Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Erkenning van de Palestijnse staat binnen de grenzen van voor 1967

In hun opiniestuk van 9 maart in De Standaard geven de federale ministers Steven Vanackere (CD&V) en Olivier Chastel (MR) aan hoe België en de Europese Unie kunnen bijdragen aan meer democratie in de Arabische wereld. Wat Dirk Van der Maelen en Said El Khadraoui (SP.A) echter missen, is een verwijzing naar dat andere cruciale dossier voor de regio: het conflict tussen Israël en Palestina.
donderdag 10 maart 2011

Terecht merken beide ministers op dat "zowel de Jasmijnrevolutie als de Nijlrevolutie hebben getoond hoe universeel het verlangen naar vrijheid en respect voor de mensenrechten is". En terecht verwijzen ze naar de historische beslissingen op VN-niveau ten aanzien van het regime van kolonel Khaddafi.

Waarbij "België zowel in New York als in Genève bij de landen was die het voortouw namen om een dergelijke actie waar te maken", dixit één van de vorige persberichten van minister Vanackere. Het mag inderdaad eens gezegd worden als ons land actief kan meebouwen aan een historische gebeurtenis.

Wat we echter missen in hun -  voor het overige trouwens te ondersteunen pleidooi - is een verwijzing naar dat andere cruciale dossier voor de regio: het conflict tussen Israël en Palestina. De politieke wil om een krachtig signaal te geven over het belang ervan voor de regio is jammer genoeg heel wat minder aanwezig.

Nochtans zijn de recente revoluties in de Arabische wereld voor de Palestijnen een mogelijke opstap naar een hoopvolle en rechtvaardige toekomst.

Het wordt uitkijken of die link komende vrijdag, tijdens de Speciale Europese Top over Libië, wel zal worden gemaakt door de Europese staatshoofden en regeringsleiders. Dan zal de nieuwe invulling van het Europese Nabuurschapbeleid worden voorgesteld, uitgeschreven onder de noemer ‘een Partnerschap voor Democratie en Welvaart’.

Ongetwijfeld zal deemoedig het hoofd gebogen worden over het laten primeren van handelsbelangen op mensenrechten in het verleden. Men zal zich voornemen om vanaf nu weldegelijk rekening te houden met respect voor de rechtsstaat, mensenrechten en goed bestuur in ruil voor het geven van ondersteuning. En er zal ongetwijfeld een engagement volgen om nu wel op te treden als het land in kwestie deze criteria niet respecteert.

De wil tot aanpassing van het Europese Nabuurschapbeleid is absoluut nodig en de intenties lijken goed. Maar de realiteit zet aan tot enige voorzichtigheid in het scheppen van verwachtingen.

Het verloop en de uitkomst van de 10de EU-Israël Associatieraad eind februari zijn hier een pijnlijke illustratie van. Tijdens deze jaarlijkse bijeenkomst bespreken beide partijen de onderlinge politieke en economische relaties. Die zijn sinds 2004 verankerd in een associatieakkoord en een actieplan.

Ook de relaties tussen de EU en Israël vallen dus onder de nieuwe principes van het ‘Partnerschap voor Democratie en Welvaart’. Vanzelfsprekend lezen we in de verklaring in de marge van de EU-Israël Associatieraad over het respect voor de mensenrechten, de precaire situatie in Gaza en het belang van een tweestatenoplossing.

Maar daarnaast laat de Europese Unie er in haar verklaring geen misverstand over bestaan dat het partnerschap met Israël sowieso voort zal worden verdiept. More for more? In april 2011 wordt het vooruitgangsrapport van Israël gepubliceerd in het kader van het EU-Nabuurschapbeleid.

Ons inziens een mooie testcase voor de nieuwe ambitieuze invulling van het Nabuurschapbeleid. Het zal afwachten worden in hoeverre de EU haar kersverse engagementen zal waarmaken en conclusies zal omzetten in acties. Op niveau van de Associatieraad (ministerieel niveau) en het Associatiecomité (niveau van hogere ambtenaren) kan ons land dit alleszins actief mee monitoren.

Het verleden leert dat een duidelijk signaal weinig waarschijnlijk is. We zien hoe de EU, als belangrijkste handelspartner van Israël, de hefbomen waarover ze beschikt tot op heden niet wil gebruiken. Het lijkt er op alsof in de bilaterale relaties met Israël de economische belangen in de praktijk wel blijven primeren op de fundamentele mensenrechten en democratische vrijheden. En de vraag is maar of dit, ondanks nieuwe engagementen, in de nabije toekomst zal veranderen.

Even betreurenswaardig is het recente Amerikaanse veto tegen de VN-resolutie die de bouw van de nederzettingen veroordeelt. De VS onderschrijft dan wel het gegeven dat de nederzettingen illegaal zijn en in strijd met het volkenrecht, ze weigert een krachtig signaal de wereld in te sturen wanneer het er echt op aan komt.

Terwijl recente gebeurtenissen en beslissingen op internationaal niveau aantonen dat om verandering mogelijk te maken belangrijke voortrekkers nodig zijn.

De patstelling tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit is ondertussen compleet. De vredesgesprekken op initiatief van de Amerikaanse president Barack Obama liggen al een tijdje stil. Hoe langer de situatie aansleept, hoe onwaarschijnlijker een onafhankelijke Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967 wordt.

Ondanks ontelbare verklaringen van de internationale gemeenschap die de nederzettingen en de precaire situatie van de Palestijnen veroordelen of het belang van een tweestatenoplossing onderschrijven.

We willen ten slotte een lans breken voor het nieuw diplomatiek initiatief dat Palestijns president Abbas eind 2010 aankondigde. De bedoeling ervan is om zoveel mogelijk landen ter wereld officieel te laten verklaren dat ze een onafhankelijke Palestijnse staat erkennen.

In september 2011 wil men hierover een stemming uitlokken in de Algemene Vergadering van de VN. September 2011 is tevens de deadline van de vredesgesprekken onder leiding van de VS en één jaar na de belofte van president Obama tijdens een vorige Algemene Vergadering om de Palestijnse Autoriteit binnen het jaar als lid van de VN te kunnen verwelkomen.

Ondertussen erkenden al 115 landen een onafhankelijke Palestijnse staat. In december 2010 kwamen Brazilë, Argentinië, Bolivia, Ecuador en Chili bij op de lijst. In 2011 kwamen daar nog Peru, Rusland, Uruguay, Paraguay en Guyana bij.

De VS en de Europese Unie blijven vasthouden aan een erkenning ‘ten gepaste tijde’. Ook wij pleiten in eerste instantie voor het voortzetten van de vredesgesprekken en een onderhandeld compromis tussen beide partijen. Een duurzame vrede en een werkbare Palestijnse staat kunnen inderdaad alleen via onderhandelingen tot stand komen.

Maar gezien de huidige impasse lijkt ons een duidelijk signaal nodig. Een principiële erkenning van een onafhankelijke Palestijnse staat binnen de grenzen van voor 1967 is een symbolisch initiatief. Een Belgische erkenning moet daarom geïnterpreteerd worden als een bijdrage tot een eerlijk en evenwichtig akkoord tussen beide partijen.

Een akkoord dat het gemeenschappelijk doel van de internationale gemeenschap dient: twee staten die in vrede en veiligheid naast elkaar leven, binnen internationaal erkende grenzen. Maar indien ons land overgaat tot die principiële erkenning, zou dit een gigantisch signaal betekenen dat we het ook effectief menen met die tweestatenoplossing.

Dat een ambitieus Europees beleid mogelijk is. En hoe meer internationale erkenning, hoe meer de VS enigszins onder druk komt te staan om resultaat te boeken in de vredesgesprekken. En hoe meer kans dat de Palestijnse staat het lidmaatschap verwerft binnen de Verenigde Naties.

Een symbolisch initiatief doet de bal misschien aan het rollen gaan om eindelijk enige vooruitgang te boeken in de vredesgesprekken die al meer dan 17 jaar aanslepen.

In hun opiniestuk wijzen ministers Vanackere en Chastel er op dat men solidair wil blijven met de vele mannen en vrouwen die de loop van hun geschiedenis hebben veranderd door zich in te zetten voor democratie in de Arabische wereld.

De geschiedenis veranderen doe je niet zomaar en vraagt inderdaad voortrekkers en volgehouden ambitie. Realpolitiek versus een voluntaristisch buitenlands beleid, het is geen evidente evenwichtsoefening voor een minister van Buitenlandse Zaken. Maar het moet toch mogelijk zijn om ook in dit dossier een voortrekkersrol spelen, of alleszins onze Europese partners op zijn minst aan te sporen dit te doen?

Dirk Van der Maelen

Said El Khadraoui

Dirk Van der Maelen is Kamerlid voor de SP.A en Said El Khadraoui is Europees parlementslid voor de SP.A.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

21 reacties

  • door froels op donderdag 10 maart 2011

    Eindelijk durven enkele van onze volksvertegenwoordigers het taboe doorbreken: na al de aandacht voor de Tunesiërs, Egyptenaren, Libiërs hebben ook de Palestijnen rechten. Al 63 jaar worden VN resoluties niet uitgevoerd door de regeringen van Israël. Terwijl Europa Tel-Aviv behandelt alsof het een volwaardig lid is van de EU en de NAVO. Israëlische producten betalen geen invoerrechten, er worden zelfs gezamenlijke militaire oefeningen gehouden, Vlaamse bedrijven leveren wapentuig, terwijl Tel-Aviv geen internationale controle toelaat van zijn nucleair arsenaal. Alwie het verwoeste Gaza is binnengeraakt, of de Westbank, getuigen van de dagelijkse vernederingen die piepjonge Israëlische soldaatjes opleggen aan Palestijnse vrouwen, kinderen en ouderlingen. Van de systematische vernietiging van de olijfboomgaarden door fanatieke joodse kolonisten terwijl het IDF de andere kant uitkijkt. Dit kan niet blijven duren. Bravo voor Dirk Vandermaelen en Said El-Kadraoui van Sp-a. Horen we morgen iets van de andere Vlaamse partijen?

  • door Likoed Nederland op vrijdag 11 maart 2011

    Wat de onlusten nu juist hebben blootgelegd is dat de enige democratie in het Midden-Oosten inderdaad wordt omgeven door allemaal afzichtelijke dictaturen. Dat heeft men door het Israel-bashen uit het oog verloren.

    • door MM op vrijdag 11 maart 2011

      @ Likoed Nederland

      Er is blijkbaar geen grens aan uw blinde liefde voor de apartheidsstaat Israël, maar dat hoeft niet te verwonderen op basis van uw naamkeuze. Wat wel irritant begint te worden in uw interventies zijn uw verdraaiingen van de feiten die soms tot regelrechte onzin leiden.

      1. Israël de enige democratie in het Midden-Oosten? We zullen dan maar zwijgen over de lijst van wetten en militaire verordeningen die niet alleen de niet-Joodse inwoners van Israël proper schaamteloos discrimineren maar bovendien de inwoners van de bezette gebieden tot aangeschoten wild herleiden. Ik vermoed dat in een echte democratie de wetten gelijk zijn voor al zijn inwoners en niet kunnen gebaseerd zijn op bevoordeling van een bepaalde religieuze groep? 2. Grappig dat u nu zo uithaalt naar die Arabische dictaturen terwijl de premier van uw geliefde staat Israël niet echt gelukkig was met de verwijdering van de pro-Westerse pion/dictator Moubarak (Interventie van Netanyahu geciteerd door AP 29/01/2011).

      Wat het hoofdartikel betreft. Merkwaardig dat "België zowel in New York als in Genève bij de landen was die het voortouw namen om een dergelijke actie waar te maken" als het om Libië gaat terwijl Vanackere wel uitermate terughoudend en laks was wanneer er doden vielen onder de ongewapende betogers in Tunesië en Egypte door de repressie van de regeringen van Ben Ali en Moubarak. Zou het feit dat, in tegenstelling tot beide eerst vernoemden, Khadaffi een dictator is die niet volledig in de pas van het Westen loopt en die vooral zijn petroleumindustrie nog niet volledig heeft opengesteld voor Westerse bedrijven daar misschien iets mee te maken hebben?

    • door jan van reusel op vrijdag 11 maart 2011

      wat de onlusten nu juist hebben blootgelegd is dat destijds (in 1978) de israëlische premier menachim begin (likoed) het 'camp david akkoord' heeft gesloten met de 'afzichtelijke dictatuur' egypte, geleid door anwar sadat, de politieke vader van hosni moebarak. het akkoord regelt de wederzijdse erkenning en een twijfelachtige 'autonomie' voor de palestijnen.

      wat de onlusten nu juist hebben geopenbaard is dat de israëlische regering vreesde dat er wel eens een eind zou kunnen komen aan dit 'vreedzaam' naast elkaar bestaan van israël en egypte, omdat de egyptische bevolking duidelijk haar sympathie liet blijken voor de palestijnse zaak.

      naar aanleiding van de onlusten in egypte liet de israëlische regering, geleid door likoed-premier netanyahu, herhaaldelijk verstaan dat ze vòòr het behoud is van de 'afzichtelijke dictatuur' in egypte, want de eisen voor een democratischer bestel in egypte zijn voor de israëlische regering kennelijk 'te onzeker'.

      dat heeft likoed-nederland, supportersclub van de conservatief-liberale en zionistische partij van benjamin netanyahu, kennelijk helemaal uit het oog verloren, gewend als ze is om voortdurend de buren van israël te bashen en -last but not least- ook de palestijnen, oorspronkelijke bewoners van het land waar nu israël ligt.

      • door Likoed Nederland op zaterdag 12 maart 2011

        @van Reusel

        Netanjahoe heeft helemaal niet gezegd voor de dictatuur in Egypte te zijn, maar voor instandhouding van het vredesverdrag.

        Israel heeft inderdaad vrede gesloten met een dictatuur. Vindt u soms dat het beter oorlog had kunnen blijven?

        • door svdl op zaterdag 12 maart 2011

          Israel is al altijd permanent in oorlog... slimme. "vrede" voor israel is hun hegomonie of de rest. Dat noemen ze chantage,...

        • door jan van reusel op zondag 13 maart 2011

          likoed nederland stelt: Netanjahoe heeft helemaal niet gezegd voor de dictatuur in Egypte te zijn, maar voor instandhouding van het vredesverdrag.

          nieuwsbureau afp schrijft (op 31/01): premier netanyahu zegt in het openbaar: "Er is nu al meer dan drie decennia lang vrede met Egypte. Ons doel is om dat zo te houden"

          maar achter de schermen: Israël heeft in een vertrouwelijke boodschap de ambassades in de Verenigde Staten en de Europese landen opgeroepen om het Egyptische regime van Hosni Mubarak te steunen. Dat meldt de krant Haaretz. In de boodschap onderstrepen de Israeliërs dat het in het belang van het Westen en van het hele Midden-Oosten is om de stabiliteit van het regime in Egypte te bewaren en dat er bijgevolg voorzichtiger moet worden omgesprongen met openlijke kritiek op president Mubarak. Volgens de krant is de oproep een vingerwijzing aan het adres van Washington en de Europese landen die hun steun aan het regime hebben opgezegd.

          conclusie: israël heeft wel degelijk belang bij 'een afzichtelijke dictatuur' (term van likoed nederland) in egypte. achter de schermen laat de regering aan zijn bondgenoten weten dat israël vrede met egypte enkel vertrouwt als mubarak aan de macht blijft. leuke democraat, die likoed-premier, moet voorgedragen worden voor de nobelprijs!

          • door Likoed Nederland op maandag 14 maart 2011

            [title]@van Reusel U bevestigt dus[/title]@van Reusel

            U bevestigt dus ons gelijk, Netanjahoe heeft niet openlijk gezegd dat hij voor instandhouding van de dictatuur in Egypte is maar voor handhaving van de vrede. Wat hij gezegd zou hebben in vertrouwelijke mededelingen is pure speculatie.

            Overigens was het Likoed leider Sharansky die het eerste pleitte voor Arabische democratie: http://www.likud.nl/persnl140.html Toen de Israel haters het nog te druk hadden met Israel bashen om te willen zien dat het omringd is door afzichtelijke dictaturen, waardoor de Arabieren daar het veel slechter hebben dan in Israel.

            @svdl

            Inderdaad, Israel eist op basis van resolutie 242 echte vrede met alle Arabische landen en grenscorrecties om tot veilige grenzen te komen. Zie verder: http://www.likud.nl/westbank.html

  • door janu op vrijdag 11 maart 2011

    Voor wanneer dan een no-fly zone boven de Palestijnse gebieden? Alle goede redenen aangehaald door de Europese bestuurders in verband met Libië zijn ook geldig voor de Palestijnse gebieden. Sinds 60 jaar plegen de Israeliers misdaden tegen de mensheid(etnische zuivering) en oorlogsmisdaden tegen het Palestijnse volk. Hoeveel onschuldige Palestijnen zijn er vermoord sinds 1947? Gedurende de recente wrede agressie tegen Gaza met 1400 doden, gebruikt Israel zijn militaire overmacht met USA made wapens om de Palestijnen als insecten te doden. Zijn de Belgische en Europese bestuurders dan negationisten? Wanneer brengt de internationale gemeenschap Israel voor de internationale rechtbank van Den Haag? Zolang dit niet gebeurt, vind ik dat de internationale rechtbank gewoon een politiek instrument is van het oud-koloniale Europa en de imperialistische VSA om een schijn van wettelijkheid te geven aan het opdringen van hun economische belangen met geweld. Zolang zij alleen mensen van zwakkere of gekoloniseerde landen voor de rechtbank brengen, verliezen ze bij de rest van de wereld hun geloofwaardigheid. De misdaden tegen de mensheid en de oorlogsmisdaden van Israel kunnen enkel blijven bestaan door het veto-recht van de VSA in de zeer ondemocratische Veiligheidsraad van de VN die wordt geregeerd door vijf almachtige landen met veto-recht die hun militaire en economische belangen opdringen aan de rest van de wereld. Wanneer komt er een Veiligheidsraad van de VN waar het veto-recht afgeschaft wordt en waar alle landen vertegenwoordigd worden en alle beslissingen genomen worden met een tweederde meerderheid van stemmen?

    • door jan peeters op vrijdag 11 maart 2011

      Hoeveel onschuldige Joden zijn er de voorbije eeuw vermoord, even voor 1947? Is het verwonderlijk dat de Joden dan een eigen thuis willen, het land waar hun wortels liggen? Wie was tegen een gedeeld land Israel/Arabisch land omdat ze alles wilden? En wie is enkele oorlogen begonnen tegen het piepkleine Joodse staatje? Dat Israel al eens overdrijft, dat er soms ook misbruik wordt gemaakt van macht is zeker waar, maar ook de Arabieren spelen soms vuile spelletjes. Trouwens, wat is het oogmerk van Hamas? Israel vernietigen. Mag Israel zich hiertegen weren? Ik vermoed dat enkel de onderhandelingstafel tot billijke oplossingen kan leiden. Op termijn zal de staat Palestina dan ook een feit worden.

      • door svdl op vrijdag 11 maart 2011

        Een beetje evenwicht in het beeld: "Proporties", beste Jan, "proporties..." duidelijk?

      • door NoêlVanglabeke op maandag 14 maart 2011

        De zionisten die het voor het zeggen hebben in Israël hadden tot de genocide op 6 miljoen joden geen aanhang bij de joden. Ze kregen weinig mensen naar hun beloofde land Palestina . Dat beloofde land stond voor het Zionisme ook boven alles .Daarvoor sloten de zionisten in de jaren 30 ook akkoorden af met Nazi-Duitsland . Het lot van vele joden kon hen geen barst schelen , de nieuwe staat niets dan de staat . Dat er in hun beloofde land al mensen woonden ,de Palestijnen maakte hen ook niets uit . Lang voor de holocaust werden Palestijnen ,vermoord,verdreven en bestolen door zionistische milities .En beste meneer Peeters ,hoe zal die toekomstige staat Palestina er volgens u uit zien ? Zelfs op zogenaamd Palestijns gebied de Westbank gaan de Zionisten verder met het bouwen van nederzettingen,en de door hen gebouwde muur is by the way er ene met rare kronkels waardoor ze netjes nog heel wat waterbronnen kunnen meepikken . Of mischien bedoel je als nieuwe Palestijnse staat de grootste openluchtgevangenis ter wereld de Gazastrook .

        • door Likoed Nederland op donderdag 17 maart 2011

          U bedoelt waarschijnlijk dat de nazi-oorlogsmisdadiger de grootmoefti van Jeruzalem in de jaren twintig begon met Joden te vermoorden in Palestina?

  • door Pol Van Camp op vrijdag 11 maart 2011

    zie hiervoor

  • door Pol Van Camp op vrijdag 11 maart 2011

    Zeer goed artikel en duidelijke stellingname. We zijn dit niet gewoon van politici. Proficiat. We hebben nochtans enkele bedenkingen. Is het standpunt van deze twee SP-A politici ook het stand punt van hun partij SP.A ? Zal de partij dit standpunt ook doen opnemen in een regeerakkoord als ze in de regering gaat?

    Het is inderdaad juist dat vele politici een hypocriete houding aannemen door verschillende maatstaven te hanteren voor Libië en Israël of in andere zaken. Als Israël Gaza bombardeert is er geen sprake van no-flyzone, noch van wapenembargo, noch van economische sancties, noch van blokkering van de tegoeden enz... Waarom dat verschil? Je moet inderdaad geen geleerde zijn om te weten dat militaire-, economische- en handelsbelangen hier een rol spelen en niet de bescherming van de burgers en de democratie. Zolang de politici spreken met een gespleten tong en handelen volgens verschillende maatstaven, zullen ze al hun krediet verliezen en zal de bevolking zich van hen afkeren. Hopelijk blijven beide heren ook zo consequent in andere buitenlandse en binnenlandse dossiers.

  • door Anoniem op vrijdag 11 maart 2011

    De officiële erkenning van een onafhankelijke staat Palestina mag inderdaad niet meer op zich laten wachten. Hoe is 't mogelijk dat België en bij uitbreiding Europa daar nog mee talmen? Het is dé voorwaarde om vredesonderhandelingen te voeren. Daarin hebben de Palestijnen gelijk: zij weigeren te onderhandelen als er intussen steeds meer Israëlische nederzettingen bij komen. Die struikelblok moet uit de weg geruimd, onmiddellijk. Maar Israël zal dat blijven tegenhouden, zolang landen als de VS en Europa niet resoluut hun eisen stellen, nl de bouwstop van joodse nederzettingen. In deze tijd van omwentelingen van een dictatoriale naar een democratische staat in de Arabische landen, moet zelfs Israël eindelijk toegeven dat ook de Palestijnen recht hebben op een menswaardig bestaan in hun eigen, souverein land. Bekrachtigd door alle landen van de wereld. NU moet die kans gegrepen worden!

  • door Mario Bergen op zaterdag 12 maart 2011

    Vlaamse en Belgische politici moeten NU samenwerken om dit standpunt te herbevestigen!

    Dirk Van der Maelen en Said El Khadraoui staan niet alleen met hun vraag om het bestaansrecht van een onafhankelijke Palestijnse staat binnen de grenzen van voor 1967 te herbevestigen. Vele individuele politici en partijen delen dezelfde mening.

    Alle Vlaamse en Belgische politici moeten nu over de grenzen van de politieke partijen samenwerken om dit standpunt te vertolken in onze parlementen. De recente gebeurtenissen in de Maghreb en in het Midden-Oosten moeten ons laten scharen achter resoluties 3236 en ES-7/2 van de Algemene Vergadering van de VN (Recht op zelfbeschikking en recht op terugkeer voor het Palestijnse volk) en resolutie-1397 van de VN-Veiligheidsraad. Deze zegt duidelijk dat er twee onafhankelijke staten moeten komen: Israël en Palestina. En dit op basis van resoluties 242 en 338.

    Het volkerenrecht zegt duidelijk dat een volk zoals de Palestijnen zichzelf moet kunnen besturen door een eigen staat en een zo groot mogelijke autonomie binnen Israël moet krijgen om eigen behoeften te vervullen en welvaart en welzijn te bereiken.

    Het spreekt voor zich dat gelijke rechten voor alle inwoners, ongeacht afkomst, geslacht, godsdienst of seksuele voorkeur van essentieel belang is in zowel de staat Israël als de staat Palestina.

    Er moet worden gewerkt aan eenheid binnen het Palestijnse volk en het vreedzaam samenwerken tussen de partijen Fatah en Hamas. Als westerse politici moeten wij stappen ondernemen om dit te bereiken evenals vrije democratische verkiezingen in heel Palestina voor gemeenteraden, parlement en president op korte termijn. Het resultaat daarvan moeten wij respecteren.

    Eveneens moeten onze politici achter het Palestijnse volk staan zonder enige vertraging. We moeten de Palestijnen beschermen tegen mensenrechtenschendingen. Er moeten Europese rapporteurs de situatie onderzoeken in zowel Israëlische- als Palestijnse gevangenissen. Eveneens moet er een no-fly zone komen boven de Palestijnse gebieden zodat het Israëlische leger Palestijnse burgers niet meer vanuit de lucht kan bestoken. Tenslotte moeten we vrijheid van vereniging en pers aanwenden als toets voor het afsluiten van overeenkomsten met Palestina en Israël.

    Het land met de langste regeringsvorming ter wereld moet NU in actie schieten om in de diverse parlementen de Palestijnse staat te erkennen en het langslopende vluchtelingenprobleem ter wereld eindelijk mee op te lossen.

  • door Mario Bergen op maandag 14 maart 2011

    Eén van de reden waarom Tel Aviv de dictatuur van Hosni Mubarak tot de laatste snik bleef steunen is het schandalige gas-akkoord dat onder het mom van 'vrede tussen beide landen' werd afgesloten met Cairo. Terwijl één op twee Egyptenaren in extreme armoede leeft, profiteerde de familie Mubarak er op los.

    Zonen Mubarak kregen miljoenen van Israëlische gasdeal --------------------------------------------------------------------------------

    Op 6 maart 2011 publiceerde het Koeweitse dagblad Al-Jarida het verhaal over de twee zonen van de voormalige Egyptische president Hosni Mubarak. Gamal en Alaa Mubarak ontvingen een mooie provisie uit Israël voor het afsluiten van gasleveringen aan de Joodse staat.

    Al-Jarida ontving de geheime documenten betreffende de zonen van Mubarak van een speciale afdeling van het Egyptische ministerie van Binnenlandse Zaken. Sinds het ontslag van de president op 11 februari 2011 onderzoekt dit departement de belangen van de familie Mubarak.

    Geheime documenten bij de voormalige minister

    Het waren de diensten van Majoor-Generaal Habib al-Adly, die minister van Binnenlandse Zaken in Egypte was van 1997 tot 2011, die afschriften van de geheime gasdeal archiveerden. Al-Adly werd samen met enkele voormalige ministers en leden van Mubarak's Nationaal Democratische Partij in februari opgepakt. Van Al-Adly wordt vermoed dat hij zijn veiligheidsdiensten bevool te schieten op betogers op 28 januari 2011.

    De bij Al-Adly's aangetroffen documenten spreken over geheime gasonderhandelingen. Die hadden plaats in januari 2005 in Sharm el-Sheikh. Onder de aanwezigen bevonden zich Israëlische staatsambtenaren, de voormalige Egyptische minister van Olie, Sameh Fahmi en Hussein Salem, een zakenman en persoonlijke vriend van de familie Mubarak. De Israëlische ambtenaren van het ministerie van Infrastructuur handelden namens hun premiers Ariel Sharon en Ehud Olmert.

    Gamal Mubarak vroeg tien procent commissie, maar stelde zich uiteindelijk tevreden met de helft. Oudere broer Alaa en Hussein Salem kregen elk 2,5 procent van de overeenkomst van 2,5 miljard dollar. In mei 2005 werd de overeenkomst ondertekend. 7,5 % of bijna 190 miljoen dollar bleef kleven aan Egyptische handen.

    Gedurende vijftien jaar zou jaarlijks 1,7 miljard kubieke meter natuurlijk gas worden verkocht door het Israëlisch-Egyptisch consortium East Mediterranean Gas (EMG) aan het bedrijf Israeli Electric Company (IEC). De export begon in februari 2008 na aanleg van een nieuwe pijpleiding.

    Egypte voorziet Israël van 40 % van zijn aardgas, welke het gebruikt voor het opwekken van 20 % van zijn elektriciteit. In december 2010 sloten vier Israëlische firma's een contract af om gedurende twintig jaar Egyptisch gas in te voeren. Het contract had een waarde van 10 miljard dollar (7,4 miljard euro).

    Gas onder de marktwaarde verkocht

    Tegen de familie Mubarak en de Egyptische minister van Olie loopt momenteel een onderzoek naar het onder de prijs verkopen van natuurlijk gas aan Israël. Dit zou een geheime clausule zijn van het Camp David vredesakkoord tussen Israël en Egypte. Dit akkoord kwam tot stand onder de Amerikaanse president Jimmy Carter in 1978 tussen de Egyptische president Anwar Sadat en premier Menachem Begin van Israël.

    Niet alleen kon Israël als sterkste partij in het vredesakkoord laten insluipen dat Tel Aviv het aantal inwoners, politieagenten en soldaten kon bepalen in de Sinai, maar ook de prijs van gas dat men hen leverde. Israël betaalde voor Egyptisch gas een pak minder dan zijn buren in Libanon, Jordanië en Syrië, maar hield het aangerekende bedrag steeds geheim.

    Het verkopen onder de marktwaarde van Egyptisch gas aan Israël zou volgens openbaar aanklager Abdel Magid Mahmud het Egyptische volk minstens 500 miljoen dollar verlies opleveren, aldus Al-Masry Al-Youm. Sinds een ontploffing in de Sinai nabij de gaspijpleiding van Egypte naar Israël zijn in februari 2011 de gasleveringen tot stilstand gekomen.

    Een van de Egyptische spilfiguren, miljardair Hussein Salem, is na het uitbreken van de rellen in Egypte naar Dubai gevlucht. Yossie Maimon, hoofd van Merhav, en Sam Zell, een Amerikaanse financier, die beiden in 2007 aandelen kochten van Hussein Salem zijn ook gevlucht naar Dubai.

    Met een niet aflatende openbare aanklager in Egypte, die van de militaire junta vrije baan krijgt om de schandalige gasdeal met Israël tot het bot te onderzoeken, ziet het er voor Israël bijzonder slecht uit. De tijd van goedkope gasleveringen en een stabiel Egyptisch bestuur dat klakkeloos geheime afspraken van “vredesakkoorden” zal uitvoeren lijkt voorgoed voorbij.

    Mario Bergen, Leuven. 12/03/2011.

    • door froels op maandag 14 maart 2011

      Geweldige informatie is dit. Knap van Mario Bergen. Stond niet in onze kranten, dacht ik. Hoe zou dat komen... Israël exploiteert ook aardgas onder de zee voor de kust van Gaza: https://biblio.ugent.be/record/611275

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties