about
Toon menu
Opinie

Een gemiste kans? Geen duidelijk signaal!

Kijk, ik vind Felix De Clerck op het eerste gezicht een toffe knul, en je kunt het de jonge en niet-professionele organisatoren uiteraard niet kwalijk nemen, maar die betoging leek toch eerder op een volatiel elektron dat in alle richtingen stoof, dan op een niet mis te verstaan politiek signaal, vindt Kristof Decoster.
maandag 24 januari 2011

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Lekker jong-anarchistisch van inslag, misschien, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Als je die jongen uit Kortrijk bezig hoort op tv: “Wij hebben onze plicht gedaan, en dat het nu mag vooruit gaan”.

Kijk, ik weiger met het ouder worden ook cynischer in het leven te staan, maar bij dit soort statements moet ik toch vooral diep zuchten. Het zal wel aan mij liggen.

De protagonisten in de Wetstraat nemen er even akte van, mompelen iets van ‘het signaal van de betogers respecteren’, en gaan dan onverstoord voort met waar ze mee bezig waren.

Geen duidelijk signaal

Er zat nochtans wellicht meer in. Als er was opgeroepen om een duidelijk signaal te geven dat mensen achter dit land blijven staan, ook bij dit zware ontij, en politici alles uit de kast willen zien halen om ervoor te zorgen dat het land opnieuw functioneert, en de uitdagingen van deze eeuw aankan, zou je allicht gezien hebben dat veel mensen nog steeds om België geven.

Veel mensen zijn meer gehecht aan dit lelijke grijze landje dan de doorsnee cynische Wetstraatjournalist à la Bart Brinckman ze wil nageven. Mensen in Noord en Zuid weten ondertussen wel dat er een staatshervorming nodig is, maar willen terzelfdertijd allesbehalve weten van 'stoemelings' splitsen. Een scenario dat nochtans met de dag waarschijnlijker wordt.

"Veel mensen zijn meer gehecht aan dit lelijke grijze landje dan de doorsnee cynische Wetstraatjournalist à la Bart Brinckman ze wil nageven"

Maar los daarvan zou elke jeugdige organisator eigenlijk moeten duidelijk maken waar het écht om gaat. En dat is, dat de N-VA eigenlijk ook maar gewoon staat voor het uitvoeren van de recepten van internationale instellingen als het IMF en de OESO.

Jan Hesp en Co

En voorlopig denken Jan Hesp en co dat niet te kunnen binnen de Belgische institutionele context. De Franstaligen zien dat immers niet zitten, met uitzondering van MR misschien en de werkgevers van de Cercle de Wallonie.

Overigens zien de weinige nog overblijvende linkse Vlamingen er ook maar weinig heil meer in, de tijd van de Derde Weg ligt nu eenmaal al een tijdje achter ons.

Ideologie is geen vies woord meer, in tegenstelling tot de jaren negentig en begin jaren 2000. Maar links Vlaanderen stelt niet veel voor in de ogen van De Wever en de zijnen. Da’s zoals een horzel die je makkelijk vertrapt.

Ondertussen zetten de financiële markten nog wat meer druk, om er toch maar zeker voor te zorgen dat elke regering die aan de macht komt ‘doet wat ze moet doen’.

Boekhouderslogica

Als jonge mensen stellen dat we ervoor moeten zorgen dat er ook nog wat overblijft voor de jongeren die eraan komen, nu dat uitdagingen als de vergrijzing en zo op ons afkomen, zitten ze eigenlijk in dezelfde boekhouderslogica als de N-VA.

Ze zitten daarmee overigens op één lijn met de VUB-rector, die ook al in diezelfde competitiviteitslogica meestapt – al had hij het blijkbaar zelf niet door.

"Als jonge mensen stellen dat we ervoor moeten zorgen dat er ook nog wat overblijft voor de jongeren die eraan komen, zitten ze eigenlijk in dezelfde boekhouderslogica als de N-VA"

Overigens is er niks mis met boekhouders, maar ik heb wel een probleem met het soort dat vooral sommige bazen helpt de kantjes eraf te lopen. Willen we een maatschappij waarbij – en nu citeer ik mijn collega’s - sommige specialisten geld als slijk verdienen, terwijl verpleegkundigen moeten draaien in onderbemande teams, en de poten van hun gat moeten lopen om ervoor te zorgen dat ze toch geen bejaarde om het hoekje helpen?

Geföhnde blondines en sportbakken

En vooraleer je denkt dat het gaat om het zoveelste potje steriel bashen van artsen-specialisten (ik weet best dat ze ook een enorme verantwoordelijkheid hebben), een zelfde argument kun je maken m.b.t. de topvoetballers die hun geld niet meer opkrijgen aan hun geföhnde blondines en sportbakken. Of de bankiers die blijven bonussen opstrijken alsof ze weer eens enorm veel toegevoegde waarde voor de ruimere samenleving gecreeërd hebben tijdens het laatste jaar.

Of de Apple-CEO die als een halfgod vereerd wordt omdat hij er in geslaagd is om eindeloos veel mensen een apparaat aan te praten waarvan ze denken dat ze echt niet zonder kunnen … de lijst is eindeloos. De lijst excessen die doorgaan voor ‘normaal’ in onze neoliberale maatschappij wordt almaar langer.

"De Apple-CEO die als een halfgod vereerd wordt omdat hij er in geslaagd is om eindeloos veel mensen een apparaat aan te praten waarvan ze denken dat ze echt niet zonder kunnen"

Zolang we niet ook eens beginnen praten over het opleggen van een maximum inkomen, doen al die praatjesmakers van het IMF en de OESO er best het zwijgen toe, als ze de minimumlonen willen afschaffen, werklozen willen activeren, en meer van dat fraais.

Waarom lezen ze hun eigen rapporten niet?

Je vraagt je overigens af waarom ze niet hun eigen rapporten lezen in dat verband. Een recente IMF-working paper van Michael Kumhof en Romain Ranciere stelt dat ongelijkheid leidt tot financiële crisissen. Als dat klopt, waarom dan vooral iets aan die ongelijkheid proberen te doen via nog meer economische groei en het activeren van mensen onderaan de ladder?

Waarom niet ook tegelijk het “geld halen waar het zit” en het bestaande werk wat beter verdelen? Onder de erg 'competitieve' productiviteitscijfers van Belgen zitten nogal wat aankomende burn-outcijfers verscholen, en dito medicijnenverbruik.

"Onder de erg 'competitieve' productiviteitscijfers van Belgen zitten nogal wat aankomende burn-outcijfers verscholen"

En ten slotte. Waarom zeggen rechtse populisten "waar het op staat", zijn ze ‘direct’, maar krijg je bij linkse oneliners steevast het verwijt dat je je bezondigt aan "afgunst tegen de rijken"?

Moet links Vlaanderen zich echt blijven beperken tot het houden van een steriel technocratisch discours, uit angst om voor overjaarse marxist of Che Guevara versleten te worden?

Kristof Decoster

Kristof Decoster is politiek socioloog. Na vijf jaar in Azië (reizen en werk als leraar Engels aan een Chinese universiteit) is hij momenteel aan de slag bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde, afdeling Volksgezondheid, in Antwerpen.

reacties

3 reacties

  • door Winfried Heinrich Huba op dinsdag 25 januari 2011

    De Clercq junior heeft de beperkte horizon van een partijjongere; met 'apolitiek' bedoelde hij 'niet-partijpolitiek'. De betoging was niet A-politiek, maar META-politiek. Het ging er niet over welk lied, maar over welk instrument. Het gaat over een nieuwe staatsstructuur, een functionerende democratie in België; daar onderhandel je niet eventjes over tijdens een regeringsvorming. Als democraat moet je compromissen kunnen sluiten en de verantwoordelijkheid van de verkiezingsuitslag op je nemen. De Wever heeft in 200 dagen bewezen, dat hij dat niet kan. We hebben nu een regering van lopende zaken nodig en een akkoord erover, dat er een soort 'hoge commissie' komt met binnen- en buitenlandse experts om een nieuwe functionerende democratische staat te maken van dit tranendal. Over zeg maar twee jaar dan de keuze welk model van politieke, juridische en sociale structuur we(?) kiezen; die wordt dan geleidelijk over +/-5 jaar ingevoerd. Het huidig Belgisch staatsbestel is een juridische en sociale zeef: de zwakken vallen er door naar beneden; en de rijken worstelen zich zonder grote problemen en controles naar boven. En we blijven in Europa dé draaischijf voor mensenhandel, drug- en wapentrafiek en een belastingparadijs voor de multinationals. Belangrijke beslissingen in deze zaken werden en worden steeds weer geblokkeerd onder het voorwendsel 'communautair probleem'. Dit bourgeois staatsbestel wordt nu in vraag gesteld, eindelijk. Ik snap Kristof Decoster en andere kritieken uit de linkse hoek niet zo goed: Hoe ga je ons links lied vertolken zonder een degelijk instrument?

    Lees ook eens: http://www.legalworld.be/legalworld/belgische-staat-ondemocratisch-stefan-sottiaux.html

  • door Kristof Decoster op dinsdag 25 januari 2011

    Bedankt voor de lectuurtip, Winfried. Zal ik zeker eens lezen op de trein vanavond. Ik zie het zo: de opdracht waarvoor we staan, is slag leveren tegen de stroom rapporten die internationale instellingen (IMF, Oeso, EU) en think tanks genre Itinera op de gemiddelde Vlaming afsturen. Allemaal met dat ene doel voor ogen: hem doen ‘inzien’ dat er geen alternatief bestaat voor dit soort, als ‘neutraal’ verpakt common sense beleid. Terwijl terzelfdertijd zedig gezwegen wordt over een aantal excessen van dit systeem, wegens ‘er valt toch niks aan te doen’ of ‘we moeten toch de competitiviteitspositie van dit land vrijwaren’. Waar dat soort logica toe leidt, zien we nu onder meer in Ierland. Als je op straat komt anno 2011, moet het ook daarover gaan. Een meta-politieke betoging is mooi, ik koester ook de hoop dat mensen elkaar moeten kunnen vinden over partijgrenzen grenzen heen, en een compromis sluiten. Maar je kon vooraf voorspellen dat al die politici er hun eigen ‘verhaal’ zouden van maken, met Carl Devlies over zijn ‘Belgique à papa’ als absoluut dieptepunt. Vooraf stellen dat het gaat over: “die politici moeten doen waarvoor ze betaald worden, ’t is te zeggen, regeren; ’t moet nu eindelijk vooruitgaan” volstond niet als communicatiestrategie. En dat zeg ik met alle begrip en respect voor de organisatoren. Ik vind het erg knap dat ze zoveel mensen op de been hebben gekregen op een miezerige zondagnamiddag. Proficiat daarvoor.

  • door Leo Van Beirs op dinsdag 25 januari 2011

    Mogen er ook Grote Felicitaties zijn voor het incidentloos wachten op een vergelijk en het waardig betogen voor gedachten en gevoelens ? Moge alle Belgen deze kalmte blijven bewaren ! Naar mijn mening kàn je in deze onderhandelig over de bevoegdheidsverdelingen in dit Belgisch Staatsbestel niet aan één man of partij de Zwarte Piet voor het Lange Wachten doorspelen. De organisatie van onze Staat heeft zich vastgereden in een twee publieke opinies en taalkundige verdeelde partijen en organisaties, binnen één democratie. De vraag is hoe je democratisch samen verder kan als de ene kant "wit" zegt en de andere kant "zwart". In 2007 weigerden de franstaligen ook maar te spreken of na te denken over een Nieuw Compromis. Zelfs een onooglijk grensconflictje in de organisatie van verkiezingen gescheiden volgens de taalgrens was 40 jaar onregelbaar, onbespreekbaar, en werd overgelaten aan Maingain en Co en BDW als visvijver van stemmen. Een Democratische stemming of Referendum kan niet, want een democratische uitslag zou geblokkeerd worden, als in het verleden, of als in het Parlement met Alarmbellen. Het is niet om fier over te zijn, voor géén van beiden ! Nergens hoor je daarover goed spreken of nadenken, het boek van Stefan Sottiaux zal wel niet zo veel gelezen worden, het lijkt me nochtans interessant. Het lied dat de mensen willen zingen is gelukkgig zijn of worden of blijven in deze veranderende wereld, en de Regulerende Staat is daarvoor een belangrijk instrument. Wie kan tegen bevoegdheden zijn dichter bij de wil van de mensen, als blijkt dat een hoger échelon niet werkt en als daarbij de werkelijke solidariteit, de lotsgebondenheid in België, en later in Europa, niet wordt doorbroken ? Mijn kinderen en kleinkinderen zullen moeten werken om de StaatsSchuld van het slechte beheer (wafelijzerpolitiek, slecht innen van de belastingen) van het Oude België van vroeger af te betalen. Daar zal meer Democratie en meer Staatsregulering van Banken en Casinokapitalisten en Londense Speculanten aan te pas komen, maar dan moeten de contraintes van de Belgisch politiek eerst weer een tijdje weg.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties