Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Leve de pedofielen, weg met de katholieke kerk!

Ach Benno Barnard, zijn provocaties en de zo geroemde vrijheid van meningsuiting. Leve God, weg met Allah - het is niet bepaald een subtiele titel. Maar moet kunnen zeker. Wat dacht u overigens van: Leve de pedofielen, weg met de katholieke kerk?
zaterdag 3 april 2010

Wie bij Allah zweert zal hem voorspelbaar als smadelijk ervaren. Maar moet kunnen in een klimaat waarin men minaretten en hoofddoeken wil beperken of verbieden; een sfeer waarin we al gauw achter elke moslim(a) een huis tuin en keuken terrorist menen te zien.

De zowel verontwaardigde als triomferende Barnard (zie je wel!) verklaart zijn "als grapje bedoelde" titel. Dankzij alle in naam van de god van de christenen aangerichte bloedbaden, zijn we op onze hoede voor 'het' (moslim)fundamentalisme. Zozeer zelfs, haast ik me eraan toe te voegen, dat mensen als Barnard en andere ontblote knappe koppen, zelf iets fundamentalistisch krijgen.

Maar laat ik Barnard het voordeel van de twijfel gunnen. Leve de nazi's, weg met de Israëli's. Zou ook maar één universiteit een lokaal ter beschikking stellen voor een lezing met deze titel? Zou ook maar één krant zo'n opiniestuk publiceren? Of wat dacht u van: Leve de pedofielen, weg met de katholieke Kerk? Want dankzij de misdaden van pedofielen nemen we nu een krachtdadig standpunt in tegen pedofiele priesters. Hoe zit het met deze vrijheid van meningsuiting?

Wat de niet aflatende beschuldigingen van pedofilie aan het adres van die Kerk betreft, valt het op dat ook hier (bijna) iedereen met de wolven meehuilt. Een vijftiental jaar geleden was het van hetzelfde laken een broek, toen vooral gezins- en familieleden verdacht gemaakt werden op basis van zichzelf vermenigvuldigende, laattijdige herinneringen van volwassenen die beweerden als kind seksueel misbruikt geweest te zijn, herinneringen die niet zelden opflakkerden of gefabriceerd werden in een therapeutische situatie.

De katholieke kerk heeft nooit op mijn sympathie mogen rekenen. Ik ben niet alleen een ongelovige hond, ik weet ook wat die kerk met de allerbeste bedoelingen en met heilig vuur met ketters als ik en met andersgelovigen, Joden op kop, heeft aangericht. Verdachtmakingen van seksuele perversie en misbruik is een eeuwenoude techniek om machthebbers, tegenstanders en vijanden te verlagen. Geen rook zonder vuur; er blijft altijd wel iets van hangen.

Ik twijfel er niet aan dat in situaties waarin een volwassene(n) veel gezag en/of macht heeft/hebben over jongeren, daar misbruik van gemaakt kan worden en af en toe ook wordt. De gezinssituatie en ook het onderwijs vormen daar helaas niet altijd een uitzondering op (of is dit aantoonbare feit een niet toegelaten mening?). Het aan katholieke priesters opgelegde celibaat kan een en ander in de hand werken. Maar de huidige massale 'coming out' van slachtoffers, die zich op latere leeftijd plotseling vreselijke trauma's herinneren of menen te herinneren, waardoor een serieuze minderheid van priesters verdacht gemaakt en beschuldigd wordt van pedofilie - het heeft iets van een hetze, iets ongeloofwaardigs.

Wat te midden alle verontwaardiging opvalt, is dat zo goed als niemand de moeite neemt om de concrete feiten na te trekken. Over welk misbruik gaat het? Een aai over de bol, een tikje op de poep, platonische verliefdheid (al dan niet wederzijds), penetratie, oraal, vaginaal, anaal? Wat verstaan we (na Dutroux) onder pedofilie? Is alle erotiek en seksualiteit tussen minder- en meerderjarigen altijd en overal uit den boze? Hoe zat dat in vroeger tijden? Waardoor is dat veranderd? Waarom mogen ouders en voogden, toch ook volwassenen, op tal van andere terreinen wel autonoom beslissen over het gaan en staan van (hun) minderjarigen?

Elk misbruikt kind is er één te veel, maar hoeveel kinderen werden er aantoonbaar misbruikt en op hoeveel potentiële slachtoffers? Op welke leeftijd werden ze door priesters misbruikt? Gebeurde het voor hun vijfde levensjaar dan zijn hun herinneringen zo goed als onbetrouwbaar. En als het nadien gebeurde, na hoeveel tijd herinnerde ze zich dat dan? En zijn die herinneringen dan nog betrouwbaar? Zijn er andere bewijzen dan herinneringen?

Dateren die herinneringen van voor de huidige 'doorbraak' van herinneringen en getuigenissen die de aandacht voor dergelijk slachtofferschap aanzwengelen en bijkomende herinneringen kunnen doen ontstaan (zoals experimenteel aangetoond door geheugendeskundigen)? Waren er getuigen van het misbruik? Wat kan de Kerk anders dan af en toe schuld bekennen? Volgt de paus de opgeklopte media, dan moet hij een soort algemene schuldbekentenis afleggen, de hele kerk, alle priesters veroordelen.

Ik herhaal het, behalve architecturaal heb ik niets met kerken, synagogen, minaretten en godsdiensten; maar deze gemakkelijke kritiek wekt bij mij plaatsvervangende schaamte op, behalve als hij ervoor zou kunnen zorgen dat het celibaat eindelijk afgeschaft wordt.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

9 reacties

  • door Damhert op maandag 5 april 2010
    • door Manu op dinsdag 6 april 2010

      Volledig akkoord: het celibaat dient afgeschaft te worden en ook vrouwen moeten toegelaten worden tot het ambt van priester. Van alle christelijke stromingen laat enkel de rooms-katholieke het huwelijk voor priesters niet toe. Alle andere christelijke denominaties laten het huwelijk voor priesters wel toe en daar hoort men niet over dat soort misbruiken.

      Verder is het niet aan de media om het proces te maken. Mensen die misbruikt zijn dienen naar de rechtbank te stappen en het is aan de rechters om te oordelen. Nu is er een golf van anonieme getuigenissen, die niet verifieerbaar zijn op de waarheid en vele jounalisten gaan er kritiekloos in mee. Informatie dient in de eerste plaatst gecheckt te worden en objectief te zijn. Er zullen zeker misbruiken geweest zijn in internaten, maar sommige opgeklopte verhalen verliezen elke geloofwaardigheid en men stigmatiseert een hele gemeenschap.

      Van het moment dat er effectief rechtszaken zijn, waarbij de schuld is bewezen, kan men er nog eens over berichten. Nu is de berichtgeving daarover heel vaag, oncontroleerbaar, men herhaalt voordurend hetzelfde en het heeft eerder de allure van een beschadigingsdcampagne.

  • door felixretsin op dinsdag 6 april 2010

    Leve de nazi's, weg met de Israëli's.

    Vergeten we vooral niet dat israeli's historische nazi' connotaties hebben en zich ook nu als Nazis//Zionazis gedragen ."Gott mit uns und drang nach Osten" De pseudo Arische Nazi suprematie vind immers niet haar oorsprong in de Edda's maar in het bijbelse boek"Deuteronium" Dat vnl de niet semitische joden zich in israel als een zootje "Mythomane psychopaten -met een armageddon fixatie" gedragen is te wijten aan hun besef dat de Palestijnen de eigenlijke raszuivere joden zijn -die zich in de loop van de geschiedenis tot het meer universeel humanitaire Kristendom en Islam bekeerd hebben. Deze bekering vond plaats quasi terzelfdertijd als de bekering van deTurks-mongoolse Khazaren tot het Jodendom.( ref. Shlomo Sand). De Zionazis hebben evenweinig recht(=het recht van de sterkste) op Palestina als koning Achab op de wijngaard van Nabob.

  • door Dirk Vander Beken op dinsdag 6 april 2010

    Volgens mij beschuldigt u er mogelijke slachtoffers van tegenover de mogelijke daders een misdaad te begaan, met name hen onrechtmatig te beschuldigen of te belasteren. Ook in het antisemitisme, zult u weten, was het door de eeuwen heen zeer gebruikelijk de slachtoffers van een misdaad te beschuldigen om de aandacht van de schuld van de daders af te wentelen. René Girard en anderen hebben treffend over deze omkering geschreven, over vervolgingsteksten door de vervolgers, over het zondebokmechanisme. Bij (kinder)misbruik is het ook een zeer veel toegepast procédé: het slachtoffer heeft het uitgelokt. Dat zegt u niet, maar u geeft daders wel een mooi alibi: het zal wel allemaal niet zo erg zijn of misschien fantaseren de slachtoffers het alleen maar onder invloed van therapeuten of andere getuigen. Jammer dat iemand van uw kaliber dit schrijft (als u bent, wie ik denk dat u bent).

    • door gieberg op woensdag 7 april 2010

      Dank voor de mooie aanvulling van Manu!

      Het ligt niet in mijn gewoonte reacties te beantwoorden, maar die van Dirk Vander Beken verdient toch enige aandacht. Het staat iedereen vrij om wat ik geschreven heb anders en zelfs verkeerd te lezen en te interpreteren, maar mij er nu van verdenken (of beschuldigen) dat ik de mogelijke slachtoffers beschuldig of belaster, is toch van de pot gerukt. Daar zoals de biechtvader van de paus ook nog eens het antisemitisme bij betrekken, René Girard en anderen, is weinig meer dan een opeenstapeling van gezagsargumenten. Om dan te besluiten dat ik niet zeg dat de slachtoffers het hebben uitgelokt, ik ze dus niet beschuldig en belaster; maar dan weer te vervolgen dat ik de (vermoedelijke?) daders van een mooi alibi voorzie.

      Ik weet niet of ik ben wie u denkt dat ik ben, en of iemands kaliber iets verandert aan de waarde van wat hij/zij beweert. Maar dat ik als hard werkend menswetenschapper in hart en nieren, als ethicus zonder blad voor de mond, kritische vragen stel bij deze niet aflatende, door de reguliere media aangezwengelde stroom van beschuldigingen aan het adres van vertegenwoordigers van een Kerk waarmee ik geen uitstaans heb noch wil hebben, zou u tot zelfkritischer nadenken mogen stemmen in plaats van mij te beschuldigen en verdacht te maken. Mijn opiniestuk was zowel een test voor de limieten van de vrijheid van meningsuiting, als een kritische reflectie over die beschuldigingen van pedofilie of, beter, kindermisbruik. De test is meer dan geslaagd: verscheidene alternatieve media zoals De Wereldmorgen hebben mijn stuk probleemloos opgenomen; geen enkele van de grote publieksmedia heeft dat gedaan. De Morgen en De Standaard verwaardigden zich niet erop te reageren; De Volkskrant en NRC-Handelsblad zagen beleefd van publicatie af, waarbij NRC aanstipte dat mijn opiniestuk 'te persoonlijk' was. Alsof opinies dat niet altijd zijn? Of zou de redacteur van dienst bedoelen of vrezen dat ik pedofiele neigingen heb? Ook uw toch wel belerende reactie, geachte heer Vander Beken, zegt volgens mij iets over de limieten van wat voor sommigen bespreekbaar mag zijn. Wie het waagt kritische vragen te stellen bij massale beschuldigingen van pedofilie, verschaft daders een alibi en verlaagt zichzelf (dat kaliber niet waar). Wat sommige therapeuten betreft verwijs ik u graag naar wat ik in 1998 nog in De Morgen mocht schrijven (iets wat nu niet meer mogelijk is): http://serendib.be/gievandenberghe/artikels/kruistochtdertherapeuteraars.htm Vriendelijke groet, Gie van den Berghe ethicus en historicus

  • door Koen Verhofstadt op donderdag 8 april 2010

    Het is in deze tijden riskant om over "pedofilie" te schrijven, maar ik vind het alvast terecht dat Gie het probleem herdefinieert als "kinder- (of machts)misbruik". "Pedofilie" betekent gewoon houden van kinderen. Zo lang er niets fundamenteel verandert aan de rechtspositie van kinderen tegenover "volwassenen", heeft het iets hypocriets om moord en brand te schreeuwen bij elk als erotisch geïnterpreteerd aspect van deze verhouding. Het seksueel misbruik kan zich maar manifesteren door de machtsongelijkheid, en die uit zich nog steeds in alle maatschappelijke instituties (gezin, school etc.), niet enkel de kerk. Eén en ander neemt niet weg dat de kerk hypocrisie buiten categorie bedrijft door haar hiërarchische machtsmisbruiken (sexueel en anderszins) toe te dekken. Alle kuisheidsidealen en zuiverheidsmanieën over kinderen (nog onbevlekt met zonden) ten spijt kennen de meeste van mijn generatiegenoten of ouder uit katolieke colleges ed. wel voorbeelden van "particuliere" voorkeuren van bepaalde zwart- of bruinrokken, met name voor diegenen met het minste verweer. Maar o wee wanneer twee jongetjes samen worden betrapt... Ondertusssen is de katholieke kerk ook de kampioen van het amalgaam van de zedenverwildering. Tot op vandaag worden pedoseksualiteit en homoseksualiteit bewust door elkaar gehaald. Tja, het vlees is zwak, af en toe beweegt er iets onder de soutane, maar met een biecht en aflaat kom je al een heel stuk verder...

    ps: M. Dutroux is geen pedofiel, maar een heteroseksueel en moordenaar met absolutistische machtsfantasieën, die deze ongelimiteerd heeft uitgeleefd op kinderen, als gemakkelijk slachtoffer.

  • door Martine Janssens op vrijdag 9 april 2010

    ...En hoe zouden wij, katholieken reageren op een lezing met als titel: 'Leve Allah, weg met God?'... Ik heb katholieke vrienden, ongelovige vrienden, vrienden die zich ' gelovig' noemen, maar niet kerkelijk zijn... en moslim vrienden. Ik vind ze a

  • door Martine Janssens op vrijdag 9 april 2010

    ...En hoe zouden wij, katholieken reageren op een lezing met als titel: 'Leve Allah, weg met God?'... Ik heb katholieke vrienden, ongelovige vrienden, vrienden die zich ' gelovig' noemen, maar niet kerkelijk zijn... en moslim vrienden. Ik vind ze allemaal sympathiek! (anders zouden het mijn vrienden niet zijn)...

  • door han op vrijdag 9 april 2010

    Het blijft reacties regenen op de mediagenieke provocatie van Benno. Wij houden het echter even voor bekeken en willen onze aandacht terug tenvolle richten op nieuws dat er toe doet. We sluiten het debat even af (op deze website).

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties