Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Fidel, Khadafi en de mediaoorlog

Het wordt breed uitgesmeerd in de pers: ‘De Cubaanse leider Fidel Castro twijfelt eraan of de revolutie in Libië wel zo bloedig is als ze wordt beschreven in de media’. Maar waarom wordt Cuba erbij gesleurd, en wat is nu eigenlijk het standpunt van Cuba in die kwestie?
woensdag 2 maart 2011

Cuba volgt de ontwikkelingen in Libië met aandacht. Ook buitenlandminister Bruno Rodríguez vestigt er de aandacht op dat er heel wat oncontroleerbare en tegenstrijdige berichten de ether in gestuurd worden. Hij wijst erop dat in bepaalde middens in de VS opgeroepen wordt tot geweld, militaire agressie of zelfs een buitenlandse interventie. “Er heerst overal veel opwinding en ik vrees ervoor dat dat kan leiden tot serieuze interne of internationale foute beslissingen” aldus de minister.

Het voorbeeld van Irak

Het zou inderdaad verstandig kunnen zijn om niet te voorbarige conclusies te trekken. Misschien herinner je je nog het verhaal van de Iraakse soldaten die baby's uit hun couveuses sleurden in Koeweit? Het was wereldnieuws en de emoties laaiden hoog op. Voldoende hoog om een ingreep van de VS, de eerste Golfoorlog, verteerbaar te maken. 

Vele jaren later werd het bericht als volledig gelogen ontmaskerd... in de kleine lettertjes van de pers. In 2002 waren het de berichten over massavernietigingswapens in Irak die letterlijk de deur openden voor een tweede inval en voor de jarenlange bezetting van dat land door de VS.  Een beetje voorzichtigheid met wat in de media verschijnt rond een land als Libië is dus wel op zijn plaats.  Vergeten we niet dat ook daar nogal wat olie in de grond zit. 

Cuba als bliksemafleider

We moeten ons ook afvragen waarom Cuba en Venezuela mee in het bad worden getrokken. Het is in elk geval een merkwaardig gegeven dat als Fidel een uitspraak doet die  (vakkundig uit zijn verband gerukt) ‘gebruikt’ kan worden, dat onmiddellijk wereldnieuws wordt. Dit gebeurt niet als hij het heeft over levensbelangrijke zaken als klimaatopwarming of de gevolgen van het gebruik van biodiesel voor de voedselprijzen, om er maar een paar op te noemen.

Het is bijna een obsessie om, telkens als het kan, Cuba een veeg uit de pan te geven. Tegelijk is het een leuke bliksemafleider. Het houdt de aandacht weg van het feit dat het Westen de wapens leverde waarmee nu geschoten wordt, dat Khadafi in 2004 nog met grote eer in Brussel ontvangen werd door Verhofstadt, of dat hij door Europa miljarden euro’s betaald wordt om gendarme te spelen door Afrikaanse vluchtelingen in detentiekampen op te sluiten en weg te houden van een overtocht.

Laten we tenslotte eens kijken naar wat Fidel eigenlijk over de toestand in Libië schreef. Op 21 februari publiceert de website Cubadebate een eerste column. Hieronder volgen een aantal uittreksels:

“(…) Men kan al dan niet akkoord gaan met Mouammar Khadafi.  De wereld wordt momenteel bestookt met alle soorten berichten, vooral geproduceerd door de media. We zullen de nodige tijd moeten afwachten om echt te weten wat waar is, half waar of gelogen rond wat men ons vertelt over de chaotische situatie in Libië. Wat mij absoluut duidelijk lijkt, is dat de VS-regering niet bezorgd is om vrede in Libië en dat ze niet zal aarzelen om de NATO opdracht te geven dat rijke land binnen te vallen, misschien zelfs al binnen enkele uren of dagen.

Degenen die, geïnspireerd door slechte intenties, gisteren zondag 20 februari, de leugen uitvonden dat Mouammar Khadafi op weg was naar Venezuela, kregen vandaag het waardig antwoord te horen van Nicolas Maduro, buitenlandminister van Venezuela, die bevestigde dat “(hij) hoopte dat het Libische volk op een soeverein wijze een vreedzame oplossing zal vinden voor zijn problemen, met behoud van zijn integriteit en die van de natie en zonder inmenging van het imperialisme.”

Zelf denk ik niet dat de Libische leider het land zou verlaten en de verantwoordelijkheden ontvluchten die hem toegeschreven worden, of ze nu al dan niet in hun geheel of gedeeltelijk verkeerd zijn.
Elk eerlijk mens zal zich steeds verzetten tegenover om het even welk onrecht dat om het even welk volk ter wereld aangedaan wordt. Het ergste op dit moment zou zijn om te zwijgen over de misdaad die de NATO voorbereidt tegen het Libische volk. (…)”

Op 24 februari volgt een nieuwe opinie over het thema:

“Het verraad van Moubarak op Camp David heeft het bestaan van een Arabisch Palestijnse staat, zoals voorzien in de akkoorden van de VN van 1947, onmogelijk gemaakt terwijl Israel een sterke nucleaire macht geworden is, aan de zijde van de VS en de NATO. Het militair-industrieel complex van de VS heeft jaarlijks tientallen miljarden dollars gepompt in Israel én in de Arabische staten die door dat land onderworpen en vernederd worden. De geest is uit de fles, en de NATO weet niet meer hoe hem te controleren.

Men zal proberen om zoveel mogelijk profijt te trekken uit de betreurenswaardige gebeurtenissen in Libië. Niemand is op dit moment in staat om te weten wat zich werkelijk in dat land afspeelt. Het imperium heeft via zijn media allerhande cijfers en versies laten publiceren, tot de meest ongerijmde, met het oog op het zaaien van chaos en desinformatie.

Het is evident dat zich in Libië een burgeroorlog afspeelt.

(…)

De belangrijkste NAVO-leiders juichen. De Britse eerste minister David Cameron – volgens ANSA (nvdr: Italiaans persagentschap) – “…heeft in een toespraak in Koeweit toegegeven dat de Westerse landen de fout begaan hadden om niet-democratische regeringen te steunen in de Arabische wereld.” Laten we hem op zijn minst feliciteren om zijn openhartigheid.

Zijn Franse collega Nicolas Sarkozy heeft verklaard: “Het voortzetten van de brutale en bloederige repressie tegen de Libische burgerbevolking is weerzinwekkend.”

De Italiaanse buitenlandminister Franco Frattini, heeft de hoeveelheid van duizend doden in Tripoli als “geloofwaardig” beoordeeld en had het over “tragische cijfers” en “bloedbad”

Volgens Hillary Clinton is het “bloedbad” “absoluut onaanvaardbaar” en “moet het ophouden”.

Voor Ban Ki-moon, is « het gebruik van geweld in dat land absoluut onaanvaardbaar (….)

De media van het imperium hebben het terrein voorbereid met het oog op een actie. Een militaire interventie in Libië zou niet onverwacht komen, wat Europa meteen zijn bijna twee miljoen vaten lichte olie verzekert die het dagelijks importeert. Tenminste als de gebeurtenissen niet eerder een einde maken aan het leiderschap of het leven van Khadafi.

De rol van Obama is in elk geval vrij ingewikkeld. Wat zal de reactie zijn van de Arabische en moslim-wereld als er massaal bloed vergoten wordt in dat land bij een dergelijk avontuur? Zou een interventie in Libië de revolutionaire golf in Egypte tegenhouden?

De invasie in Irak, die Bush onder een vals voorwendsel ontketende, - missie vervuld! zou hij uitgeroepen hebben – heeft het leven gekost aan meer dan een miljoen onschuldige Arabieren.

Niemand ter wereld zal ooit de dood van onschuldigen aanvaarden, in Libië of elders. Ik vraag me af of de VS en de NATO ooit datzelfde principe zullen toepassen op de ongewapende burgers die hun onbemande vliegtuigen en soldaten elke dag in Afghanistan en Pakistan doden?

Het is een macabere dans van cynisme !"

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

31 reacties

  • door Pleimion op woensdag 2 maart 2011

    "Het is in elk geval een merkwaardig gegeven dat als Fidel een uitspraak doet die (vakkundig uit zijn verband gerukt) ‘gebruikt’ kan worden, dat onmiddellijk wereldnieuws wordt"

    "Het is bijna een obsessie om, telkens als het kan, Cuba een veeg uit de pan te geven."

    Vervang 'Fidel' door 'Bart De Wever' en 'Cuba' door 'N-VA' en je krijgt een goede samenvatting van de redactionele van DWM als het gaat over de binnenlandse politiek. Overigens doet het consequente gebruik van de voornaam van El Jefe vermoeden in welke hoek we de auteur moeten situeren.

  • door Kees van Kortenhof op woensdag 2 maart 2011

    Katrien Demuynck roept op tot enige voorzichtigheid met wat er in de media verschijnt rond Libië. Zeker, het zou onverstandig je enkel te baseren op de teksten van Fidel Castro. Cubanen kunnen niet anders; ‘die moeten het doen met de beperkte berichtgeving in de Cubaanse staatsmedia. Van enige discussie over de keuzes voor of tegen Khadaffi is daar geen sprake. In tegenstelling tot de zeer uiteenlopende opvattingen die in Europa over Libië te lezen zijn ( zie El Jazeera) moeten de Cubanen het doen met de monomane opvattingen van de voormalige leider. Die overigens zelfs nooit enige voorzichtigheid en terughoudendheid aan de dag legt, ongeacht welk internationaal conflict dan ook; Fidel heeft zijn Reflexión klaar. Publiekelijk die opvatting tegenspreken binnen Cuba is onmogelijk. Wie voert hier nu eigenlijk een media-oorlog en manipuleert de informatie? De kritische Cubaanse blogger Yoani Sánchez: constateert terecht dat Cuba weigert Khadaffi te veroordelen ‘ zoals men dat evenmin deed met Pol Pot, Ceaucescu, Kim Il Sung en Milosevic.’ Ik zou er de wrede dictator Menghistu van Ethiopië nog aan kunnen toevoegen, die volop door Fidel is gesteund en de steun die Cuba uitsprak ten gunste van het militair regime van Birma, toen dat het vuur opende op de bevolking. En natuurlijk de weigering in 1989 van Cuba om het brute geweld tegen de opstandige studenten op het Tienaminplein in Peking te veroordelen. Voorzichtigheid? Ja, maar niet om de feiten weg te moffelen. Die spreken klare taal.

    Kees van Kortenhof www.cuba.web-log.nl

    • door Jos D'Haese op woensdag 2 maart 2011

      Allé-allé, wat een nuance. Los van dat u doet uitschijnen dat de Cubanen geen andere media hebben als de stukjes van Fidel is misschien een beetje voorzichtigheid geboden bij het citeren van Yoani Sánchez, die openlijk (financieel) gesteund wordt door de VS. Misschien toch de moeite om met die gemanipuleerde informatie in de mediaoorlog tegen Cuba een beetje voorzichtig om te springen?

      • door Kees van Kortenhof op woensdag 2 maart 2011

        U maakt mij nieuwsgierig. In welke media in Cuba kunnen Cubanen op dit moment kennis nemen van andere opvattingen over de situatie in Libie dan die van Fidel Castro?

        Gelukkig krijgt Yoani ondersteuning uit veel hoeken. Van het Nederlandse Prins Clausfonds, de Ortega y Gasset Foundation in Madrid en wordt zij gelukkig betaald voor de columns die zij in de Amerikaanse Huffington Post publiceert.

        Met groet,

        Kees

        • door katrien demuynck op woensdag 2 maart 2011

          Yoani is een Cubaanse blogster die over de "harde Cubaanse realiteit" schrijft, en daar blijkbaar zo goed in is dat op verrassend korte tijd verschillende internationale prijzen wint. Er bestaan honderden Cubaanse blogs, maar enkel Yoani valt in de prijzen… meer dan enige Cubaanse auteur ooit. Het maandblad Time zet haar zelfs in het lijstje van de 100 meest invloedrijke personen, hoewel ze zelf toegeeft dat ze in Cuba onbekend is. President Obama beantwoordde een reeks vragen die ze hem stelde via haar blog. Weinig bloggers ter wereld valt zo’n eer te beurt.

          In slechts drie jaar tijd ontving Yoani 250.000 dollar aan prijzen van grote communicatiebedrijven en internationale politieke instellingen, naast een onbepaald bedrag van de regering van de Verenigde Staten. Losweg gerekend komt dat prijzengeld alleen al neer op ongeveer 12.500 Cubaanse gemiddelde maandlonen ofwel zo’n 1041 jaarlonen. Kan je al eens wat mee doen.

          Terwijl de VS-regering in 2009 meer dan 80 internetsites sloot omdat ze de handel met Cuba ondersteunden, en dus de VS-blokkadewetten schonden, kan Yoani zonder problemen het Amerikaanse Paypalsysteem voor elektronische betalingen gebruiken. Haar website, die uitermate gesofisticeerd is, wordt gehuisvest door het in Duitsland gevestigd bedrijf Cronos AG Regensburg. De bandbreedte van de server Strato die Yoani huisvest, naast een reeks extreem-rechtse sites, is zestig keer groter dan die voor heel Cuba.

          De site van Yoani wordt ook in maar liefst 18 talen vertaald. Al wie probeert in ons landje een tweetalige website via vrijwilligerswerk levend te houden kan zich inbeelden wat een immense krachttoer dat is.

          Sanchez registreerde haar domeinnaam via de VS onderneming GoDaddy, gespecialiseerd in anonimiteit. Om u een idee te geven, het Pentagon gebruikt die ook om sites discreet te registreren. Maar hoe kan Yoani ooit haar site via een VS-company registreren? Normaal gezien wordt zo’n onderneming onverbiddelijk gesanctioneerd door de blokkadewetten.

          Tenslotte nog een ander weetje. Cuba heeft amper bandbreedte op het internet omdat het geen aansluiting krijgt op de glasvezelkabels die tot op 30 km van het eiland passeren, ook dat door de VS-blokkade. Bovendien moet het eiland van de VS toestemming krijgen, omwille van diezelfde blokkadewetten, om peperdure bandbreedte te huren via satelliet. Als er op Cuba gebrek is aan toegang tot het internet dan heeft dat alles te maken met de economische maatregelen van de VS tegen Cuba en niet met het feit dat de Cubaanse overheid de bevolking geen toegang tot informatie wil verschaffen. Trouwens, recent maakte Venezuela met Cuba een glasvezelkabelverbinding. De kabel heeft een lengte van 1600 km en ligt op sommige plaatsen meer dan 5000m diep op de zeebodem. Het project kost 70 miljoen dollar en zal de bandbreedte waarover Cuba beschikt met 3000 vermenigvuldigen.

          • door Valentine op maandag 5 september 2011

            Bedankt!

    • door Max 13 op maandag 25 april 2011

      Milosevic was niet diktator....We zien een sterke parallel met wat in Kosovo gebeurd is: ook daar waren er Servische voorstellen voor een vreedzame oplossing maar die zijn van tafel geveegd. Het Westen stelde voorwaarden zoals een bezetting van Servië door de Navo, die elke onderhandelde oplossing meteen al uitsloten. Hetzelfde is gebeurd in Afghanistan. De Taliban was bereid om Osama Bin Laden uit te leveren aan een internationale rechtbank, maar de VS hebben dat meteen geweigerd. Saddam Hoessein wou de VN-inspecteurs opnieuw toelaten maar ook dat volstond niet om de oorlog te vermijden. Kadhafi stelde voor om internationale waarnemers toe te laten en president Chavez van Venezuela te laten bemiddelen – tevergeefs.Maar de VS en het Westen staan voor een serieus probleem. De poging om een bevriend regime in Irak op de been te brengen is uitgedraaid op een catastrofe. In Afghanistan hebben de VS blijkbaar geen alternatief voor de corrupte Karzai en in Kosovo is een mafiaregime aan de macht. In Libië doet hetzelfde probleem zich voor: een aanvaardbaar alternatief voor Kadhafi is nog niet gevonden en een nieuwe, pro-westerse dictator genre Moebarak aan de macht brengen is in de huidige context van de Arabische revoluties niet echt verstandig.Intussen zijn de eerste doden in deze “humanitaire missie” gevallen. Niemand weet hoeveel er zullen volgen.

  • door JorisJ. op woensdag 2 maart 2011

    [title]@pleimon: Vormelijk is uw[/title]@pleimon:

    Vormelijk is uw redenering aantrekkelijk.

    Wat de grond van de zaak betreft, dus naar inhoud - en daar spreekt u zich gemakkelijkheidshalve niet over uit - is er meer aan de hand.

    Zowel in dit artikel als in ('de obsessie voor') kritiek op Bart De Wever en de NVA slaagt DWM erin om dieper te graven dan de oppervlakkigheden en vaak eenzijdige visies die in de reguliere media schering en inslag zijn.

    Los van een persoonlijk standpunt en visie moet dit voor eenieder een opluchting zijn, toch voor eenieder begaan met 'inhoud' ipv 'vorm'.

    Bedankt DWM!

  • door dan op woensdag 2 maart 2011

    Samen met u betreur ik dat Cuba bij de rebellie in Lybië betrokken wordt. Maar het helpt niet echt er dan maar zelf de rest van de wereld bij te sleuren... Bovendien betreur ik iemand, die zelf met de steun van z'n volk aan de macht kwam, te horen zeggen dat we niet kunnen weten wat er in Lybië nu gebeurt. Dit met de communicatiemiddelen van de 21ste eeuw ter zijner beschikking, om nog maar te zwijgen over z'n diplomatieke vertegenwoordiging in het land... Dit is een boodschap aan de wereld waarbij de lezers een rad voor de ogen gedraaid wordt!

    • door Vanglabeke Noël op donderdag 3 maart 2011

      Met de huidige communicatiemiddelen kan men inderdaad heel veel,ook aan massa manipulatie doen om zijn doel te bereiken . Zoals het voorbeeld van de couveusemoorden in Irak ,een totaal verzonnen verhaal, Dus waarom zouden we klakkeloos overnemen wat de media ons voorschotelen ? Lybië is eigenlijk ook totaal niet te vergelijken met Cuba. Maar toch zijn er zekere gelijkenissen wat verwezenlijkingen betreft op sociaal vlak. Zeker voor de periode 1969 -2000 . Voor mij is het een vaststaand feit dat hoe meer er westerse inmenging zal zijn, met eventuele militaire inval, hoe slechter de bevolking van Lybië er zal aan toe zijn,Zowel Irak als Afghanistan zijn triestige voorbeelden .

      • door christophe op donderdag 3 maart 2011

        Je hebt het over verwezenlijkingen op sociaal vlak. De feiten spreken dat tegen. Ondanks de enorme olie-inkomsten scoort Libië niet veel beter dan een door burgeroorlog verscheurd land als Libanon.

        http://www.unicef.org/infobycountry/lebanon_statistics.html http://www.unicef.org/infobycountry/laj_statistics.html

        Het zijn dus niet de sociale verwezenlijkingen die de betogers van de straten kunnen houden.

        • door Noel Vanglabeke op vrijdag 4 maart 2011

          1969- 2000

          kleine nuance,ik had het wel over de periode vanaf 1969 tot 2000. Toen Khadafi voor het westen nog de dolle hond was . Wacht eigenlijk nog altijd op een degelijk artikel die een goede analyse geeft van de periode van vòòr 1969 , dan de periode Khadafi tot laat ons zeggen 2000 waar er wel degelijk goede sociale verwezenlijkingen waren, en dan de periode dat Khadafi terug in laat ons zeggen het westerse kamp arriveerde .Heb na wat zoekwerk wel iets gevonden zoals de link hieronder . http://translate.google.be/translate?hl=nl&langpair=en|nl&u=http://www.nigeriavillagesquare.com/articles/ephraim-emenanjo-adinlofu/qlibya-religion-for-social-justiceq.html

          • door Kees van Kortenhof op vrijdag 4 maart 2011

            [title]Beste svdl, Yoani krijgt deze[/title]Beste svdl,

            Yoani krijgt deze prijzen omdat ze op een originele en onafhankelijke wijze en ook nog eens in een stijl waar alle staatsmedia van Cuba nog iets kunnen leren, verslag doet van alledaagse maar ook politieke gebeurtenissen in Cuba. Cuba ken ik. Ik was er vele malen. De de stichting Prins Claus, die Yoani uitverkoos voor deze prestigieuze prijs, heeft meer dan een goede naam met name bij jonge en kritische kunstenaars in landen van Afrika, Azie en Latijns Amerika. Vooral als ze zich op kunstzinnige wijze inzetten voor de culturele vrijheid en verzetten tegen autoritiarie structuren van de staat . Daarom kwam een Algerijnse uitgeverij dit jaar ook in aanmerking voor de Prins Clausprijs, samen met o.a. Yoani. Want ook in Cuba bestaat geen culturele vrijheid alhoewel er soms iets schijnt te gloren. Veel is ook slim pr beleid. Voorbeeld was de presentatie dit jaar op de Boekenbeurs van Havana van de politiedetectives van Leon Paduro, die al vele jaren buiten Cuba publiceert en in Cuba woont. Het leek een ommekeer maar twee zaken relativeren dat. De oplage van zijn boeken bedroeg nog geen 10 duizend en in de gecontroleerde media werd nauwelijks aandacht geschonken aan deze auteur die al zo veel jaren in Cuba is doodgezwegen.

            Met vriendelijke groet,

            Kees van Kortenhof

            PS Ik hoor nog graag van u of elke Cubaanse blogger niet in volledige vrijheid zijn opvattingen moet kunnen publiceren. Dat lijkt me namelijk de kern van de discussie.

            • door svdl op zaterdag 5 maart 2011

              Beste Kees Kortenhof, Je gaat volledig voorbij aan alles wat Katrien Demuynck daarover reeds verteld heeft. Precies alsof het er niet stond. Stel je je dan geen enkele vragen bij het verhaal van de bandbreedte op cuba, de geldbedragen prijzen, de selectieve bewondering, de verdere gewichtige feiten die Mevr. Demunynck opsomt over "blogger Yoani"...? Probeer eens elkeen van deze feiten volgens jou visie te verklaren of zelfs maar te verdedigen als "gegrond, begrijpelijk, logisch en verantwoord" ... of meen ik zeer impliciet te verstaan dat je in je negatie van de visie van Mevr. Demucnk, eigenlijk geen sikepit gelooft van wat ze meegeeft over Yoani? Enfin, veel vragen aan jou , maar geenzinds een uitnodiging om er à la carte en wederom bewust selectief op te antwoorden.

              • door Kees van Kortenhof op zaterdag 5 maart 2011

                Ik waardeer de inzet en de teksten van Yoani maar ook van andere Cubaanse bloggers ( ik denk aan Claudia Cadelo bijvoorbeeld) en ben zeer verheugd over de waardering (en dus ook de prijzen!) die ze vanuit zoveel uiteenlopende groeperingen wereldwijd krijgt. Ik begrijp de opvattingen van mevrouw Demunck, die inmmers een verwoed verdedigster is van het Cubaanse systeem. Dat mag en gelukkig kunnen deze opvattingen - voor en tegen het Cuba van Castro - in Nederland en Vlaanderen volkomen legitiem naast elkaar staan. Dat is in Cuba geheel anders.

                In het verleden heb ik me ingezet voor de vervolgden van dictators in Chili, Brazilie of El Salvador; ook daar waren journalisten en mensenrechtenactivisten actief en ook daar werden ze vervolgd. (niet door links in dit geval, maar door rechts). Zij werden ook vergelijkbaar verdacht gemaakt want zij speelden 'de vijand in de kaart.' Nu is dat de VS, toen destijd het wereldcommunisme of zoiets. Daarom ben ik niet onder de indruk van de 'feiten' van mevrouw DeMunck. Dat zou zeker veranderen wanneer de beschuldigden in Cuba ( popartiesten, bloggers en dissidenten) zich in de Cubaanse media tegen deze 'feiten' of beschuldigingen zouden kunnen verdedigen.' Dat is uitgesloten, netzoals het destijds in Chili of El Salvador uitgesloten was. Daarom zijn inspanningen en acties in Europa nog hard nodig,

                Kees van Kortenhof

                • door svdl op zondag 6 maart 2011

                  verbetering: het is niet "het cuba van Castro" maar "het cuba van de Cubanen"... Als je in Cuba bent geweest, zou je dat toch al wel weten, niet?

                  Niemand spreekt daar van "het Cuba van Castro". Als je dat zou zou vragen op straat krijg je schaterlachende mensen van overal rond je heen. Je zou zelfs gevraagd worden om eventueel mee te doen in een satirische opvoering... Nee serieus, ff stoppen met dat soort bedriegellijk propaganda zou een stap naar intellectuele eerlijkheid zijn.

                  Wat betreft de "beschuldigden" in cuba, ...Spreek je eens uit over een aantal namen en we zullen eens onderzoeken wie deze personen werkelijk zijn. Dat maakt de discussie en pak intressanter en tastbaarder.

                  Algemeen gezien is het logisch dat een systeem (net zoals het kapitalisme) zich verzet tegen alle actoren die de grondslagen van systeem zelf willen veranderen. Namelijk de tegenstelling economisch kapitalisme - economisch socialsme. De vraag is welk systeem lijkt je het meest rechtvaardig en biedt het meeste gelijke kansen aan eenieder om zich, binnen de grenzen van de natuur en zonder de vrijheid van de ander aan te tasten, ten volle te ontplooiien. Enfin de cijfers van organisaties zoals Uncicef wentelen er geen doekjes om.

                  En verder is er nog de intressante discussie waar begint vrijheid en waar ligt ook de grens (if any)... Ben je ten volle bewust van wat ongelimiteerde vrijheid betkent, zowel filosofisch al in een aards gegeven?...

                  • door Kees van Kortenhof op dinsdag 8 maart 2011

                    [title]Geachte svdl, Veel Cubanen[/title]Geachte svdl, Veel Cubanen voelen zich in het geheel niet vertegenwoordigd door de Castro's en spreken wel degelijk over het gegeven dat de familie Castro de enige latifundista (grootgrondbezitter) in het land is en dus alles bepaalt. El Caballo is de enige die de macht uitoefent. Ik voel me verder in het geheel niet verplicht me bezig te houden met een filosofische discussie over de vraag waar de vrijheid begint en eindigt. U wekt de indruk alsof de personen die m.i. recht hebben (het fundamentele mensenrecht) op vrijheid, de Cubaanse samenleving met geweld en terreur bedreigen. Dat mogen de machthebbers soms suggereren met hun jargon over de 'mercenarios' maar de werkelijkheid is eenvoudigers. Bloggers willen in vrijheid hun teksten verspreiden, rapgroepen als Los Aldeanos willen hun muziek publiekelijk laten horen, Gorki wil zingen tegen de machthebbers, er zijn vakbondsmensen die een echte vrije vakbeweging willen (ipv de CTC die zwijgend en stamelend de half miljoen ontslagen accepteert) en journalisten willen binnen Cuba bv. de Reflexiones in alle vrijheid bekritiseren en desnoods figuurlijk áfmaken' vanwege de nonsens die de oude leider zo nu en dan publiceert. Daar is geen filosofische discussie voor nodig. Zelfs als dat betekent dat 'actoren die de grondslagen van systeem zelf willen veranderen'. Alsof dat een taboe zou zijn. Dat argument horen we de laatste weken ookvan andere machthebbers, die in Egypte, Tunesie en Libie. Alleen schijnt het niet meer zo aan te slaan. Het blijft feitelijk een gevaarlijk enover gevoelig punt om je in Cuba uit te spreken voor zulke veranderingen. Dat ondervond kortgeleden de 22jarige student Reyner Agüero Varona, die vragen over dit thema van een Spaanse blogger beantwoordde. Hij volgde een opleiding aan het computerinstituut UCI in Havana. Binnen enkele dagen werd hij van deze opleiding gejaagd.. Hij is een van de velen die ' binnen de grenzen van de natuur en zonder de vrijheid van de ander aan te tasten' slachtoffer werd van de onvrijheid. Dissidentie wordt hard afgestraft. Zie voor het hele verhaal : http://cuba.web-log.nl/cuba/2011/02/student-van-computeropleiding-uci-verjaagd.html

                    Met groet,

                    Kees van Kortenhof

                    • door svdl op dinsdag 8 maart 2011

                      Nee kees, uw masker valt: http://indymedia.nl/nl/2004/01/16660.shtml http://www.usaid.gov/pubs/cbj2003/lac/cu/516-001.html heel verdacht..... Nu heb ik al een beter beeld wie je bent en waar je je mee bezig houdt. Je bent gewoon een heeeeel bekende notoire cuba criticaster, niet? Enfin het web spreekt alleszinds :-) Bovendien: Cuba.web-log staat vol met anti berichten, constante kwaadsprekerij en die in alle aspecten van de samenleving steeds enkel de negatieve zaken belichten.... Laat maar vallen die objectieve indruk. Van intellectuele eerlijkheid verdenk ik je helemaal niet meer.

                      En voor wat positief nieuws over Cuba (nergens te vinden via Cuba.web-log), probeer de site van Unicef eens: http://www.unicef.org/infobycountry/cuba_statistics.html

                      • door Kees van Kortenhof op dinsdag 8 maart 2011

                        Dank voor het compliment maar om nou te zeggen als ging het hier om spionage, dat mijn 'masker valt'. U hebt gelijk. Ondergetekende en zijn stichting Glasnost in Cuba stellen de naleving van de fundamentele mensenrechten in Cuba centraal. In alle openbaarheid. Noem het 'anti-berichten, kwaadsprekerij, etc ' maar het gebeurt in alle openheid en u kunt er zelfs tegen in gaan. Maar ook dat laat u na. Uw opinie als gebruiker van internet over het van school verjagen van een kritische Cubaanse blogger bijvoorbeeld zou interessant zijn. In plaats daarvan vervalt u in gescheld en etikettenplakkerij. Dat is natuurlijk wel een stuk makkelijker.

                        Met vriendelijke groet,

                        Kees

                        • door svdl op dinsdag 8 maart 2011

                          ...volgens uw artikel werd hij weggestuurd wegens oneigenlijk gebruik van de faciliteiten. Hmmm dat gebeurt in Europa toch ook? Nergens wordt het zelfs ontkent in het artikel op uw website. Hoe weet ik dat ik als kritische lezer niet verborgen wordt gehouden van de voorgeschiedenis dat dit geïsoleerde conflict in zich meedraagt? Aangezien de teneur van de website waar je steeds naar verwijst negatief is tov Cuba in al haar facetten, kan ik moeilijk geloof hechten aan het feit dat wat daar ineens zou te lezen zijn over "de blogger als slachtoffer " het gehele en gebalanceerde verhaal zou zijn.... Enfin, ik raad je dus aan om deze anti-cuba propagandasite wat minder "verdacht" te maken....

                          • door Kees van Kortenhof op woensdag 9 maart 2011

                            Ik ga maar niet op uw suggestie in om er een wat mindere 'anti-cuba propagandasite' van te maken. Zolang deze discussie in Cuba onmogelijk zijn in de media (een element waar u telkenmale handig omheendraait) is berichtgeving als deze hard nodig. Als de weggejaagde blogger in Cuba zijn mening mag geven in de openbaarheid, zou u recht van spreken hebben. Nu richt u de kritiek aan de verkeerde partij. Dat doen Castrovolgelingen wel vaker; zo gauw hen iets niet bevalt of er gaan dingen fout wordt er naar derden gewezen, meestal de VS of iets in de buurt. Zelfs Raul Castro heeft daar kortgeleden nog op gewezen. En anti-Cuba? Ik heb de berichten van de laatste week nog eens op een rijtje gezet. Dit waren de onderwerpen: - Acht extra vliegvelden in VS met vluchten naar Cuba - Blogger Yoani Sánchez: Herontdekking van smaken - Aleida Guevara bij carnaval in Brazilië - Veel aandacht voor pseudojournalist - Acht nieuwe vrijlatingen - Veel aandacht pseudojournalist Carlos Serpa in staatsmedia - Amerikaan Gross schuldig bevonden. Het valt allemaal reuze mee; je zou bijna denken dat deze weblog een instrument in handen van de Cubaanse machthebbers is. Met zoveel positieve berichten!!!

                            Kees van Kortenhof

                            • door svdl op woensdag 9 maart 2011

                              Ik ben geen castro- olgeling noch navolgeling van een of andere paus... Mijn individu staat nog steeds onafhankelijk desondanks samenlopend met bepaalde socialistische ideologieën en ideeën. Ik ben dan ook overtuigd (en heb het ook en werkelijkheid gezien) door de resultaten die de cubaanse samenleving kan voorleggen qua gezondheidzorg, onderwijs, ontwikkeling etc... De aanvallen van uw kant en de boodschappen die u verkondigt, worden in diepere lijn gebruikt om dit sociaal voorbeeld voor heel Latijns Amerika aan te vallen, en onder de noemer van de vrijheid te kunnen terugkeren naar een kapitalistische samenleving (zoals in Haïti...) of de VS.... Dat is heel duidelijk. Waar u misschien uzelf enkel focussed op aspecten van vrijheid, wordt dit verder gebruikt door anti-cuba bewegingen om Cuba terug een koloniaal westers regime in te brengen. (al ben ik zelf niet overtuigd van uw diepere (on)eervolle bedoelingen)

                              ...en wat de berichten van de laatste weken betreft op uw website cuba.net-log: mooie verpakking, ... mijn raadgevingen worden dus serieus genomen?

                              • door Kees van Kortenhof op woensdag 9 maart 2011

                                'dit sociaal voorbeeld voor heel Latijns Amerika aan te vallen'

                                Mag ik u erop wijzen dat de meeste Latijns Amerikanen al lang afscheid genomen hebben van het Cubaanse model. De stroom Cubanen die hun land willen verlaten reikt de honderdduizend. Ik ken geen vergelijkbare stromen vanuit welk ander Latijns Amerikaans land richting Cuba op dit moment. U wel?

                                'Waar u misschien uzelf enkel focussed op aspecten van vrijheid, wordt dit verder gebruikt door anti-cuba bewegingen om Cuba terug een koloniaal westers regime in te brengen' Het bekende en eeuwenouder argument om personen en bewegingen, die kritiek hebben op links/socialistische experimenten te dwingen te zwijgen. We kennen dat uit de discussie over het reeel bestaand socialisme. Ik heb daar nooit voor gevoeld en herinner me dat ik in de jaren zestig het Amerikaans embargo tegen Cuba scherp veroordeelde maar tegelijkertijd kritiek uitte op het regime van Fidel Castro vanwege de gevangenname van (revolutionaire) vakbondsmensen, de vervolging van homo's en kritische schrijvers.

                                Ook toen hoorde ik dit argument; je wilt de periode van voor 1959 terug of - ook een bekende - je speelt rechts/de VS/ het imperialisme in de kaart. Het is een chantage-argument waar ik nooit iets voor voelde. En met mij de vele linkse socialisten, ananrchisten, radicale christenen, trozkisten of progressieve liberalen in Cuba zelf die het zwijgen werd opgelegd door het Castroregime.

                                • door svdl op vrijdag 11 maart 2011

                                  Aha Kees, heeft u soms een "onverdachte" bron of studie die de vluchtelingen stromingen doorheen Latijns Amerika in kaart heeft gebarcht (door de tijd heen en in context van gebeurtenissen natuurlijk)? Enfin, nu ben ik eens benieuwd hoe u deze beweringen hard maakt, zonder te vervallen in "Iedereen weet toch wel..." blah blah blah...

                                  Enfin, het beeld dat je geeft over de wil van honder-duidezenden die Cuba willen verlaten/vluchten.. blaaskes!!! Nergens gezien, gehoord, nu ja behalve op manifest en openlijke anti Cuba sites, gesponserd door de CIA... welke gemakkelijk te verifieren leugens bevatten op principe van "Psychologische Brute force" werken. "Leugens, hoe simpel en kinderlijk ook, hoe gemakkelijk ook te weerleggen, gewoon maar herhalen. Er blijft altijd wat van hangen" (Door Goebbels (welbekend) destijds heel goed uitgewerkt en toegepast... Enfin, het puzzeltje wordt compleet, niet? Nu ja ikzelf heb, toen ik op Cuba was, daar maar iest van gehoord of gemerkt, en we hebben het uitvoerig gehad met veel mensen her en der en gewoon aangesproken op straat over deze thema's. Echt pure onvervalste propaganda... En ik hoor je al gauw terugtrekken en besluiten bij de rush uit cuba van begin jaren '90... maar waarbij je vergeet dat tot 80% van die mesnen zijn teruggekomen. 1) de VS behandelden de bootvluchtelingen als beesten 2) Velen ondervonden "hela, in Cuba hebben we het niet eens zo slecht..." (en dat op het moment dat hun economie onder imense spanning stond door het verdwijnen van de CONECOM)

                                  Wat de situatie van Homo's betreft, daar is ondertussen al serieus op gewerkt omdat dit ook een situatie was die cultureel zeer scheef zat al van oudsher. Daar is in de begin jaren veelk te weinig aandacht aan besteed en idd fout. Dat hebben verschillende mensen aan de basis en ook aan top zeer duidelijk ingezien en daarmee dat ook de laatse jaren enorme inspanningen zijn gedaan vanuit de overheid de culturele intolerantie jegens homo's en lesbiennes terug te dringen en een (h)echt maatschappelijk denbat op gang te brengen (met succes trouwens!) Je kan gerust wel andere westerse landen bedenken waar dit nog steeds problematisch is hé? (grote buur de VS?)

                                  Nee, nee, vergis je niet, kritiek is er zeker, ook op cuba en in Cuba... maar wat is het doel van die kritiek? Dat is de vraag. Is dit eerlijke kritiek op scheve situaties? Problemen oplossen , scheve zaken aankaarten en met constructieve voorstellen komen, of gaat het om oneerlijke praktijken en kritiek en vrije meningsuiting gebruiken om een systeem omver te werpen dat als bedoeling heeft de rijkdommen en middelen van een natie zo eerlijk mogelijk te verdelen. In cuba zijn er net zoals in elk ander land structuren opgezet. Ook democratische structuren (heel interessant om te bestuderen trouwens), ent zoals een organisatie statuten heeft. binnen deze structuren is er massaal veel discussie en zijn er massaal veel discussiepunten (zowel op wijk, gemeentelijk, provinciaal als nationaal niveau..) Dat is misschien voor een ander uiteenzetting, maar qua democratische besluitvorming kunnen vele landen in het westen daar nog iets van leren! (bevoorbeeld directe democratie op wijkniveau en wijbevoegdheden, wijkreferenda etc...)

                                  Ik ga je iets zeggen waar jij misschien van je stoel gaat vallen vol ongeloof, maar ik heb het zelf meegemaakt hé! Men kon het meer aprecieren als je een discussie voerde waarin je openlijk je bedenkingen over het socialisme en je argumenten voor een kapitalistische maatschappij voerde, in alle eerlijkheid en sereniteit (maw, openstaan voor argumenten, opstaan voor het leven als positief gegevens etc...)... dan wanneer je onder het mom van vrije meningsuiting en mensenrechten, structuren en verantwoordelijken persoonlijk begint aan te vallen... (plat en propagandistisch geroep dus...) Ik heb daar dus discussies bijgewoond van heel wat mensen (uit de wijk) die het niet altijd eens waren met elkaar en ook verschillende ideologische standpunte inamen... Punt was wel dat iedereen respect had voor de eerlijkheid naar elkaar toe en argumenten van de andere aanhoorde. Enfin, een totaal andere ervaring als wat Kees en zijn website komen te vertellen of wat we als mainstream altijd maar moeten aanhoren.

                      • door svdl op dinsdag 8 maart 2011

                        "cuba criticaster" is zelfs een term waar je zelf toch kan achterstaan, niet? "Kwaadsprekerij" over Cuba is mijn indruk, Maar "intellectueel niet eerlijk" is iets dat ik ervaar doorheen jou reacties, immers 'glasnost op Cuba' en 'Cuba.web-org' zijn in het geheel geen gebalanceerde genuanceerde visies op cuba, maar hebben een duidelijk negatief propagandadistisch doel.

  • door Frans Herpelinck op donderdag 3 maart 2011

    De vegelijking gaat niet op: op Cuba worden de inkomsten ten dienste gesteld van het volk: gratis gezondheidszorg en kwaliteitsonderwijs (Cuba staat hiervoor op de 2° plaats op de wereldranglijst). ls ook Bart De Wever op Cuba liberale kritiek spuit vergeet hij het voorafgaand Batistaregime ge-steund door Amerika en spreekt hij niet over de vijftigjarige blokkade ingesteld door Amerika en oa ook België: zelfs geneesmiddelen worden niet doorgelaten (wel rijke Cubanen in omgekeerde richting). En onze westerse kerk forceert meteen wat godsdienstvrijheid en meent het nodig herderlijke brieven te schrijven naar armoemensen in Cuba met als boodschap 'Wees niet bang van de rijksom' :ondelikaat en waarmee zijn die kerels wel bezig? Ondertussen geniet het nabije Haïtit van de 'vrijgevigheid' van het Westen. Zoals de arme Lybiërs 'profiteren' van de wapenleveringen aan Kadhafi. Hypocriet Westen!!!!

    • door Kees van Kortenhof op donderdag 3 maart 2011

      Wat wordt Yoani nu eigenlijk verweten? Dat ze prijzen krijgt met daaraan verbonden geldbedragen? Dat alles gebeurt in alle openheid. Dat ze er in slaagt met veel vrijwilligers buiten Cuba, een veeltalige website in stand te houden waardoor in ruim 20 landen mensen (geheel vrijwillig) kennis kunnen nemen van haar literaire en vaak ook politieke teksten? Ik ken de vrijwilligers die de Nederlandstalige teksten maken en die krijgen er echt geen cent voor. Vanwaar die angst van de Cubaanse machthebbers voor een vrouw die teksten op internet puibliceert? De naam en faam van Yoani zijn o.a. zo wijdverbreid omdat de Cubaanse autoriteiten - en blijkbaar ook mevrouw Demunck - middeleeuws en angstig reageren op nieuwe technologische ontwikkelingen en deze willen beheersen zoals autocraten dat altijd willden. Meestal maken zij zich daardoor volstrekt belachelijk (vraag maar aan de de jeugd in Cuba) en trekken op langere termijn altijd aan het kortste eind. Er is een eenvoudige oplossing: laat Cubanen in alle vrijheid hun gedachten op websites en blogs plaatsen. Als je al zo opgeeft over de verworvenheden van het Cubaanse onderwijssysteem zou 'de vrijheid om te publiceren' daar na 53 jaar ook bij horen.

      Kees www.cuba.web-log.nl

      • door svdl op vrijdag 4 maart 2011

        Hallo Kees Kortenhof, Een oproep om even je ogen te openen, beste heer... de vraag is niet wat wordt Yoani verweten, maar wie is Yoani? Waarom krijgt ze zulke prijzen? etc... Je begrijpt het het maar al te goed Kees, (nu ja...ofwel naief ofwel stekeblind - maar dat is enkel mijn indruk natuurlijk) Mevrouw Demunck geeft je reeds een heel pak informatie en details over Yoani. Heb je daar concreet wat tegen in te brengen? ga je gang dan. Ik luister. Ofwel moet je maar wachten op Yoani's autobiografie, waarin het wel duidelijk zal worden wat haar rol is. Ach ja wat baten kaars en bril,...

        oh ja, misschien een bezoekje aan cuba is een echte aanrader,.. Er is kans dat er immers al één oog opengaat, good luck.

  • door Marc Bosmans op donderdag 3 maart 2011

    Inderdaad, zet die oogkleppen maar weer op. Het is evident dat het US-imperium van de gelegenheid profiteert om nog maar eens een ezelsstamp te geven aan twee landen in hun buurt die ook eens iets doen voor gewone mensen. De rol van de pers wordt ook hoe langer hoe smeriger. De taak van de pers is INFORMEREN, een hele tijd geleden werd dat ineens " duiden " maar nu doen de meeste redakties al aan " sturen ". En heb je al ooit een journalist maatregelen horen eisen tegen amerikaanse, arabische, europese, vlaamse ... beursactoren ? Terwijl zij toch de misdadigers zijn die het grootste deel van de wereldbevolking honger en ontbering opdringen. Maar ja, zij zijn ook de eigenaars van kranten enz. Enkele weken geleden publiceerde Knack de belangrijkste " kantelmomenten " van de laatste 40 jaar volgens 40 al dan niet bekende vlamingen. De meeste hadden het over 1989 - het einde van " de muur " ( de europese wel te verstaan: die in het midden-oosten is nog een gouden kalf ). Slechts één dierf hierover als zijn mening meegeven: " De val van de Berlijnse Muur, het einde van het communistische tijdperk, EN BIJGEVOLG HET OVERHEERSEN VAN HET KAPITALISME ". Dat het wegvallen van dat tegengewicht voor de overgrote meerderheid van de wereldbevolking nefast is schrijft hij er nog niet bij. En, staan Crembo's troepen al klaar voor Libië ?

  • door T.T. op donderdag 3 maart 2011

    Dat er in Libië wel degelijk een volksopstand bezig is tegen een hardvochtig autoritair regime, lijkt in deze commentaren bijna bijkomstig te zijn. Het zijn toch niet de Verenigde Staten of de NAVO die dit veroorzaakt hebben?

    Hoeveel doden er in Libië zijn gevallen, weten we nu nog niet, maar het ziet er wel naar uit er veel harder wordt opgetreden tegen betogers dan in Tunesië of Egypte.

    Het is toch niet verwonderlijk dat Castro (Waarom moet men hem hier bij zijn voornaam noemen?) zenuwachtig wordt bij het zien van taferelen waarbij een woedende menigte portretten verscheurt van een dictator die zichzelf altijd als progressief beschouwd heeft, meent te steunen op de volksmassa's en dol is op het houden van redevoeringen. De kans dat dit soort scènes zich ooit op Cuba zullen voordoen is misschien niet helemaal denkbeeldig. Of denkt men echt dat het eenpartijregime aldaar eeuwig zal standhouden?

  • Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties