Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

De Belgische kieskring: bijna-wondermiddel of alchemistenbrouwsel?

De Belgische politiek zit in het slop. Het idee van de federale kieskring duikt met de regelmaat van een klok op als oplossing. De term unitaire kieskring wordt angstvallig vermeden, al geeft die gevoelsmatig beter aan wat bedoeld wordt. Misschien kiezen we best de neutralere term Belgische kieskring.
maandag 14 februari 2011

Het idee wordt hoogst zelden kritisch onder de loep genomen en toch passen er wel wat kanttekeningen bij. Mij lijkt het eerder een brouwsel van een alchemist, op zoek naar de formule om goud uit lood te halen, dan een probaat geneesmiddel voor de Belgische ziekte.

Dave Sinardet is een even groot als ijverig pleitbezorger van de Belgische kieskring. “Het is natuurlijk geen wondermiddel”, schrijft hij voor DeWereldMorgen.be (www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/02/09/dave-sinardet-neemt-het-splitsingsdiscours-onder-de-loep), daarmee bedoelend dat het weliswaar niet alle problemen oplost, maar toch een grote stap in de ‘goede’ richting zou betekenen.

Origineel

Dat het idee van een Belgische kieskring origineel is, kan niet worden ontkend. Vreemd genoeg wordt dikwijls de indruk gewekt de België een uitzondering zou zijn op de mythische regel dat staten landswijde kieskringen zouden kennen. Academicus Koen Schoors schrijft bijvoorbeeld in De Morgen (2 februari 2011): “België is een van de weinige federale landen waar geen enkele politicus federaal wordt verkozen”.

Hij vertelt er niet in welke landen er één grote kieskring zou bestaan. In Duitsland of de Verenigde Staten is dat niet het geval. In Canada en Australië worden federale parlementsleden verkozen in aparte districten. In Oostenrijk ligt de zaak iets gecompliceerder. "Jeder Wahlberechtigte hat nach § 36 nur eine Stimme (Parteistimme). Darüber hinaus kann er nach § 79 Abs. 1 jeweils eine Vorzugsstimme für einen Bewerber der Landesparteiliste und der Regionalparteiliste der von ihm gewählten Partei vergeben." (de.wikipedia.org/wiki/Wahlsystem_(%C3%96sterreich)

Ook Oostenrijkse kiezers kunnen dus geen stem uitbrengen op federale kandidaten. Zelfs in de meeste unitaire landen bestaat geen landswijde kieskring. Groot-Brittannië of Frankrijk hebben ze niet. Zelfs in het oude België van voor de staatshervorming was dat nooit het geval. Dat het systeem zowat in geen enkele min-of-meer vergelijkbaar land bestaat, zou al aan het denken moeten zetten.

Democratisch deficit

Sinardet schrijft: „Het probleem van het democratisch deficit is, bijvoorbeeld, dat het voor een inwoner van het Waalse Gewest sinds 1974 niet meer mogelijk is geweest om zich bij verkiezingen uit te spreken over de eerste minister van dit land, of zelfs maar over de partij van de eerste minister. Sindsdien is die eerste minister immers steeds een Vlaming die deel uitmaakt van een partij die enkel in Vlaanderen opkomt." Hij wijst er verder op dat de (meeste) Vlamingen al sedert 1988 geen oordeel meer kunnen vellen over de minister van financiën.

VRT-radioman Gilles De Coster maakt daar op 3 februari 2011 in De Morgen van: “een land waar partijen zich maar tot de helft van het kiespubliek moeten richten”. Voor De Volkskrant (3 februari 2011) beweert Sinardet: “Dat komt doordat (in) België (…) de kieskringen zo georganiseerd zijn dat die partijen enkel het electoraat in hun eigen taalgemeenschap bedienen.”

Het door Sinardet vastgestelde feit dat de belangrijkste partijen zich maar verkiesbaar stellen in een deel van het land klopt, maar hij vergeet er bij te vertellen dat daar geen enkele institutionele dwang voor bestaat, wat hij en De Coster ook mogen beweren en/of insinueren.

Dat een Luikenaar in zijn kieskring niet voor Leterme kan stemmen of een Antwerpenaar niet voor Reynders, is uitsluitend het gevolg van het feit dat CD&V er in alle vrijheid voor kiest geen lijsten in te dienen in Luik en de MR van dezelfde vrijheid gebruik maakt om de Antwerpse kiezer links te laten liggen en Open VLD daar niet te beconcurreren.

Er is geen enkel wettelijk beletsel voor die partijen om in het hele land op te komen. Waarom doen de meeste partijen dat niet? Omdat ze dat niet willen, niet omdat ze dat niet mogen. Minuscule Belgicistische partijen doen dat overigens wel. Na de Witte Mars deed ook Paul Marchal een poging in die richting. Weinig succesrijke voorbeelden, maar ze leren wel dat het technisch perfect kan.

Er is zelfs geen enkel beletsel om een West-Belgische partij op te richten die alleen kandideert in West- en Oost-Vlaanderen en Henegouwen. Wat is dus het probleem dat moet opgelost worden met die Belgische kieskring? 
Zo’n Belgische kieskring holt de nu bestaande fundamentele vrijheid van partijen uit om zelf te bepalen waar ze wel en waar ze niet opkomen. 

Unitaire partijen

België is het enige federale land zonder federale partijen, leert Sinardet in De Volkskrant. Het feit klopt opnieuw, maar ook op dit punt bestaat er geen enkel verbod op federale/unitaire partijvorming. De splitsing van de drie klassieke families – op initiatief van de Franstalige vleugels- is in volle vrijheid doorgevoerd. Geen enkele wet verhindert hen om zich weer te verenigen. Alle partijen kunnen daar nu vrij in kiezen.

Een Belgische kieskring zou hen echter de facto dwingen om dat weer wel te doen. Wie kan zich een verkiezingsfolder voorstellen bij verkiezingen voor zo’n landswijde kieskring, waarin Elio di Rupo de kiezer probeert te overtuigen wel voor hem en niet voor Johan Vande Lanotte te kiezen? Elke Vlaamse stem voor de PS verzwakt de SP.A, aangezien we mogen aannemen dat het vrijwel uitsluitend die partij is die kiezers zou verliezen aan de Franstalige geestesgenoten.

Dergelijke onzinnige concurrentie tussen ideologische bondgenoten kan maar vermeden worden als de klassieke families zich weer verenigen. Maar dan valt hét argument voor de Belgische kieskring meteen weg, aangezien we dan ook in de bestaande Vlaamse provinciale kieskringen voor de partijen van Reynders of di Rupo kunnen kiezen en in de Waalse voor die van Leterme of Van Besien.

Ofwel krijgen we weer unitaire partijen en dan bestaat er geen zogenaamd 'democratisch deficit' meer; ofwel dienen ze zich gescheiden aan en moet de SP zich juist nog scherper gaan profileren tegenover de PS met communautaire standpunten. Dan leidt die unitaire kieskring juist tot meer communautaire profilering.

Kieswet moet neutraal zijn

Zo komen we meteen bij een cruciale kritiek op het hele opzet. Een kieswetgeving moet het democratische spel organiseren op een neutrale manier. Ze kan en mag nooit dienen om een bepaalde politieke optie te stimuleren. Nochtans is dat de bedoeling van de Belgische kieskring.

Sinardet: „Met een federale kieskring zouden partijen verplicht worden om reeds voor de verkiezingen wat realistischere standpunten te hanteren, aan beide kanten van de taalgrens. Dit zou een nieuwe dynamiek kunnen creëren." Hij wil de kieswetgeving inschakelen om partijen “te verplichten” (!) hun inhoudelijke boodschap aan te passen. Hier betreden we een erg betwistbaar pad. Achter het idee van de Belgische kieskring schuilt de hoop op die manier weer een Belgischgezind politiek project te kunnen construeren. Hebben we hier te maken met een vorm van politiek creationisme?

Vandaag kennen we een neutraal systeem, waarin partijen in volle vrijheid een programma kunnen voorstellen. Koen Schoors betwist dat. “Daardoor (het ontbreken van een Belgische kieskring) wordt het ongefundeerde en gratuite fulmineren over het andere landsdeel electoraal beloond, terwijl staatsmanschap wordt bestraft.”

Spijtig dat Schoors politiek anders denken zonder bewijsvoering gelijk stelt aan gebrek aan fundering, gratuit fulmineren en het missen van staatsmanschap. Een beetje meer respect voor wie er andere politieke standpunten op na houdt, zou het debat ten goede komen.

Maar tegelijk suggereert hij een automatisme dat er niet is. Waarom zou een partij zich binnen de huidige kiesorganisatie niet aan de burger kunnen aandienen met een Belgisch gericht programma? Vanwaar het idee dat mensen in Limburg daardoor niet kunnen overtuigd worden omdat ze hun stem op een provinciale lijst uitbrengen? Trouwens, ook Wallonië kent geen Belgische kieskring en toch stellen de partijen daar zich nadrukkelijk (en met succes) staatsbehoudend op. Wallonië bewijst dat het uit elkaar drijvend automatisme dat het bestaande systeem volgens Schoors en Sinardet kenmerkt niet bestaat.     

Kiesbedrog

In de voorstellen van de Pavia-groep, waar Sinardet toe behoort, worden de 15 kamerzetels van de Belgische kieskring vooraf verdeeld tussen Nederlands- en Franstaligen in een 9/6-verhouding. De reden is duidelijk. In een pure Belgische kieskring dreigen de Franstaligen zwaar zetelverlies te leiden, aangezien ze een Belgische minderheid vormen. Als alle Vlamingen op unitaire lijsten meerdere voorkeurstemmen uitbrengen op Vlaamse kandidaten, worden de Franstaligen zowat weggeveegd. Vandaar de gewaarborgde zetelverdeling.

Vanuit Belgisch oogpunt een zwaktebod, want niemand kan zich aandienen als echte Belgische kandidaat die weigert een taalkeuze te maken. Waar blijft dan het verhaal van de Brusselaars die zich niet exclusief tot een van beide groepen willen bekennen. De tweeledigheid van het land zit vreemd genoeg fundamenteel ingebakken in het Pavia-voorstel.

Op unitaire lijsten zullen kandidaten met meer stemmen dan hun zetel verliezen ten voordele van kandidaten met minder stemmen uit de andere taalgroep.

Maar dat zet meteen de deur open voor georganiseerd kiesbedrog. Laten we de oefening doortrekken tot in het extreme, ten einde het risico op manipulatie te verduidelijken. Veronderstel dat alle Franstaligen – op zes kiezers na – hun stem uitbrengen op een Vlaamse lijst die opkomt voor een unitair België. Dat kost hen niet één zetel, want de zes overgebleven kiezers bepalen samen welke zes Franstalige kandidaten zullen zetelen.

De verhoudingen aan Vlaamse zijde worden echter wel fundamenteel omgebogen. Zelfs zonder één Vlaamse stem zou die (Nederlandstalige) unitair Belgische partij dan zowat 40 procent van de Vlaamse zetels winnen met geleende stemmen uit het zuiden. Dat zou goed zijn voor drie tot vier zitjes. De Vlaamse kiezer (60 procent van het corps) moet zich dan tevreden stellen met vijf tot zes van de 15 zetels, te weten 33 procent tot 40 procent van het totaal. Technisch kan de waarde van een Vlaamse stem bijna gehalveerd worden.

De mogelijkheid tot zo’n verregaande manipulatie vormt toch wel een fundamentele zwakte van het voorstel. Zetels worden in dit systeem niet meer toegewezen naar verhouding van het verkregen aantal stemmen. Als Sinardet nu 50 zetels voorbehoudt voor de Belgische kieskring, wordt het risico op kiesvervalsing natuurlijk nog groter en dat kan er toe leiden dat 40% Franstaligen meer zetels wint dan de 60 procent Nederlandstaligen. Het aloude beginsel ‘one man – one vote’ verdwijnt dan in de vuilnisbak.

Belangenconflicten en alarmbellen

Vreemd tenslotte toch dat de pleitbezorgers voor een eengemaakte Belgische kieskring in alle talen zwijgen over alarmbellen, belangenconflicten en andere blokkeringsmechanismen. Die gaan allemaal uit van een confederale logica, waarbij er slechts een akkoord is voor België als dat bestaat in beide grote gemeenschappen.

Als het daar over gaat, valt de Belgisch-unitaire logica plots weg en wordt het wel logisch gevonden dat er geoordeeld wordt op basis van taalgesplitste groepen. Over het ‘democratisch deficit’ dat de Vlaamse kiezer geen invloed heeft op het gebruik van deze obstructietechnieken door het zuiden wordt niet gerept.

Besluit

De argumentatie voor het bepleiten van een Belgische kieskring steunt op een reeks mythes, die de toets met de feiten niet kunnen doorstaan. De hoop is de vader van de gedachte dat de nu sterk uiteenlopende politieke voorkeuren in noord en zuid naar elkaar zullen toegroeien als aan het Vlaamse en Waalse pakket ook resp. de PS en Open VLD worden toegevoegd.

De stelling “Voor die impasse zijn natuurlijk verschillende redenen, maar ze zat ook al structureel besloten in ons systeem” (Sinardet in zijn interview voor De Wereld Morgen) is feitelijk en aantoonbaar onjuist. Ook vandaag biedt de wet de mogelijkheid aan partijen om zich aan alle Belgische kiezers aan te bieden. De vrijheid afschaffen om dat wel of niet te doen, is geen democratische vooruitgang. Wie de spelregels wil aanpassen om het resultaat te beïnvloeden, misbruikt het kiesrecht.

Ook de mogelijkheid om verkiezingen te proberen winnen met een Belgisch-gezind programma bestaat vandaag, zoals in Wallonië en Brussel wordt aangetoond. Daarvoor zijn geen technische ingrepen nodig, nog gewenst. Wel overtuigende argumenten.

Peter De Roover

Peter De Roover is politiek secretaris en ere-voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging (VVB)

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

13 reacties

  • door Richard op maandag 14 februari 2011

    Met spijt in het hart moet ik de auteur, ondanks mijn unitaire sympathieën, gelijk geven dat een federale kieskring niets anders dan een lapmiddel is. Maar vooraleer de auteur te veel gaat zweven: het Vlaamse natiegevoel is nog een stuk artificiëler dan het Belgische.

  • door Edwin op dinsdag 15 februari 2011

    Met dat laatste zinnetje vielen weer alle stukjes op hun plaats: "Peter De Roover is politiek secretaris en ere-voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging". Ik dacht al heel de tijd tijdens het lezen: "Welke vreemde hersenkronkel zit die man hier nu eigenlijk te rationaliseren?"

    • door Toon op dinsdag 15 januari 2013

      Sorry hoor, helaas heb ik de intellectuele capaciteiten niet om uit uw post te halen "welke vreemde hersenkronkel" u nu juist bedoelt... Aangezien ik graag wil bijleren van verlichte geesten als uzelf, gelieve iets meer in detail te gaan en misschien met eventuele argumenten af te komen? Alvast bedankt,

      Toon.

  • door L.V. op dinsdag 15 februari 2011

    Belgische kieskringen...

    1. Dat het nergens anders bestaat, is geen argument. Er zijn genoeg situaties binnen Belgïë die nergens anders ter wereld te vinden zijn.

    2. Het verplichten van partijen is juist de enige mogelijkheid om naar een oplossing te zoeken, ofdat dat nu door de inhoud van een andere partij of de kieswet is, maakt niet uit. Bottom line is gewoon dat elke verkozene verantwoording moet afleggen aan het gehele volk, en niet aan zijn clubke.

    3. Alle alarmbelprocedures, ed. zijn enkel nodig als men maar half unitair denkt....

    Schaf Vlaanderen, Wallonië, Brussel, Oostkantons als BELEIDSNIVEAU af en men zal direct een oplossing voor handen hebben. En dat is de Belgische kieskring.. Iedereen meerdertalig van Ieper tot LaChouffe. L'union fait la Force, Eendracht maakt Macht. Geen alarmbellen nodig, geen vreemde constructen zoals BHV situaties, geen oververtegewooridigingen. Er is pas een probleem wanneer met een virtuele grens trekt tussen Nederlandstaligen en Franstaligen. Die grens is voor niks nodig...

    Mensen in Wallonië kunnen zogezegd meer profiteren omdat men daar een ander beleid rond arbeidsactivering voert.. Awel, 1 België, 1 beleid, Iedereen dezelfde kans tot profiteren (of juist niet)

    Mensen In Vlaanderen gaan statistisch gezien meer last hebben van de vergrijzing binnen de demografie.. Awel, 1 België, 1 demografie, 1 aanpak.

    Vlamingen klagen al jaar en dag over het gebrek aan Nederlands binnen Wallonië/ Brussel. Awel, 1 België, 1 Onderwijsbeleid, overal NL/FR/DE.

    De Grote communautaire issues worden opgelost zonder moeite, toegevingen, of onderhandelingen. Geen BHV constructen, geen transfers, geen regionale verschillen, misschien zelfs evenveel flitspalen, en duidelijke nummerplaten. 1 België, 1 volk.

    En nu nog een Vlaams nationalistische partij vinden die toegeeft dat de ENIGE manier om al hun programmepunten te verwezenlijken de opheffing van Vlaanderen/Wallonië is, en niet de splitsing... Want die krijgt u toch niet onderhandeld.

    En om dat te verweznelijken, stel ik voor om prins Filip eventjes absolute Monarch te maken, met als concreet project de eenmaking van België en de vernietiging van de overbodige regeringen.

    Dit laatste mag u sarcastisch opvatten.

    • door Philippe Vermeulen op dinsdag 15 februari 2011

      en moesten we de Fransen nu eens uitnodigen hun politiek en militair toerisme van 1793 (ik kan er een paar jaar naast zitten, sorry) over te doen en opnieuw hun departementen in te richten binnen de één en ondeelbare republiek? Als we dan toch bezig zijn...

  • door Gilbert Desmet op dinsdag 15 februari 2011

    Er bestaat wel een federale kieskring, nl BHV! Breid dat dus uit, want dat is de enige democratische kieskring in ons land waar iedere burger voor elke Belgische partij kan stemmen. En zo hoort het ook!

  • door Hélène P op dinsdag 15 februari 2011

    Goed om de tegenargumenten van nationalistische kant eens op een rijtje te zien. Ik zie niet goed waarom de Vlaamse kiezers in de ene alinea de grote winnaars van een federale kieskring zouden zijn en in de andere de grote verliezers. Maar ja, ben geen specialist, wel een voorstander van alles wat Belgen kan helpen om weerstand te bieden tegen de georkestreerde mentale splitsing van ons volk en ons weer goed te voelen in ons (in mijn ogen en dat van vreemdelingen toch duidelijke) Belg-zijn. Wel één vraagje: waarom dan niet een Amerikaans systeem met kiesmannen per kiesdistrict of provincie? In de VS zijn federale verkiezingen dan in principe wel indirect, maar weet de kiezer wel degelijk of hij voor een Obama of een fenomeen als Sara Palin stemt ook al troont hun naam of foto niet op het stembiljet. Ze komen trouwens wél campagne voeren in iedere staat, dus moeten ze goed weten wat de bekommernissen en wensen van kiezers in iedere staat en zelfs district zijn.

    En ja, nog een vraagje. Wat doet de Vlaamse Volksbeweging eigenlijk? Wat voor activiteiten? Welk programma? Wie en hoeveel zijn er lid van? Wie zijn de voorgangers? (Misschien aardsdom, sorry, maar ik heb opgemerkt dat ik niet de enige onwetende ben.)

  • door Tom V. op dinsdag 15 februari 2011

    Rare kronkels bij De Roover. Dat politiek anders denken dat hij zo graag verdedigd heeft anders weinig echte argumenten. N-VA's campagne leefde op het vijandsbeeld van de socialistische Waal (Laat Vlaanderen niet verstrikken), zoiets mag toch wel al eens gratuut fulmineren genoemd worden. Of niet soms?

    Even gek is De Roovers stelling dat de federale kieskring steunt op mythes. Is het Vlaamse volk en de eenheid daarvan al niet de grootste mythe die we hier te lande kennen? Maar goed, laat ons even die dichterlijke vrijheid over het hoofd zien.

    Wat betreft het zogezegde onrecht dat een partij verkozen zou worden met stemmen van één taalgemeenschap terwijl ze uit een andere gemeenschap voorkomt. Dat kan een onrecht lijken als je à la De Roover denkt, nl. een wereld waarin België niet bestaat maar slechts twee politieke ruimtes zijn (Vl en Wl). In een federale kieskring is er echter maar één ruimte waarin iedereen vertegenwoordigd wordt. dat gaat voorbij aan de taal of wat voor criterium dan ook. Echt argumenteren doet De Roover hier niet, interpreteren wel.

    En wat is er eigenlijk mis met het principe dat we over de taalbariere heen zouden mogen kiezen voor elkaar? Niets. Behalve dat het niet past in het wereldbeeld van De Roover. Vandaar dat onduidelijkheden uit één voorstel voor een federale kieskring gebruikt worden om héél het principe te kelderen.

    Gek ook dat De Roover zelf komt anderen verbeteren. Nee, we mogen niet spreken over een federale kieskring. Het is een untitaire of Belgische., stelt De Roover. Nogthans gaat de federale kieskring over de keuze van vertegenwoordigers in heel het territorium van de federatie, voor de federale kamer en senaat in federale verkiezingen waaruit een federale regering voortkomt... Federaal zou ik zeggen. Tenzij je natuurlijk dankzij het adjectief een zeker vijandsbeeld wil oproepen. Belgisch of unitair, het volstaat om het in de Vlaamsnationale logica als 'vijand' te typeren. De Roover probeert gewoon de betekenis te veranderen, de voor hem andere ideeenwereld te bezetten met zijn wereldvisie. Een schijngevecht, dat niets afdoet aan het principe van de federale kieskring of het voorstel zelf.

    Ook de discussie over de alarmbellen is van het zelfde laken een broek. Dat daar niet over gesproken wordt in het voorstel van Pavia is zo logisch als dat er niet bij Vlaamsnationalisten over de uitbreiding van Brussel gesproken wordt wanneer het over BHV gaat. Beide staan los van elkaar wat de wet betreft. Om aan de alarmbel iets te wijzigen, moet de grondwet gewijzigd worden. Voor de instelling van een federale kieskring niet. Dat kan via de gewone kieswet. BHV is ook zo via een gewone kieswet te wijzigen, niet via de grondwet. De Roover mengelt de dingen door elkaar en stelt bijkomende eisen aan de federale kieskring. Grondige argumenten tegen formuleren is dat niet. Wie natuurlijk de signatuur leest, weet genoeg.

  • door Chris Kesteloot op dinsdag 15 februari 2011

    Vreemd toch hoe Vlaamsgezinden voor de verwezenlijking van een idee gevochten en gewonnen hebben op het Brusselse niveau en dezelfde idee aanvallen als die op federaal niveau wordt voorgesteld. Ze hebben in Brussel geijverd voor 17 gewaarborgde zetels voor Nederlandstaligen in het Brusselse Parlement en verzetten zich nu tegen het idee van de Pavia groep om 9 en 6 zetels voor beide Gemeenschappen in een federale kieskring voor te behouden.

    De Roover zou zich kunnen verdedigen door erop te wijzen dat de Vlamingen in Brussel nog andere eisen verwezenlijkt hebben: taalgemengde lijsten zijn verboden en mensen die op kieslijsten staan moeten de facto voor een subnationaliteit kiezen (eens ze bvb. op een Nederlandstalige lijst gestaan hebben, mogen ze nooit meer in hun leven op een Franstalige lijst komen). Dat maakt natuurlijk het besturen van een gemeenschappelijke stad - die overigens veel meer gemeenschappen telt dan de Nederlandstalige en de Franstalige alleen -, maar moeilijker. En De Roover’s consoorten komen dan af met het argument dat Brussel te veel politici telt en institutioneel te ingewikkeld is (ik heb dat eerste argument altijd vreemd gevonden: het toppunt van de democratie is toch wanneer iedereen aan politiek doet – maar ja, volgens deze mensen moet politiek vooral (economisch) efficiënt zijn en is democratie blijkbaar meer een middel dan een doel). Op basis van dat argument (dat ze liever als een vaststelling verkopen en al lang deel uitmaakt van de mantra's van de Vlaamse media) stellen ze dan maar voor om Brussel niet door de Brusselaars zelf, maar gezamenlijk door de Vlamingen en de Walen te laten besturen. Gezien ze elke dag bewijzen dat ze in deze opstelling niet in staat zijn om België samen te besturen, voorspelt dit voor de Brusselaars weinig goeds. Wat dan weer aantoont dat het wel degelijk nodig is om politieke structuren uit te denken die politici verplichten om rekening te houden met de effecten van hun beleidsdaden over het hele gebied en de hele bevolking waarvoor hun wetgevende instelling verantwoordelijk is.

    En zo zijn er nog enkele dingen die de staalharde logica van onze opinieschrijver doorbreken. Zoek maar uit!

  • door Jan Paesen op dinsdag 15 februari 2011

    Het getuigt m.i. van een professionele ingesteldheid van de redactie om ook iemand van de VVB aan het woord te laten.

    Ik vind het spijtig dat sommige van de lezers hierboven reageren op dingen die dhr. De Roover niet heeft gezegd. Het is waar, hier en daar is hij wat technisch. Het debat en de reactie zouden wellicht vruchtbaarder zijn indien men zijn tekst met iets meer aandacht had gelezen. Het idee van een federale kieskring is trouwens niet nieuw. Onze Franstalige landgenoten hebben dit steeds afgewezen uit vrees voor minorisering. Om dezelfde reden hebben zij gezorgd voor de splitsing van de destijds unitaire partijen.

  • door Luc Bekaert op donderdag 17 februari 2011

    Zoals sommige partijen (o.a CD&V) ook al argumenteerden staat de nationale (unitaire) kieskring ook haaks op de indeling van België in taalgebieden. Want , op welke basis zullen de ideologisch verwante partijen elkaar beconcurreren ? juist op basis van de etno-linguistische achtergrond en afkomst van de inwoner . Waar zal bijvoorbeeld CDH het meest succesvol de CD&V beconcurreren ? juist , in Depanne , Knokke , Gent , A’pen en Leuven :: plaatsen waar veel vlamingen wonen met andere culturele of etnische achtergrond . Deze mensen zullen meest geneigd zijn op de ideologisch verwante partij te stemmen van de overkant . Allochtone Vlamingen ook , afkomstig uit Franstalige landen zullen daar ook meer toe geneigd zijn Mogelijks kan het de bereidheid tot integratie eerder afremmen dan bevorderen . Bovendien kan dit aanleiding geven tot nieuwe communautaire spanningen , vooral in de kiesperiode en vooral in sommige delen van Vlaanderen , als Franstalige kiespropaganda delen van Vlaanderen zal overspoelen . Dit kunnen we beter vermijden

  • door Deweerdt op dinsdag 22 februari 2011

    Iedereen kan in België een partij oprichten met een sterk Belgisch programma. Deze partij kan opkomen in heel het land met kandidaten die dit onderschrijven. Omdat dergelijke partijen maar 1 % van de stemmen halen willen de voorstanders van een federale kieskring de kiezers verplichten om 15 van die vertegenwoordigers te kiezen. Het volk vergist zich. Laten we een ander volk kiezen.

  • door Bart Van Stappen op dinsdag 22 februari 2011

    Het is een beetje jammer dat sommigen hierboven eerder dan in te gaan op de gebruikte argumenten en desgewenst tegenargumenten te bieden - dat noemen we debat en voedt het - ervoor kiezen de boodschapper verdacht te maken. Waardoor ze lijken aan te geven geen geldig verweer te kunnen bedenken.

    Verstokte Belgicisten doen er misschien goed aan te overwegen dat de FDF-er Christian van Eyken (UF), geldig verkozen, ook en zelfs als (rabiaat) Franstalige, sinds 1995 ongestoord deel uitmaakt van en zetelt in het Vlaams Parlement. Zo hoort het ook.

    Anderzijds was er Toon van Overstraeten (VU). Toen die in 1985 evenzo geldig was verkozen in het (toentertijd) arrondissement Nijvel van de toen nog unitaire provincie Brabant. Als verkozene zou hij dus zetelen in de Waalse Gewestraad en in de Franse Gemeenschapsraad. In deze beide lichamen echter weigerden de Franstaligen hem te zetelen en Van Overstraeten werd manu militari (!) verwijderd.

    Een fraai staaltje van wederkerigheid 'op z'n Belgisch'.

    Ondertussen is de wet gewijzigd, 'apparentering' (lijstverbinding) tussen Brussel en het arrondissement Nijvel is niet langer mogelijk. Zo hebben de Franstaligen het gewild. Ze blijft wel mogelijk, over provinciegrenzen heen, tussen Brussel en Halle-Vilvoorde. Zo hebben de Franstaligen het gewild. Het Belgisch Grondwettelijk Hof zegt hierover voor recht dat de huidige regeling het (grondwettelijk gewaarborgde) gelijkheidsbeginsel schendt, waardoor de verkiezingen grondwettelijk ongeldig zijn. Wie zich 'meer gelijk' wanen, hechten zozeer aan de ongrondwettelijke regeling, dat ze poging er door een bij gewone meerderheid te stemmen wet aan te verhelpen en zo de grondwettelijkheid van het Belgische kiesstelsel te herstellen, stuiten door een hele resem dwarsbomingsprocedures ('alarmbellen') af te vuren, tot zelfs een door de Raad van de Duitstalige Gemeenschap toe. Franstalig België wil geen rechtsstaat waarin het gelijkheidsbeginsel geldt. Geen gelijk- of gelijkwaardigheid, maar onverkorte voorrechten, al moet daartoe de Belgische Grondwet op de schop. Ook die kruik zal zo lang te water gaan tot ze breekt.

    Ondertussen haast een eeuw geleden luidde het al:

    "Sire, u regeert over twee volkeren. In België zijn er Walen en Vlamingen; er zijn geen Belgen." -- was getekend: Jules Destrée, Franstalig socialistisch politicus (BWP), 15 augustus 1912, "Lettre au roi sur la séparation de la Wallonie et de la Flandre", in _Revue de Belgique_.

    "Ik heb de brief gelezen van Destrée, die ontegensprekelijk een groot literair talent is. Al wat hij zegt is absoluut waar, (...)" -- was getekend: Albert, 30 augustus 1912, aan Jules Ingenbleek, secretaris der koning en koningin.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties