Voorvechter van rechten pedofilieslachtoffers San Deurinck overleden

Idem als Leo VB. San was ook deel van de generatie van de jaren zestig, nam deel aan de studentenrevoltes en de emancipatiebewegingen.

Dag San,

Ze zeggen dat je er niet meer bent, maar ik voel dat je over mijn schouder meekijkt.
Ik huil al dagenlang zonder ophouden, en toch ben je er niet om me te troosten, zoals je wel eens deed.
Heel verwarrend.

Ik treur om jou, San.
Ik treur om een ongeëvenaard mooie mens, die in zijn ene, al erg geschonden hart, meer plaats vond voor medeleven, meevoelen, begrip, aanmoediging, ondersteuning, waarachtigheid, oprechtheid, eerlijkheid en elementair fatsoen dan er huist in de harten van alle bisschoppen en andere kerkleiders samen, van België over de hele wereld tot in Rome.

Hoewel de middelen die de Belgische kerk tegen de slachtoffers in stelling brengt eindeloos en onuitputtelijk lijken, ging jij onverdroten verder met enkel je woord als krachtige wapen.

We zagen elkaar slechts een 3-tal keren vóór je naar Thailand vertrok, maar tussen Bangkok en Tessenderlo ontstond meteen een haast organische, heel nauwe en vertrouwde samenwerking in het opstellen, becommentariëren, aanpassen, herzien, vertalen, verbeteren en tenslotte rondsturen van de uiteindelijke versies van de teksten waaraan wij, soms met de hulp van anderen, dagenlang konden sleutelden. Neen, we waren niet snel tevreden.

Voor mij ben jij het zoveelste rechtstreekse slachtoffer van de witgekalkte graven, al is paars hun favoriete kleur.
‘De mijters’, zoals jij ze vaak noemde, putten zich, samen met hun handlangers en slippendragers, uit om de slachtoffers en de weinigen die die slachtoffers onvermoeibaar blijven verdedigen en steunen, onderuit te halen. Geen enkel middel wordt daartoe onbenut gelaten: valse beschuldigingen, ontluisterende verzinsels, kleineren, beschimpen, afwijzen, liegen, verzonnen insinuaties, afdreigen, niet willen luisteren, eisen dat de slachtoffers alleen op gesprek komen om ze te kunnen fijnprakken, beweren dat Rik Devillé geen mandaat heeft, terwijl hij een uitdrukkelijk en overtuigend mandaat had van elk slachtoffer dat hij vergezelde…

Maar jij, San, jij bleef als een immense en stevige rots rechtop staan, al deden hun ‘schoppen onder de gordel’ best wel pijn. Op 15 januari mailde je mij, toen ik je schreef dat T. Doyle ontmoeten voor mij onmogelijk want gênant zou zijn omdat ik altijd zo onbedaarlijk moet huilen als het over mijn misbruik of over misbruik in het algemeen gaat. Jij antwoordde daarop letterlijk: ZOALS IK AL VERSCHILLENDE KEREN HEB GESCHREVEN: DE DROEFHEID EN DE ANGST VAN DE SLACHTOFFERS ZOUDEN HET LOT EN DEEL MOETEN ZIJN VAN DE BISSCHOPPEN. MAAR DIE ZIJN DAAR NIET TOE IN STAAT.
EN WIE THUIS HUILT MOET ZICH ER NIET VOOR SCHAMEN OM DAT IN HET PUBLIEK TE DOEN.
TROUWENS, DOYLE EN DE ANDERE AANWEZIGEN ZULLEN ZELF OOK AL WAT AFGEHUILD HEBBEN. ER GAAT HIER GEEN WEEK VOORBIJ ZONDER DAT IK EEN PAAR KEER AJUINEN ZIT TE PELLEN. TREK JE DAAR NIETS VAN AAN.

Maar ondanks of na jouw ‘ajuinen pellen’ klopte je met nog meer ijver en verbetenheid op jouw toetsenbord. En dat werd je, vrees ik, uiteindelijk fataal. Al ben ik er evengoed van overtuigd dat, als je opnieuw zou kunnen beginnen, je het niet anders zou doen, omdat de kraan zich niet meer liet dichtdraaien eens de stroom op gang gekomen was.

Als ik zie hoe de kerk vandaag een zwalpend wrak is op zoek naar een alsnog onvindbaar houvast, dan durf ik te hopen dat jij voor onze Werkgroep Mensenrechten in de Kerk de onwrikbare rots mag zijn en zou kunnen blijven, waarnaar die amorele kerk zo radeloos op zoek is.

Wij zullen ons nog vaak afvragen “Wat zou San hiervan gezegd of gedacht hebben?”, en zo zal je ons nog vaak te hulp schieten als we het even niet weten.

San,
Groenten,
van de velen die zich door jou bemind weten, en van de velen die jou liefhebben.
Van Suus,
dankbaar omdat ik even je ‘compagnon de route’ mocht zijn.