Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Boekrecensie

De niet zo onschuldige 'hiaten' in Dalrymples boek over de 'onderklasse' - uit ons archief

Theodore Dalrymples boek 'Leven aan de onderkant. Het systeem dat de onderklasse in stand houdt'. Een boek om te vergeten, ware het niet dat Dalrymple de inspiratiebron blijkt te zijn van politieke succesboy … Bart De Wever (N-VA). Misschien de moeite om het nog eens te bekijken. Het vertelt wellicht iets meer over De Wever dan de uitzendingen van de 'Slimste mens' ooit zullen doen.
vrijdag 10 december 2010

Enkele jaren geleden kreeg ik Theodore Dalrymples boek 'Leven aan de onderkant. Het systeem dat de onderklasse in stand houdt' ter recensie aangeboden. Het gebeurde voor de wereldwijde bankencrisis en de verwoestende effecten ervan op de levens van miljoenen mensen. Ik vond het toen al een waardeloos boek. En na de crisis, blijkt het helemaal een prul te zijn.

In 2001 verscheen in de VS 'Life at the Bottom. The Worldview that Makes the Underclass'. Het is het werk van een Engelse psychiater Theodore Dalrymple (pseudoniem van Anthony Daniels) die "werkt in een gevangenis en een daar vlakbij gelegen ziekenhuis in een grote achterstandswijk van een grote stad (blijkt Birmingham te zijn) in Engeland".

Door de ongezouten uitspraken veroorzaakte het boek enige deining en verkoop. Het belandde ook op de Nederlandstalige markt. De vertaling werd grotendeels verzorgd door criminoloog Chris Rutenfrans die een inleiding (waarbij hij in een voetnoot nog even vermeldt dat hijzelf een pamflet heeft geschreven tegen euthanasie) voor de Nederlandstalige uitgave schreef: "Het beste boek dat ik ooit gelezen heb over criminaliteit en criminologie en een frontale aanval vormt op de cynische hypocrisie". Dat beloofde.

Autoriteit

Dalrymple schrijft vanuit zijn autoriteit als psychiater die de ellende kent van en werkt in de 'onderklasse'. ("De afgelopen tien jaar heb ik tienduizend mensen ondervraagd"). Het procédé in het boek is eenvoudig: er worden per hoofdstuk een aantal ‘vertegenwoordigers’ van de onderklasse aan het woord gelaten, er worden uitspraken gereproduceerd en daaraan worden conclusies verbonden.

Het boek heeft dus zeker geen wetenschappelijke waarde. De lezer moet als 'waar' aannemen wat wordt verteld. De sociologische indeling van de Britse maatschappij in drie categorieën: Britse intelligentsia, een middenklasse en een onderklasse is een 'innovatie' die je als lezer maar als vaststaand moet beschouwen.

Er wordt in het boek niet met voetnoten, verwijzingen of statistieken gewerkt. Het leest dus lekker weg, maar dit heeft als nadeel dat de lezer geen greep heeft op het waarheidsgehalte van het 250 pagina's tellende geschrift.

Realiteit

Dit alles neemt niet weg dat nogal wat vaststellingen die het boek bevat ook de realiteit zijn, niet alleen in Engeland. Alhoewel het boek nergens echt definieert wat we nu eigenlijk onder de term 'onderklasse' moeten verstaan (er is wel een soort beschrijving – zie verder), is voor iedereen de groeiende armoede tegelijkertijd met een ongebreidelde toename van rijkdom voor een ‘toplaag’ waarneembaar.

Armoede die in vele gevallen van generatie op generatie wordt overgeleverd, maar waarbij toch ook nieuwe groepen uit de 'middenmoot' van de sociale ladder naar beneden tuimelen. Is dat de in het boek veelvuldig vermelde 'onderklasse'? Blijkbaar niet, want de schrijver betwist dat er in landen zoals Engeland nog werkelijke armen zijn: "er zijn armen omdat ze simpelweg minder hebben dan de rijken". Er zijn volgens de auteur mensen die in ellende leven, niet in armoede. Vanwaar komt die ellende?

Dalrymple schrijft terecht: "Iedereen weet dat werkloosheid, vooral als die permanent is, buitengewoon destructief is". Dalrymple schrijft ook terecht: "er is gewelddadigheid, er is seksueel geweld, er is een probleem met de scholingsgraad van hele groepen afgestudeerden". Maar wat zijn de oorzaken van de werkloosheid, al dat geweld, de schoolmoeheid?

Onderste laag

Op het einde van het boek wordt onrechtstreeks een tipje van de sluier gelicht onder wat we moeten verstaan bij de term 'onderklasse'. Dalrymple vertelt. Een producent van de BBC wilde een "onverbloemde documentaire maken over de onderste laag van de samenleving (een derde van de bevolking), over het massale (en toenemende) analfabetisme en éénouderschap, het massale (en toenemende) voetbalvandalisme, geweld en druggebruik, de enorme losbandigheid en massale afhankelijkheid van de bijstand, over de totale hopeloosheid".

Hij wilde "zich concentreren op de atomisering van het gezin, die zo krachtig was bevorderd door de progressieve wetgeving, de verzorgingsstaat en de culturele houding sinds eind jaren vijftig". Dat moest een documentaire worden over de 'onderklasse'.

Oorzaken

Wat zijn de oorzaken van dit alles? Neoliberalisme misschien? De ongebreidelde macht van economische groepen? De economische concurrentieslag die de intermenselijke verhoudingen aantast? Het terugdringen van sociale verworvenheden? De groei van precaire arbeid? Het opgefokte arbeidsritme en de flexibiliteit die de gezondheid, de
gezinsverhoudingen en de sociale verhoudingen aantasten?

De (dikwijls willekeurige) fabriekssluitingen en delocalisaties? Monetair beleid en bezuinigingspolitiek? Het afbrokkelen van de macht van nationale staten en het ontbreken van een democratische greep op internationale beslissingsorganismen? …

Niets van dit alles komt voor in het boek. Volgens Dalrymple zitten de problemen immers niet in de maatschappij, maar in de hoofden van de mensen. De Engelse titel is dan ook adequater dan de Nederlandse: 'The Worldview that makes the Underclass'. De ideeën, de inzichten, de meningen, de visies, dààr zit het kwaad. Die veroorzaken (‘makes’) een onderklasse. En die verderfelijke ideeën worden de mensen door andere mensen aangepraat.

Wie zijn die andere mensen? Wie is daarbij de grote boosdoener, degene die de mensen op foutieve ideeën heeft gebracht? Het antwoord van het boek is: … de intellectuelen.

Meestal wordt bedoeld de linkse intelligentsia, soms de bourgeois intellectuelen, soms gaat het over al wat progressief is. Want: "het is niet de maatschappij, maar de geest die de boeien smeedt die mensen vastketenen aan hun ellende".

De ideeën van de progressieve intellectuelen hebben volgens de auteur nefast ingewerkt op de Britse maatschappij. Het onderwijs is naar de haaien, het gezin kapot, de armen blijven zich wentelen in hun ellende, misdaad wordt vergoelijkt ('zero intolerance'), het culturele leven is neerwaarts gericht, alle waarden worden gerelativeerd, drugs worden getolereerd en de seksuele revolutie is een ramp …

Allemaal de schuld van ‘de geest’, dus. Niets economisch, niets maatschappelijks. It's all in the mind.

Bezige bij

Dalrymple geeft in zijn boek geen oplossingen voor de door hem aangekaarte problemen. Maar er zit wel een impliciete boodschap in het boek: weg met de oorzaken van de huidige ellende. Dus weg met het de geesten vergiftigende gedachtegoed van het linkse intellectuelendom.

"Allemaal de schuld van ‘de geest’, dus. Niets economisch, niets maatschappelijks. It's all in the mind"

Dat is dan de boodschap van een erg bezige bij. Zoals we al eerder vermeldden, zou de schrijver naar eigen zeggen de afgelopen 10 jaar tot tienduizend mensen hebben geïnterviewd. Maar dat is niet alles. "Enorme aantallen mensen, duizenden, mogelijk tienduizenden hebben me verteld dat er tegen hen waarschijnlijk geweld en andere misdrijven zullen worden gepleegd waarbij ze zich niet beschermd voelen door politie, justitie en rechterlijke macht."

Naast boekpublicaties (onder andere ook een novelle) is Dalrymple een gedreven artikelschrijver (op een website stonden er enkele jaren geleden 1.169 te downloaden) en werkt hij mee aan verschillende nationale en internationale kranten en tijdschriften (alle hoofdstukken uit het oorspronkelijke boek 'Life at the bottom' zijn tussen 1994 en 2001 als artikel verschenen en nu dus gebundeld), geeft interviews, polemiseert en heeft meer dan de halve wereld afgereisd. Die mens leeft meer dan drie levens. Of … vertelt niet altijd helemaal de waarheid.

Hiaten

Maar ondanks al die inzet, ervaring en onmiskenbaar schrijverstalent blijft de zwakke schakel van het boek de onbewezen stellingen, feiten, conclusies uit (geselecteerde?) verhalen. De hiaten. Wat niet is neergeschreven, lijkt me op zijn minst zo belangrijk als hetgeen er wel in staat (zie eerste wat ik schreef onder 'oorzaken').

Wanneer we in het hoofdstuk 'Het doet pijn dus ik besta' lezen dat "de oorzaak van de criminaliteit onder de blanke bevolking van Engeland voor elke redelijk oplettende waarnemer volmaakt duidelijk is, namelijk het tatoeëren van de huid. Een langzaam werkend virus wordt met de tatoeëernaald in het lichaam gebracht en vindt zijn weg naar de hersenen" dan had ik daarbij toch graag de vermelding van enige wetenschappelijke ondersteuning gezien. En niet alleen daarbij.

Want, is het écht zo dat het denken het zijn bepaalt?

Frank Maerten

Theodore Dalrymple, Leven aan de onderkant. Het systeem dat de onderklasse in stand houdt, Uitgeverij Het Spectrum, 2004.

ISBN 90 274 9917 9

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

20 reacties

  • door danielverhoeven op vrijdag 10 december 2010

    Ik heb die vod van Dalrymples nooit gelezen, als ik ze gratis had toe gekregen zou ik het natuurlijk wel gedaan hebben. Je vindt hem ook nergens terug in de ernstige litteratuur, dus waarom een inspanning doen? Toch ben ik uw bespreking dankbaar. Ik wist niet dat het zo erg was. Ballonnetje doorprikt. Thanx.

    • door Pietervs op dinsdag 17 mei 2011

      Ik begrijp dat je het niet de moeite vind om Dalrymples boek te lezen. Ik begrijp niet dat je het niet wil lezen omdat hij niet bij de 'ernstige' literatuur te vinden is. Dat argument vind ik wel kloppen, maar juist daarom is het eens zo vreemd dat Bart De Wever hier een voorbeeld aan neemt. Ik zou het dus toch eens lezen, alleen maar om de logica van velen te snappen.

  • door Stein op vrijdag 10 december 2010

    Dalrymple is een man die niet onwetend is. Hij zal best wel een idee hebben hoe het in elkaar zit en een deel van wat hij zegt zal kloppen.

    Het meest storende aan de man is het feit dat hij, ondanks wat hij weet, totaal verkeerde conclusies lijkt te trekken. Dat stoorde mij in sterke mate in zijn boek over heroïne en andere drugs, waar hij aan de ene kant zijn alcoholgebruik goedpraat en aan de andere kant elke andere drug afgeschaft wilde zien: zijn argumenten rond zijn alcoholgebruik zouden daar ook moeten gelden, maar dat doen zij dan weer niet. Hij leek ook meer bezig met het afzeiken van reeds lang overleden dichters en daar zijn gelijk uit te halen, dan met de realiteit zoals die is en oplossingen te bieden.

    Een zeer selectief mannetje, met vooral ook een zeer opgeblazen ego.

  • door Tanguy op zaterdag 11 december 2010

    Beste recensent, u hebt idd een parel gevonden die uw analyse/bespreking ondersteunt. Het doet me eraan denken dat "humor", wat zeg ik, "ironie", altijd als een toppunt

  • door Chris C. op zaterdag 11 december 2010

    Ik vind deze recensie even vooringenomen als Dalrymples boek, dat de tenminste nog de verdienste heeft dat het doorleefd is. Toen ik zijn boek las, woonde ik nog in een sociale woonwijk in Brussel en veel van de dingen die ik schreef herkende ik in mijn omgeving. Wat volgens mij wel een terechte kritiek is, is dat Dalrymple te weinig oog heeft voor de economische context en de fragilisering van arbeidsmarkt in heel wat Europese landen. Maar het feit dat dit boek zo'n succes heeft, is voor een belangrijk deel te wijten aan het minstens even eenzijdig links discours dat armoede de schuld is van de maatschappij en dat de mensen aan de zelfkant pure slachtoffers zijn van het systeem. Die in de praktijk contra-productieve en paterrnalistische bril van links werd meer in meer door de realiteit verstoord. En omdat links weinig evolueert inzake een echte emacipatorische visie voor het individu krijgen types als Dalrymple erg veel aandacht. Misschien inderdaad teveel aandacht en te weinig kritiek. Alleen vrees ik dat dit vooral komt omdat links zichzelf uitgewoond heeft, net zoals Bart Dewever voor een groot deel het resultaat van de blindheid en arrogantie van demagogische Belgisch nationalisten. Maar soit, het is altijd gemakkelijker om het werk van andere af te doen als 'waardeloos' dan zichzelf in vraag te stellen...

  • door Hannes Cattrysse op donderdag 16 december 2010

    Afgezien van de waarheid van de inhoud van uw recensie (heb het boek niet gezelen dus kan er niets over zeggen), is uw artikel zeer lekker leesvoer, waarvoor dank :p

  • door Leo Germeys op zaterdag 18 december 2010

    Er is iets in het debat hier dat wringt bij mij.

    Zonder het boek gelezen te hebben lijkt mij toch wel duidelijk dat hier een oeroud punt opgerakeld wordt van maatschappelijke discussie tussen progressieven en conservatieven over de oorzaak van het bestaan van de onderklasse. Mijn standpunt over die vraag is dit: de waarde van het progressieve standpunt ligt erin te erkennen dat de onwaardigheid van de maatschappij tamelijk direct verantwoordelijk is voor de kringloop van het onderklassebestaan, wat betekent dat de aanpak ervan een sleutel vormt om tot collectieve verandering te komen. De waarde van het conservatieve standpunt bestaat erin vast te stellen dat die kringloop gebonden is aan de levensstijl en gedachtenwereld van de personen uit die onderklasse, wat betekent dat de aanpak daarvan een sleutel vormt om tot individuele verandering te komen. Natuurlijk meen ik dat zowel individuele begeleiding als collectieve aanpak samen moeten gebeuren, maar dit is op zich alleen maar mogelijk als die inzet maatschappelijk gedragen wordt.

    Maar als we kijken naar de realisaties van de conservatieve aanpak van de onderklasse, dan stellen we vast dat op enkele uitzonderingen na er geen blijvende verbeteringen bekomen worden, veeleer een falen wat wellicht de oorzaak is waarom de conservatieven ook zo sterk de geestesgesteldheid van hun "patiënten" naar voor schuiven als oorzaak want dan moet je niet zo nauw kijken naar de aanpak van de hulpverleners. En als we kijken naar de realisaties van de progressieve aanpak, dan stellen we, daar waar dergelijk beleid al generaties lang bestaat, heel langzame maar blijvende veranderingen vast die leiden tot een gestage inkrimping van de onderklasse. Maar ook niet tot een volledig verdwijnen ervan.

    Ik had dus graag een recensie gezien van welke resultaten de man bekomen heeft naast een beschrijving van zijn ideeën. Dat zou een veel beter beeld opgeleverd hebben dan een toch tamelijk onvruchtbare links-rechts catalogering die alleen maar leidt tot stigmatisering zonder benutten van de wederzijdse positieve punten. Ik bedoel niet dat de recensie zelf zo'n catalogering is, maar het debat kent wel zo'n ondertoon.

  • door Bartjeuh op vrijdag 24 december 2010

    Het valt mij op dat de meerderheid van de reacties hier vermeldt "we hebben het boek niet gelezen, maar..."

    Tja, zo kan ik het ook, vaneigens...

    • door Pietervs op dinsdag 17 mei 2011

      Laten we zeggen dat Dalrymples visie nogal 1+1=2 logica is. Een voorbeeld van de man zijn denkwijze wanneer hij 'right to health care' begint te vergelijken met 'right to chicken Kiev every second Thursday of the month' in dit artikel. http://online.wsj.com/article/SB10001424052970203517304574306170677645070.html

      Dalrymple is volgens mij iemand die het simplificeren van grote beladen thema's normaal vind. Juist zoals elke andere republikein in Amerika. Links past niet in zijn plaatje en elk argument (of de verwaarlozing er van) is hiervoor goed. Ook al slagen ze op niks.

  • door Rogier van Mierlo op maandag 10 januari 2011

    Het progressieve denken gaat uit van een aantal dogma’s, een van de belangrijkste is de maakbaarheid van de mens en niet te vergeten een aantal onvervreemdbare rechten. Op zich is dat vreemd omdat er geen enkel wetenschappelijk bewijs bestaat om dit aan te tonen. Men gaat er vanuit dat deze dogma’s de samenleving leefbaarder maken. Wat de meesten van ons aanvoelen en Dalrymple in zijn boeken onder woorden brengt is dat de sociale modellen die op deze dogma’s berusten niet werken. De resultaten die men verwacht blijven uit en men kan juist meer onvrede en misdaad waarnemen. De voorbeelden van Dalrymple zijn fragmentarisch, maar de getallen in de statistieken doen wel vragen rijzen De ergernis tegenover Dalrymple komt vooral voort uit de onmacht om zijn bevindingen te ontkennen. In een wereld met meer mogelijkheden dan ooit tevoren blijkt armoede, gebroken gezinnen, buitenechtelijke kinderen en misdaad alleen maar toe te nemen. Elke stap naar meer tolerantie blijkt ook een stap te zijn naar meer maatschappelijke ontbinding. Als de armen niet uitgebuit worden dan zal men er minstens goed aan verdienen. Dalrymple beschrijft deze toestanden en alleen daarom maakt hij mensen meer bewust en bewust worden betekend altijd dat men de dingen om je heen een naam geeft. Als je dan later die pro sociaal mensen hoort praten merk je veel duidelijker waar ze echt mee bezig zijn. Die mensen is dat ook niet ontgaan vandaar die woede tegenover Dalrymple. Ook laat hij laat ons inzien dat een maatschappij zonder waarden ook een waardeloze maatschappij is waar mensen zich helemaal niet zo goed in voelen en waar mensen hun gevoel voor eigenwaarde verliezen. Dalrymple zegt het ook zeer duidelijk, onmaatschappelijk gedrag wordt goedgepraat, alle eigen verantwoordelijkheid wordt ontkend. De reden, kritiek op onaanvaardbaar gedrag wordt gezien als onbeleefd tegenover de daders. Het gaat ook meer en meer om opinies, niet om wat er echt gebeurd. Dit boek zal de wereld niet veranderen, maar de toestanden die er in beschreven worden komen meer en meer voor, en in heel Europa begint men daar aandacht aan te besteden, het geld is ook op. Dit is ook de reden waarom dit boek de aandacht trekt en niet omgekeerd. Dit boek verduidelijkt alleen de bestaande toestanden. De kritiek op dit boek is duidelijk geschreven door iemand die bang is om zijn geloof in de linkse dogma’s te verliezen, of gewoon voor zijn vrienden niet kan toegeven dat men al tientallen jaren fout bezig is.

    • door Le grand guignol op dinsdag 17 mei 2011

      Mag ik u voorstellen om het volgende wetenschappelijk artikel een keer door te nemen: Somers, M. R. & Block, F. (2005). From poverty to perversity: Ideas, markets, and institutions over 200 years of welfare debate. American Sociological Review, 70(2), 260-287. doi: 10.1177/000312240507000204.

      Het gaat over de 'perversiteitstheorie' en de wijze waarop gedurende de afgelopen 200 jaar types als Malthus, Burke, Dalrymple, De Wever,... de realiteit in hun discours op zodanige wijze manipuleren, opdat diegenen die de touwtjes in handen hebben enerzijds hun handen in onschuld kunnen wassen omtrent maatschappelijke problemen en anderzijds zorgen voor een negatief solidariteitsmechanisme. Resultaat: groeiende ongelijkheid en een 'upper-class' die zorgeloos achterover kan leunen.

      In volgend citaat: "Dalrymple beschrijft deze toestanden en alleen daarom maakt hij mensen meer bewust en bewust worden betekend altijd dat men de dingen om je heen een naam geeft.", geeft u in wezen weer waar het probleem zit: Dalrymple maakt mensen niet méér bewust m.b.t. problemen die mensen reeds opgemerkt hebben in de samenleving, maar door middel van zijn discours maakt hij a.h.w. een karikatuur van de realiteit zonder deze afdoende (kwalitatief) te beargumenteren. Cijfers spreken - in tegenstelling tot wat u denkt - niet voor zichzelf, met statische gegevens kan men om het even welk gedachtegoed ondersteunen - of er sprake is van relevantie en representativiteit bij de specifieke benadering, dat is een ander paar mouwen.

      Uit onderzoek is gebleken dat het 'natuurdeterminisme' - dat de onderstroom vormt bij het gedachtegoed van Dalrymple, De Wever,... - maatschappelijke ongelijkheid en misstanden vergroot, terwijl progressievere benaderingen - deze zijn het calimero- of slachtofferprincipe reeds lange tijd ontgroeid - na verloop van tijd effectief resultaat afleveren.

      • door WernerVDW op maandag 23 juni 2014

        Interessant. Mag ik u vragen om wat u hier schrijft eens toe te passen op de situatie in Wallonie en meer specifiek de regio's Henegouwen en Luik. Deze kennen sedert de sluiting van de steenkoolmijnen, een halve eeuw geleden, een hoge graad van werkloosheid en armoede. Progressief links is daar nochtans reeds pakweg 35 jaar heer en meester.

        En meer uitgebreid: Hoe zou u de schrijnend situatie in die regio's van Wallonie aanpakken en hoeveel tijd en geld schat u dat daarvoor nodig is? (Een ruwe schatting is voldoende.)

  • door dsarz op dinsdag 17 mei 2011

    tx voor de uiteenzetting. Ik zit aan blz. 30. Dus ga nog ff moeten worstelen vooraleer ik een mening kan geven....

  • door Jotie op dinsdag 17 mei 2011

    Vandaag nog verscheen zijn column in De Standaard (que?) http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=LE3A4NQL

    Kotsmisselijk en pisnijdig word ik ervan. "Rockmuziek is natuurlijk een van de oorzaken van misdaad." Een cipier vond de gevangenen rustiger die ene dag dat hij barok opzette in plaats van gewoonlijk met rock-muziek. "En hij was een Jamaicaan, dus hij kon niets weten van rock of klassieke muziek" (sic).

    De vaagste, absurdste verbanden, puur anekdotisch, elitair en neerbuigend. En vaak racistisch. Zoiets is inderdaad Rommel en wordt linea recta naar de vuilbak verwezen.

    Alcohol is geen drugs, technomuziek is rockmuziek, solidariteit en verdraagzaamheid zijn verderfelijke waarden die ons bestaan verpesten, de seksuele revolutie heeft alles kapotgemaakt etc etc.

    Mijn grootvader sloeg ook zulke nonsens uit, en voor hem ZIJN grootvader. "Wat is er toch gebleven van die goeie ouwe waarden?" Iedere generatie opnieuw hetzelfde gezeik, maar deze typische ouwe zagevent krijgt deze zeik tot op het politiek niveau. Stapels boeken, artikels voor kranten.

    En die krijgt columns in De Standaard! Bah.

    • door Guy Denutte op dinsdag 17 mei 2011

      Zelfs Plato had het al over de "degeneratie van de jeugd"...

      Het past blijkbaar in het huidige (extreem-)rechtse klimaat - waarin mensen in Libië gebombardeerd worden "om humanitaire redenen" en een nieuw schip met humanitaire hulp dat naar de Palestijnen voer, The Spirit of Rachel Corrie, wederom beschoten werd door de Israelische zeemacht - om dat soort (gevaarlijke) lieden aan het woord te laten.

      Uitgekiende propaganda, die perfekt aansluit bij het fascistische programma van de NVA.

    • door Erwin Baeyens op dinsdag 17 mei 2011

      De column in De standaard van vandaag was zoals een paar reacties aldaar terecht opmerkten een zeer zwakke vertaling van de originele? Engelstalige column. Aan de ene kant komen er begrippen en situaties in de Nederlandse versie voor die niet in de Engelse versie staan (de diensten economie die geen diensten verleend, het krantenartikel in Le Monde) als ook andersom (dat Radio Mille Colllines in Rwanda voor het overgrote deel Rock muziek uitzond) geen woord hierover in DS.

      Dit doet me een aantal dingen besluiten, nl 1. Dalrimples is blijkbaar alweer een exponent van de bekende duizendpoten die alom tegenwoordig zijn, maar eigenlijk niets zelf meer doen. Uitbesteden en incasseren. En Hij? vraagt zich af hoe we tot een diensteneconomie die geen diensten verleent komen??? 2. Goed of slechte vertaling, het maakt niet uit wat de man vertelt is ronduit beschamend 3. Geheel in lijn met hun politieke wereldbeeld hollen BDW en konsoorten de guru achter na die tekenend is voor hun (gebrek aan)visie nl de man die de symptomen in het voetlicht plaats en er veel misbaar over maakt maar zelf niet de moeite doet om het probleem te begrijpen laat staan om een oplossing aan te dragen.

      samengevat : Veel geblaat, weinig wol, en een bende "mettes" die achter een kalf aanlopen.

      The Blind Leading The Deaf

  • door Gi Vanro op dinsdag 17 mei 2011

    Heb het boek een aantal jaren terug al gelezen en vond toen al dat de man er nogal simpele ideeën op nahield. Was en ben er nog steeds van overtuigd dat hij een aantal van de door hem besproken probleemgevallen gewoon verzonnen heeft. Op 03 mei schreef ik er een kort stukje over op mijn blog:http://www.bloggen.be/givanro/archief.php?ID=1175408

    • door brecht op woensdag 18 mei 2011

      Volgens velen hier heeft Dalrymple een simplistische visie.

      Kan een visie dan NOG simplistischer zijn dan: "het is allemaal de schuld van de maatschappij" of "het is de schuld van de rijken" of "het is door de ongelijkheid" of "het is allemaal terug te brengen tot de sociaal-economische achterstand (genen, cultuur, geloof etc. spelen uiteraard geen enkele rol)"?

      • door dwars bekeken op woensdag 18 mei 2011

        ja dat kan: "het is allemaal je eigen schuld" of "het zit allemaal tussen je oren". en dat zegt Dalrymple

  • door dwars bekeken op woensdag 18 mei 2011

    de vinger op de wonde leggen is niet zo moeilijk, zeker niet als je er fulltime mee bezig kan zijn: zie het VB, N-VA. de knoop is: welke conclusies trek je eruit? en daar blijkt de waarde van een analyse uit.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties