaats besef? lol)

        Ok aandeelhouders bepalen in het kapitalisme dus duidelijk WAT er met de winst gedaan wordt. Aandeelhouders zijn eigenaar van de winst of beter gezegd van de gehele extra waarde.... (By LAW!) Nu kan in een gereguleerde kapitalistische oikos nomos, een overheid (parlement in casu) een paar wetten maken die door middel van belastingen en een systematiek hierin, de verdeling van de extra via een omweg dus, kan beïnvloeden. Deze keuze en hoeveel is aan de verkozenen.

        En dan komen we stilletjes aan op de perfide discussie in een deze moderne kapitalistische context, ja maar hoeveel moet doie winst dan belast worden? Hoeveel mag er van de extra waarde aan loon gegeven worden, hoeveel en op welke manier mogen welke herverdelingssytemen bestaan (index, sociale zekerheidsbijdrage, gemeentetaks, kadastraal inkomen, venootschapssbelasting, personenbelasting...etc.. Welke schalen, welke curve...etc...) En aan deze vraag telkens gekoppeld de opmerking uit de liberale folosofie: "ja maar "de concurrentiepositie komt in gevaar"... Aha! De concurrentiepositie of beter gezegd: ik zou wel willen maar ik kan niet op straffe van MIJN zaak te moeten sluiten. Of lees nog anders. Mijn cocurrent kan meer winst maximaliseren en heeft daardoor een voorsprong en dito de moegelijheid om zijn prijzen door inovatie, rationalisereing, automatisering (allemaal eigenlijk synoniemen) nog te verlagen. WANT... als werkmens koop je ook de dingen die je maakt (tegelijk consument en producent :-)) en vermist je loon altijd onder druk staat, in brede zin, koop je dan ook het meest kostefficient (wat niet noodzakelijk het goedkoopst is, maar wel een afweging tussen kost en wat je inschatting van de waarde is van een product of dienst). Immers, nogmaals "het geld groeit niet opde rug van de werkende mens" :-) Deze normale menselijk reflex is de reden voor concurrentie tussen bedrijven in dezelfde sector. maw is de reflex van de aandeelhouders van deze concurerende bedrijven om zo goedkoop mogelijk te produceren op alle mogeglijke manieren. Er wordt geautomatiseerd, maar ook hier komt men op een kost efficient break even point, waarbij verder automatisatie niet opweegt tov van de kost hiervan. Dus moeten lonen en venootschapsbelastingen getemperd en omlaag... Het punt is dat concurerende bedrijven hun winst verder moeten maximaiseren om "te winnen van de ander".. Het is economische gezien "leven of dood"... en ja elke dag vallen er slachtoffers: bedrijven die failliet gaan en fuseren... En ja we weten allemaal dat het gevolg minder werkende mensen zijn per eenheid productie.... Je krijgt een voortdurende neiging tot monopolie vorming. Op dit moment hebben 200 groepen (holding) maar dan 50% van de productiemiddelen van de planeet in handen, en de trend gaat verder. In de tijd van Adam smith had je nog een vesplintering in de factor tienduizenden (al de kleine ondernemertjes met hun marktje) ... Is het beeld duidelijk? Ik noem hier dus terloops de gevolgen op van de concurrentielogica en de logische gang onder de keuze avn het kapitalisme. indien er steeds productiever word tgewerkt wil dit zeggen, minder mensen voor evenveel of meer productie. Zie het probleem meyt overproductie in de zin van: "Tegen de huidige prijs van een product, wordt de afzetmarkt kleiner, omdat het gezamelijk inkomen van een bevolking daalt. Ah ja, minder mensen maken meer en dus minder mensen hebben inkomen" Gevolg crisis, en de fabrieken, multinatiols maar vooral de kleintjes met de zwakste financiele positie kunnen de neerwaartse prijzenspiraal niet aan en meoeten de boeken neerleggen of hun "assets" voor een appel en een ei verpatesen aan hun cocurrent (of lees anders fusie)...

        Verder, kan je de onvermijdelijk drang naar winsmaximalisatie, ook bekijken als de drijfveer en de motor waarbij voortdurende het evenwicht in "bezit" tussen eenerzijds die werken voor anderen (in wedde, loon, slarais,..) en anderzijds zij die vooral voor hun laten werken opschuift naar diegenen die 'voor hun laten werken" (grootindustrielen, multianationale hoofdaandeelhouders of holdings met supperijken en dergelijk..) een overheid kan deze logische drive dus bij wet counteren. (zou kunnen...) Ware het niet dat reeds in de USA het al zeer duidelijk mogen zijn hoezeer industrie, aandeelhouderschap verbonden is met de politie en met het parlement en het witte huis in casu... Nu ja wat denk je zelf dat het beleid zal zijn? Tekeningetje?

        Je kan indien je diepre nadenkt, niet anders besluiten hoe misselijk en scheef dit syrteem is omdat het inherent aanzet tot het leegroven van mens, dier en aarde... alles is koopwaar, alles is inzetbaar en regel 1 is tegen wil en dank, lostaand van alle morele overtuiging (ja zelfs bij aandeelhouders): winstamximalisatie... Het is zonneklaar.

        Dus, ben ik tegen winst? Neen... winst is een noermaal proces bij arbeid. Waar ik wel voor ben is dat de beslissing over de winst of bij uibreiding over de gehele extra waarde komt op diegenen die ze ook effectief heeft gemaakt, door zijn arbeidstijd. Dat is ECHTE democratie en vrijheid. Ik zou het de democratie van het produceren heten. Vergeet nog altijd niet dat consumente ook juist diegenen zijn die produceren en elke dag werken. Miljoen flessen shampo, miljoenen broden, miljoenen stofzuigers, Tv's, tandpastatubes, bakstenen, massages, verzorgingssessies, leveringen, cursussen, computerprogramma's, auto's, meubelen, bierflesjes, kartonnen dozen,... zij die maken kopen dezen ook. Indien hun inkomen te ver af ligt van de prijs, maw indien een te groot deel van de winst in handen blijft van enkelen (zij die bij wet en dus door bezit de verdeling ervan bepalen), komt er crisis... Dus... winst moet terugvloeien in de economi, door ze te laten terugvloeien door diegenen die produceren, die werken, dien diensten leveren en producten maken.... En Dus MOETEN de overheden serieus belastingen blijven heffen op winsten, aangezien de leiding in de logica van het kapitalisme er alles aan zal (excuseer, logisch gezien wel moet) doen om dit te ontlopen (in ons huidige klimaat met succes trouwens) ...en voor de sterkste multinationals: geen nood in hoofde van de aandeelhouders , bij devolgende crisis, eten ze de zwaksten toch op (op naar de top 100 ipv de top 200...) tsss.... Maar denk aan al die mensen die in dit "verloren bedrijf werkten", diegenen die hun inkomen verliezen....

        De enige essentiele maatregel om de concurrentielogoica te verbreken is door maatschappelijk te zeggen: é voila, wat hebben we nodig en hoeveel? Hoeveel gaan we maken, wat gaan we doen. Hoeveel putten we aarde uit, waar gaan we niet over. Maar dat zou een rationele beslissing zijn in verhuoding tot de noodzaak van de mensen in de samenleving en tot de draagkracht van natuur en aarde; Bovenal zou dit een democratische omwenteling zijn. Dit is natuurlijk op zijn minst een bedenking op continentaalniveau (Europa ofzo.. Economieën van de huidige staten zijn te hard verbonden en afhankelijk van elkaar... en dan nog spellt concurrentie tussen economische blokken hé... maar goed stap per stap..) Door onze huidige technologische onwtikkeling gaat reeds veel automatisch en dit is ook een logisch proces. de mens heeft altijd al gezocht om zijn werk efficienter te maken en zoeken naar meer tijd voor "leuke dingen" ipv noodzakelijke dingen. Dus het resterende werk kan verdeeld worden. Een arbeidsdag van 4 uur zou heel normaal zijn wanneer iedereen zou werken. HEt inkomen inderect of direct even groot als nu, door de herverdeling... verschillen bestaan ook naturlijk omdat niet iedeeen evenhard of evenveel werkt, door opleidingsniveau en studies, maar deze (voor ons gewone mensen nog steeds wezenlijke verschillen in inkomen) stellen verhoudingsgewijs niets voor met het verschil dat nu nog altijd bestaat tussen werkenden en andeelhouders. En natuurlijk zijn er types die niet akkoord gaan dan, immers hun bron voor kapitaalaccumulatie en dito persoonlijke verijking wordt weggenomen... Deze "top 200 aandeelhouders" (ik vat het nu even simplistisch samen, want over het woord aandeelhouder kan nog geweldig veel naast de kwestie gepalaverd worden) zijn defacto een minderheid.

        Bij veel progressieven of linksen (om even aan kastjesterminologie te doen, zit er altijd dat spanningsveld tussen enerzijds wat is juits en moreel verdedigbaar en juist en wat is realiseerbaar?...) Wel ik zeg persoonlijk, Stap voor stap, te beginnen met de zwaartse excessen van boven en de simpelste doch zeer effetcieve maatregelen dichtbij de bevolking. bvb BTW verlaging op energie, Dokterskosten en mecicatiekosten omlaag, meer sociale degelijke huisvesting, Electrabel zwaar belasten, vermogensbelasting heffen zoals minstens in Frankrijk, Fiscale fraudebestrijding tot op het bot, beginnende bij bvb Total Fina (you knwo that story right?), opnieuw reële venootschapsbelasting richting 33,09% (afschaffin notionele intresaftrek...) Je ziet direct dat die maatregelen elkaar financieel compenseren... van uit hoofde van de staatsbegroting

        Nu is de vraag waar sta jij, wat wil je voor je kinderen en huin kinderen, en die van hun,...en van hun...?

      • door svdl op vrijdag 25 maart 2011

        Het lijkt me best om nog eens naar de bron te gaan van de systematiek @hand... Het geen ideologisch overstijgend is.Vaststellingen die tevens conditio sine qua non zijn opdat het kapitalisme kan werken. Hetgeen in een intellectueel eerlijk gesprek tussen verschillende ideologie¨¨en toch als door beiden wordt aanvaard en waar de discussie zich dus verder speelt in het waarden en normen gebied. De bron... beginnende met een aantal simpele conceptuele benaderingen (beetje filosofisch van aard :-), nu ja...): Waar er gewerkt wordt, waar er productie gebeurd (modern of oertijd...) is het de bedoeling dat de uitkomst (materieel of mentaal) opweegt tov de ingestoken inspanning, maw dat er minstens evenveel "return on investment is" of liever winst als gevolg van de inspanning... Dit oeroud denkkader van denkende mens kan men heel breed benaderen. (winst is geen vies idee). Zelfs het maken van een schilderij dat materiaal en tijd kost, geeft iets terug aan de maker en aan eventuel andere mensen, maar dat zal dan eerder liggen op een psychologisch vlak (desalniettemin winst)... Ik geef niet per toeval dit voorbeeld om toch even de breedte van de stelling te illustreren en te benadrukken. Meer modern vertaald, is het scheppen van extra-waarde, in welke vorm dan ook altijd afhankelijk van de moeite, de arbeid,de inspanning die mensen verrichten. Bvb het maken van een houten tafel. de prijs moet minstens even hoog liggen als de kostprijs van de grondstoffen, de nodige machines (in afschrijvig/pro rata) en de waarde van je arbeidstijd. 'Key factor' hierin is die arbeidstijd en de tegenwaarde... Omdat we natuurlijk eindig zijn en, allemaal op een dag komen te gaan is deze eindig en dus zeer valabel. Het pakketje arbeidstijd om deze houten tafel te maken bevat rechtstreeks de tegenwaarde van het verschil tussen de kost van de grondstoffen en machines en de verkoopprijs. Mijn werk, mijn arbeidstijd heeft dus een bepaalde waarde. Deze stelling is geen marxisme 'as such', desondanks beschreven door Marx (en Engels), het is een vrij wetenschappelijke benadering van "oikos nomos". Het is het begrip dat zowel neoliberalen, marxisten en andere economische -tisten delen (Nu ja, sterk verloederd begrip de laatste decenia... wegens gevaarlijk. Het is de basis, waarop kapitalisme kan bestaan. Het is heel logisch...

        Krijg ik de volledige tegenwaarde van mijn werk als ik elke dag tientallen tafels maak in een fabriek voor een baas? Antwoord Neen. Ik krijg een stuk van die waarde, de rest is winst voor "het bedrijf". Waarom? Omdat dit zo wettelijk is vastgelegd is het systeem van de maatschappij waarin je leeft en werkt. Het is een menselijke maakbare en veranderbare keuze. de wet zegt dat de eigenaar(s) van de productie middelen: 1) bepalen hoeveel van de arbeidswaarde terugvloeit naar diegen die daadwerkelijk het hout omzet in een stoel 2) wat er gebeurt met het overschot (namelijk winst geheten) hierop?

        Let op ik heb nog steeds geen waarde oordeel geveld (nog niet) over deze "keuze". Enkel het mechanisme geconstateerd op welk winst zich basseert. Reeds kunnen mensen zich wel bedenken: "Allé op welk recht basseert een groep aandeelhouders zich om mijn arbeidswaarde deels 'te stelen'?" ... Tja goei vraag... Je zou zou zelfs heel nanief kunnen besluiten: "in een echte democratie waar de meerderheid van de mensen zijn arbeidswaarde gestolen ziet door 'deze keuze' zal het toch geen lang leven beschoren zijn, niet?" Tja, allemaal mooi geconstateerd maar, helaas, pindakaas... De regel en de wet is nu ...anders. En moest je je niet voegen hierbij, dan kom je in contact met het gerecht (enfin, heeeel simpel) Zodus: "winst"... Winst als overschot van het niet terugbetaalde deel van de extra waarde gecreëerd door de arbeid van zovelen... EN wie bepaald wat met de winst? Aha! in moderne woorden "Aandeelhouders" (Het verhaal klinkt reeds kleuterig, belerend doch reeds bekend voor sommigen, maar het besef loopt vaak mijlen achterwege, ...Bij anderen is er dan weer spontaan knarsengetand te horen, wetende waar dit al naar toe gaat --> de logica is inderdaad soms veel duidelijker en sneller dan het vermogen om een tekst te lezen... Hmmm moet ik nu blij zijn voor dit misplaats besef? lol)

        Ok aandeelhouders bepalen in het kapitalisme dus duidelijk WAT er met de winst gedaan wordt. Aandeelhouders zijn eigenaar van de winst of beter gezegd van de gehele extra waarde.... (By LAW!) Nu kan in een gereguleerde kapitalistische oikos nomos, een overheid (parlement in casu) een paar wetten maken die door middel van belastingen en een systematiek hierin, de verdeling van de extra via een omweg dus, kan beïnvloeden. Deze keuze en hoeveel is aan de verkozenen.

        En dan komen we stilletjes aan op de perfide discussie in een deze moderne kapitalistische context, ja maar hoeveel moet doie winst dan belast worden? Hoeveel mag er van de extra waarde aan loon gegeven worden, hoeveel en op welke manier mogen welke herverdelingssytemen bestaan (index, sociale zekerheidsbijdrage, gemeentetaks, kadastraal inkomen, venootschapssbelasting, personenbelasting...etc.. Welke schalen, welke curve...etc...) En aan deze vraag telkens gekoppeld de opmerking uit de liberale folosofie: "ja maar "de concurrentiepositie komt in gevaar"... Aha! De concurrentiepositie of beter gezegd: ik zou wel willen maar ik kan niet op straffe van MIJN zaak te moeten sluiten. Of lees nog anders. Mijn cocurrent kan meer winst maximaliseren en heeft daardoor een voorsprong en dito de moegelijheid om zijn prijzen door inovatie, rationalisereing, automatisering (allemaal eigenlijk synoniemen) nog te verlagen. WANT... als werkmens koop je ook de dingen die je maakt (tegelijk consument en producent :-)) en vermist je loon altijd onder druk staat, in brede zin, koop je dan ook het meest kostefficient (wat niet noodzakelijk het goedkoopst is, maar wel een afweging tussen kost en wat je inschatting van de waarde is van een product of dienst). Immers, nogmaals "het geld groeit niet opde rug van de werkende mens" :-) Deze normale menselijk reflex is de reden voor concurrentie tussen bedrijven in dezelfde sector. maw is de reflex van de aandeelhouders van deze concurerende bedrijven om zo goedkoop mogelijk te produceren op alle mogeglijke manieren. Er wordt geautomatiseerd, maar ook hier komt men op een kost efficient break even point, waarbij verder automatisatie niet opweegt tov van de kost hiervan. Dus moeten lonen en venootschapsbelastingen getemperd en omlaag... Het punt is dat concurerende bedrijven hun winst verder moeten maximaiseren om "te winnen van de ander".. Het is economische gezien "leven of dood"... en ja elke dag vallen er slachtoffers: bedrijven die failliet gaan en fuseren... En ja we weten allemaal dat het gevolg minder werkende mensen zijn per eenheid productie.... Je krijgt een voortdurende neiging tot monopolie vorming. Op dit moment hebben 200 groepen (holding) maar dan 50% van de productiemiddelen van de planeet in handen, en de trend gaat verder. In de tijd van Adam smith had je nog een vesplintering in de factor tienduizenden (al de kleine ondernemertjes met hun marktje) ... Is het beeld duidelijk? Ik noem hier dus terloops de gevolgen op van de concurrentielogica en de logische gang onder de keuze avn het kapitalisme. indien er steeds productiever word tgewerkt wil dit zeggen, minder mensen voor evenveel of meer productie. Zie het probleem meyt overproductie in de zin van: "Tegen de huidige prijs van een product, wordt de afzetmarkt kleiner, omdat het gezamelijk inkomen van een bevolking daalt. Ah ja, minder mensen maken meer en dus minder mensen hebben inkomen" Gevolg crisis, en de fabrieken, multinatiols maar vooral de kleintjes met de zwakste financiele positie kunnen de neerwaartse prijzenspiraal niet aan en meoeten de boeken neerleggen of hun "assets" voor een appel en een ei verpatesen aan hun cocurrent (of lees anders fusie)...

        Verder, kan je de onvermijdelijk drang naar winsmaximalisatie, ook bekijken als de drijfveer en de motor waarbij voortdurende het evenwicht in "bezit" tussen eenerzijds die werken voor anderen (in wedde, loon, slarais,..) en anderzijds zij die vooral voor hun laten werken opschuift naar diegenen die 'voor hun laten werken" (grootindustrielen, multianationale hoofdaandeelhouders of holdings met supperijken en dergelijk..) een overheid kan deze logische drive dus bij wet counteren. (zou kunnen...) Ware het niet dat reeds in de USA het al zeer duidelijk mogen zijn hoezeer industrie, aandeelhouderschap verbonden is met de politie en met het parlement en het witte huis in casu... Nu ja wat denk je zelf dat het beleid zal zijn? Tekeningetje?

        Je kan indien je diepre nadenkt, niet anders besluiten hoe misselijk en scheef dit syrteem is omdat het inherent aanzet tot het leegroven van mens, dier en aarde... alles is koopwaar, alles is inzetbaar en regel 1 is tegen wil en dank, lostaand van alle morele overtuiging (ja zelfs bij aandeelhouders): winstamximalisatie... Het is zonneklaar.

        Dus, ben ik tegen winst? Neen... winst is een noermaal proces bij arbeid. Waar ik wel voor ben is dat de beslissing over de winst of bij uibreiding over de gehele extra waarde komt op diegenen die ze ook effectief heeft gemaakt, door zijn arbeidstijd. Dat is ECHTE democratie en vrijheid. Ik zou het de democratie van het produceren heten. Vergeet nog altijd niet dat consumente ook juist diegenen zijn die produceren en elke dag werken. Miljoen flessen shampo, miljoenen broden, miljoenen stofzuigers, Tv's, tandpastatubes, bakstenen, massages, verzorgingssessies, leveringen, cursussen, computerprogramma's, auto's, meubelen, bierflesjes, kartonnen dozen,... zij die maken kopen dezen ook. Indien hun inkomen te ver af ligt van de prijs, maw indien een te groot deel van de winst in handen blijft van enkelen (zij die bij wet en dus door bezit de verdeling ervan bepalen), komt er crisis... Dus... winst moet terugvloeien in de economi, door ze te laten terugvloeien door diegenen die produceren, die werken, dien diensten leveren en producten maken.... En Dus MOETEN de overheden serieus belastingen blijven heffen op winsten, aangezien de leiding in de logica van het kapitalisme er alles aan zal (excuseer, logisch gezien wel moet) doen om dit te ontlopen (in ons huidige klimaat met succes trouwens) ...en voor de sterkste multinationals: geen nood in hoofde van de aandeelhouders , bij devolgende crisis, eten ze de zwaksten toch op (op naar de top 100 ipv de top 200...) tsss.... Maar denk aan al die mensen die in dit "verloren bedrijf werkten", diegenen die hun inkomen verliezen....

        De enige essentiele maatregel om de concurrentielogoica te verbreken is door maatschappelijk te zeggen: é voila, wat hebben we nodig en hoeveel? Hoeveel gaan we maken, wat gaan we doen. Hoeveel putten we aarde uit, waar gaan we niet over. Maar dat zou een rationele beslissing zijn in verhuoding tot de noodzaak van de mensen in de samenleving en tot de draagkracht van natuur en aarde; Bovenal zou dit een democratische omwenteling zijn. Dit is natuurlijk op zijn minst een bedenking op continentaalniveau (Europa ofzo.. Economieën van de huidige staten zijn te hard verbonden en afhankelijk van elkaar... en dan nog spellt concurrentie tussen economische blokken hé... maar goed stap per stap..) Door onze huidige technologische onwtikkeling gaat reeds veel automatisch en dit is ook een logisch proces. de mens heeft altijd al gezocht om zijn werk efficienter te maken en zoeken naar meer tijd voor "leuke dingen" ipv noodzakelijke dingen. Dus het resterende werk kan verdeeld worden. Een arbeidsdag van 4 uur zou heel normaal zijn wanneer iedereen zou werken. HEt inkomen inderect of direct even groot als nu, door de herverdeling... verschillen bestaan ook naturlijk omdat niet iedeeen evenhard of evenveel werkt, door opleidingsniveau en studies, maar deze (voor ons gewone mensen nog steeds wezenlijke verschillen in inkomen) stellen verhoudingsgewijs niets voor met het verschil dat nu nog altijd bestaat tussen werkenden en andeelhouders. En natuurlijk zijn er types die niet akkoord gaan dan, immers hun bron voor kapitaalaccumulatie en dito persoonlijke verijking wordt weggenomen... Deze "top 200 aandeelhouders" (ik vat het nu even simplistisch samen, want over het woord aandeelhouder kan nog geweldig veel naast de kwestie gepalaverd worden) zijn defacto een minderheid.

        Bij veel progressieven of linksen (om even aan kastjesterminologie te doen, zit er altijd dat spanningsveld tussen enerzijds wat is juits en moreel verdedigbaar en juist en wat is realiseerbaar?...) Wel ik zeg persoonlijk, Stap voor stap, te beginnen met de zwaartse excessen van boven en de simpelste doch zeer effetcieve maatregelen dichtbij de bevolking. bvb BTW verlaging op energie, Dokterskosten en mecicatiekosten omlaag, meer sociale degelijke huisvesting, Electrabel zwaar belasten, vermogensbelasting heffen zoals minstens in Frankrijk, Fiscale fraudebestrijding tot op het bot, beginnende bij bvb Total Fina (you knwo that story right?), opnieuw reële venootschapsbelasting richting 33,09% (afschaffin notionele intresaftrek...) Je ziet direct dat die maatregelen elkaar financieel compenseren... van uit hoofde van de staatsbegroting

        Nu is de vraag waar sta jij, wat wil je voor je kinderen en huin kinderen, en die van hun,...en van hun...?

      • door svdl op vrijdag 25 maart 2011

        Het lijkt me best om nog eens naar de bron te gaan van de systematiek @hand... Het geen ideologisch overstijgend is.Vaststellingen die tevens conditio sine qua non zijn opdat het kapitalisme kan werken. Hetgeen in een intellectueel eerlijk gesprek tussen verschillende ideologie¨¨en toch als door beiden wordt aanvaard en waar de discussie zich dus verder speelt in het waarden en normen gebied. De bron... beginnende met een aantal simpele conceptuele benaderingen (beetje filosofisch van aard :-), nu ja...): Waar er gewerkt wordt, waar er productie gebeurd (modern of oertijd...) is het de bedoeling dat de uitkomst (materieel of mentaal) opweegt tov de ingestoken inspanning, maw dat er minstens evenveel "return on investment is" of liever winst als gevolg van de inspanning... Dit oeroud denkkader van denkende mens kan men heel breed benaderen. (winst is geen vies idee). Zelfs het maken van een schilderij dat materiaal en tijd kost, geeft iets terug aan de maker en aan eventuel andere mensen, maar dat zal dan eerder liggen op een psychologisch vlak (desalniettemin winst)... Ik geef niet per toeval dit voorbeeld om toch even de breedte van de stelling te illustreren en te benadrukken. Meer modern vertaald, is het scheppen van extra-waarde, in welke vorm dan ook altijd afhankelijk van de moeite, de arbeid,de inspanning die mensen verrichten. Bvb het maken van een houten tafel. de prijs moet minstens even hoog liggen als de kostprijs van de grondstoffen, de nodige machines (in afschrijvig/pro rata) en de waarde van je arbeidstijd. 'Key factor' hierin is die arbeidstijd en de tegenwaarde... Omdat we natuurlijk eindig zijn en, allemaal op een dag komen te gaan is deze eindig en dus zeer valabel. Het pakketje arbeidstijd om deze houten tafel te maken bevat rechtstreeks de tegenwaarde van het verschil tussen de kost van de grondstoffen en machines en de verkoopprijs. Mijn werk, mijn arbeidstijd heeft dus een bepaalde waarde. Deze stelling is geen marxisme 'as such', desondanks beschreven door Marx (en Engels), het is een vrij wetenschappelijke benadering van "oikos nomos". Het is het begrip dat zowel neoliberalen, marxisten en andere economische -tisten delen (Nu ja, sterk verloederd begrip de laatste decenia... wegens gevaarlijk. Het is de basis, waarop kapitalisme kan bestaan. Het is heel logisch...

        Krijg ik de volledige tegenwaarde van mijn werk als ik elke dag tientallen tafels maak in een fabriek voor een baas? Antwoord Neen. Ik krijg een stuk van die waarde, de rest is winst voor "het bedrijf". Waarom? Omdat dit zo wettelijk is vastgelegd is het systeem van de maatschappij waarin je leeft en werkt. Het is een menselijke maakbare en veranderbare keuze. de wet zegt dat de eigenaar(s) van de productie middelen: 1) bepalen hoeveel van de arbeidswaarde terugvloeit naar diegen die daadwerkelijk het hout omzet in een stoel 2) wat er gebeurt met het overschot (namelijk winst geheten) hierop?

        Let op ik heb nog steeds geen waarde oordeel geveld (nog niet) over deze "keuze". Enkel het mechanisme geconstateerd op welk winst zich basseert. Reeds kunnen mensen zich wel bedenken: "Allé op welk recht basseert een groep aandeelhouders zich om mijn arbeidswaarde deels 'te stelen'?" ... Tja goei vraag... Je zou zou zelfs heel nanief kunnen besluiten: "in een echte democratie waar de meerderheid van de mensen zijn arbeidswaarde gestolen ziet door 'deze keuze' zal het toch geen lang leven beschoren zijn, niet?" Tja, allemaal mooi geconstateerd maar, helaas, pindakaas... De regel en de wet is nu ...anders. En moest je je niet voegen hierbij, dan kom je in contact met het gerecht (enfin, heeeel simpel) Zodus: "winst"... Winst als overschot van het niet terugbetaalde deel van de extra waarde gecreëerd door de arbeid van zovelen... EN wie bepaald wat met de winst? Aha! in moderne woorden "Aandeelhouders" (Het verhaal klinkt reeds kleuterig, belerend doch reeds bekend voor sommigen, maar het besef loopt vaak mijlen achterwege, ...Bij anderen is er dan weer spontaan knarsengetand te horen, wetende waar dit al naar toe gaat --> de logica is inderdaad soms veel duidelijker en sneller dan het vermogen om een tekst te lezen... Hmmm moet ik nu blij zijn voor dit misplaats besef? lol)

        Ok aandeelhouders bepalen in het kapitalisme dus duidelijk WAT er met de winst gedaan wordt. Aandeelhouders zijn eigenaar van de winst of beter gezegd van de gehele extra waarde.... (By LAW!) Nu kan in een gereguleerde kapitalistische oikos nomos, een overheid (parlement in casu) een paar wetten maken die door middel van belastingen en een systematiek hierin, de verdeling van de extra via een omweg dus, kan beïnvloeden. Deze keuze en hoeveel is aan de verkozenen.

        En dan komen we stilletjes aan op de perfide discussie in een deze moderne kapitalistische context, ja maar hoeveel moet die winst dan belast worden? Hoeveel mag er van de extra waarde aan loon gegeven worden, hoeveel en op welke manier mogen welke herverdelingssytemen bestaan (index, sociale zekerheidsbijdrage, gemeentetaks, kadastraal inkomen, venootschapssbelasting, personenbelasting...etc.. Welke schalen, welke curve...etc...) En aan deze vraag telkens gekoppeld de opmerking uit de liberale folosofie: "ja maar "de concurrentiepositie komt in gevaar"... Aha! De concurrentiepositie of beter gezegd: ik zou wel willen maar ik kan niet op straffe van MIJN zaak te moeten sluiten. Of lees nog anders. Mijn cocurrent kan meer winst maximaliseren en heeft daardoor een voorsprong en dito de moegelijheid om zijn prijzen door inovatie, rationalisereing, automatisering (allemaal eigenlijk synoniemen) nog te verlagen. WANT... als werkmens koop je ook de dingen die je maakt (tegelijk consument en producent :-)) en vermist je loon altijd onder druk staat, in brede zin, koop je dan ook het meest kostefficient (wat niet noodzakelijk het goedkoopst is, maar wel een afweging tussen kost en wat je inschatting van de waarde is van een product of dienst). Immers, nogmaals "het geld groeit niet opde rug van de werkende mens" :-) Deze normale menselijk reflex is de reden voor concurrentie tussen bedrijven in dezelfde sector. maw is de reflex van de aandeelhouders van deze concurerende bedrijven om zo goedkoop mogelijk te produceren op alle mogeglijke manieren. Er wordt geautomatiseerd, maar ook hier komt men op een kost efficient break even point, waarbij verder automatisatie niet opweegt tov van de kost hiervan. Dus moeten lonen en venootschapsbelastingen getemperd en omlaag... Het punt is dat concurerende bedrijven hun winst verder moeten maximaiseren om "te winnen van de ander".. Het is economische gezien "leven of dood"... en ja elke dag vallen er slachtoffers: bedrijven die failliet gaan en fuseren... En ja we weten allemaal dat het gevolg minder werkende mensen zijn per eenheid productie.... Je krijgt een voortdurende neiging tot monopolie vorming. Op dit moment hebben 200 groepen (holding) maar dan 50% van de productiemiddelen van de planeet in handen, en de trend gaat verder. In de tijd van Adam smith had je nog een vesplintering in de factor tienduizenden (al de kleine ondernemertjes met hun marktje) ... Is het beeld duidelijk? Ik noem hier dus terloops de gevolgen op van de concurrentielogica en de logische gang onder de keuze avn het kapitalisme. indien er steeds productiever word tgewerkt wil dit zeggen, minder mensen voor evenveel of meer productie. Zie het probleem meyt overproductie in de zin van: "Tegen de huidige prijs van een product, wordt de afzetmarkt kleiner, omdat het gezamelijk inkomen van een bevolking daalt. Ah ja, minder mensen maken meer en dus minder mensen hebben inkomen" Gevolg crisis, en de fabrieken, multinatiols maar vooral de kleintjes met de zwakste financiele positie kunnen de neerwaartse prijzenspiraal niet aan en meoeten de boeken neerleggen of hun "assets" voor een appel en een ei verpatesen aan hun cocurrent (of lees anders fusie)...

        Verder, kan je de onvermijdelijk drang naar winsmaximalisatie, ook bekijken als de drijfveer en de motor waarbij voortdurend het evenwicht in "bezit" tussen enerzijds diegenen die werken voor anderen (in wedde, loon, slarais,..) en anderzijds zij die vooral voor hun laten werken, opschuift naar diegenen die 'voor hun laten werken" (grootindustrielen, multinationale hoofdaandeelhouders of holdings met supperijken en dergelijk..) een overheid kan deze logische drive dus bij wet counteren. (zou kunnen...) Ware het niet dat reeds in de USA het al zeer duidelijk mogen zijn hoezeer industrie, aandeelhouderschap verbonden is met de politie en met het parlement en het witte huis in casu... Nu ja wat denk je zelf dat het beleid zal zijn? Tekeningetje?

        Je kan indien je dieper nadenkt, niet anders besluiten hoe misselijk en scheef dit systeem is omdat het inherent aanzet tot het leegroven van mens, dier en aarde... alles is koopwaar, alles is inzetbaar en regel 1 is tegen wil en dank, lostaand van alle morele overtuiging (ja zelfs bij aandeelhouders): winstamximalisatie... Het is zonneklaar.

        Dus, ben ik tegen winst? Neen... winst is een normaal proces bij arbeid. Waar ik wel voor ben is dat de beslissing over de winst of bij uibreiding over de gehele extra waarde komt op diegenen die ze ook effectief heeft gemaakt, door zijn arbeidstijd. Dat is ECHTE democratie en vrijheid. Ik zou het de democratie van het produceren heten. Vergeet nog altijd niet dat consumente ook juist diegenen zijn die produceren en elke dag werken. Miljoen flessen shampo, miljoenen broden, miljoenen stofzuigers, Tv's, tandpastatubes, bakstenen, massages, verzorgingssessies, leveringen, cursussen, computerprogramma's, auto's, meubelen, bierflesjes, kartonnen dozen,... zij die maken kopen dezen ook. Indien hun inkomen te ver af ligt van de prijs, maw indien een te groot deel van de winst in handen blijft van enkelen (zij die bij wet en dus door bezit de verdeling ervan bepalen), komt er crisis... Dus... winst moet terugvloeien in de economi, door ze te laten terugvloeien door diegenen die produceren, die werken, dien diensten leveren en producten maken.... En Dus MOETEN de overheden serieus belastingen blijven heffen op winsten, aangezien de leiding in de logica van het kapitalisme er alles aan zal (excuseer, logisch gezien wel moet) doen om dit te ontlopen (in ons huidige klimaat met succes trouwens) ...en voor de sterkste multinationals: geen nood in hoofde van de aandeelhouders , bij devolgende crisis, eten ze de zwaksten toch op (op naar de top 100 ipv de top 200...) tsss.... Maar denk aan al die mensen die in dit "verloren bedrijf werkten", diegenen die hun inkomen verliezen....

        De enige essentiele maatregel om de concurrentielogoica te verbreken is door maatschappelijk te zeggen: é voila, wat hebben we nodig en hoeveel? Hoeveel gaan we maken, wat gaan we doen. Hoeveel putten we aarde uit, waar gaan we niet over. Maar dat zou een rationele beslissing zijn in verhuoding tot de noodzaak van de mensen in de samenleving en tot de draagkracht van natuur en aarde; Bovenal zou dit een democratische omwenteling zijn. Dit is natuurlijk op zijn minst een bedenking op continentaalniveau (Europa ofzo.. Economieën van de huidige staten zijn te hard verbonden en afhankelijk van elkaar... en dan nog spellt concurrentie tussen economische blokken hé... maar goed stap per stap..) Door onze huidige technologische onwtikkeling gaat reeds veel automatisch en dit is ook een logisch proces. de mens heeft altijd al gezocht om zijn werk efficienter te maken en zoeken naar meer tijd voor "leuke dingen" ipv noodzakelijke dingen. Dus het resterende werk kan verdeeld worden. Een arbeidsdag van 4 uur zou heel normaal zijn wanneer iedereen zou werken. HEt inkomen inderect of direct even groot als nu, door de herverdeling... verschillen bestaan ook naturlijk omdat niet iedeeen evenhard of evenveel werkt, door opleidingsniveau en studies, maar deze (voor ons gewone mensen nog steeds wezenlijke verschillen in inkomen) stellen verhoudingsgewijs niets voor met het verschil dat nu nog altijd bestaat tussen werkenden en andeelhouders. En natuurlijk zijn er types die niet akkoord gaan dan, immers hun bron voor kapitaalaccumulatie en dito persoonlijke verijking wordt weggenomen... Deze "top 200 aandeelhouders" (ik vat het nu even simplistisch samen, want over het woord aandeelhouder kan nog geweldig veel naast de kwestie gepalaverd worden) zijn defacto een minderheid.

        Bij veel progressieven of linksen (om even aan kastjesterminologie te doen, zit er altijd dat spanningsveld tussen enerzijds wat is juits en moreel verdedigbaar en juist en wat is realiseerbaar?...) Wel ik zeg persoonlijk, Stap voor stap, te beginnen met de zwaartse excessen van boven en de simpelste doch zeer effetcieve maatregelen dichtbij de bevolking. bvb BTW verlaging op energie, Dokterskosten en mecicatiekosten omlaag, meer sociale degelijke huisvesting, Electrabel zwaar belasten, vermogensbelasting heffen zoals minstens in Frankrijk, Fiscale fraudebestrijding tot op het bot, beginnende bij bvb Total Fina (you knwo that story right?), opnieuw reële venootschapsbelasting richting 33,09% (afschaffin notionele intresaftrek...) Je ziet direct dat die maatregelen elkaar financieel compenseren... van uit hoofde van de staatsbegroting

        Nu is de vraag waar sta jij, wat wil je voor je kinderen en huin kinderen, en die van hun,...en van hun...?

        • door froels op vrijdag 25 maart 2011

          SVDL: uw tekst staat er driemaal. IT foutje allicht. U kan het onnodige zelf weer uitvagen.

          • door svdl op vrijdag 25 maart 2011

            sorry, kan alleen de laatste versie weerhouden worden? :-) Ikzelf meen een geposte reactie niet meer te kunnen verwijderen, niet? groetjes,

            • door froels op vrijdag 25 maart 2011

              Svdl: na inloggen kan men zijn eigen tekst veranderen en verwijderen. Ik kan natuurlijk niets veranderen aan de uwe...

  • door Fre op zondag 27 maart 2011

    [title]@svdl chapeau![/title]@svdl

    chapeau!

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties