Advertentie

donderdag 22 april 2010

Armoedebestrijders trekken aan alarmbel

Het armoedebeleid in België draait vierkant. De economische crisis sloeg het hardste toe bij de zwaksten van de maatschappij. Die alarmerende conclusie trekt de coalitie 'Decenniumdoelen 2017' bij de voorstelling van de gloednieuwe Armoedebarometer. "Politici moeten hun beleid eindelijk afstellen op mensen in armoede", klinkt het.
DeWereldMorgen.be -
Voorzitter van Decenniumdoelen 2017 Jos Geysels aan de zijde van Professor Jan Vrancken. - Foto: Rob De Wilde
DeWereldMorgen.be -

Decenniumdoelen 2017 is een samenwerkingsverband tussen 12 organisaties en sociale bewegingen dat de leefsituatie van mensen in armoede structureel wil verbeteren. In 2007 werden zes meetbare doelen opgesteld in evenveel domeinen ter bestrijding van de armoede die in 2017 gerealiseerd moeten zijn.

Om de vooruitgang op die domeinen te kunnen evalueren ontwikkelde Decennium 2017 samen met onderzoekscentrum OASeS van de Antwerpse universiteit de Armoedebarometer. Die toont de jaarlijkse evolutie van de armoede per domein. De eerste resultaten van de barometer zijn alarmerend.

Professor Jan Vranken van de Antwerpse universiteit had een groot aandeel in het tot stand komen van de Armoedebarometer. Hij licht de belangrijkste conclusies toe: “Wij zien slechts één positieve ontwikkeling: alleen inzake werk is de toestand verbeterd. Maar die conclusie heeft alles te maken met het jaar waaruit de cijfers dateren. In 2008 waren we nog maar aan het begin van de crisis en we mogen dus stellen dat recentere cijfers die ontwikkeling zullen ontkrachten.”

“Voor alle andere indicatoren is er een stagnering en vaak zelfs een achteruitgang geboekt. Enkele conclusies: mensen besparen op gezondheidszorg. Het percentage kinderen dat opgroeit in een gezin zonder inkomen is gestegen. Het aantal mensen dat zelf verklaart moeilijk rond te komen met hun inkomen is fors gestegen tot 14,8 procent van de bevolking. De laagste sociale uitkeringen zitten ruim onder de Europese armoedegrens. Huurders hebben steeds meer problemen om hun woning te verwarmen. De deelname aan het verenigingsleven is gedaald enzovoort.”

Vranken voegt er nog aan toe dat enkele indicatoren ontbreken in het onderzoek omdat er geen cijfers voor bestaan. Hij heeft het dan over cijfers omtrent armoede bij allochtonen, de uitsluiting van ICT en de duurzaamheid van jobs. “We weten wel dat de instroom naar werk tot voor de crisis verbeterd is, maar wat echt telt is de duurzaamheid van een job en daarover zijn geen cijfers.” Vranken roept dan ook op tot meer onderzoek.

Volgens Vranken is het ondertussen algemeen geweten dat armoede een structureel probleem is. “Ik hoop dat we dat nu ook eens gaan zien in het beleid. Ik wil niet het pessimisme verkondigen, maar eerder oproepen dat alle actoren die tegen armoede vechten nu eens aan hetzelfde zeel gaan trekken.”

Vakbonden deden te weinig

Voor die vakbonden is Vranken overigens niet mals. “Zij hebben de voorbije dertig jaar te weinig aandacht besteed aan armoede. Ik ben wel verheugd dat de vakbonden nu allemaal van dichtbij betrokken zijn bij de Decenniumdoelen 2017.”

De vakbonden moesten niet lang twijfelen om mee in Decenniumdoelen te stappen. Ann Van Laer, nationaal secretaris van het ACV, spreekt professor Vrancken tegen. “Het is niet zo dat wij de voorbije dertig jaar niets met armoede hebben gedaan. Armoede is een van de thema’s waarmee het ACV, en ruimer ook het ACW, sterk begaan zijn. De thema’s van onze beweging komen sterk overeen met de thema’s van het platform Decenniumdoelen 2017. Wij willen absoluut vermijden dat de mensen alleen komen te staan. Daarom zijn wij mee in het platform gestapt.”

Eddy Van Lancker, federaal secretaris van het ABVV, durft de hand wel in eigen boezem te steken. “De professor heeft gelijk als hij zegt dat wij te weinig rond armoede gewerkt hebben. Wij hebben ons te veel gericht op het inkomen. Daardoor hebben we de armoede niet structureel genoeg bestreden.”

Jobs versus armoede

Het ACLVB ziet in de corebusiness van de vakbonden - arbeid en sociale zekerheid - een sterk instrument om armoede te bestrijden. Nationaal secretaris Sabine Slegers: “Het hebben van een job is nog altijd een zeer belangrijke kapstok om armoede te voorkomen of om uit de armoede te klimmen. Vakbonden kunnen rond dat item heel wat doen.”

Werken met getuigen

Decenniumdoelen 2017 wil ervaringsdeskundigen in het debat betrekken en laten getuigen. Zo wil de coalitie de armoedebestrijding beter afstellen op de noden van de mensen. Swa Schryvers is zo’n ervaringsdeskundige en getuigt over het belang van een degelijke woning.

“Armoede is stress. Je leeft van dag tot dag of zelfs van uur tot uur. Hoe moet ik betalen voor de school van mijn kinderen? Hoe betaal ik eten? Hoe betaal ik de verwarming? Vroeger woonde ik in een krot samen met mijn vrouw en twee kinderen. Wij waren toen heel vaak ziek en hadden dus hoge dokterskosten. Nu woon ik in een sociale woning. Ik voel me veel gezonder en bespaar dus al op die kosten. Maar ik heb ook veel meer energie en heb opnieuw werk gevonden. Ons budget is verhoogd en wij kunnen meer besteden aan andere zaken dan de dokter.”

Frederic Vanhauwaert werkt nauw samen met Schryvers als coördinator van het ‘Vlaams netwerk van verenigingen waar armen het woord nemen’. Hij reageert op de getuigenis met concrete eisen: “Decenniumdoelen 2017 wil 150.000 goede woningen extra tegen 2017. Daarvan moeten de helft sociale woningen zijn. Daarnaast willen wij een grotere substantiële huursubsidie.”

Armoedegrens omhoog: 1,5 miljard euro

Decenniumdoelen 2017 wil de armoedegrens omhoog trekken. “Voorlopig ligt die grens op 899 euro. Dat is veel te laag”, legt Daniëlle Colsoul van Welzijnszorg uit. “Die armoedegrens optrekken zal 1,5 miljard euro kosten. Dat is uiteraard veel geld, maar dat is volgens ons ook zeker haalbaar. Het staat alleszins vast dat de voorbije jaren onvoldoende stappen zijn ondernomen.”

Tags:

Vond u deze bijdrage de moeite waard? Geef ons dan uw fair share.

Klik hier om DeWereldMorgen.be te steunen via overschrijving.

Reageer (Spelregels)

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Reacties

'middle class' armoedebestrijders

enkele vragen die ik mij stel na het lezen van dit artikel.
zijn de professionele armoedbestrijders zélf arm ?
komen ze zélf uit milieu's waar 'generatie-armoede' de gewoonste zaak van de wereld is ?
wat is het persoonlijke engagementsgehalte binnen de vele vzw's, ngo's en armoedebestrijders actief binnen de zgn. 'Vierde Wereld' ?
ik stel mij deze vragen omdat ik zelf lang actief geweest ben in het middenveld waar vetbetaalde, overgesubsidiëerde, tot-op-het-bot corrupte kingmakers met een agalev,cd&v of sp-a lidkaart of zak zich meer bezighielden met het opmaken van een sluitende begroting en het bedenken van trendy titels en namen voor onopgeloste problemen dan hun core-business zélf : het helpen van mensen die daar recht op hebben.
deze nep-idealisten zijn het type tweeverdiener die elke morgen fietsend naar het werk gaat ( de jeep en de mercedes staan veilig weggemoffeld in de garage - slecht voor het eigen imago ), zich het hoofd breekt over hoe hij zijn onkostennota's kan maximaliseren, 3 uren per dag 'vergadert', pauzes neemt van 3 uren en zijn laaange werkdagen inbrengt als overuren als educatief medewerker voor de vzw x of y.
de arme (of de cliënt ) zélf- die krijgt met heel veel tegenzin een paar kruimels van de 'bestrijder' en dan liefst zo betuttelend en hautain mogelijk .
ik veralgemeen niet, ik heb nog steeds kontakt met vele anonieme helden van alledag binnen de sector maar 't blijven wel witte raven...

Ik vind dit een kromme

Ik vind dit een kromme redenering.
Je moet niet arm zijn om tegen armoede te zijn of om het met overtuiging en kwalitatief te bestrijden.
Net zo min moet je als politicus gewerkt hebben of als CEO rekken gevuld hebben.
Dat er uitzonderingen zijn die het ervan nemen zal wel, maar dat heb je overal en in de privé nog véél meer dan bij VZW's of ambtenarij. In het wilde weg zeggen dat dit gebeurt is maar wat gemakkelijk...

In de praktijk moet je gewoon

In de praktijk moet je gewoon aan een OCMW-medewerker vragen wat mensen arm maakt.

- hogere huren (wegens het ontstellend gebrek aan sociale woningen)
- stijgende energieprijzen (niet verwonderlijk met de slecht geïsoleerde huurwoningen)
- te lage uitkeringen
- de totale flexibilisering van arbeid (deeltijds, interim, shiften, ... )
- slechte bereikbaarheid van industrieparken e.d. met openbaar vervoer
(een auto is het eerste wat een arme zich niet kan permitteren)

Er kunnen nog 101 denktanks plaatsvinden maar zonder politieke oplossingen voor deze problemen zullen er nog zeer veel armen bijkomen.
Vroeger dacht men dat werk zou behoeden voor armoede tegenwoordig zie je echter steeds meer werkende armen.

armoedebestrijding

ik vind dat dit thema nog meer moet aan bod komen in de media.Een minderheid heeft het zwaar, anderen merken niets van crisis. Wij moeten solidariteit en verantwoordelijkheid leren aan jongeren. Onderwijs kan nog veel meer doen voor deze groepen.

armoede

Een tax of de hoge inkomens kan verlichting brengen. Het geld moet natuurlijk goed besteed worden. Het gaat hier over twee percent maar de huidige politiek wil dit niet doen..waarom..lobbywerk, druk..eigen belangen..who knows...
Belgie heeft ontzettend veel miljonairs , maar geld betekent macht en als rijken iets niet willen gebeurt het niet..

Als Voorzitter van de

Als Voorzitter van de Welzijnsraad, hebben we in Boom meegewerkt met ,een 80-tal ervaringsdeskundigen (op alle terrein) aan het lokaal sociaal beleidsplan.
Hierin werd gewerkt rond verschillende thema's waar 'armoede' de rode draad doorheen was. Er stond ook in vermeld dat er een jaarlijkse evaluatie en toetsing zou gebeuren. Dit om de actiepunten op korte en middenlange termijn te evalueren. Maar na meer dan 2 jaar is dit nog steeds niet gebeurd.
Dit is een unieke kans die we gemist hebben en mij als Voorzitter zwaar ontgoocheld heeft.
Zo zal de armoede nooit opgelost geraken, met pijn in het hart !!!

Armoedebeleid is beleidsarmoede

Voor wie een beetje een grondige analyse van armoede en sociale duurzaamheid maakt, komt het helemààl niet als een verrassing dat het armoedebeleid vierkant draait. Alle pogingen ten spijt om van armoede - net als van gelijke kansen en duurzaamheid - een transversaal beleidsdomein te maken, blijft het immers beperkt tot het opruimen van puin dat door het 'gewone' beleid wordt gecreëerd. En let wel, dat 'gewone' beleid is niet alleen het beleid dat in ‘andere’ maatschappelijke domeinen wordt gevoerd (economie, gezondheidszorg, cultuur enz…). ‘Gewoon’ beleid slaat ook op het gangbare 'type' van beleid dat in ALLE maatschappelijke domeinen gevoerd wordt, inclusief in domeinen als armoede of gelijke kansen. Dat ‘gewone’ beleid getuigt van ‘beleidsarmoede’ in zoverre het - in alle domeinen van de samenleving - tot ongelijkheid, uitsluiting en andere ‘externaliteiten’ leidt. Zolang armoedebeleid zich in dat beleidsmodel inschrijft, doet dus in feite ‘meer van hetzelfde’, reproduceert het slechts de mechanismen die het beweert te bestrijden. Dat is dweilen met de kraan open…
Die ‘beleidsarmoede’ (of de onduurzaamheid van het gangbare beleid) is schatplichtig aan een model van wat kennis (epistemologie) en wat rechtvaardigheid is. Op grond van dat model (of paradigma) ontwikkelt men kennis 'over' de armen, en voert men beleid en actie 'voor' de armen; “wij”, de ‘geslaagde middenklassers’, weten immers wat goed voor hen is, dus “ons” model moet ook aan hen worden opgelegd. “Zij” mogen al blij zijn als er hier en daar een ervaringsdeskundige in huis wordt gehaald om “hun” participatie aan “ons” beleid vorm te geven. Wat een verrassing om te lezen dat ook 'Decenniumdoelen 2017' dat nu wil gaan doen…
In plaats van aan ‘armoedebestrijding’ te doen, zou men eigenlijk aan ‘duurzaam beleid’ moeten doen. Dat betekent op zijn beurt dat ook de heersende definitie van beleid (of het paradigma van waaruit beleid gedefinieerd en opgezet wordt) zelf in vraag moet worden gesteld. Het betekent dat men niet langer beleid voert ‘over (de hoofden van) de armen’, maar vanuit de ontmoeting met, het respect voor, het luisteren naar de mensen in armoede. Alleen mét hen kunnen we leren hoe ons systeem duurzamer gemaakt kan worden, want zolang we hen systematisch uit die kennis- en beleidsprocessen uitsluiten… reproduceren we uitsluiting. Het betekent immers dat het probleem niet bij ‘ons’ systeem of paradigma gesitueerd wordt, maar wel bij de armen (of eufemistisch uitgedrukt, bij ‘de armoede’). Als men de armen maar in ‘ons’ systeem ingepast krijgt, dan kan men verder met de illusie dat er geen vuiltje aan de lucht is, dat de crisis wel overwaait, dat we vooruitgang boeken met de armoedebestrijding. In feite is armoede niet het probleem, maar slechts het symptoom. Het echte probleem is een systeem dat de diverse vormen van arbeid ongelijk verdeelt en valoriseert, dat mensen uit diverse maatschappelijke domeinen uitsluit of hen in minder gevaloriseerde posities houdt. Armoedebestrijding blijft dan ook louter symptoombestrijding, en wekt uiteindelijk alleen maar de schijn dat men toch goed bezig is voor de armen... een rookgordijn waarachter een onduurzaam systeem verder ongemoeid zijn gang kan blijven gaan.
Het goede nieuws is dat er inmiddels al jaren aan een alternatief paradigma wordt geweven. Flora vzw is een netwerk van organisaties die met kansarme vrouwen werken. Flora ontwikkelt - samen met deze vrouwen - kennis over een meer duurzame samenleving. Daarbij wordt vertrokken van een definitie van arbeid die door de laaggeschoolde vrouwen zelf werd aangereikt. Ze omvat alle functies (of vormen van arbeid) die een samenleving nodig heeft om voor iedereen goed te functioneren. Dat is niet alleen productieve arbeid (het voorzien in de materiële noden), maar ook zorg, sociale arbeid en zelfontplooiing. In zijn onderzoeksprojecten analyseert Flora hoe die vormen van arbeid (ongelijk) verdeeld en gevaloriseerd worden, welke rollen aan welke groepen van mensen worden toegeschreven (of voorbehouden, of geweigerd), en welke impact dat heeft op hun maatschappelijke positie. Vanuit die ‘rollenanalyse’ (of genderanalyse, waarbij gender op de intersectie tussen sekse, klasse en etniciteit – en eventuele andere sociale breuklijnen - wordt gesitueerd) kan men de structurele mechanismen blootleggen die mensen in armoede houden. Een samenleving kan maar duurzaam zijn als het evenwicht tussen deze vormen van arbeid bewaakt wordt, als iedereen gelijke toegang tot de diverse vormen van arbeid krijgt en daartussen een voor hem of haar evenwichtige keuze kan maken. Het bewaken van dat ‘rechtvaardige’ evenwicht is dan ook de vijfde vorm van arbeid die nodig is voor een duurzame samenleving.
Flora vzw neemt de ervaringen van de laaggeschoolde vrouwen en hun interpretatie van hun leefwereld als uitgangspunt, en ontwikkelt op basis van dat materiaal en in voortdurende dialoog met hen alternatieve modellen; deze manier van werken wordt co-constructie van kennis genoemd. Er wordt (in de zin van Levinas) kennis gebouwd vanuit de ethische ‘ontmoeting’ met de kwetsbare Ander. Het streven van Flora is om deze methodologie van co-constructie’ en deze ‘genderanalyse van arbeid’ systematisch te verankeren en te institutionaliseren in een ‘web’ dat gesponnen wordt door (en tussen) burgers, bedrijven, de civiele samenleving, overheden, administraties en de academische wereld. Wie meer wil weten: www.florainfo.be.

armoede bestrijding

Ik ben bang dat we in Belgie niet willen weten van armoede. Dat is voor de derde wereld en dan geven we ons steuntje en dan zijn we weer gesust. Dat het merendeel van de bevolking in de derde wereld arm is heeft te maken ons neo liberaal systeem die we op hen toepassen en waarvan de rijken in de derde wereld rijker worden.
Hier in Belgie heeft een gemiddeld belgische familie blijkbaar 320.000 Euro in bezittingen en geld. Zijn er geen armen in belgie? Dat is niet zo maar dan laten we een publieke opinie de vrije loop die alle alochtonen verdenkt van te leven van het zogezegde zweet van de autochtonen. Daarnaast is het inderdaad toch ook zo dat ook vele zogezegde autochtonen uit de boot vallen, maar dan zijn dan weer mensen die niet willen werken. Zoveel werk en ze aanvaarden het niet. Naar de vakbonden toe heb ik inderdaad een probleem en dat is wel dat zelf zo in het systeem zitten en vooral hun belenagen binnen het systeem proberen vrij te stellen. Opkomen voor de rechten van de arbeiders in zeker hun taak. Maar alleen dit doen vanuit een verworven positie binnen het systeem immobilseerd de vakbonden voor vernieuwing.

in solidariteit met de armen om uit de armoede te geraken

Roger

Armoedebestrijding

Om armoede sistematisch en structureel te bestrijden, zouden we minder luxe voor onszelf zoeken en meer basis voor iedereen waarborgen. Dit is mogelijk via het uitbouwen van een structurele en sistematische solidariteit ten voordele van iedereen. Om dat te bekomen moeten we wel bereid zijn om de rijkdom beter te verdelen vooralleer we aan een luxeus leven voor onszelf. Een politiek, economisch en sociaal systeem die een menselijk leven voor iedereen tracht te bekomen!

Advertentie