DeWereldmorgen had een exclusief interview met zanger Geert Verdickt en woonde een showcase in Antwerpen bij.
Op de plaat worden onmiddellijk alle registers open getrokken. De stevige nummers klinken haast als symfonische rock en de effectpedalen lijken nooit ver weg.
Geert Verdict: 'Het is inderdaad iets ruwer, iets robuuster, dat dekt het helemaal. Sommige nummers hebben echt een soort grandeur meegekregen, andere zijn net iets brozer geworden waardoor de dynamiek op de plaat opengetrokken wordt. We hebben dat niet op voorhand beslist. Dat was eerder een zwaar en lang maar vooral naturel proces.'
'Onze nummers worden gemaakt op gitaar of piano en daarna krijgen ze verschillende gedaantes waarvan we er dan eentje kiezen. Van daaruit worden ze verder opgebouwd. Sommige songs worden zo heel wijds, sommige worden net heel broos. Ik vind het wel sjiek dat ze zo een eigen leven gaan leiden tijdens de opnamen…'
Over het algemeen heb je of grandeur met zwakkere teksten of heel mooie teksten met rustiger muziek. Hier heb je echt powerrock in combinatie met knappe teksten, iets wat je zelden tegenkomt en het geeft je een goede reden om uit te kijken naar de concerten.
Geert Verdickt: 'Dank je wel. Het is eigenlijk heel gek gegroei. In het begin voelden wij ons heel erg thuis in het theater, met de focus op iets heel broos. Daarna zijn we steeds meer festivals gaan spelen. Ook echt grote festivals zoals Dranouter en het is als een soort virus dat je bekruipt. Je speelt en je speelt en iets totaal nieuws krijgt vorm. We vinden dit ondertussen zo leuk, dat we dat gegeven een beetje hebben meegepakt zonder het oude te verloochenen. Beide elementen zijn nu aanwezig in de muziek en ik denk dat we nu zowel in de theaters als op de festivals sterk staan.'
Dat is vast een hint naar de zomer van 2011?
Geert Verdickt: 'We krijgen heel veel reacties en hebben veel boekingen en contacten. Iets lekken kan ik echter niet. We beginnen in het voorjaar met een theatertournee van een 25-tal optredens, tot juni. Dan komt er een hels festivalseizoen aan en in het najaar staan we terug in de theaters. Het wordt een heel druk jaar. Voor mij is dat nog altijd de kick. We hebben die plaat gemaakt en daar echt alles ingestoken. Anderhalf jaar keihard gewerkt en de laatste 5 weken hebben we constant in de studio doorgebracht. Van zoiets ben je kapot. Logisch hoor, want je wilt als groep evolueren, nog intenser muziek maken, puurder, brozer, met nog knappere arrangementen.'
Je hoort dat inderdaad op die plaat. De luidere nummers zijn een pak sterker dan op de vorige, maar de tragere zijn op hun beurt ook weer een pak brozer. Komt dat omdat je alles wat je vanop het podium in het publiek gooit drie maal sterker terugkrijgt? Hoe meer we dan ook kunnen live spelen hoe liever... Het is echt een kick om die energie van het publiek ‘in je smoel’ terug te krijgen…'
Recensie
Mount everest opent vanaf de eerste noten in your face. Het openingsnummer ‘In Godsnaam’ voelt ruig aan: een seventies symfonisch rocksausje wordt over een nummer van een viertal minuten gegoten. Een song die - misschien op een Nekka nacht ofzo - maar eens moet uitgevoerd worden met een groot orkest. Het heeft een grandeur die je doet grijpen naar de volumeknop om er een flinke zwaai naar rechts aan te geven.
‘Dus ik schrijf, ik overdrijf, ik spreek alleen nog in clichés en hoe meer ik schrijf hoe meer ik afdrijf van wat ik eigenlijk wil zeggen tegen jou en dan denk ik bij mezelf wie doet ons dit na, in Godsnaam’
‘Mount Everest’, de titeltrack, houdt het tempo erin en doorheen de hele plaat lijken de effectpedalen nooit ver weg. Dat ruige kantje is ongetwijfeld de verdienste van Stijn Gevaert die uitpakt met een hele rist instrumenten. Toch liet Buurman zich op deze plaat nog bijkomend omringen door onder andere Tom Van Laere en Lars Van Bambost.
Ik probeer bij een eerste beluistering een plaat in een keer uit te luisteren. Bij ‘omarm mij’ echter heb ik een aantal keer op de previous knop gedrukt omdat dat nummer mij bij de ballen nam en niet onmiddellijk losliet.
‘Ik heb mezelf verloochend en verloren in details, in boobytraps van eenzaamheid, commentaar die ik vermijd, want mijn hart is verward, mijn ziel is vernield, mijn hoofd is verdoofd, Omarm Mij’
‘London Stansted’ heeft dan weer een tekst die blijft nazinderen en het is het type nummer waarvan de tekst reeds na één luisterbeurt in je hoofd geprent zit. Het dwingt je om een paar uur nadat je de plaat hebt beluisterd, het boekje met de teksten uit de hoes te halen en die tekst nog eens rustig na te lezen.
‘op de ring rond Brussel, op het dashboard ligt je zonnebril, een Polaroid, een ticket businessclass naar London Stansted, je man en kinderen zijn daar, je praat, ik hoor je niet, in mijn hoofd rijdt een dieseltrein voorbij en grauwe autostrades glijden een voor een langs ons heen’
Buurman deed een ernstige poging om geen remake te maken van hun eerste plaat en dat is hen ook goed gelukt! Buurman zet de luisteraar in pole position om uit te kijken naar de zomer, naar de festivals, om dit werk vanop een groot podium zien gespeeld te worden. Het valt daarbij slechts met momenten op dat je luistert naar Nederlandstalige muziek, of hoe heerlijk dat soort muziek kan klinken als de artiest zijn publiek begrijpt! Band en publiek op één golflengte. Zowel de liefhebber van kleinkunst als voor wie muziek ‘een kantje’ mag hebben zal deze plaat koesteren.
Buurman, ‘Mount Everest’ uitgebracht bij Universal.
Meer foto's op deze link: http://tomvanalphen.be/Buurman%20showcase/#
