Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Kanttekeningen bij de Nobelprijs voor Liu Xiaobo

De politieke reacties op de Nobelprijs voor de Vrede voor de Chinese dissident Liu Xiaobo waren eerder lauw. EU-commissievoorzitter Barroso vroeg niet eens om zijn vrijlating. Marc Vandepitte probeert te achterhalen waarom de reacties zo voorzichtig zijn, en plaatst meteen ook enkele bedenkingen bij de toekomst van de democratie in China.
vrijdag 15 oktober 2010

Het comité dat de Nobelvredesprijs uitreikt, zegt onafhankelijk te zijn maar - zo merkt de Financial Times op - je kunt er niet naast kijken dat "de prijs komt op een moment van toenemende ongerustheid in veel hoofdsteden over de manier waarop China, nu de tweede grootste economie, zijn invloed probeert uit te breiden". (1)

De combinatie van een aangehouden uitzonderlijk hoge groei met een grote bevolking doet de wereldverhoudingen kantelen. Dat is zowel het geval voor China als voor India, maar China loopt (voorlopig) meer in de kijker omdat zijn BNP ongeveer driemaal zo groot is als dat van India.

Enkele cijfers illustreren de kantelende verhoudingen zeer goed als je de evolutie van de nummers een en twee van de wereld met elkaar vergelijkt. In 1950 bedroeg het aandeel van de VS nog 45 procent van het totale wereldproduct, nu is dat nog maar 25 procent. In 1992 was de VS-economie elf keer groter dan de Chinese, vijftien jaar later is dat nog iets meer dan vier keer. (2)

Voor het eerst in de moderne geschiedenis zullen landen uit het Zuiden invloed hebben op het wereldgebeuren. De monopoliepositie die het Noorden de laatste vijfhonderd jaar heeft gekend, loopt stilaan ten einde. Dat maakt het establishment van die landen zenuwachtig.  

Kredietverlener en handelspartner

In een interview met Radio 1 vertelde ik al over die zenuwachtigheid, die verklaart waarom de reacties in het Westen eerder aan de voorzichtige kant waren. De toekenning van de prijs komt daardoor eigenlijk ongelegen. (3)

De voorbije financiële crisis heeft immers lelijk huis gehouden in de economieën van de westerse landen. Voor de heropleving van de wereldeconomie wordt vooral op China gerekend.

China is overigens de grootste kredietverlener van de VS en voor heel wat landen de belangrijkste handelspartner. Daarnaast wil het Westen China ertoe bewegen zijn munt op te waarderen, en heeft het Beijing nodig in enkele belangrijke dossiers zoals dat van Iran en Noord-Korea. Het is dan ook onverstandig Beijing op dit moment al te hard voor het hoofd te stoten.

In het verleden bleek bovendien al duidelijk dat een frontale aanpak van China niet werkt en zelfs een averechts effect heeft. Dat komt doordat gezichtsverlies zowat het ergste is wat je een Chinees kan aandoen. Kritiek geven kan, en Chinezen staat er ook voor open, maar je doet dat best niet openlijk, want dan klappen ze dicht.

In de aanloop van de Olympische Spelen ontstond er een ware haatcampagne tegen het land. Als het de bedoeling was om meer openheid in de Chinese samenleving te creëren, dan is dat grondig mislukt. Het effect was namelijk dat de rangen zich sloten en dat China zich naar binnen en naar buiten harder ging opstellen. Dat zou nu wel eens opnieuw het geval kunnen zijn.

Premier Wen sprak zich onlangs uit voor meer politieke openheid. In een interview met CNN zei hij dat "de vraag naar democratie en vrijheid niet tegen te houden is’" (4)

Waarnemers gaan ervan uit dat hij dat meent. Maar de Nobelprijs zou roet in het eten kunnen strooien, omdat het koren op de molen is voor tegenstanders van meer openheid.

Democratie op zijn Chinees

Dat het democratisch gehalte van de Chinese maatschappij niet aan onze normen beantwoordt, staat buiten kijf. Er zijn weliswaar verkiezingen op lokaal niveau en burgers kunnen hun klachten via e-mail kenbaar maken, maar veel verder dan dat gaat het niet. Toch is het nuttig enkele kanttekeningen te maken bij dit belangrijke thema.

1. Elk politiek stelsel is het resultaat van een historisch proces en is organisch gegroeid uit concrete omstandigheden. De grondwet van de VS na de revolutie van 1776 was veeleer een soevereiniteitsverklaring dan een blauwdruk van democratie, zoals wij dat nu zouden invullen. Het heeft vijftig jaar geduurd vooraleer de Noord-Amerikanen meervoudig stemrecht hadden. (5)

Het huidige regime in China heeft zijn wortels in de strijd tegen de Japanse bezetting van het land, tegen de reactionaire Guomindang en tegen de verschrikkelijke miserie en achterlijkheid waarin het land was ondergedompeld. Uit die strijd is de communistische partij als leider van het land naar voren gekomen. Die heeft zich als taak gesteld het land uit de onderontwikkeling te halen, de soevereiniteit ervan te vrijwaren en te streven naar een humane, socialistische samenleving.

Het zijn deze taken die de krijtlijnen vastleggen waarbinnen wordt gewerkt. Binnen die grenzen is veel mogelijk, maar je wordt wel geacht binnen de lijnen te blijven. Zo worden godsdiensten of spirituele bewegingen (zoals de Falun Gong) getolereerd zolang zij geen politieke doelstellingen ambiëren.

2. Er is een relatief verband tussen de graad van economische en sociale ontwikkeling aan de ene kant en de graad van politieke openheid aan de andere kant. Neem de lijst van de landen gerangschikt volgens de Human Development Index (HDI) van de VN. Hoe hoger de HDI, hoe groter de kans op politieke openheid en vice versa. Naarmate landen ‘zich ontwikkelen’ zie je dan ook een evolutie in de richting van meer politieke openheid.

China is een land dat een snelle evolutie doormaakt, zowel op economisch als sociaal vlak. Wanneer je wat afstand neemt, zie je ook dat het op politiek vlak verandert. The Economist, die je er zeker niet van kunt verdenken een aanhanger van China te zijn, zegt daarover: "De Chinese bevolking is veel vrijer dan 30, 20 of zelfs 10 jaar geleden. De partij heeft zich teruggetrokken uit belangrijke domeinen van het leven en de relatieve welvaart heeft de horizons verbreed." (6)
 
3. Dat wil daarom niet zeggen dat China in de richting van ons politiek stelsel evolueert of zal evolueren. De Chinese samenleving heeft een traditie van duizenden jaren, die heel sterk doorweegt en verschilt grondig van de onze, vooral in de plaats van het individu en het mandaat van een regering.

Bij ons zijn individuele rechten onvervreemdbaar en krijgt een politieke overheid door verkiezingen zijn mandaat van de onderdanen. Die overheid is voor zijn acties permanent verantwoording verschuldigd (via het parlement) en drukkingsgroepen hebben hun plaats om indien nodig de koers van de regering bij te sturen.

In de Chinese traditie heeft de regering een zogenaamd ‘mandaat van de hemel’. Zij moet niet constant verantwoording afleggen. De onderdanen moeten dus niet constant kritiek uiten of het beleid proberen bij te sturen. Op voorwaarde dat die regering goed functioneert en zich bekommert om de onderdanen.Gaat ze de mist in, dan verliest ze het hemels mandaat en dan hebben de onderdanen het recht en zelfs plicht om de regering omver te werpen. (7)  

4. Chinezen denken pragmatisch. Ze kijken vooral of iets al dan niet ‘werkt’. Voor hen zijn eenheid, ontwikkeling en soevereiniteit (geen inmenging van buitenaf) belangrijker dan individuele mensenrechten of parlementaire democratie. Hun politiek systeem, waarin de communistische partij de ruggengraat vormt, heeft voor hen bewezen zeer gunstig te zijn voor de ontwikkeling van het land.

De laatste dertig jaar werd een half miljard mensen uit de armoede geheven. Voor een vijfde van de wereldbevolking werd de honger zo goed als uitgeroeid. De drie laatste decennia waren op politiek vlak vrij stabiel, ondanks de grote etnische diversiteit en bijbehorende spanningen.

Het land kende geen staatsgrepen, geen guerrillagroepen die hele stukken van het land bezetten, of burgeroorlogen, realiteiten waarmee de meeste buurlanden geconfronteerd worden. Het is daarom niet te verwonderen dat een toenemend aantal landen uit het Zuiden met bewondering kijkt naar China en de Washington Consensus ruilt voor de zogenaamde Beijing Consensus. (8)

5. Een ander belangrijk aspect is de schaal en diversiteit van het land. China is een land met de afmetingen van een continent: driehonderdvijftien keer groter dan België, evenveel inwoners als West-Europa, Oost-Europa, de Arabische landen, Rusland en Centraal-Azië samen.

Er zijn zesenvijftig etnische groepen, meerdere filosofieën en religies, en er bestaan zeer grote verschillen in levensstandaard. Deze gigantische proporties en verschillen vormen een van de grootste uitdagingen van het land, zo niet de belangrijkste. Dit zou voor ons hetzelfde zijn als wanneer Egypte of Kirgizië vanuit Brussel bestuurd moeten worden.

Daarbij moet je in het achterhoofd houden dat het democratische gehalte op Europese schaal veel kleiner is dan op nationale schaal. Zo ligt de beslissingsmacht bijna uitsluitend bij de Europese Commissie en de Europese Raad, en heeft het Europese parlement nauwelijks iets in de pap brokken.

Dat het land ondanks de omvang, de zeer grote verschillen tussen de regio’s en de gigantische uitdagingen toch nog regeerbaar blijft, is grotendeels te danken aan de sterke aanwezigheid van de communistische partij in alle geledingen van de maatschappij. Het alternatief is anarchie en chaos voor een vijfde van de wereldbevolking.

6. Het is geen kwestie van alles of niets. Veel commentatoren spreken over China alsof er geen vrijheid of democratie is. Daar nul procent, bij ons honderd procent, zo lijkt het wel. De realiteit is iets complexer.

Wellicht is hier inderdaad meer vrijheid, maar vooral ook meer de illusie ervan. Ik citeer hier graag de dichter Frank Albers die dit schitterende verwoordde in een brief aan Liu Xiaobo: "Wij mogen schrijven wat we willen, daar kunt u dan weer alleen maar van dromen, maar wat wij ook schrijven, hoe puntig, helder, hard, beargumenteerd en juist onze kritiek op onze machthebbers ook mag zijn, onze geschriften halen geen mallemoer uit. Opiniestukken, pamfletten, petities, manifesten, charta’s: zij vallen als rotjes in zee. Wij koesteren het recht op vrije meningsuiting, maar dat recht is soms ook een open gevangenis. Wij vliegen niet naar een werkkamp, wij mogen rustig doorfulmineren achter tralies van onverschilligheid." (9)

Op vlak van persvrijheid valt over China ook heel wat op te merken, maar laat ons toch ook eens kijken naar de ergste vorm van het aan banden leggen van de pers: de fysieke liquidatie van journalisten. Sinds kort wordt dat cijfer berekend door een onafhankelijk instituut met zetel in Brussel. Hieronder zie je de score van de periode 1996-2006. (10) Die toont dat Europa toch minstens enige bescheidenheid aan de dag mag leggen.

7. In een land met zo'n omvang en diversiteit kan een politiek stelsel maar blijven werken zolang het de steun blijft genieten van de bevolking. Een peiling van het gerenommeerde Pew Research Center van 2008 toont aan dat 86 procent van de Chinezen tevreden is met de politieke leiding van het land.

Een peiling van hetzelfde instituut in vijftien landen in 2006 toonde dat 81 procent van de Chinezen tevreden is met de gang van zaken in zijn land tegenover 31 procent in India, 29 procent in de VS en Duitsland, en 20 procent in Frankrijk. (11)

De politieke leiding van China kan in elk geval rekenen op een legitimiteit die beduidend hoger is dan in de meeste westerse landen. Ook dat kan ons misschien aanzetten tot wat minder betweterigheid en een grotere bescheidenheid.


Noten:

(1) Financial Times, 9-10/10/2010, p. 1.
(2) Kennedy P., De wisselkoers van de macht, Utrecht 1989, p. 410; UNDP, Rapport Mondial sur le Développement Humain 1995, Parijs 1995, p. 214 en 233 ; UNDP, Human Development Report 2009, Washington 2009, p. 195, 196 en 198.
(3) Te beluisteren op http://www.youtube.com/watch?v=G7tRLN1bGAI.
(4) http://archives.cnn.com/TRANSCRIPTS/1010/03/fzgps.01.html.
(5) Van de Voorde H., e.a., Supermachten. Verenigde Staten van Amerika, BRT Instructieve Omroep 1985, p. 43v; Vis J., Politiek en democratie. Een inleiding, Groningen 1988 p. 146v.
(6) The Economist 2 augustus 2008, p. 11.
(7) Dat wordt heel goed beschreven in Jacques M., When China Rules the World. The Rise of the Middle Kingdom and the End of the Western World, Londen 2009.
(8) Halper S., The Beijing consensus: how China’s authoritarian model will dominate the twenty-first century, New York 2010.
(9) http://frankalbers.blogspot.com/2010/10/waarde-liu-xiaobo.html.
(10) International News Safety Institute, Killing the messenger, Brussel, maart 2007, p. 60-1. Te bekijken op www.newssafety.com. In Europa telden respectievelijk Duitsland 6, Spanje 5, het Verenigd Koninkrijk, Nederland, Frankrijk, Italië, Cyprus, Kroatië en Roemenië 2 vermoordde journalisten in die periode.
(11) De peiling van 2008: http://pewglobal.org/2008/12/18/global-public-opinion-in-the-bush-years-2001-2008/. De andere scores van 2006: Egypte 55%; Jordanië 53%; Spanje 50%, Turkije 40%, Pakistan 35%, India 32%, Groot-Brittannië 35%, Rusland 32%, Japan 27%, Indonesië 26% en Nigeria 7%. Pew Research Center, No Global Warming Alarm in the U.S., China. America’s image slips, but allies share U.S. concerns over Iran, Hamas, 15-Nation Pew Global Attitudes Survey, Washington 13 juni 2006, p. 5, http://pewglobal.org/reports/pdf/252.pdf.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

18 reacties

  • door dan op vrijdag 15 oktober 2010

    Als we voor het gemak van de discussie aannemen dat bovenstaande integraal waar is dan nog blijft het feit dat de schrijver ervan, beter dan wie ook, weet dat dit debat wereldwijd kan gevoerd worden maar helaas niet in China zelf. De CCP is er namelijk helemaal niet zo zeker van dat de bevolking geen oren heeft naar Liu Xiaobo en z'n Charter 08. Vandaar dat elke verwijzing naar de Nobelprijs of naar Liu Xiaobo er systematisch weggegomd wordt in alle media... Weinigen zullen daarover verwonderd zijn maar het geeft wel aan dat de partij z'n dossier niet aan de bevolking voor durft leggen... Een stuk uitzonderlijker wordt het als de schrijver naar premier Wen verwijst als die aanhaalt dat "de vraag naar democratie en vrijheid niet tegen te houden is’". In augustus op CNN dus, en opnieuw enkel voor Westerse oren. Deze stelling van Wen is namelijk in China gewoon weggecensureerd! Je eigen premier; je moet het maar doen! Daarbij zijn maar 2 mogelijkheden: ofwel is de balans van de CCP toch niet zo ongenaakbaar als uit bovenstaande blijkt ofwel is de CCP wereldvreemd paranoïde... En daar het Chinese budget voor binnenlandse veiligheid op een haar na even groot is als dit van defensie neem ik aan dat zij wel degelijk weten waar het mangelt...

  • door Marc Puyol op vrijdag 15 oktober 2010

    Namelijk, speelt China een progressieve rol in de wereld, en belangrijker, zal China in de toekomst een progressieve rol spelen? Uiteraard is de Nobelprijs een instrument van de westerse agenda om het land in discrediet te brengen en een ideaal te creëren van wat nu precies een 'freedom fighter' en wat een 'terrorist' is, bijvoorbeeld. Er kleeft bloed aan die prijs; geen enkele goedbedoelende activist zou deze dan ook in ontvangst mogen nemen. Maar waarover gaat dit hier eigenlijk? Gaat dit over het feit dat China een continent op zich is en dat het westen er -terecht- niks over te zeggen heeft? Dhr. Vandepitte herhaalt dit vaak, wijst op de specifieke Chinese context en stelt -ook terecht- dat er voor een groot deel van de wereldbevolking vooruitgang is geboekt tussen 1948 en 1976. Wat nadien komt, is blijkbaar een zaak van de Chinezen zélf, en dus kan er enkel kritiek vanaf indien *zij* eerst kritiek formuleren. Zo geraken we nergens, terwijl er toch duidelijke tekenen zijn dat de progressieve rol van China (en nu druk ik mij bijzonder positief uit over het recente verleden van het regime) in de wereld zo goed als onbestaande is. Mijn punt is dus: wat is de relevantie van dit opiniestuk dat behoorlijk mechanische en bij het haar getrokken vergelijkingen maakt en daarbij China niet plààtst, maar louter in het luchtledige aanschouwt?

  • door Noël V. op zaterdag 16 oktober 2010

    Vind dit een hel goed artikel,met vele noten waar men verdere informatie kan bekomen . De lijst van vermoorde journalisten is ook een zeer interessa

    • door Noël V. op zaterdag 16 oktober 2010

      de lijst van vermoorde journalisten lijkt mij ook een interessant gegeven

      • door dan op zaterdag 16 oktober 2010

        Dank voor deze interpretatie.... zoals de rest van het artikel was het interdaad de bedoeling van de auteur dat je dat zo zou interpreteren... kijk, in 10 jaar tijd heeft de Chinese regering maar 5 journalisten om zeep gebracht terwijl het in Europa om 25 ging, eerst voor eigen deur vegen dus... Herinner jij je dat de Nederlandse regering 2 journalisten liet vermoorden, net zoals de Franse, die van de UK of 5 journalisten in Spanje en 6 in Duitsland? Tuurlijk niet, want daar gaat het namelijk ook niet om... Je moet al diep op de studie in gaan om te weten dat het om alle personen gaat die tijdens een door een mediamaatschappij betaalde opdracht (chauffeurs, fixers, vertalers... inbegrepen) om door het even welke oorzaak (ongeval, ziekte, natuurlijke dood, zelfmoord, onbekende reden...) om het leven kwamen.... Voor China gaat het hier dus gewoon om een flinke onderreporting.... Dat in China journalisten niet dood maar monddood gemaakt worden is een dossier op zich (en daarover kan je heel wat gegevens vinden op betrokken website waarbij het land wel degelijk in polepositie ligt. Gevangenname,in elkaar slaan, beroepsverbod, bedreigingen, verdwijningen, degradatie en het verkijken van z'n carrièrekansen zijn daarbij de geeikte middelen. Maar het machtigste wapen is de zelfcensuur: elke journalist weet er automatisch waar de rode grens ligt...

  • door de winter op zaterdag 16 oktober 2010

    knap staaltje onderbouwde journalistiek !

  • door frank willems op zaterdag 16 oktober 2010

    Een goed artikel. Wanneer er op het Chinese internet weinig te doen is over Liu dan komt dat niet alleen door censuur - echt geïnteresseerde Chinezen zijn slim genoeg om die te omzeilen- maar vooral doordat hij behoort tot de marginale groep die 100% de Amerikaanse kaart trekt tegen het huidige Chinese ontwikkelingsmodel. (en dus ook konsekwent de Vietnam, Irak en Afghanistan oorlogen, Israël, preemptive strike , enz, verdedigt; wisten de leden van het Nobelprijscomité dat?). Intussen wordt op het Chinese internet wel gedebatteerd over hoe democratie op zijn Chinees er moet uitzien, met recentelijk als kader een open brief van veteranen partijkaders, uitspraken van premier Wen, en vermoedelijk heel wat interne partijdebatten.

  • door frank willems op zaterdag 16 oktober 2010

    Een goed artikel. Wanneer er op het Chinese internet weinig te doen is over Liu dan komt dat niet alleen door censuur - echt geïnteresseerde Chinezen zijn slim genoeg om die te omzeilen- maar vooral doordat hij behoort tot de marginale groep die 100% de Amerikaanse kaart trekt tegen het huidige Chinese ontwikkelingsmodel. (en dus ook konsekwent de Vietnam, Irak en Afghanistan oorlogen, Israël, preemptive strike , enz, verdedigt; wisten de leden van het Nobelprijscomité dat?). Intussen wordt op het Chinese internet wel gedebatteerd over hoe democratie op zijn Chinees er moet uitzien, met recentelijk als kader een open brief van veteranen partijkaders, uitspraken van premier Wen, en vermoedelijk heel wat interne partijdebatten.

  • door Frank Duerinck op zaterdag 16 oktober 2010

    Zeer boeiende bijdrage, maar als ik moet kiezen tussen tralies van onverschilligheid of échte tralies zoals in China, dan kies ik voor het eerste. Of dat nu de Nobelprijs waard is, daar heb ik dan weer mijn twijfels over. Opgelet met statistieken ! Hoeveel Chinese journalisten zitten levenslang (of iets minder) achter tralies ? Niet vermoord, maar wél langdurig monddood gemaakt.

  • door Rosemeyer op zaterdag 16 oktober 2010

    Wat in uw artikel staat is goed gefundeerd en goed gedocumenteerd. Wat ik me echter afvraag is of de auteur niet gewoon de kwestie verdraait.

    Ik denk namelijk dat we hier in het Westen zo bezorgd zijn over China, niet wegens de erbarmelijke werkomstandigheden, maar omdat we zo bezorgd zijn over de economische wereldmacht die China wordt. Het artikel begon in die zin goed, maar dwaalde dan weer af richting de discussie die al zoo vaak gevoerd is.

    Het is niet zo zeer de vraag of China zijn eigen burgers vrijheid wil geven. Waar wij ons eerder zorgen over zouden moeten maken is het economische beleid van China. Wat is de Chinese overheid van plan met de rest van de wereld? We moeten hier namelijk de kanttekening maken dat China een centraal gestuurd economisch beleid voert, in tegenstelling tot de rest van de wereld. De productielegers van China zijn China's sterke troef én gevaar. Dat weet de Chinese overheid maar al te goed, net als sommige Westerse bedrijven. Maar wat als de onvrijheid van China werkloosheid in het Westen betekent? Ah, volgens de auteur is dat logisch. It's the way of the world!

    "Voor het eerst in de moderne geschiedenis zullen landen uit het Zuiden invloed hebben op het wereldgebeuren. De monopoliepositie die het Noorden de laatste vijfhonderd jaar heeft gekend, loopt stilaan ten einde. Dat maakt het establishment van die landen zenuwachtig."

    De auteur lijkt zich te gedragen alsof hij zelf niet tot de bevolking van het Westen behoort. Het is namelijk niet het establishment van het Westen dat zich zenuwachtig zou moeten maken, maar eerder het volk! Voor het establishment van het Westen betekent de opkomst van China lagere productiekosten, minder tewerkstelling in het Westen en dus meer winst.

    De Wereld morgen profileert zich toch altijd als een open-minded krant, maar ik merk dat ze steeds meer de toer van de MO opgaat. Arme volkeren van het Zuiden... Maar! Niet getreurd! China komt ter hulp! Dat zal jullie meer welvaart brengen...

    Ik ben dat geleuter meer dan beu. Het is tijd dat we ophouden ons te gedragen alsof we de schuldige zijn aan al het leed van het Zuiden. Daar worden noch het Zuiden, noch wij beter van. Het zou beter zijn erover na te denken hoe we stabiele handelsrelaties met het Zuiden kunnen opbouwen, in plaats van de Chinezen lof toe te zwaaien voor het leegzuigen van de eigen werkbevolking én van grondstoffen in de rest van de wereld.

  • door Hendrik Geeroms op zaterdag 16 oktober 2010

    Ja, bijzonder prachtig artikel. Ik had altijd gehoopt dat maoïsten niet in staat zouden zijn om de waarheid zo te verdraaien. En nu dit, ....de maoïsten kunnen het toch! Tsjonge toch. Orwell zou al die verdraaiïngen wel kunnen plaatsen. Zou Vandepitte geen zin hebben om liever in de gevangenis te gaan zitten in China dan hier te roepen in de woestijn? Ik daag De Wereld Morgen uit om de zionistische lobby de kans te geven om haar standpunten op de website te zetten, wel ze zullen het er even goed vanaf brengen (de Palestijnen hebben het veel beter nu ze bezet zijn, dat zullen de zionisten op dezelfde manier met gemak kunnen bewijzen). Ik lees wel eens teksten van de KPB uit de jaren 1950 en 1960; wel die slagen er ook in om de goelags goed te praten, De Franse communisten deden er zelfs langer over om de waarheid over de kampen te onderkennen, tot in de jaren 1980. In feite moet Vandepitte een proces krijgen voor negationisme

    • door Noël V. op zaterdag 16 oktober 2010

      U gaat hier behoorlijk uit de bocht zoals anti-communisten zo vaak doen . U citeert Orwell, een zogenaamd boegbeeld van links. .Waarvan je toch zou moeten weten dat hij samen werkte met de Britse geheime diensten . Mischien eens Parenti lezen die over de val van de Sovjet-Unie een boek geschreven heeft dat enerzijds zeker geen bewieroking is van het communisme maar anderzijds ook de positieve punten van het communisme aantoont . Daar kan je o.a lezen dat de Goelag niet meer en niet minder het gevangeniswezen was van de Sovjet-Unie . Een gevangeniswezen dat je overal ter wereld aantreft . En dat Amerikaanse wetenschappers die er onderzoek over deden tot de vaststelling kwamen dat er niet meer of ook niet minder gevangenen waren in de Sovjet-Unie dan in VS .

  • door Ann Driessen op zondag 17 oktober 2010

    Zeer boeiende analyse...

    • door hendrik geeroms op zondag 17 oktober 2010

      Ik heb geen helden, ook Orwell is dat niet. Iedereen kan aangevallen worden op één of ander vlak. Maar Orwell slaagde er wel in om die staat van totale onvrijheid te beschrijven. Waarin nu ook onze nieuwe Nobelprijswinnaar moet leven. Waarom willen jullie die onvrijheid goedpraten? Over die aantallen gevangenen zullen andere wetenschappers wel van mening verschillen. Ik hecht geen geloof aan de cijfers van uw wetenschappers. En was Vorkuta dan een gewone gevangeni zoals er in alle landen zijn? Nu in België bestaat er geen gevangenis van het gehalte van Vorkuta, en er is ook geen Loeblianka hier in dit land. Erg on-marxistisch is de uitleg van Vandepitte over de Chinese houding tegenover machthebbers, dat is pure psychologie dat een volk toegedicht wordt... en nu blijkt eens te meer dat zeer moedige Chinezen die psychologie in de praktijk weerleggen. Volgens mij zijn de maoïsten nog niet in staat om een kritiek te leveren op een autoritair regime. Deze discussie bewijst het.

      • door Noël V op maandag 18 oktober 2010

        Meneer Geeroms, en waar plaatst u eigenlijk het kapitalisme binnen de autoritaire stelsels . Of is kapitalisme voor u het synoniem van democratie ? Ik heb het voordeel van 40 jaar als arbeider gewerkt te hebben . En eens de poort van de fabriek achter uw rug toe is kom je in een autoritaire omgeving terecht, Waar je als individu niets bent, een radertje in een geheel dat zo met ene knip kan verwijderd worden . Waar men zijn hand niet omdraait om mensen te kwetsen en te kleineren, waar men je leert of wil leren dat de winst van de patroon boven alles staat en je er desnoods je gezin,vrije tijd en gezondheid moet voor over hebben om die belangen van de patroon hoog te houden .En als je dan als individu de vrijheid neemt om te reageren kan u zo bedankt worden voor bewezen diensten .Daar leer je dat je enkel iets betekend als je met andere radertjes een zeker geheel kan vormen,en zo kan opkomen voor fundamentele rechten zoals behoorlijk loon en menswaardig werk. En buiten die muren moet je opnieuw proberen een geheel te vormen want anders wordt je zo weg gespoeld door al die vrije ondernemers en hun stromannen in de politiek voor wie bvb de sociale zekerheid of wat er nog van over blijft een doorn in het oog is .. Armoede heeft een politieke reden, waarvoor wil je geld geven is een steeds terug kerende cruciale vraag. Binnen het kapitalisme is dat duidelijk. De economische macht wordt ondersteund door de politieke, vandaar ook enorme steun aan ondernemers, banken en militairen ..En dan zie je overal in de kapitalistische wereld toenemende armoede . Normaal dat iemand die een beetje nadenkt dan bij socialisme uitkomt als alternatief systeem dat welzijn voorop zet als hoogste doel en geen winst en veel geld voor weinigen. U moet het mij niet zeggen,er is veel verkeerd gelopen in het eerste socialistisch project,de Sovjet-Unie,maar er waren ook veel positieve punten . Dat anti-communisten uiteraard niet willen zien,maar ga gewoon eens na hoe het nu 20 jaar later met gewone mensen gesteld is op sociaal vlak,huisvesting,werk, vrije tijdsbesteding en gezondheid . Een regelrechte ramp,om nog een Parenti te citeren,ze dachten van in de 1ste wereld terecht te komen maar zijn in de 3de wereld terecht gekomen.

        PS U hecht geen belang aan de cijfers van die Amerikaanse wetenschappers,niet mijn wetenschappers he, dat is uw goed recht,maar in de voormalige Sovjet-Unie met zijn zogenaamde miljoenen gevangenen,waar waren die allemaal toen de Sovjet-Unie ophield van bestaan ? Ze zouden toch met miljoenen moeten buiten gekomen zijn ? of niet soms . In dat verband kan je ook nog eens gaan zien naar een ander boegbeeld van de anti-communisten Havel, die liet duizenden zogezegde politieke gevangenen vrij,en wat bleek, het waren misdadigers van gemeen recht die dan maar onmiddelijk weer aan de slag gingen .

        PS 2 Meneer Geeroms,ik ben 60+ en ik heb al lang geen helden meer, en personencultus is nooit aan mij besteed geweest .Heb wel respect voor mensen die menselijk welzijn nastreven,en in ons land behoren daar verdomme nog aan toe voor u , ook communisten bij .

        PS 3 vrees dat we hier ferm aan het afwijken zijn,het ging over China dacht ik en het artikel van Marc Vandepitte maar zoals ze zeggen het ene woord brengt het andere mee .

  • door Lode Vanoost op zondag 17 oktober 2010

    Ik vind dit een bijzonder waardevolle analyse. Tegelijk kort en toch volledig, zonder ideologisch jargon én boordevol degelijke informatie. Dit artikel toont ook aan hoe belangrijk historische context is om het heden te begrijpen. Kortom, allemaal kwaliteiten die we missen in de traditionele massamedia.

    • door dan op zondag 17 oktober 2010

      "De politieke leiding van China kan in elk geval rekenen op een legitimiteit die beduidend hoger is dan in de meeste westerse landen. Ook dat kan ons misschien aanzetten tot wat minder betweterigheid en een grotere bescheidenheid."

      Dit is de conclusie van het artikel en daarbij kan ik enkel m'n initiële vraag herhalen: waarom is de CCP als des doods om de Chinezen daarover zelf te laten oordelen? Waarom wordt elke verwijzing naar Liu Xiaobo of naar de Nobelprijs weggecensureerd, tot zelfs de voorzichtige oproep van Wen tot meer vrijheid toe? Welke "subversieve" DADEN heeft Xiaobo gesteld die maken dat hij daarvoor 11 jaar cel verdient, de zwaarste straf ooit toegekend sinds dit misdrijf in 1997 ingevoerd werd?

  • door raf verbeke op zondag 17 oktober 2010

    "Bij ons zijn individuele rechten onvervreemdbaar en krijgt een politieke overheid door verkiezingen zijn mandaat van de onderdanen. Die overheid is voor zijn acties permanent verantwoording verschuldigd (via het parlement) en drukkingsgroepen hebben hun plaats om indien nodig de koers van de regering bij te sturen."

    Sorry de " bij ons" (?) zijn de democratische rechten een zaak van permanente waakzaamheid. Het is de arbeidersbeweging en bij uitbreiding het volk in zijn geheel als ingezetenen van de staat die onze rechten ook de individuele rechten, ook de rechten van het parlement als vertegenwoordigers van het volk tgr de mandaatdragers als vertegenwoordigers van de staat. De drukkingsgroepen sturen natuurlijk de koers van de regering en het parlement bij maar hun actie kan zowel ondemocratische als democratisch zijn. Het systeem " bij ons" zal als het volk en de werkende bevolking elke vorm van democratie fnuiken en net alsin de jaren '30 het fascisme omhelzen als de fundamentele belangen van de de bankiers, de multinationals e.a. wezenlijk bedreigd zijn. "Bij ons" is niets verworven of onvervreemdbaar, zeker niet de democratie. Integendeel , democratie is de essentie van de strijd tussen de klassen en zal maar verdwijnen als de klassen verdwijnen.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties