about
Toon menu

Nieuwe generatie pikt politieke stilstand niet langer

Het slechte nieuws is dat de politiek in vele landen, en zeker mondiaal, de kunst van de stilstand tot in de morbide perfectie beheerst. Erger nog, het is de politiek van de overgave. Het goede nieuws is dat er een generatie opkomt die dit niet langer pikt, van de jonge Britten die Londen overhoop zetten en de WikiLeaks activisten tot de Tunesische betogers.
zondag 2 januari 2011

“We zijn geen generatie die om het even wat pikt.” (Barnaby Raine, 15-jarige Britse scholierenleider)

Eerst het slechte nieuws. Neem Cancun.

De Cancun-verdedigers willen ons wijsmaken dat we goed bezig zijn op ons aardse schip… dat recht op de ijsberg vaart.

Al wie er vrede mee neemt dat het proces om een klimaatakkoord te bereiken toch is gered, belazert daarmee de kluit. Het zogenaamde akkoord van Cancun is een gevaarlijke lege doos. Want het bevat niets bindends dat zelfs maar enig perspectief biedt op het beperken van de opwarming tot minder dan 2 graden Celsius. De politiek faalt hier jaar na jaar, en nu meer dan ooit, omdat ze ons wetens en willens overlevert aan een gevaarlijke klimaatverandering. Dit lijkt wel het verzamelde orkest op de Titanic dat lustig deuntjes blaast over hoe goed het toch is dat het schip verder vaart … ook al is dat dan recht op de ijsberg.

Of neem de financiële crisis

De politieke regressie inzake sociaaleconomische politiek neemt ronduit hallucinante vormen aan.

En is het wel een crisis? Of is het een permanente vrijbrief voor het financieel kapitaal om het eigen belang na te streven zonder ook maar aan iets of iemand verantwoording te moeten afleggen?
In elk geval, elke dag is duidelijker dat de politieke regressie, de weigering zelfs om samenlevingen na te streven waarin het goed om leven is voor iedereen, ronduit hallucinante vormen aanneemt.

Hun intellectuele gemakzucht

De intellectuele gemakzucht waarmee politici in tal van landen de banken redden zonder te voorzien in een deugdelijk en veilig financieel systeem dat niet kapseist bij het minste financiële onweer en dat geen voortdurende hold-up is van honderden miljarden euro op de kap van de echte economie, van de werkende mensen en van de planeet, is een hemeltergende abdicatie.

Hun schuldige medeplichtigheid

Hun schuldige medeplichtigheid om de grootbanken zelfs niet tot enige verantwoording te verplichten, getuigt van ongeziene onverantwoordelijkheid. Dit is het geval in tal van landen – ook waar de publieke opinie andere beloftes kreeg van haar net verkozen president - het is hetzelfde liedje in de Europese Unie, evenzo bij het Internationaal Monetair Fonds.

Heb ik daarmee gezegd dat er geen goed gemotiveerde politici zijn? Neen, er zijn er zelfs heel wat. Maar jammer genoeg slagen zij er niet in om de toon te zetten en de beleidsbakens voor onze wereld werkelijk te verzetten. Terug dus naar die politici die het wanbeleid bepalen.

De abdicatie van de politiek

Hun onkunde, hun zelf georganiseerde politieke onmacht

Nog is het erger, want – na de overval door de grootbankiers waarvoor deze politici met verbazende welwillendheid de publieke kassa openmaakten - vertellen zij doodleuk aan de samenlevingen dat het geld nu op is. Nu is er geen ruimte meer om aan politiek te doen, om nuttig en goed betaald werk te scheppen, om te zorgen voor goede gezondheidszorg, pensioenen, onderwijs of wegen, om honger en armoede echt te bestrijden en iedereen te laten meedelen in de welvaart, om de samenleving te steunen in haar ambities, om cultuur te laten bloeien, om de economie op het spoor van duurzaamheid te zetten. Kunnen ze nog meer de eigen onkunde onderstrepen waarmee ze hun politieke onmacht organiseren, de abdicatie van de politiek?

Deze schoothondjes die de grootbankiers ongestoord op het graf van samenleving en planeet laten dansen

En ergst van al, de politici als schoothondjes: ze tolereren eerst dat de grootbanken de staten chanteren en blut maken, ze blijven vervolgens weigeren om ook de rijken eerlijke belastingen te laten betalen, en dan durven ze zelfs koudweg komen vertellen dat het financieel systeem nu eist dat de samenleving en de gewone mensen de rekeningen moeten betalen… terwijl de grootbankiers alweer ongestoord op tafel dansen, grote sier maken, bonussen incasseren en samenleving, planeet én economie even lustig naar de afgrond voeren.
De waarheid heeft haar rechten. Daarom blijf ik bij wat schreef in Van eiland tot wereld over de koers die we met de wereld aan het varen zijn: de rijken en de egoïsten zullen het voorrecht hebben als laatste te sterven.

Stop die maskerade van deze politici die de toekomst zouden voorbereiden

Wie dit alles te horen krijgt in onze parlementen en in de kabinetten van onze ministers en commissarissen, kan niet anders dan ontzet zijn over de complete naaktheid van hun politieke bestaan, moet de kwade gedachte voelen opborrelen: zet hier dan simpele boekhouders als ‘politiek’ er alleen nog in bestaat van de crisisfactuur door te spelen aan de samenlevingen en de staatsboekhoudingen te doen kloppen, dat is veel goedkoper. En stop met die schone schijn, stop die maskerade van politici die bezig zouden zijn de toekomst voor te bereiden. Want zij die elke ideologie overboord hebben gekieperd en weigeren een betere samenleving te maken, zij die kiezen voor het geldestablishment en niet voor de samenleving, verdienen niet politici te worden genoemd.

Stilaan tijd voor het goede nieuws

Daarom is er woede in de straten en in de harten

Denk echter niet dat mensen dit niet kunnen zien en inzien. Geloof toch niet dat alle kritiek te smoren is in nietszeggende newspeak – we mogen de financiële markten niet verontrusten – of dat alle kritische zin is weggemasseerd door volgzame media, pulp en spelletjes.

Want daarom is het dat er woede heerst in de straten van Athene, Dublin, Tunis, Londen, Cairo, Washington, Brussel en zovele andere steden. Daar groeit een nieuwe generatie die de koude leugens van de politiek niet langer pikt, die af wil van de maatschappelijke stilstand die ons regelrecht, crisis na crisis na crisis, de dieperik induwt.

Deze generatie verwacht, nee, eist dat politici aan politiek doen, namelijk het samenspel tussen samenleving, economie en planeet zo boetseren dat iedereen er wel bij vaart. Ze willen dat alle rechten worden geëerbiedigd, zowel van de mensen die welvaart creëren, als van de mensen die welvaart nodig hebben als van de planeet die we niet mogen overvragen.

“We zijn geen generatie die om het even wat pikt.”

Voorbeelden? Er zijn er genoeg. Neem de 15-jarige Britse scholier Barnaby Raine die eind november een korte maar indrukwekkende speech - klik hier - weggaf tegen de verdrievoudiging van het inschrijvingsgeld aan de universiteiten tot meer dan 10.000 euro: “We zijn geen post-ideologische generatie. We zijn niet langer die generatie die nergens om geeft. We zijn niet langer een generatie die afwacht en om het even wat pikt. We zijn nu de generatie van de kern van het verzet. Ze kunnen ons niet beletten te betogen en ons te verzetten. Hoe hard ze ook hun best doen om ons op te sluiten in de straten van Londen, dit zijn onze straten. We zullen er altijd zijn om te betogen, altijd om ons te verzetten.”

Operation Payback legt Mastercard plat

Denk aan WikiLeaks. Toen de moedersite door onophoudelijke aanvallen zo goed als onbereikbaar werd, hebben vele honderden andere websites – waaronder DeWereldMorgen.be - klik hier - plaats geboden op hun servers om de WikiLeaks informatie toegankelijk te houden voor het grote publiek.

En overal ter wereld antwoordden cyberactivisten met ‘Operation Payback’ tegen bedrijven die overschrijvingen voor WikiLeaks blokkeerden. Onder andere vloerden ze de site van Mastercard.

Schiet Music for Life zijn goede doel voorbij?

Of Music for Life, en alle gelijkaardige liefdadigheidsacties de wereld rond. De vele fans argumenteren: “Het is toch voor een goed doel? En mogen we ons ook eens goed voelen?” Natuurlijk, maar maak toch niemand wijs, ook jezelf niet, dat liefdadigheid echt helpt.

Denk liever mee met de 16-jarige Jana die, anders dan de massamedia, niet zomaar aanvaardt dat Music for Life met gemak miljoenen euro’s inzamelt zonder dat mensen weten wat er met dat geld zal gebeuren. Ze gaat dus zelf op zoek, en moet tot haar ontgoocheling ontdekken dat het niet altijd om duurzame ontwikkeling gaat.

In een heel lezenswaardig artikel - klik hier - argumenteert ze haar verontwaardiging over alle Vlamingen die geven zonder daar verder over na te denken, over de media waar elke kritisch analyse ontbreekt, over het Rode Kruis dat zelfs niet is voorbereid op de vraag waar de opbrengst voor dient… en haar grootste verontwaardiging: is het niet schandalig dat een 16-jarige op transparantie moet aandringen?

Luister naar de schreeuw van de Tunesische jongeman die zichzelf in brand stak, naar de woedende betogers in Tunis

Luister toch eens naar de jongeman die zichzelf uit wanhoop in brand stak omdat zijn handeltje in beslag werd genomen, aanhoor de woedende betogers in Tunis: geef ons werk, geef ons waardigheid. Zij willen dat hun regering overal in het land echt werk maakt van ontwikkeling, en niet langer het land, zijn bedrijven en zijn rijkdommen uitverkoopt aan een corrupte elite die zich daarmee schaamteloos verrijkt en aan het buitenland - klik hier

Een scherp kijkende nieuwe generatie

Het boeiende aan al deze voorbeelden is dat niet iedereen in slaap wordt gewiegd door feel good deuntjes die niets oplossen. Je ziet in de hele wereld een generatie opkomen die scherp in het oog krijgt dat we de wereld echt anders moeten organiseren; die het niet fantastisch vindt wanneer multimiljardairs vele miljoenen weggeven voor goede doelen maar zich afvraagt hoe het kan dat superrijken amper belastingen betalen; die vindt dat ontwikkeling ook echt moet betekenen dat mensen het blijvend beter hebben; die het niet pikt dat de universiteit er enkel is voor zij die kunnen betalen; die ten aanval trekt tegen wie de wereld onwetend wil houden en vrije informatie aan banden wil leggen.

Mee met De Wereld Morgen

Er is nog meer goed nieuws uit het voorbije jaar. DeWereldMorgen.be is succesvol uit de startblokken geschoten, met als uitdrukkelijk doel een bewegingsmedium te willen zijn, een autonoom medium voor een sociale, ecologische en democratische samenleving en economie, een medium dat bericht over wat echt belangrijk is, en dus ook over wat de samenleving en haar bewegingen belangrijk vinden.

Daarom is het dat u hier de speech van de 15-jarige Brit Barnaby kon ontdekken, de Music for Life bijdrage van de 16-jarige Jana vinden, het nieuws over WikiLeaks alsook tal van WikiLeaks zelf lezen, en de berichtgeving over de Tunesische betogers aantreffen.

Overheden moeten waken over de mediademocratie nu de commercialisering alles wat echt belangrijk is dreigt onder te sneeuwen

Ook met DeWereldMorgen.be beleefden we al wat ontgoochelingen in de politiek. Een positieve evaluatie krijgen en als ‘beloning’ niet 2 of 3 procent maar liefst 25 procent minder inkomsten krijgen, dit is geen betrouwbare overheid meer. Zou het echt antipolitiek zijn om toch even het voorstel te opperen dat parlementen en kabinetten het zeker vandaag met een kwart minder moeten doen?

Dit alles is des te erger omdat wij als beweging en als medium opkomen voor meer overheid, overheidsinitiatief en overheidssteun, namelijk overal waar de privésector en de markt – vooral waar ze enkel op financiële winst uit is - de samenleving in de steek laat. Net omdat door de huidige commercialisering van de media alles wat echt belangrijk is ondergesneeuwd geraakt, moeten overheden onafhankelijke, betrouwbare en in de samenleving verankerde media ondersteunen… in plaats van ze in de steek te laten.

Is het misschien een immanente rechtvaardigheid dat commerciële media het geld van de samenleving kunnen inpikken?

Eigenlijk hoeven we zelfs niets te vragen; neen, wij eisen enkel minstens dezelfde behandeling als de commerciële mediaconcerns die onverminderd 350 miljoen euro per jaar aan subsidies van de overheden van dit land blijven krijgen, onvoorwaardelijk dan nog. Zij leveren niets in, geen enkele euro, zelfs niet wanneer een krant elke dag de wetten van dit land overtreedt. Begrijpe wie kan: alhoewel wij niet-commercieel zijn, hebben wij - met welke maatstaf men ook meet - onnoemelijk veel minder ondersteuning, en moeten we daarenboven nog 25 procent inleveren.

Is het misschien een immanente rechtvaardigheid dat commerciële media met het geld van de samenleving kunnen gaan lopen? En dus, zelfs zonder enige verantwoording, kunnen leven op kap van en ten koste van die samenleving?
Onze overheden kunnen gerust zijn. Wij zullen dit – samen met vele andere bewegingen - niet pikken. Wij willen overheden die het waard zijn de samenleving te dienen, en we zetten elke dag onze inspanningen verder om ze op het rechte pad te krijgen, om ze ervan te overtuigen dat ze wel degelijk verantwoordelijkheid moeten dragen, zie ook onze petitie - klik hier

In 2011 verder bouwen aan een sterke mediabeweging

En waarom zou het niet kunnen dat de honderden steungevers van DeWereldMorgen.be aangroeien tot duizenden?

Dan kunnen we op onze lezers pas echt betrouwen, de politiek kan er een voorbeeld aan nemen. Want gelukkig begrijpen die lezers wel dat DeWereldMorgen.be verder moet kunnen groeien en dus meer inkomsten nodig heeft. Elke dag verwelkomen we nieuwe steungevers die willen dat we dit unieke mediaverhaal verder kunnen schrijven. De vaste steungevers zijn intussen al met meer dan 450. Om DeWereldMorgen.be te laten uitgroeien tot het medium dat ons land echt nodig heeft, zullen dat er duizenden moeten worden.
En waarom zou dat niet kunnen? Alleen al in dit land zijn honderdduizenden, zelfs miljoenen bij een vakbond, een milieubeweging, een mutualiteit, een consumentenvereniging, een gezinsbeweging of een cultuurvereniging? Gelijk hebben ze. Nu nieuws meer dan ooit koopwaar is, wordt het nu even belangrijk dat veel mensen samen een krachtige mediabeweging vormen. Dat kunnen ze door even duurzaam hun steun te geven aan hun medium, aan DeWereldMorgen.be – klik hier

Al even belangrijk om DeWereldMorgen.be te laten uitgroeien tot het stevige medium dat we nodig hebben, zijn de nu al veertig verenigingen, bewegingen en organisaties die DeWereldMorgen.be hun steun geven. Zeker in onzekere subsidietijden is het engagement van deze partners dubbel belangrijk. We belonen ze graag met een bannerplaats op de website. Momenteel zijn we druk bezig om het aantal partners uit te breiden. Dat vraagt tijd en energie maar het lukt, heel recent zijn er nog enkele cultuurpartners bijgekomen. Als uw vereniging, organisatie of beweging belangstelling heeft om te worden van DeWereldMorgen.be, laat het ons snel weten. – klik hier

Zo bouwen we allemaal samen aan een ander medium en aan een andere wereld.

Dirk Barrez is auteur van het boek Van eiland tot wereld. Appèl voor een menselijke samenleving

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

22 reacties

  • door Jo VAN MAELE op maandag 3 januari 2011

    [title]Beste Dirk, Kan je me de link[/title]Beste Dirk,

    Kan je me de link uitleggen tussen de speech van de Britse scholierenstaking en de hebzucht van grootbanken? Ik zie het echt niet. Met dank.

  • door dirk op maandag 3 januari 2011

    @ Jo Van Maele - Ik beantwoord met plezier de vraag naar de link of het verband tussen de hebzucht van banken en maatschappelijk protest, of het nu van studenten is die het verdrievoudigen van het inschrijvingsgeld niet zien zitten of van mensen die opkomen voor het recht op werk of voor een politiek die kiest voor de samenleving. Wat zien we? Aan de ene kant staat de politiek toe dat financieel kapitaal alle winsten naar zich toetrekt en de verliezen van honderden miljarden euro aan de gemeenschap overlaat. Dan moet je niet verschieten over het resultaat dat daar rechtstreeks uit volgt: alle geld dat banken inpikken is niet meer beschikbaar voor onderwijs, gezondheidszorg, cultuur, pensioenen, investeringen in economische ontwikkeling en nuttig werk, ombouw richting duurzame economie. Als die Britse scholier spreekt over zijn post-ideologische generatie, dan bedoelt hij net dat zijn generatie doorheeft dat de politiek kiest voor de kortzichtige belangen van een elite en niet voor de samenleving.

  • door Wouter Van Der Spiegel op maandag 3 januari 2011

    Een financiële responsabilisering van de politici zou kunnen helpen om de regeringsvorming in de toekomst efficiënter te laten verlopen. Als er na 30 dagen formatiegesprekken geen regering gevormd is, dan vallen de parlementairen terug op het leefloon (er valt immers geen regering te controleren). Als de politici dit weten, zal het electoraal opbod normaliter een stuk realistischer worden. Partijleiders zullen zelfs in de verleiding komen om hun verkiezingsbeloften vooraf financieel te laten berekenen. Een communautair opbod en een federale kieskring worden overbodig ! Voorwaar zowaar een electoraal ei van Colombus… Ook voor ministers is een financiële responsabilisering aangewezen: een vierde van hun ministerieel loon wordt pas uitbetaald als blijkt dat hij of zij een degelijk beleid gevoerd heeft en niet enkel op korte termijn. (Dat zou voor elke werknemer kunnen gelden…) En misschien zouden de ministers ook een vierde van hun verplaatsingen met fiets en/of openbaar vervoer moeten afleggen. Dit zou niet enkel hun gezondheid en de kloof met de burger kunnen verbeteren, maar ook de staat van de fietspaden en de stiptheid der treinen. 2011 zou wel eens fantastisch kunnen worden! Mvg, Wouter Van Der Spiegel, Babbelaarstr. 159, 9308 Hofstade.

    • door Herman Luyckx op maandag 3 januari 2011

      Ik kan zowat heel het artikel van Dirk Barrez onderschrijven, maar betreur toch dat het eindigt op een antipolitieke sneer naar de hoge inkomens van politici. Ik bedoel niet dat die inkomens niet hoog zijn, maar dat het zeker niet "de politici" in het algemeen zijn die aan de top van de onrechtvaardige inkomenskloof staan.

      Het is wel wraakroepend dat er zoveel topmanagers zijn die - zonder een poot te moeten uitsteken (want ze kunnen blijkbaar met gemak beheerder zijn van drie of meer grote bedrijven tegelijk en bovendien nog grote brokken van hun 'werkdagen' in ledigheid doorbrengen op hun golfterreinen) - een veelvoud verdienen van wat een Belgische of een Vlaamse minister netto verdient. Dat maakt doorsnee politici machteloos en managers al te arrogant: die topverdieners kijken uiteraard neer op zo'n armzalig Belgisch ministertje.

      Wel is het schandalig dat er politici zijn (ik denk bijvoorbeeld aan Jean-Luc Dehaene) die een inkomen als politicus combineren met een topinkomen als bedrijfsbeheerder - liefst van drie of meer grote bedrijven tegelijk. Minder erg, maar toch ook schandalig is het dat EX-politici zich - na hun politieke loopbaan dus - op basis van hun bekendheid verrijken in het bedrijfsleven. Als het om socialistische ex-politici gaat (bijv. Luc Vandenbossche of wijlen Van Miert) is dat ook weer schandelijk in de hoogste graad, want van een liberaal of een andere rechtse rakker verwacht je niets anders, maar van iemand die zijn carrière te danken heeft aan zijn (theoretisch) pleidooi voor gelijkheid en sociale rechtvaardigheid...

      • door Jo VAN MAELE op maandag 3 januari 2011

        wat een simplisme toch/

  • door Bart Martens op maandag 3 januari 2011

    [title]Beste Dirk, Ik begrijp je[/title]Beste Dirk,

    Ik begrijp je verontwaardiging maar vind het afschuiven van alle frustraties op de politiek wat te gemakkelijk ("schoothondjes van grootbankiers", "maskerade van politici die kiezen voor het geldestablishment en niet voor de samenleving", "intellectuele gemakzucht", "schuldige medeplichtigheid", "onkunde en zelf georganiseerde politieke onmacht" en uiteraard ook nog zakkenvullers). Natuurlijk heeft de politiek een verpletterende verantwoordelijkheid. Heeft ze door het derguleren van de financiële markten mee de bellen laten opblazen die in ons gezicht zijn geploft. Heeft ze zich met de deregulering en liberalisering van de wereldeconomie te veel laten ontwapenen... Maar had ze dan de banken niet moeten redden? Hadden we de burgers die hun spaarcentjes bij de verkeerde bank hadden staan aan hun lot moeten overlaten? Hadden we de dominosteentjes verder moeten laten vallen tot niets meer overeind stond? ... Elk volk heeft de politici die het verdient. Ik stel alleen maar vast dat mensen ook vandaag niet kiezen voor die politici die juist meer werk willen maken van (her)verdeling, van meer regulering, van eerlijker belastingen... Vorige verkiezingen verloren ook in Vlaanderen die partijen die pleitten voor een vermogens(winst)belasting ten kosten van het centennationalisme... Ook in de VS waar zoals je schrijft "de publieke opinie andere beloftes kreeg van haar net verkozen president", moest de partij van die president bij de verkiezingen voor het congres de duimen leggen voor de grote schuldigen van de crisis, die net nu nog extra willen snijden in overheidsprogramma's om de bloedingen te stelpen. Paul Krugman verwoordde het in The NewYork Times van 5 september 2010 als volgt: “it’s slightly sickening to realize that the big winners in the midterm elections are likely to be the very people who first got us into this mess, then did everything in their power to block action to get us out.”. Conclusie: er is in de eerste plaats een moreel failliet, het politiek failliet is daar een afgeleide van. Aan dat moreel failliet werken vergt een cultuuromslag. De sprankeltjes van hoop die je in je stuk opvist, doen deugd. Maar vooralsnog veroorzaken ze slechts rimpelingen aan het wateroppervlak.

    Vriendelijke Groet, bM

  • door dirk op maandag 3 januari 2011

    @ Herman Luyckx - Dank voor uw bijdrage. Graag antwoord ik ook op uw kritiek.

    Nergens in het artikel spreek ik over of neem ik de – in uw woorden – hoge inkomens van politici in het vizier. Er is dus in geen geval sprake van een antipolitieke sneer. Wat ik wel doe is heel voorzichtig, zelfs uitdrukkelijk in de voorwaardelijke wijs, opperen dat parlementen en kabinetten – niet eens politici, let op het onderscheid - misschien dezelfde behandeling zouden krijgen als de politiek vandaag zelf geeft aan tal van sociaalculturele bewegingen, namelijk een plotselinge en ongemotiveerde vermindering van de werkingsmiddelen met vijfentwintig procent (Terzijde, hoe die instellingen dan die hakbijlbesparingen verwerken zou dan, net zoals voor die bewegingen, hun eigen zaak zijn.) Het lijkt mij volkomen onterecht om alleen nog maar de suggestie van gelijke behandeling tussen sociaalculturele bewegingen en politieke instituties als antipolitiek te beschouwen. Net wie in dergelijke gedachtegang mee stapt, maakt elke kritische benadering van politiek onmogelijk… wat pas echt de werking van de democratie zou schaden en dus antipolitiek zou zijn.

    Of politici op zich laten neerkijken door topverdieners – vreemde gedachte, zouden niet meest van al voor politici (die verondersteld zijn het algemeen belang van iedereen te dienen) alle mensen gelijk moeten zijn? - heeft niet zozeer met het verschillende ‘loonzakje’ te maken, dan wel met politici die hun verantwoordelijkheid om het algemeen belang na te streven niet opnemen. Zelfs in een globaliserende wereld beschikt de politiek over het mandaat én de macht om de markten te regelen en bedrijven aan maatschappelijk verantwoorde wetten en verplichtingen onderhevig te maken. Wanneer zij dit verzuimen en al te gewillig zijn voor financiële en economische belangen, kunnen zij die(on)verantwoordelijkheid niet ontvluchten en moeten ze in een democratie onderhevig zijn aan gerechtvaardigde kritiek, in accurate en daarom dikwijls ook scherpe bewoordingen. Zie verder ook het antwoord aan Bart Martens.

    Met hartelijke groeten. Dirk Barrez

  • door dirk op maandag 3 januari 2011

    @ Bart Martens – Beste Bart, ook dank voor jouw bijdrage.

    Zoals het antwoord aan Herman Luyckx al duidelijk maakt, zijn mijn omschrijvingen van politici correct weergegeven met uitzondering van de laatste: ik spreek niet van zakkenvullers, niet expliciet en niet impliciet. Bij elke omschrijving die ik wel gebruik, heb ik overigens geargumenteerd waarom ik ze gebruik. En bovenop heb ik in mijn bijdrage geschreven dat er wel degelijk, en zelfs heel veel, goed gemotiveerde politici zijn. Ik heb heel wat politici ontmoet en heb te veel achting voor verreweg de meesten, voor hun intenties en hun gedrevenheid - ook al maak ik dikwijls een heel andere analyse over wat ons overkomt, en wat er aan te doen is – om toe te geven aan antipolitiek.

    Het is dus net omdat ik politiek en politici en écht verantwoordelijk bestuur zo immens belangrijk vind, dat ik de meest adequate omschrijvingen probeer te gebruiken voor het wangedrag van zij – de zogenaamde ‘toppolitici’ - die de jongste jaren verantwoordelijkheid droegen voor het beheer van en het (non)beleid inzake de financiële en andere crises die ons treffen.

    Laat ons een heel concreet voorbeeld nemen, de redding van de bank KBC door de Vlaamse overheid. Zij moest - tot driemaal toe - een beroep doen op miljardensteun van de overheid om in 2008 én 2009 niet kopje onder te gaan aan ontelbaar veel miljarden rommelkredieten. Wat ‘vroeg’ / ‘kreeg’ die overheid in ruil? Vergeet niet, voor dat geld hadden we toen die bank kunnen kopen. Wel, bij de eerste redding kregen we twee bestuurders, blijkbaar uitdrukkelijk bedoeld als een lege doos. Want, wat leert de geschiedenis? Wanneer deze bank voor een derde keer moest worden gered, vertelt de Vlaamse minister-president – goed bestuur zoals u wel weet – op de radio zonder blikken of blozen dat het nu eindelijk tijd wordt om die bestuurders aan te duiden… Toen ik dat hoorde, was ik voor één keer ontsteld, twee maal zelfs. Over mijn minister-president, omdat hij mij en alle Vlamingen bij de neus nam. Onze bestuurders hoorden al maanden alle echte en virtuele schuiven en kasten van de KBC aan het leegmaken te zijn, in het algemeen belang, op zoek naar welke rommelkredieten ze daar nog verborgen hielden voor de Vlaamse overheid. Maar neen dus. En ook over de journalist was ik ontsteld, omdat die niet eens vroeg of dit als ‘goed bestuur’ kon worden beschouwd. De werkelijkheid is dat het Vlaamse kapitaal achter KBC in stervensnood de Vlaamse politiek opvorderde en onvoorwaardelijke overheidssteun eiste. Van politieke pottenkijkers in de keuken van KBC wilden ze in geen geval weten. Zo gebeurde dus, de politiek deed wat was gevraagd – opgedragen is een juistere omschrijving - verschafte de miljarden euro aan KBC (waardoor de rest van Vlaanderen nu op droog zaad moet zitten, of waar komen die dringende besparingen anders vandaan?) en kreeg daarvoor het schaamlapje van twee bestuurders die maar niet benoemd geraakten. Pas na de derde gedwongen redding – het beste bewijs dat de politiek met zijn voeten liet spelen - gebeurde dat uiteindelijk wel… maar heeft er iemand weet van of deze bestuurders een reële opdracht hebben en het werk uitvoeren dat moet? Dit alles is toch werkelijk te gek voor gewone woorden, welk(e) woord(en) zou u er overigens voor gebruiken? Heel oprecht lijkt ‘slecht bestuur’ niet sterk genoeg. Zelfs een keuze uit de door mij gebruikte omschrijvingen – van ‘schuldige medeplichtigheid’ tot ‘schoothondje’ - lijkt amper te voldoen. Onderzoeken onze parlementen trouwens hardnekkig hoe de relatie juist ligt tussen ‘big capital’ en ‘big politics’? Dan zou dat parlement misschien zelfs kunnen onderzoeken of er geen sprake is van ‘schuldig verzuim’ en ‘politieke abdicatie’. Lees ook http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/04/30/rijk-worden-negen-regels Lees ook (2) http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/10/12/de-grappen-van-kbc-zijn-ze-om-te-lachen-om-te-huilen

    Heb ik daarmee nu gezegd dat de politiek de banken niet moest redden? Allerminst. Ik heb er altijd voor gepleit dat systeembanken moesten worden gered in het algemeen belang, maar ook dat ze door hun wanbeleid hun rijbewijs zijn kwijtgespeeld. Al van voor het uitbreken van de financiële crisis heb ik begin 2008 gepleit voor overheidsbanken en coöperatieve banken, voor een financiële sector die we verplicht in dienst stellen van economie en samenleving. Maar die kans heeft de politiek tot nu toe jammerlijk verspeeld… en ondanks de zogenaamde ‘redding’ zijn de wolken boven onze systeembanken nog even inktzwart als in 2008, en betaalt de samenleving zich daar nu al blauw aan. Lees ook http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2008/03/17/andere-banken-graag

    Het is waar dat ik duidelijke termen heb gebruikt. Maar de redenen daarvoor zijn nog veel sterker. En zij weerspiegelen niet anders dan de diepe, groeiende onvrede over het slechte politieke functioneren, in welke termen dan ook uitgedrukt door jongeren én ouderen. Het zijn niet deze gebruikte termen, maar wel het politieke falen zelf dat een gevaar vormt voor de politiek en voor de democratie. Want dit politieke falen wordt nu jammer genoeg meest uitgebuit door populistische politici die nog veel minder antwoord hebben op al deze crises.

    Ik ga nog even in op de veronderstelling dat ik frustraties afschuif op de politiek. Laat mij kort toelichten waarom dat niet het geval is. Ten eerste natuurlijk omdat er geen reden is om gefundeerde kritiek af te wimpelen als een ‘afgeschoven frustratie’ – ze verdwijnt daardoor overigens niet, en nog minder is ze weerlegd. Er is een tweede reden. Want al even hard als ik gerechtvaardigde kritiek formuleer op de politiek – je spreekt zelf van een verpletterende verantwoordelijkheid – ben ik altijd, en ook in deze bijdrage, een sterke pleitbezorger van bewegingen die zichzelf de economische kracht verwerven om (in de grootst mogelijke mate) autonoom te zijn. Voor media is dit niet vanzelfsprekend, overigens ook niet voor commerciële media die in dit land elk jaar zomaar eventjes 350 miljoen euro ondersteuning krijgen. Als medium willen wij dus steunen op eigen kracht (van talrijke steungevers, bewegingen en organisaties). Van de politiek vragen we in eerste instantie alleen dezelfde gelijke behandeling als de commerciële media: ook al verdienen we pakken minder dan de commerciële media-eigenaars, alvast wij laten niet op ons neerkijken. Wat wij nog vragen van de politiek is dat ze met de samenleving meedenkt over de plek van media in een democratie, over het gevaar van het overlaten van de media – anders dan in het geval van gezondheidszorg, onderwijs of cultuur – aan commerciële bedrijven. En over hoe de overheid, die namens de samenleving het algemeen belang bewaakt, autonome, onafhankelijke en in de samenleving gewortelde media (zoals DeWereldMorgen.be) moet steunen.

    Om te besluiten, deze en vele andere reacties illustreren dat DeWereldMorgen.be de politiek van veel nabijer nog moet opvolgen. Af en toe doen we dat. Herinner u b.v. de verkiezingsinterviews op DeWereldMorgen.be met politici van tal van partijen. Meer dan in welk medium ook zijn die gekenmerkt door inhoud. Politici mogen werkelijk toelichten waar ze voor staan, sommigen tonen zich zelfs verbaasd dat er journalisten zijn die hun verkiezingsprogramma hebben gelezen (en soms beter kennen dan zijzelf). Als we al over dezelfde rechten zouden beschikken als commerciële media, en op minstens gelijkwaardige steun van de overheid, we zouden in staat zijn om die al te lege publieke ruimte in onze democratie op een heel waardevolle manier in te vullen, we zouden met plezier een meer wakkere democratie stimuleren en politici aan de tand voelen, open en met kennis van zaken. Anders schrijven we er niet over.

    Met hartelijke groeten. Dirk B.

    • door Herman Luyckx op maandag 3 januari 2011

      Ik apprecieer uw antwoord enigszins. Het was blijkbaar niet uw bedoeling om de hoge inkomens van de politici-in-het-algemeen aan de kaak te stellen. U geeft mij dus impliciet gelijk. En dus hebt u die voorlaatste paragraaf grondig herschreven - eigenlijk geschrapt. Zodat mijn kritiek (en die van Bart Martens) momenteel nergens meer op slaat. De lezer zal zich afvragen waarover wij ons druk gemaakt hebben. Jammer dat ik die sneer naar de hoge inkomens van politici-in-het-algemeen niet gekopieerd heb, want nu kunt u natuurlijk gemakkeijk ontkennen dat u dat ooit geschreven hebt. Met kameraadschappelijke groeten, Herman

    • door Herman Luyckx op maandag 3 januari 2011

      door een of andere technische storing is mijn reactie 2 x weergegeven. Het schrappen van één van die twee reacties blijkt onmogelijk, er blijft dus een relict bestaan. Bizar

  • door Dirk O. op maandag 3 januari 2011

    ik zou het plezanter vinden als de artikelen in DeWereldMorgen niet meer zouden wijzigen na publikatie. Scripta Manent,...ook een stomme dt fout of een lerend/evoluerend denken van een schrijver vertellen me wat.

    • door christophe op maandag 3 januari 2011

      Besten,

      Dit artikel werd vandaag niet meer gewijzigd. Artikels worden ook enkel gewijzigd om er een laat opgemerkte tikfout uit te halen of om iets te verbeteren dat werd opgemerkt door een waakzame lezer, maar dan melden we dat ook in een commentaartje.

      De website houdt logs bij van alles wat ingelogde medewerkers doen op de website en daaraan kunnen we zien dat Dirk noch iemand anders iets veranderd heeft aan het artikel.

  • door Luc schevernels op maandag 3 januari 2011

    Pracht artikel, Dirk No comments. Doe zo door en veel moed. Groetjes, Luc

    • door EP op dinsdag 4 januari 2011

      Beste Bart, Ik moet helaas Barrez gelijk geven, ook als hij uitvaart tegen politici die zichzelf machteloos hebben gemaakt. Het verwijt van de linkerzijde (ook binnen ons beider partij) is niet dat politici de banken hebben gered. Het verwijt is WEL dat zij astronomische sommen van ons belastinggeld hebben gespendeerd zonder OOK MAAR EEN KRUIMEL CONTROLE te eisen in ruil voor dat geld. Het zijn de bankiers zelf die zich in Basel (lachwekkende) 'reguleringen' mogen opleggen. Waar zit daar de politiek? Wat gebeurt er met ONS geld?

      Wie zoveel uitgeeft voor een bank, best bart, moet de volledige controle over die bank verwerven. Vaneigens!! Zodat de GEMEENSCHAP opnieuw kan beslissen op welke (sociale) manier, met welk (sociaal) doel er zal worden gebankierd... Simpel toch?

      • door EP op dinsdag 4 januari 2011

        [title]Beste Bart, En wat betreft[/title]Beste Bart,

        En wat betreft het argument dat ik heel vaak van mede-sp'a'ers hoor ('de mensen willen het niet anders', 'zie je wel, ze stemmen immers niet op ons), dat is een te gemakkelijk argument.

        Mensen stemmen niet op mensen die niet durven tegen de stroom in te gaan, en altijd al onmiddellijk bij het minste tegenwindje hun staart intrekken. Dat is het probleem. Heeft Bart de Wever zijn programma opgegeven toen hij in 2003 aan de grond zat? Als hij dat niet heeft gedaan, is dat wellicht omdat hij ergens in gelooft, irrespectively van wat 'de mensen' daarvan denken. En omdat hij klaar en duiudelijk zegt: 'als ge voor belgie zijt, dan moet ge niet voor mij stemmen, ik ga u alleen voor de stemmen niet naar de mond praten'. Dat is een houding waar mensen blijkbaar respect voor kunnen opbrengen.

        Ik heb voor alle duidelijkheid geen sympathie voor De Wever en al helemaal niet voor zijn 'centennationalisme'. Maar wat zou ik allemachtig blij zijn als er EINDELIJK in dit land ook eens een socialist zou opstaan die 1) echt in het socialisme gelooft en 2) bereid is om daarvoor te knokken, against all odds, tegen de macht van de 'financiele markten', tegen de domme vooroordelen die het neoliberalisme in de hoofden van veel mensne heeft gezaaid... Zodat die vele en vele duizenden die de afgelopen twintig jaar ontmoedigd heben geconcludeerd dat 'dat socialisme klaarblijkelijk iets van vroeger is, iets dat nu voorbij is', opnieuw moed kunnen vatten, opnieuw kunnen gaan geloven dat een heel andere wereld, niet van 'the few' maar van 'the many', wél mogelijk is? Als we tenminste bereid zijn om te vechten?... Is dat niet ons probleem, uiteindelijk?

        • door Frank Roossens op woensdag 5 januari 2011

          [title]Beste EP, "tegen de domme[/title]Beste EP,

          "tegen de domme vooroordelen die het neoliberalisme in de hoofden van veel mensne heeft gezaaid"

          Ik denk dat daar de kern van het probleem zit. Uw socialisme is er één dat ervanuit gaat dat de doorsnee stemmer gebrainwasht is door een systeem (vaagweg aangeduid als het "neoliberalisme") en daardoor volledig willoos is geworden. Volgens jou stemt de meerderheid van de bevolking "fout", gedwongen door een machtige opperklasse die zich zelf verrijkt op de kap van de arme, weerloze kiezer.

          Zulke denkwijze getuigt naar mijn mening van een sterke onderschatting van de kunde en wijsheid van deze kiezer. Die weet volgens mij wél goed waar hij voor stemt. De doorsnee kiezer is niet gebrainwasht door een neoliberaal complot, maar voelt zich gewoon comfortabel bij een sociaal gecorrigeerd marktsysteem. De doorsnee kiezer voelt zich comortabel in een systeem dat kapitaalopbouw mogelijk maakt maar waarbij de sociaal zwakkere klasse ook geholpen wordt. De doorsnee kiezer wenst evenwel dat deze correctie niet al te royaal is, zodat het geen aanleiding zou geven tot misbruik en het verzaken van ieders verantwoordelijkheid om zelfstandig te leven.

          Dat u zich daar niet comfortabel voelt in zo'n systeem, is uw grootste recht natuurlijk. Waarom u echter de grote massa die zich wél thuis voelt in dit systeem bestempeld als "gebrainwashed", is mij een raadsel.

          • door svdl op zaterdag 15 januari 2011

            Wit blad als begin en brainwashing als natuurlijk fenomeen.

            De doorsnee kiezer is daadwerkelijk gebrainwashd door een systeemideologie. Als je dat niet door hebt, als mens die zich toch even over de vraag buigt en een poging tot bewustzijn aangaat, "hebben ze u pas echt bij uw pietje".

            Waarom bestaat reclame? Waarom bestaat media? waarom bestaat het begrip zendtijd? héhé... de 4de macht Frank, al van gehoord? En waarom heet dat macht Frank? denken denken denken.... en blijven denken

            Mensen hebben weke hersenen, heel week, emotioneel en psychologisch beïnvloedbaar. De psychologie is een tak van de "wetenschap" die zich bezig houdt met de werking van hersenen, het hormonaal stelsel... hoe hersenen gedachten en ideeën vormen, hoe emoties en hormonen hierop in werken, hoe je gedachten kan maken en kraken. Psychologie en de reclame wereld, het mooiste huwelijk dat iemand zich ooit kon indenken... (De duivel met een gitaar) Nee frank, je denkt nu toch echt niet dat jij een product bent van... jezelf? zucht.... Als baby kom je als wit blad op de wereld en je wordt beschreven en beschreven en beschreven. Op zich is dit niet fout. Het is gewoon een natuurlijk feit en heel normaal, super biologisch... heel normaal. De vraag is echter, met wat wordt je beschreven, door wie wanneer en hoe? Hoe het best? welke waarden en normen... En daar beste Frank, daar zijn de professionals daar: de media jongens, de recame makers, de spin doctors... and it's all about money, de systeemdragers... Wie betaalt maalt. Een opinie koop je. Enkel de prijs is de kwestie. De waarden en normen die doorgegeven bewust en onbewust doorgegeven worden.... Natuurlijk wordt iedereen gebrainwasht vanaf de geboorte vanuit puur wetenschappelijke context. de vraag is met wat? En ja mijn overtuiging is dat dit, over het algemeen, hier en nu met een neoliberale ideologie gebeurt.... Cases en voorbeelden zouden deze thread super lang maken. Ik nodig anderen natuurlijk uit om hier voorbeelden van op te noemen,

            • door svdl op zaterdag 15 januari 2011

              Bedankt Ta JOE :)

  • door EP op donderdag 6 januari 2011

    Beste mr Roosens, ik herformuleer. Niet 'de domme vooroordelen', maar de 'ideologische presupposities'. Elke ideologie heeft vooronderstellingen, daar is op zich helemaal niks schandelijks aan. De realiteit bestaat nooit 'op zichzelf', maar wordt altijd waargeomen door een specifieke bril. Ik geloof niet dat de bril van de socialisten een 'juistere' blik op de werkelijkheid oplevert, totaal niet. Gewoon een andere. En voor de diversiteit van het politiek landschap zou het goed zijn als dat andere perspectief ook opnieuw zou aangeboden worden. Dan hebben mensen opnieuw keuze, that's all.

    Misschien wordt het dna bvb mogelijk om bepaalde aspecten van de realiteit, die in het heersende disc ours maar zeer moeilijk kunnen worden gezien, opnieuw een plaats te geven. Denk aan de frustraties (ook van middenklassers) over de onzekerheid v hu n job, de manier wqaarop 50plussers aan de deur w gezet, de alledaagse stress, de moeilijke combinatie arbeid/zorg voor tweeverdieners (ide ook nog allemaal met dat overgecritiseerde huis zitten...) Om die frustraties tot uitdrukking te brengen, zou een ouderwetse socialistische bril nog niet zo slecht zijn. Indien niet, dan zoeken (ook) de genoemde frustraties wel hun weg naar (uiterst)rechts. Volledig legitiem hoor, maar vanuit socialistisch perspectief een jammere zaak. Nogmaals: that's all.

    Tot slot: ik hou van de sociale markteconomie. Daarom dat het zo jammer is dat men ze zo radicaal aan het onttakelen is. Ook de middenklasse redt het niet op z'n eentje, en ook daarom zou het goed zijn als socialisten dat opnieuw duidelijker zouden zeggen

    • door EP op donderdag 6 januari 2011

      Sorry, 'overgecreditiseerde huis'.

  • door Wim Daeleman op maandag 17 januari 2011

    [title]Beste, Gedurende vele maanden[/title]Beste, Gedurende vele maanden heb ik met veel enthousiasme uw artikels gevolgd. Het moet me echter van het hart dat uw berichtgeving over kunst en met name de muziek volkomen voorbij gaat aan die muziekactiviteiten waarin de cultuur zich in zijn allerbeste vorm kristalliseert, namelijk de ‘serieuze’ hedendaagse muziek. Hierin doet u niet beter dan de algemene berichtgeving, het is een zwaar tekort en nefast voor een kunstvorm die onder andere ons als mensen constant in vraag stelt. Die kunsttak wordt momenteel inderdaad zozeer in de hoek gedrumd (zelfs Klara, de zogenaamde cultuurzender hier negeert deze sinds een jaar of tien bijna compleet) dat dit wellicht ervan de oorzaak is dat ook u hier zelf geen weet van hebt. Informeert u bij onder andere de organisatoren van de festivals Transit (in Leuven) en Ars Musca (Brussel) of leest met aandacht de blog oorgetuige (http://oorgetuige.skynetblogs.be/ ), die belangeloos de hedendaagse muziek in Vlaanderen volgt. Geef u lezer de kans ook deze kunstvorm te leren kennen. Dit zou volledig overeenkomstig uw doelstellingen zijn. Mvg, Wim Daeleman

  • door Poepoes op donderdag 20 januari 2011

    Een mooie uitspraak in Lord of the Rings. Een thema dat méér dan ooit actueel is. Sinds de anarchistische punks eind '70 - begin '80 is er geen enkele maatschappij-kritische generatie meer geboren. Het merendeel mak, rotverwend en egocentrisch, maakten ze deel uit van het "ik-tijdperk", alle hoop op enige positieve verandering in de toekomst leek daarmee een utopische droom. Slechts een klein percentage van de oude garde hielden het "revolutionaire vuur" in hun hart brandende, vaak tot leedvermaak van de gevestigde orde en de brave nette burger. "Alles gaat toch goed, dus er is niets meer om tegen te rebelleren" was de uitspraak van de laatste verwende generatie, want de nieuwste generatie wacht een grimmige toekomst waarin zij de prijs zullen moeten betalen voor de idiotie van het beleid in de laatste de decennia. Ze zijn er zich terdege van bewust dat er een grote verantwoordelijkheid op hun jong schouders rust, en de inhoud van het artikel wijst erop dat zij bereid zijn die verantwoordelijkheid op zich te nemen. Laten we hen zoveel mogelijk steunen in hun strijd voor een leefbaardere en menswaardigere toekomst, want door de struispolitiek van de meesten onder ons is het wanbeleid kunnen uitgroeien tot levensbedreigende proporties en dat gaan zijn nu moeten proberen terug recht te trekken. Alvast veel succes met deze zware opdracht! "Er is opnieuw hoop"!

  • Het is niet langer mogelijk om te reageren.

    Lees alle reacties