Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Priester-politicus Jef Ulburghs overleden

Op 31 augustus rond 21 uur is priester Jef Ulburghs in familiale kring in Zolder overleden. Hij werd 88. Ulburghs was niet alleen priester maar op de eerste plaats een basiswerker. Hij werkte eerst in Luik tussen de mijnwerkers en de metallo's. Vanaf de jaren '70 kwam hij terug naar Limburg waar hij zijn engagement voor de mijnwerkers, mensen in achtergestelde buurten en migranten verderzette.
woensdag 1 september 2010

Jef Ulburghs verwoordde zijn engagement als volgt: “De christelijke god kan je alleen maar ontdekken in de gelaatsuitdrukking van de lijdende, strijdende en hopende mens. Het lijden van Christus herhaalt zich elke dag opnieuw in de vernederingen en het onrecht waarvan de onderdrukte mens het slachtoffer wordt en waartegen hij zich verzet”.

Van het bisdom Hasselt verkreeg hij de vrije hand om op zijn eigen manier 'van onderuit' te werken. Hij kreeg een klein appartementje toegewezen in Zwartberg, waar ondergetekende het geluk had om twee jaar met hem samen te wonen. Jefs radicale keuze voor de mensen die in onrecht leven, vertaalde zich in allerlei acties die hij samen met hen opzette.

De mijnwerkers hadden een speciale plaats in Jefs hart. Tijdens mijnstakingen stond Jef steevast aan de mijnpoort om de mijnwerkers te steunen. Hij zette zich ook in voor de mensen in de cités. Samen met jonge idealisten organiseerde hij buurtwerkingen die de achterstelling in de wijken aan de kaak stelden. Hierdoor kwam Jef in conflict met de kerkelijke en de politieke overheid.

Gesteund en voluit aangemoedigd door zijn groeiende achterban besloot Jef Ulburghs begin jaren ’80 ook actief aan politiek te doen. Als onafhankelijke ‘Doorbraak’-kandidaat van de socialistische partij werd Jef Ulburghs bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1982 in Genk met glans verkozen. In zijn zog werden nog meerdere ‘Doorbraak’-adepten verkozen. Jef Ulburghs drukte vanuit de oppositie zijn stempel op de Genkse politiek en kon heel wat zaken realiseren, vooral in de achtergestelde arbeidersbuurten.

In 1984 kreeg Jef voor ‘Doorbraak’ en de SP een strijdplaats aangeboden voor de verkiezing van het Europees parlement. Hij behaalde zijn zetel en bleef één legislatuur Europarlementslid. Hij bespeelde vanuit Straatsburg zijn vertrouwde thema’s en wist ze een Europese dimensie te geven.

Toen hij de politiek inging kwam hij in een groot conflict met de kerkelijke hiërarchie. Een pastoor bij de socialisten, dat kon niet. Jef kreeg verbod om nog de mis op te dragen in de kerk van Zwartberg. De paralel met priester Daens is rap gemaakt. In de gemeenteraad van Genk bracht hij de problemen van de mijnwerkersbuurten naar voor. Hij kreeg het vaak aan de stok met toenmalig burgemeester Louis Gaethofs. Maar Jef deed door. Hij werd hierin telkens aangemoedigd door buurtbewoners wiens problemen Jef op tafel legde.

Na zijn mandaat in het Europese parlement kreeg Jef geen plaats meer op de SP-lijst. De partij riep de leeftijdsgrens in. Toen zocht Agalev Jef aan om bij hen op te komen. Voor het eerst veroverde het toenmalige Agalev een senaatszetel in Limburg.

Op latere leeftijd had Jef nog de kracht om te doctoreren aan de universiteit van Louvain-la-Neuve met een proefschrift over het subsidiariteitsbeginsel. Hij schreef ook meerdere boeken. Tot kort voor zijn dood deed hij nog de mis voor de Italiaanse gemeenschap in Beringen en Zolder.
 
De uitvaart heeft plaats woensdag om 10u30 in de kerk van Zolder.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

13 reacties

  • door Hertogen Jan op donderdag 2 september 2010

    De begrafenis heeft wegens Zolder Kermis plaats op woensdag 8 september 2010, de gebedswake op dinsdagavond.

  • door Hugo Van Dienderen op donderdag 2 september 2010

    De eerste betoging waaraan ik meedeed was door hem georganiseerd. We trokken naar de toenmalige BRT in Brussel om meer en degelijke informatie rond de Noord-Zuidverhouding te eisen. Nadien heb ik nog dikwijls met Jef actie gevoerd. Samen met Eloi Glorieux drongen we als eersten binnen in Kleine Brogel uit protest tegen de kernraketten. Ik waardeer in Jef zijn groot rechtvaardigheidsgevoel, zijn opkomen voor de kleine man bij ons en elders. Bijvoorbeeld in Kosovo. En hij was consequent, ook als hem dat vijanden opleverde. Gelukkig hebben velen van die mensen het waardevolle van Jef ingezien. Via zijn rechtvaardigheidsgevoel is Jef bij Groen! gekomen. Inderdaad het zijn de armen bij ons en vooral in het Zuiden die eerst de rekening zullen betalen voor de dominante krachten in het Noorden die de grenzen van ons ecosysteem niet willen respecteren. Enkele jaren geleden heeft Jef ons nog toegesproken op een campagnedag van Groen!Plus. Hij bleef zich inderdaad actief inzetten tot het einde. Tijdens onze Groene Pluimen-Fietstocht in Limburg vorige maand wilden we hem nog bezoeken. Maar dat ging niet meer. Jef was een heel inspirerend voorbeeld voor mij.

  • door jan Dhaene op vrijdag 3 september 2010

    ook voor mij was hij een inspiratiebron; en de nood aan Doorbraak is meer dan ooit actueel in Vlaanderen. moge zijn dood een bezinningsmoment zijn voor links in Vlaanderen... rood en groen zouden beter samensmelten in iets nieuws Jan Dhaene, gewezen europees parlementslid

  • door Luk Bekaert op vrijdag 3 september 2010

    Jef is een voorbeeld om je aan op te trekken. Zijn eerlijkheid, rechtuit en rechtdoor. Geen façade of mooipraterij. Je wist wat je aan hem had. Hij kon gewoon niet anders zijn, ook al wist hij dat hij daardoor tegen de lamp kon lopen.

    Hij was een Kristen, geen Katholiek! Met al zijn kwaliteiten wist hij zich te integreren binnen de gewone arbeiders van Luik en later in Limburg. Hij wachtte niet tot de omstandigheden ideaal waren om iets te doen. Ook Kristus handelde zo, ondanks de farizeeërs.

    Voor mij was Jef ook een opvallend figuur, waar je niet naast kon kijken. Toch was hij gewoon tussen de gewone mensen. Jef is mijn kabouter en kabouters sterven niet, als je goed kijkt. Bij zijn tachtigste verjaardag schreef ik voor Jef in het vriendenboek volgend gedicht:

    de kabouter

    hij weet waar vogels wonen ontspant met het duisteren de regenboog

    tooit geduldig gras met lachtranen uit zijn pretogen

    tussen het wortelhout scharrelt hij naar nieuwe woorden voor zijn gedachten

    bij het klaren kleurt hij volgroeide bessen met wangenrood bepoederd met een snuifje goesting

    Jef blijft leven in alles wat hij voor anderen heeft gedaan, in zijn geschriften, in de herinnering.. Voor mij is dit de volle betekenis van 'verrijzenis'.

    Luk Bekaert

  • door Kris Hertogen op vrijdag 3 september 2010

    Wij ontmoetten elkaar voor het eerst in de Grote Mijnstaking van januari-februari 1970. Ik, een pas afgestudeerd student, die in de geest van mei ’68 een keuze maakte voor de arbeidersklasse. Hij, een 25 jaar oudere priester, die eind ’69 door het Bisdom vanuit Luik naar Limburg werd gestuurd. En al in 1950 aan de boorden van de Maas gekozen had voor een leven met en voor de arbeiders.

    Wij vonden elkaar in die zeven weken durende harde staking. We werkten samen in het organiseren van de strijd, de steun en de solidariteit.

    Ook al maakten wij niet in alles dezelfde politieke keuzes, wij hebben elkaar in veertig jaar dikwijls gevonden in strijdbewegingen: solidariteit met Lip en de Britse mijnwerkers, voor een betere bescherming van de syndicale delegees, voor betere sociale logementen, voor vrede en solidariteit met de derde wereld.

    Jef had nooit schrik zijn nek uit te steken als hij onrecht zag. Hij is ooit voor mij komen getuigen voor het Hof van Beroep in Luik omdat hij de beschuldigingen naar aanleiding van een mijnwerkersstaking onterecht beschouwde. Toen na de staking van 1986 acht stakingsleiders uit hun functie werden ontzet nam hij enkele dagen later samen met hen de kop van een grote ABVV-betoging in Brussel. En hij deelde hun vreugde wanneer ze heropgenomen werden.

    Als oprichter en bezieler van Wereldscholen maakte Jef werk van basisvorming en scholing. Mensen van alle nationaliteiten zonder onderscheid. Hij droeg samen met de mijnwerkers de boodschap ‘In de mijn is iedereen zwart’ uit. Hij was één van de eerste ondertekenaars van de petitie Objectief 479.917, die meer dan een miljoen handtekeningen verzamelde tegen racisme en fascisme, voor gelijke rechten.

    Jef had zijn hart aan de hele arbeidersklasse verloren, zowel die uit Vlaanderen als uit Wallonië. Als jonge priester was hij elf jaar onderpastoor in Grâce-Berleur. Hij beleefde van dichtbij de strijd tegen de terugkeer van Leopold III. Hij verloor er een van zijn vrienden, toen de rijkswacht vier stakers doodschoot. Die gebeurtenis –zo vertelde hij- maakte diepe indruk en beïnvloedde zijn levenskeuze. Die keuzen brachten hem meer dan eens in conflict met kerkelijke en andere overheden. Maar de gewone mensen steunden hem en noemden hem de ‘rode priester’. Een erenaam zei hij me ooit, een teken van verbinding tussen groen en rood. In 2002, 33 jaar na zijn vertrek uit Wallonië hebben in Grâce-Hollogne honderden mensen zijn tachtigste verjaardag gevierd. En hij werd officieel benoemd tot ereburger van de gemeente.

    De onvermoeibare krijger met de grijze baard is niet meer. We zullen hem missen. Maar zoals de mijnwerkers zongen‘de strijd gaat voort’. In die strijd zullen we de waarden waar Jef zijn hele leven voor stond –eenheid en solidariteit van alle verdrukten- nodig hebben. Vandaag meer dan ooit.

    Vaarwel Jef, bedankt voor alles, ook de PVDA heeft met jou een goede vriend en een medestrijder verloren.

  • door Roosen Marie-Rose op vrijdag 3 september 2010

    Met spijt vernam ik het overlijden van Jef Ulburghs. Via de Wereldscholen en zijn basiswerk is hij voor mij en nog vele anderen in Limburg een voorbeeld en stimulans geweest. Hij gaf door zijn engagement aan hoe we als christen een consequente politieke keuze kunnen maken ondanks tegenwerking . Zoals in De Morgen werd aangegeven is hij de bevrijdingstheoloog in Vlaanderen. Hij heeft het in elk geval in de praktijk gedaan.

  • door Erik De Clerck op vrijdag 3 september 2010

    Ik heb met Jef regelmatig mogen samenwerken in de jaren ’70 in het kader van de Wereldscholen en al wat daar rond vooral in Limburg bewoog. Van Jef onthoud ik vooral twee dingen. Hij heeft me bevestigd in de overtuiging dat we de grote wereldproblemen (ontwikkelingswerk) nooit mogen losmaken van wat in onze directe omgeving aan de hand is: uitbuiting en onderdrukking hebben overal dezelfde wortels. Daarnaast heb ik van Jef geleerd dat echt engagement moet gedragen worden door een flinke dosis emotionaliteit in de vorm van verontwaardiging om wat mensen wordt aangedaan. Gezonde emotionaliteit is een onmisbare drijvende kracht om niet op te geven maar zij behoedt ons tegelijkertijd voor vormen van fanatisme die maatschappelijke veranderingen belangrijker vinden dan de mensen voor wie ze bedoeld zijn. Nu ik zelf door omstandigheden wat meer aan de zijlijn sta, had ik graag nog eens een babbel met Jef gedaan. Ik zal hem nooit vergeten.

  • door han op vrijdag 3 september 2010

    Ik kwam Jef in Irak tegen. Het was net voor vader Bush ten oorlog trok en wij waren er als menselijke schilden. Ik nog student, Jef had mijn grootvader geweest kunnen zijn, en ook Frans Wuytack en Marc Van De Pitte waren erbij. We vierden Nieuwjaar aan de grens met Saoudie Arabië, op een boogscheut van de Amerikaans troepen. Om middernacht namen Jef en Frans me op sleeptouw om een vredeswens ta gaan overmaken aan de Amerikaanse soldaten. Die soldaten vonden we niet en dus besloten we maar midden in woestijn met een paar spuitbussen die in mijn rugzakje zaten op een muurtje: "No blood for oil" te schilderen. Jef had ook onze melkpoeder smokkel georganiseerd die we trots gingen overhandigen aan het kinderhospitaal in Bagdad. Het zijn vooral de avonden die me bijbleven. Elke avond namen we immers de tijd om eens op rijtje te zetten wat we hadden gezien en hoe we dat moesten plaatsen.

    Ik overdrijf niet als ik zeg dat die reis mijn leven definitief veranderde.

    Ulburgs is één van de Jef(fen) waaraan mijn zoontje zijn naam te denken heeft.

  • door Jac De bruyn op vrijdag 3 september 2010

    Deze dagen heb ik gemerkt hoe velen dankbare herinneringen hebben aan Jef.

    Die dingen waar hij zich heel zijn leven heeft voor ingezet zijn meer dan ooit nog brandend actueel: herverdeling, sociale samenhang, sociale rechtvaardigheid, een andere economie en politiek vanuit het beginsel van subsidiariteit en participatie, een ander leiderschap en een andere pastoraal die niet vertrekt van geloofspunten en formele rituelen, maar van getuigenis en van de juiste dingen doen.

    Hij was denk ik op heel wat punten een voorbeeld van die priesters en religieuzen die in de naoorlogse periode een zeer grote bijdrage hebben geleverd aan de maatschappelijke bewustwording. Ben er van overtuigd dat hij een bron van inspiratie zal blijven voor velen onder ons.

    Met zijn familie en vele vrienden zijn we dankbaar voor zijn optrekken met ons en dat hij nu opgenomen is in “ het Eeuwige Licht, Lux Eterna “ zoals gezongen wordt in de Gregoriaanse liturgie. Want “de goede strijd is gestreden en het geloof bewaard”, wat ik bij Jef zou vertalen als doorgeven is de boodschap dat we geroepen zijn tot broederschap en tot het mee vorm geven aan een nieuwe aarde, waar de zwakken en marginalen op de eerste plaats komen.

    Verenigd met zijn zussen en familie, met zijn vele vrienden, zullen we hem ten grave dragen. Jef, Onverslijtbaar leek je, thuis op de hele wereld, onvermoeibaar en niet te evenaren.

    Geloven is doen, sociale gerechtigheid, vrede, zorg voor de schepping vanuit de Bergrede, Cardijn, Gandhi, Camara, Romero, het kwetsbare leven priesterlijk helen.

    Velen heb je zo een gezicht vriendschap en sacramenten gegeven.

    Velen op weg gezet, hun talent en roeping erkend, bemoedigd, gesteund en gezegend.

    Op vele fronten strijd gevoerd, innovatie gebracht, sporen getrokken en bakens uitgezet.

    Verzoend met vroegere tegenstrevers, worstelend met ouderdom en vergankelijkheid, zwevend tussen leven en sterven koos je een natuurlijk sterven. Minzaam en bewust ging je naar de grote overgave.

    Jef, kracht en bezieling voor wie verweesd achter blijven Bron van inspiratie voor generaties van morgen.

    Jac De bruyn

  • door Marcel De Prins op vrijdag 3 september 2010

    Jef,

    Jij was voor mij de Vlaamse Paulo Freire: werken aan bewustwording en zelforganisatie van onderuit van de onderdrukten voor bevrijding, rechtvaardige verhoudingen en vrede. Je hebt ons dochter Marijke gedoopt samen met Kim van Jos en Janien. Ik heb je rugzak nog mogen dragen in afwisseling met Jac op de vredespelgrimage met Broederlijk Delen en Pax Christi Vlaanderen naar Israël-Palestina in 2006. Je was voor mij, voor ons een voorbeeld en inspiratiebron voor onze inzet in het vormingswerk, de christelijke arbeidersbeweging, de vredesbeweging, de derde wereldbeweging, de strijd voor een verdraagzame en multiculturele samenleving ...Met het nieuwe schooljaar ga jij nu samen scholen in die andere wereld aan de overkant om van daaruit ons te steunen in het werken aan een andere wereld hier op aarde. Dank je, Jef.

  • door jan van reusel op zaterdag 4 september 2010

    jef ulburghs was de limburgse 'daens', een eeuw na de eerste en nog altijd meer dan nodig. met spijt zien we hem vertrekken. het doet goed om hem gekend te hebben.

  • door Pharma123 op donderdag 7 oktober 2010

    Hello! eceaecf interesting eceaecf site!

  • door Pharme848 op donderdag 7 oktober 2010

    Very nice site!

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties