Werkloze Amerikanen gebruiken de site niet alleen voor sollicitatietips, maar schreeuwen op het forum hun woede en frustratie uit.
Zaterdag bijvoorbeeld schreef Ember: “so i feel pretty much hopeless. been unemployed since July 2008. in over two years i haven't even been called for an interview. tired of looking and applying for jobs outside of my field that require experience i don't have. it's all for naught. i have two bachelor of science degrees. my BS degrees, cuz that's what they're worth. since losing my job i've gotten divorced. lost my house. lost my health insurance. totalled my car and sustained chronic back pain. and moved in with my mom. and did i mention, when all this started i was a new mom, just back from maternity leave? so (now) i'm raising a toddler on my own, with no income. my unemployment insurance ran out a few weeks ago. i don't even know what to do now. i just want to disappear. i'm tired of trying. i'm tired of being a burden on everyone. if i didn't have the responsibility to take care of my child i wouldn't be around anymore.”
Zo staan er honderden getuigenissen op de site. Volgens het Bureau of Labor Statistics loopt de werkloosheidsgraad op tot 16,5 procent. Dat cijfer is correcter dan de 9,5 procent waarvan sprake is in de beurspraatjes op radio en tv, want het houdt ook rekening met de miljoenen Amerikanen die ontmoedigd gestopt zijn met het sturen van sollicitatiebrieven of die gedwongen deeltijds werken en dus niet rondkomen met die paar honderd dollar die ze verdienen.
De gemiddelde periode dat iemand werkloos is, is gestegen tot meer dan 35 weken. Bijna 30 procent van de gezinnen telt minstens één lid dat op zoek is naar een voltijdse betrekking. Werkloosheid is dus heel gewoon geworden in de VS.
De rechtse krant The New York Post publiceerde op 1 augustus de column 'So long, middle class' van de blogger Michael T. Snyder. De column bevat 25 statistieken die aantonen dat de Amerikaanse middenklasse verdwijnt. “De rijken worden rijker en de armen worden armer aan een schrikbarende snelheid”, schrijft Snyder.
Veel van die statistieken tonen inderdaad hoe de kloof tussen haves en have-nots groter wordt in de VS. Van de inkomensgroei tussen 2001 en 2007 pikten de één procent rijkste Amerikanen 66 procent in. Terwijl een CEO zestig jaar geleden 30 keer meer verdiende dan zijn gemiddelde ondergeschikte, is dat nu 300 tot 500 keer.
Meer dan één op vijf kinderen leeft in armoede. 40 miljoen Amerikanen zijn afhankelijk van voedselbonnen (meer dan 1 op 8!). Ondanks de crisis steeg het aantal miljonairs in 2009 met 16 procent tot 7,8 miljoen.
Snyder had nog veel meer statistieken kunnen opsommen. Zo verdienen de top 100 CEO's in 2008 maar liefst 1081 keer meer dan hun gemiddelde werknemer.
De 25 best betaalde hedge fund managers verdienden vorig jaar evenveel als 658.000 leerkrachten.
