Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Benno Barnard: leve het democratisch debat!

Toen ik op YouTube de beelden zag van het incident tussen Barnard en een paar moslims moest ik terugdenken aan een woelig debat waar ik zelf ooit getuige van was. Eén van de sprekers lokte zo'n hevige reacties uit dat het debat eindigde in chaos.
vrijdag 2 april 2010

Het was 14 november 2003 ergens in Parijs. Op de tweede dag van het Europees Sociaal Forum (ESF) maakte de fel gecontesteerde intellectueel Tariq Ramadan zijn opwachting. Het moest een debat worden over de rol die godsdienst kan spelen in de sociale strijd, maar het werd een scheldpartij tussen een opgezweept publiek en een dodelijk rustige Tariq Ramadan.

Ramadan is een begenadigd spreker en een briljante provocateur. In aanloop naar het ESF (de hoogmis van de andersglobalisten) had hij in een artikel de Franse intellectuelen Bernard Kouchner en Bernard-Henri Lévy op de korrel genomen wegens hun steun aan de Amerikaanse oorlog in Irak.

“Als Arabische intellectuelen de regimes van Pakistan en Saoudi-Arabië moeten veroordelen, is het maar normaal dat joodse intellectuelen in duidelijke taal afstand moeten nemen van de repressieve politiek van Israël”, schreef Ramadan.

Het spel zat toen al op de wagen. Er werd enorme druk uitgeoefend op de organisatoren van het Europees Sociaal Forum om die “antisemiet” geen podium te gunnen. Drie vooraanstaande PS'ers hadden de andersglobalisten opgeroepen om afstand te nemen van Ramadan. Maar de mensen achter het ESF bezweken niet.

En zo zat hij daar dan, als een sfinx met een (spottende?) glimlach om zijn mond. Terwijl er vanuit de zaal boegeroep klonk, bedankte hij iedereen die 'niet geplooid was voor de druk'.  

Een aanhangster van Bernard-Henri Lévy ging meteen door het lint. Luid krijsend (ik meen dat ik de woorden nazi en holocaust gehoord heb) verdedigde ze haar idool en maakte ze het debat onmogelijk.

Het debat of liever de scheldpartij verliet al snel het slagveld in Irak en focuste op een onderwerp dichter bij huis: de hoofddoek. Toen lieten ook enkele moslima's van zich horen. Ik meen zelfs gezien te hebben dat enkele vrouwen aan elkaars haar begonnen te trekken en zo eindigde het evenement in totale chaos.

Commentaar van de Franse boerenleider José Bové (toen de absolute ster van de andersglobalisten): “Hier zijn tientallen organisaties aanwezig die zich zonder blozen katholiek noemen, maar als dan één moslim verschijnt die zijn religieuze overtuiging niet wegmoffelt, is het land plots te klein.”

De commotie die het incident veroorzaakte, is vergelijkbaar met de mediaheisa rond het Barnard-relletje. Er is één groot verschil: niemand had het over een aanslag op de democratie of de waarden van de rechtstaat. Heel wat andersglobalisten en progressieven vonden dat het hun recht, nee, hun plicht was om het debat te verstoren.

Er was toen geen Geert van Istendael om er op te wijzen dat het “vrije woord werd weggebruld”. Van Istendael citeert vandaag Winston Churchill over de nazi's. “Met deze lieden praat je niet, tegen deze lieden vecht je.”

Als er toen, zeven jaar geleden, al iemand met een nazi vergeleken werd, was het Ramadan. Zijn moslims toch niet helemaal gelijk voor de wet en onze verontwaardiging?

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

31 reacties

  • door Marcus op vrijdag 2 april 2010

    Goed gezegd, Christophe. Idem voor de uitnodiging van Tariq Ramadan op de ULB een tijdje geleden, waar hij niet mocht komen spreken van de rector. Niemand had het toen over censuur of over vrije meningsuiting of 'onze' waarden die in gevaar kwamen of 'knielen voor intimidatie'. Wel over 'een wolf in schapenvacht' etc. Twee maten, twee gewichten... Ook een tip voor Dirk Verhofstadt (Liberales, what's in a name?)

  • door Filip Cuypers op vrijdag 2 april 2010

    beste redactie van de wereldmorgen

    Ik erken ook de overreactie bij media en publiek als het over moslims gaat. Maar jullie gaan wel heel snel over de ideologie en doelstellingen heen die achter deze actie en organisatie steekt. En dat mensen zich daar heel onbehaaglijk bij voelen, is toch normaal?

  • door Sam van Rooy op vrijdag 2 april 2010

    Wie de politiek en verdedigingsstrategie van de democratische staat Israël (de enige democratie in het Midden-Oosten!) vergelijkt met de Arabisch-islamitische regimes en haatmaatschappijen, is niet goed snik. De OIC (57 islamitische landen, waaronder de Palestijnse Autoriteit) ondertekenden in 1990 al dat ze de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ondergeschikt vinden aan de sharia. Israël daarentegen, is een vrij paradijs voor iedereen, ook voor Arabieren. Een kopstuk van Fatah dat door Israël werd gevangengenomen, werd door Israël in staat gesteld om een diploma te behalen aan een Israëlische universiteit. Churchill en heel wat grote filosofen wisten het: Mein Kampf is de nieuwe Koran, de islam en het nazisme komen overeen op drie belangrijke punten: vrouwverdierlijking, jodenhaat en Ubermenschenideologie. En Ramadan, die slechts een moratorium op steniging wilde en dat met heel veel wollige praatjes wist te verkopen, is een wolf in schaapskleren die taqqiya toepast als de beste. Ongelooflijk dat mensen daar intrappen.

    • door J. Blommaert op vrijdag 2 april 2010

      van Rooy Junior noemt Israel niet enkel een 'paradijs' maar ook 'de enige democratie in het Midden Oosten'. Da's juist, maar enkel omdat we geen andere woorden hebben om zoiets te omschrijven. Preciezer zou zijn de staat Israel te omschrijven als een gemilitariseerde theocratie en politiestaat waarin algemene verkiezingen bestaan.

      Kijk eens naar de lijst van premiers van Israel sinds de onafhankelijkheid, en tel het aantal oud-militairen. Je moet generaal geweest zijn, liefst in een oorlog tegen Arabieren, om het tot premier te schoppen, dat staat statistisch vast. Israel spendeert bovendien een gigantisch percentage van het BNP aan defensie - een percentage driemaal zo hoog als in de VS en bijna vier keer zo hoog als in de UK. Onnodig te zeggen dat het defensiebudget er veel hoger is dan het budget voor onderwijs of gezondheidszorg.

      Buitenlandse journalisten worden zonder boe of bah de toegang tot het land ontzegd, ook al hebben ze een geldig visum en hebben ze een volledig werkplan voorgelegd. Ng Sauw Tjhoi (VRT) en vele anderen kunnen je dit in detail vertellen. De ambassades hanteren ook een zwarte lijst van mensen die geen visum krijgen. Ik sta daar op, ook al ben ik geen Moslim , heb geen banden in Palestinaen heb ik niks met terreur te maken. Ik ben kritisch op de staat Israel, heb een academische boycot mee gesteund, en ik heb Abou Jahja (en vele anderen) lang geleden politieke vorming bij het ABVV gegeven. Dat is genoeg. Ik heb dus geen toegang tot dat paradijs.

      Wat de toegang tot het paradijs betreft, het volgende. Wim Van Rooy (vader van Sam) was gedurende jaren directeur van de Joodse scholen in Antwerpen. Hij had een bureau in de Lamorinièrestraat. Als je hem wou bezoeken moest je dat op voorhand laten weten. Er stonden immers gewapende Israelische soldaten bij de ingang, die geen Nederlands, Frans of Engels begrepen, en die het niet zo begrepen hadden op plotse onbekende bezoekers. Wapendracht door vreemde troepen is in België verboden, zoals U weet; Israel is daar, om niet zo heldere redenen, een uitzondering op.

      Wat de theocratie betreft: kijk naar de verdeling van de zetels in de Knesset en naar de samenstelling van de laatste regeringen. Radikale religieuze partijen maken er telkens deel van uit. Elders zou men dat type mensen fundamentalisten noemen, of zou men spreken van 'het politieke Judaïsme' of zoiets; als het over Israel gaat noemt men dat democratie. Dat net die mensen een beleid eisen en stimuleren dat ingaat tegen een hoop internationale verdragen en vredesakkoorden zou men elders misschien als terrorisme bestempelen. In Israel heet het zelfverdediging. Het zijn degenen die zich tegen deze inbreuken op internationaal recht verzetten die er als terroristen afgeschilderd worden. Of hoe het handige gebruik van woorden precies het tegengestelde kan dekken van wat ze suggereren.

      Ik kan hiermee nog een tijdje doorgaan. Zij die kritiek op Israel verwarren met antisemitisme zullen me weer van alles bezschuldigen. het kan me niet bommen, want ik sta al op de zwarte lijst. Ik mag het paradijs, die enige democratie uit het Midden-Oosten niet binnen, want ik zou er een dissident zijn. Wacht even - was net die houding tegen dissidenten niet hét argument van het Westen om de Sovjet-Unie als 'ondemocratisch' voor te stellen? Enfin, ik zeg zomaar wat he.

  • door J. Blommaert op vrijdag 2 april 2010

    Als Barnard zijn uiteenzetting de titel geeft "leve God en weg met Allah", dan moet men mij eens zeggen tot welk soort 'democratisch debat' daardoor wordt opgeroepen. Een debat vergt bepaalde voorwaarden, en één van die voorwaarden is dat het in een bepaalde stijl verloopt, met woord en wederwoord, waarbij woord en wederwoord niet als wapens tegen mekaar gebruikt worden met de simpele functie te beledigen of op te jutten, maar als redelijke argumenten. Als je een debat met feministen aangaat onder de titel "leve de man, weg met de vrouw", of met Zionisten onder de titel "leve Palestina, weg met Israel", of met Vlaams-nationalisten onder de titel "leve de Walen, weg met de Vlamingen", dan is de kans dat daar een constructieve dialoog uit voortkomt om nogal voor de hand liggende redenen erg klein. Men zou over Barnards optreden echt wel dat soort realistische conclusies mogen getrokken hebben. Stel je het omgekeerde voor: "weg met de Verlichtingsidealen, leve de Sharia" als titel voor een debat over Moslims in België. het kot zou te klein zijn en de Antwerpse rector zou zich allicht, om redenen van 'democratie' geroepen hebben gevoeld het debat te verbieden in zijn gebouwen.

    Dat is één: als het over het 'publieke debat' gaat kijkt men niet op hoe dat debat echt verloopt, men staart zich blind op (en verschuilt zich achter) hooggestemde idealen inzake vrije meningsuiting. vrije meningsuiting bestaat niet wanneer er geweld wordt gebruikt, en schelden, provoceren en dergelijke meer zijn vormen van geweld.

    Twee: ik geef even mee aan Sam Van Rooy (en aan zijn vader Wim) dat ze dringend wat over de geschiedenis van het Midden-Oosten moeten lezen. Ze kunnen bijvoorbeeld eens nagaan wat er geworden is van de vele resoluties van de VN-Veiligheidsraad waarin Israel veroordeeld werd voor invasies en bezettingen, en die Israel zonder veel omhaal (en zonder dat daarop enige vorm van sanctie volgde) vanop de tribune van de VN in stukken scheurde. Terreur is geen synchroon verschijnsel dat eigen is aan Moslims, maar een historisch verschijnsel waarin elke mogendheid, sterk of zwak heeft geparticipeerd - de heer Churchill, bijvoorbeeld, wist er alles van. De terreurbombardementen op Dresden en andere Duitse steden zijn welbekend. Maar Sir Winston liet ook Irak bombarderen. Lees http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/2719939.stm als achtergrond, en trek dan eens je conclusies.

    • door K. Artman op vrijdag 2 april 2010

      Soms begin ik te vrezen dat mensen als Sam Van Rooy en Benno Barnard ècht geloven wat ze beweren over het "vrij paradijs voor iedereen", Israël. Op één of andere manier slagen zij erin, op basis van een propagandistische historische fictie, Israël in een soort parallelle werkelijkheid te plaatsen, waarin er van enig onrecht of 'gebeurlijke' staatsterreur geen sprake is ... Het is overigens zeer moeilijk discussiëren met mensen die het licht van de zon ontkennen; wat dat betreft kijken ze in feite in een spiegel, als ze fulmineren tegen moslimfundamentalisten.

      • door Kris Boonefaes op zaterdag 3 april 2010

        Ik denk nu niet dat zionisten ongelijk hebben als ze zeggen dat het Joodse volk Israel al eeuwen bewoond hebben, dus het woord fictie lijkt mij wat vergezocht. Wat dan natuurlijk wél aan het haar erbijgesleurd is, is dat dit hen op één of andere reden een recht zou geven om tot in de eeuwigheid over het land te beschikken. Als we de zionistische ideeën bij wijze van gedachtenexperiment op België toepassen, wie kan dan ons grondgebied claimen? Italianan, Duitsers, Fransen, Spanjaarden, Oostenrijkers, Nederlanders, ...?

        • door Manu op zondag 4 april 2010

          Wat Timboektoe betreft, dit lag inderdaad op een knooppunt van een karavaanroute van West-Afrika naar het Midden-Oosten waar een uitwisseling bestond van ivoor, colanoten, goud en slaven. Het was van de 4de tot de 16de eeuw onderdeel van drie belangrijke koninkijken: het koninkrijk Ghana, het koninkrijk Mali en het koninkrijk Songhai. Ghana heeft zich na de onafhankelijkheid (na wat politieke strubbelingen) ontwikkeld tot een veelbelovend land dat er economisch erg op vooruit gaat en een democratisch bestuur kent. Het feit, daarentegen, dat Mali het niet goed doet heeft weinig te maken met de 'missionerering' (Ghana telt meer dan 50% christenen, Mali minder dan 10% ) zoals Jan Blommaert wil doen geloven, maar eerder met een slecht bestuur en interne twisten (er waren vooral twisten en opstanden vanwege de bedoeïen). Bovendien wordt in Mali zowat 90% van de vrouwen heden nog besneden. Zowel Timboektoe als Mopti liggen in woestijngebied en Mali heeft geen toegang tot de zee. Het is een land waar de sahel steeds verder oprukt en hoofdzakelijk afhankelijk is van ontwikkelingshulp. Voor de komst van de Franse kolonisator ging het er ook niet altijd vredig aan toe: er waren voortdurend twisten tussen etnische groepen, waarvan de éne de andere overheerste. Het getuigt van naïviteit of intellectuele oneerlijkheid om alles voor de kolonisatie als ideaal voor te stellen. Immers migratie is van alle tijden, alle volkeren ter wereld hebben invloeden van andere culturen en volkeren ondergaan. Een van de eerste migraties in Mali bestond trouwens uit berberbevolking uit Noord-Afrika.

  • door dwarskijker op vrijdag 2 april 2010

    Dat werd regelmatig aangehaald door de protest-moslima's september ll. aan het Antwerpse atheneum. In dit recente geval laten moslims zien wat hun versie van vrije meningsuiting is: de stem smoren voor ze maar iets gezegd heeft. Immers, Barnard was amper aan zijn inleidende woorden begonnen toen hem het zwijgen opgelegd werd. Recht op meningsuiting in onze democratie houdt in dat men zijn zeg kan doen en dat nadien over een andere opinie ook gelucht mag worden. Maar wat hier gebeurde is het smoren van elke stem die ook maar iets tegen de profeet, de islam of zijn symbolen te verkondigen heeft, door een niet bepaald spontane actie van een groepering die zich niet hoeft te verwonderen dat ze de staatsveiligheid op haar dak krijgt omdat ze het hof, de regering en onze staatsinstelling aanvallen. Barnard gebruikte een titel voor zijn lezing die de aandacht trok, maar over de inhoud blijft het gissen. Misschien was zijn betoog wel helemaal anders dan de titel doet vermoeden. In de bovenstaande opinie van Christophe zijn slechts enkele zinnen besteed aan de kern van de zaak en worden vergelijkingen gemaakt die buiten proportie en/of irrelevant zijn. "Zijn moslims toch niet helemaal gelijk voor de wet en onze verontwaardiging?" vraagt CC tot slot. Foute vraag, en omkeerbaar: moeten niet alle hier verblijvende moslims zich houden aan de wetten van het land en de basisregels van de democratie ?

    • door christophe op vrijdag 2 april 2010

      Ja, iedereen in dit land moet zich aan de wetten houden. Er is gelukkig geen wet die zegt dat er niet mag geroepen worden tijdens een debat.

      Verder is het volstrekt hilarisch om te stellen dat de stem van Barnard wordt gesmoord. Er is geen tv- of radioshow, krant of website die geen aandacht besteedde aan de stem van Barnard.

      • door J. Blommaert op vrijdag 2 april 2010

        Hierboven spreekt men, tijdens een pleidooi voor vrijheid van meningsuiting, over "een groepering die zich niet hoeft te verwonderen dat ze de staatsveiligheid op haar dak krijgt omdat ze het hof, de regering en onze staatsinstelling aanvallen". Hoezo? Is ook dat dan geen uiting van vrije meningsuiting? Ziet men die absurde paradox dan echt niet meer zelf - dat voor ons alles moet kunnen als het over Islam gaat, maar dat moslims terecht de staatsveiligheid over de vloer krijgen wanneer zij het hof enzovoort aanvallen - dus hun mening vrij willen uiten? En dat al het gedoe over vrije meningsuiting lulkoek is wanneer die vrijheid slechts voor sommigen geldt en niet voor anderen? Ziet men nu echt niet dat precies deze discrepantie ons gebrul over vrije meningsuiting, of over 'democratische waarden' en 'respect voor de rechtstaat' helemaal belachelijk maakt?

        Dat is de lemntabele toestand van de vrije meningsuiting in dit land: het wordt net als zoveel andere middelen gebruikt als machtsinstrument om te discrimineren. Wat andere middelen betreft, denk aan 'gelijke kansen' in het onderwijs - een systeem dat ons onderwijs heeft gevormd tot het meest ongelijke van Europa, en tot een systeem waarin allochtonen structureel minder doorstroomkansen naar boven hebben dan autochtonen. Dit zijn simpele feiten, en het is van belang dat men de feiten blijft onderscheiden van de retoriek. Die retoriek benadrukt bestendig gelijkheid, gelijkwaardigheid, tolerantie, wederzijds respect en wat weet ik al (twintig jaar gelden publiceerde ik 'Het Belgische Migrantendebat' - vergeef me dat ik wat ongeduldig word over die retoriek, ik hoor hem al zo oneindig lang). De retoriek staat echter volkomen haaks op de feiten.

        Mensen, we zijn geen samenleving van principes, maar wel een van concrete dagdagelijkse handelingen. Een samenleving is niet goed of slecht wanneer ze goeie of slechte principes heeft. Elke samenleving beschrijft zichzelf als open, tolerant, hardwerkend, dynamisch en ruimdenkend (lees de reisbrochures en de perscommuniqués, zelfs van de meest abominabele regimes). Een samenleving is goed of slecht afhankelijk van de wijze waarop ze handelt. In het geval van onze samenleving is daar echt heel weinig om op te pronken. Mensen, word eens wakker.

        • door dwarskijker op vrijdag 2 april 2010

          Mr. Blommaert kan ook door de bomen het bos niet meer zien. Ik zei niet dat Sharia4Belgium zijn mening niet zou mogen uiten, maar dat het niet verwonderlijk is dat de staatsveiligheid dit in het snuitje heeft. En inderdaad: het recht op vrije meningsuiting wordt onterecht gebruikt door groeperingen die zelf slechts kritiekloos (en onbekritiseerbaar) een aantal regels volgen die een millenium geleden misschien zin hadden om een geregelde maatschappij te creëren maar nu grotendeels voorbijgestreefd zijn.

      • door dwarskijker op vrijdag 2 april 2010

        Neen roepen wordt niet verboden maar getuigt van weinig respect en educatie. Uw interpretatie van het smoren van Barnard doet niets terzake. Zijn bedoeling was het een lezing te houden, en dat werd gesaboteerd. Dat hij achteraf wel zijn mening op het gebeuren gaf in de media is niet meer dan normaal maar het is in geen enkele zin vervangend voor zijn oorspronkelijke betoog. Als u steeds feiten ongerelateerd weergeeft dan heb ik ernstige twijfels aan uw "objectieve" berichtgeving.

  • door Guido Pannekoek op vrijdag 2 april 2010

    Wat me ontgaat hier elders in opiniestukken is dat men die drie bewuste zinnetjes nog een beluisterd.

    En er stonden niet direct 20 mensen recht.

    En iemand die die tekst van de lezing kan vinden? Want gelijk bv. in Phara en tal van bijdragen wordt er maar gedaan dat men maar moest weten dat die titel de lading niet dekte maar wie heeft die tekst dan al gelezen?

    Lang leve God en weg met Allah is de titel en dan begint Benno met zoiets als:

    "Aan de aanwezige moslims hier, de tekst is een academisch saaie tekst en gaat niet over de Islam en de titel was maar een grapje".

    Om te vergelijken met wat hier boven al werd gezegd:

    ""leve de Walen, weg met de Vlamingen""

    En dan zeggen dat dat een grapje is en dat het gaat over iets anders, wat zouden de reacties vd nsv'ers in de zaal geweest zijn en zouden dat ook zoveel media aandacht gekregen hebben? (als u begrijpt wat ik bedoel)

    • door Benedict Wydooghe op vrijdag 2 april 2010

      Goed argument. Echt.

  • door Kris Boonefaes op vrijdag 2 april 2010

    Eindelijk een doordachte mening over deze kwestie, bedankt! De laatste dagen zijn echt hallucinant geweest: eerst wordt de openheid en tolerantie van de bevolking verdedigd door een kledingsstuk te verbieden, dan wordt een Waal bijna gelyncht omdat hij de Vlamingen beledigt, en een zionist wordt verdedigd nadat hij een goedkope aanval op de moslims maakt. Wat vooral stuitend is is de polarisering: men kan niet tegen het burqaverbod zijn én tegen burqas, we moeten kiezen tussen de populistische moslimaanvallen van rechts of de sharia, de vrije meningsuiting van De Wever of die van Maingain, enzovoort.

    • door Roezie op vrijdag 2 april 2010

      Wees gerus de extremistische moslims én hun achterban, ook gematigde moslims lachen nu in hun vuistje: autochtonen die heen en weer twisten, verdeel en heers..... De moslims, van alle strekkingen zullen wel de gelederen sluiten en spinnen enkel garen bij dit pennengetwist...Maar hoed u voor het moment de de islamitische wetten ook zullen doordringen in de levens van degenen die nu de extreemrechtse moslimextremisten steunen, die geen vrijheden dulden, zeker geen vrijheid van meninguiting.... Openlijk atheïst zijn zal dan zeker niet meer kunnen, laat staan dat vrijzinnigen nog zouden mogen vergaderen...

      • door Kris Boonefaes op vrijdag 2 april 2010

        Roezie, geloof je oprecht dat de sharia hier kan opgelegd worden? Hoeveel procent van de Belgen zijn moslim, een tiental? En hoeveel daarvan staan dan nog achter de sharia? Ik ken persoonlijk geen enkele moslim die het een goed idee vindt om de islamitische wetten op te leggen aan een niet-moslim volk. Als je inderdaad de mainstream media volgt zou je denken dat deze gematigde moslims niet bestaan, omdat je zowat live op tv je geloof moet afzweren om als gematigd erkend te worden. Als we dan toch wild gaan speculeren over de dystopische toekomst van België, zijn mijn gokken voor de meest waarschijnlijke scenario's: a) een onafhankelijk, ei zo na fascistisch, Vlaanderen, b) de plotse onverwachte oprichting van de dictatuur van het proletariaat, c) het einde der tijden, en op de laatste plaats d) het Belgisch kalifaat.

      • door J. Blommaert op vrijdag 2 april 2010

        En wanneer is dat Roezie? Volgende week? volgende maand? Volgend jaar? Zeg het me alsjeblief, zodat ik me erop kan voorbereiden. Kom, je lijkt dit allemaal zo goed te weten, zeg het ons gewoon?

        • door Manu op vrijdag 2 april 2010

          Even het geheugen opfrissen van Jan Blommaert

          Terwijl hier openlijk aan moslimproselitisme wordt gedaan, is proselitisme (het verkondigen en verspreiden van een andere religie dan de islam) verboden in alle islamitische landen en wordt er alles aan gedaan opdat een andere religie dan de islam er geen voet aan wal zou krijgen. In tegenstelling tot alle andere religies kent de islam geen geloofsvrijheid en ook niet het principe van WEDERKERIGHEID: het is verboden om zich te bekeren tot een andere religie of om de islam af te vallen. Het enige (islamitisch) land dat bekering tot een andere religie toestaat is Kazakstan.

          De islam kent kent geen godsdienstvrijheid en geen enkele wederkerigheid. In alle moslimlanden worden christenen, andere religies en atheïsten hooguit gedoogd, onderdrukt of zwaar gediscrimineerd.

          In Marokko staat in de grondwet ingeschreven dat het verboden is om zich tot een andere godsdienst te bekeren of om te verklaren dat men de islam heeft verlaten. Een tijd geleden werd een zendeling opgepakt omdat hij jongeren probeerde te bekeren tot het christendom. Vorig jaar belandde er en Belg in de Marokkaanse gevangenis omdat hij een bijbel had gegeven aan een Marokkaan. Tot in 7de eeuw waren er in Noord-Afrika (ook in Marokko), waar de kerkvader Augustinus heeft geleefd en gewerkt, christelijke gemeenten. Maar vanaf de 7de eeuw bracht Bennafi er met het zwaard de islam binnen en was het afgelopen met het christendom in Noord-Afrika.

          Terwijl hier moslimapologetenden, betaald door onze overheid zich voltijds kunnen wijden aan islamitisch zendingswerk en proselitisme, is zendingswerk (van een andere godsdienst dan de islam) VERBODEN in elk islamitisch land. Bovendien is het in landen zoals Marokko en zelfs het meer liberale en seculiere Tunesië, verboden voor niet-moslims om binnen te gaan in een moskee (wat voorheen in Tunesië wel kon). In Tunesië kan men de ruïnes bezoeken van eens bloeiende christengemeenten in onder meer Carthago en Sbeitla. Na de onafhankelijkheid van Frankrijk in 1956 werden alle kerken er gesloten. Over het hele land resten er nog slechts zes kerken (zonder kruis op de kleine kerktoren – want verboden - en volledig zelfbedruipend, terwijl moskeeën er wel worden betoelaagd) voor de vele toeristen en de Europeanen die er wonen en werken (ter vergelijking: in Antwerpen alleen al zijn er zowat 35 moskeeën...). Ook in het ‘liberale’ Tunesië kan, er geen sprake van zijn dat een moslim zich zou bekeren tot een andere godsdienst of openlijk afvallig zou worden. Enkel een buitenlander kan in Noord-Afrika christen zijn.

          Waar zijn de christenen gebleven in Turkije, waar de zeven gemeenten in Klein-Azië waren gelegen, waarin Paulus heeft gewerkt en waaraan de apostel Johannes op last van Christus de zeven brieven richtte. De verovering van Costantinopel door de Ottomaanse moslims in 1432 is genoeg bekend en in Efeze, Patmos, Antitochië, kan men de ruïnes bezoeken van kerken van de eerste christengemeenten. Assyrische autochtone christenen worden er nog steeds vervolgd. Hier woont een hele gemeenschap Assyrische christenen uit Turkije die halverwege de jaren '90 werd verdreven uit onder meer het dorp Yaramis. Assyrische christenen uit Turkije wonen nu overal verspreid in West-Europa. Van deze uitdrijving van christenen uit Turkije zijn door Amnesty International rapporten opgemaakt. Het laatste seminarie in Turkije werd enkele jaren geleden gesloten, zodat het christendom er op termijn wellicht volledig zal verdwijnen, zoals de patriarch vreest. De orthodoxe kerk, bezit geen rechtsperoonlijkheid. Armeense christenen en orthodoxe Grieken werden er verdreven en vermoord. Er zijn een paar Turken in Turkije in de gevangenis omdat ze zich hebben bekeerd tot het christendom.

          Steeds meer christenen laten het Midden-Oosten (nochtans de bakermat van het christendom) achter zich, weg van de oorlog, achterstelling, discriminatie en het islamitisch integrisme. De toestand is schrijnend. Het aantal christenen in het Midden-Oosten is drastisch gedaald, van tien procent in 1900 tot minder dan zes procent vandaag.

          Oorzaak is niet enkel het lager geboortecijfer, maar vooral door de discriminatie door de moslimmeerderheid zien ze geen toekomst meer. Christenen speelden nochtans een belangrijke rol in de modernisering en laïcisering van de samenleving. In Egypte moet men zich bekeren tot de islam als men wil huwen met een moslim en als men wil opklimmen op de sociale ladder. Regelmatig zijn er ook aanslagen op kerken en worden christenen er slachtoffer van gewelddaden.

          Ook uit Syrië (Damascus was een christelijke hoofdstad, waar de meeste kerken zijn er omgevormd tot moskeeën) trekken de christenen weg. Dat komt volgens de aartsbisschop door het moslimfundamentalisme dat hen bedreigt en door de lokroep van het vrije Westen.

          Sinds het verdwijnen van Saddam Hoessein en de oorlog is de situatie van de christenen er veel slechter op geworden. Voor de val van Saddam leefden er in Irak nog 80 000 christenen, nu is hun aantal gehalveerd. Sinds 2003 zijn er al meer dan 300 000 van de resterende Iraakse christenen naar het buitenland gevlucht. Een religieuze zuivering zoals in Irak is in veel landen van het Midden-Oosten aan de gang, het is zelfs het doel van moslimextremisten.

          We zijn nu getuige van een historisch drama: de christelijke aanwezigheid in het Midden-Oosten dreigt te verdwijnen, ook in de landen waar het christendom is ontstaan. In het verleden waren christenen er tweederangsburgers, nu zijn ze er ongewenst. De druk op christenen om zich te bekeren tot de islam is groot, maar veel christenen vertrekken liever. In juni jl. werden in Irak een Chaldese priester en zijn assistenten brutaal vermoord, toen ze de kerk verlieten. Ze wilden hen dwingen om zich te bekeren tot de islam.Toen ze dit weigerden, schoten de mannen hen dood, gewoon één van de vele aanvallen van christenen in Irak. In Bagdad, Mosoel, Kirkoek of Bassora kloppen extremistische moslims op de deur bij christenen en beginnen geld te eisen voor ‘bescherming’. Daarbij dwingen ze familieleden meestal openlijk te verklaren tot de islam te zijn overgeqaan. Ten slotte eisen ze dat de familie het huis en het laat verlaat, ‘omdat dit niet jullie geboorteland is ‘. Honderden christenen ondergaan dit lot.

          Overal waar de islam werd verspreid, werden de andere toen bestaande godsdiensten vrijwel volledig uitgeroeid. In Centraal-Azië verdwenen het boeddhisme, het nestorianisme en zoroastrisme bij de komst van de Arabieren. Ook Afghanistan was voorheen boeddhistisch. In het Midden-Oosten (waar het christendom is ontstaan) zijn historisch christelijke gemeenschappen in hun voortbestaan bedreigd. De laatste 50 jaar zakte de christelijke populatie in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever van 22 naar 2%. In Nazareth is de christelijke populatie gezakt van 60 % in 1946 tot minder dan 15% vandaag. Bethlehem telde vroeger 90 % christenen, maar sinds het onder Palestijns gezag kwam, nog slechts een derde. In Syrië (Damascus was erg belangrijk in het vroege christendom) was begin vorige eeuw nog één derde christen, nu nog minder dan 10%. In Egypte emigreren Kopten in grote getallen. Irak telde in 1987 nog 1,4 miljoen christenen, sindsdien is ruim 40% onder hen gevlucht.

          Deze emigratie van christenen is een gevolg van de terreur van radicale moslimbewegingen en de onderdrukking door de staat. In de hele islamwereld worden autochtone christenen (of andere niet-moslims) door de staat ernstig gediscrimineerd en bewust niet beschermd tegen islamitisch geïnspireerd geweld.

          In het islamitische Andalousië waren joden en christenen destijds derderangsburgers die werden gediscrimineerd, overeenkomstig de islamitische wetten. In een islamitisch bestel geldt voor niet-moslims (joden en christenen) het statuut van dhimmi. Dhimmi's zijn onderworpen aan een aantal discriminaties (die niet altijd aldus worden toegepast): In Andalousië moesten ze een bijzondere belasting betalen (jizaya) voor het verkrijgen van veiligheid en bescherming, ze mochten geen wapens dragen, ze mogen geen openbare functies bekleden (want een moslim mag geen bevelen krijgen van een christen of jood), ze moesten zich vestimentair onderscheiden van moslims, de beruchte (nazi) jodenster vindt hier haar oorsprong. Het islamitische Andalousië betekende geenszins een vreedzame samenleving tussen moslims, christenen en joden, gezien joden en christenen waren onderworpen aan de islamitische wetten en de bijhorende discriminatie van andersdenkenden.

          De reële onderdrukking ontgaat echter de meerderheid van de Europeanen.Voor Kopten in Egypte is het bijvoorbeeld bijna onmogelijk om kerken te bouwen en te restaureren.. De zondagsmissen worden soms verstoord door vandalisme en pesterijen van moslims en lokale overheden. Christenen worden systematisch geweigerd voor leidinggevende functies binnen de overheid, de politie, het leger, de politieke partijen en in het onderwijs, wegens de traditionele sharia-regel die stelt dat ‘ er geen bevoegdheid van een niet-moslim over een moslim mag zijn’. Het zet sommigen ertoe aan om zich te bekeren om zo meer kansen te krijgen. Soms is een bekering een officieuze voorwaarde voor toegang tot goede jobs of huizen. De gewone christelijke leerboeken worden verboden of gecensureerd, terwijl allerlei islamitische literatuur, radio- en televisieprogramma’s en schoolboeken die christenen belasteren of aanvallen vrij verschijnen. Christenen worden duidelijk gemaakt geen klacht in te dienen uit ‘loyaliteit tegenover de natie’. Indien zij of hun verwanten dat wel doen, worden zij soms opgesloten in plaats van de daders. Er heerst ook een algemene rechtsonzekerheid in zaken waarbij moslims betrokken zijn. Een islamitische rechtsregel zegt dat een niet-moslim niet kan erven van een moslim. Het gebeurt zelden of nooit dat een rechtbank een uitspraak zal doen in het voordeel van christenen tegen moslims.

          In Indonesië werden alleen al tussen 1998 en 2003 minstens tienduizend christenen vermoord. Wie de ware betekenis van racisme aan de lijve wil ondervinden, moet maar eens als niet-moslim in Saoedi-Arabië verblijven.

          In augustus vielen honderden moslims op zaterdag augustus een christelijke minderheid aan in het dorp Gorja in de Pakistaanse provincie Punjab. Huizen werden geplunderd en in de as gelegd. Acht mensen kwamen om, sommigen werden levend verbrand. De onlusten werden uitgelokt door de extremistische beweging Sipah-e-Sahaba die de massa ophitste door het gerucht te verspreiden dat christenen een koran zouden hebben onteerd. De politie trad niet krachtdadig op, waardoor de christenen niet werden beschermd tegen het geweld.

          Nooit in de geschiedenis kwamen moslims op voor mensen met een andere religie, tot op heden, integendeel. Hier horen we nooit de moslimstem opkomen voor het leed, de reële onderdrukking, de discriminatie en het geweld op moslimvrouwen in sommige islamitische landen. Het (bekrompen) wereldbeeld van de gesluierde moslima’s in onze contreien reikt blijkbaar niet verder dan de eigen buurt en het eigen kleine wereldje. Toch maken ze misbruik van woorden zoals ‘mensenrechten’ en ‘diversiteit’, terwijl ze zelf absoluut niet divers zijn en niet open staan voor anderen, maar een erg gesloten wereldbeeld vertonen. Mede doordat ze nooit opkomen voor onderdrukte moslimzusters in ANDERE landen, verliezen ze alle geloofwaardigheid.

          • door J. Blommaert op vrijdag 2 april 2010

            Beste Manu, het gebruik van fragmentarische geschiedenis is een instrument van manipulatie. Ik heb een lijstje van landen gegeven: kan je me daar wat feiten over geven? Neen, want die zijn er niet. En als je de diepere geschiedenis aanhaalt, zullen we het dan even hebben over de Reconquista? Ooit gehoord over de manier waarop het Ottomaanse Rijk (de grootste Moslimstaat, zo U wil, uit de geschiedenis) omging met religie? Ooit beseft dat Bouthros Ghali, de Egyptische voormalige VN-Secretaris-Generaal, een Christen was? Het punt is: je maakt van de geschiedenis een potje. Da's je goed recht en ik bewonder de tijd die je in jouw research investeert. Maar redelijke en beargumenteerde feiten - nee, die heb je hier niet gepresenteerd.

            Je zou echt eens de koloniale en postkoloniale geschiedenis moeten nagaan van de landen die je in je tirade aanhaalt, en hen ook eens opzoeken op de VN index van economische en sociale ontwikkeling. Misschien zal je zien dat de regimes die je aanhaalt allemaal een geschiedenis hebben van groteske onderontwikkeling, gecombineerd met schaamteloze uitbuiting en manipulatie door het (Christelijke) Westen. Trek daaruit dan eens je conclusies. Ik doe, simpel gesteld, een oproep aan jou om gewoon eens na te denken en even buiten jouw goed volgestouwde 'box' te denken.

            • door Manu op vrijdag 2 april 2010

              De reactie van Kris Boonefaes 2/4 om 15:58 was een reactie op mijn bijdrage die weer werd weggecensureerd. Hier plaats ik deze opnieuw:

              Inderdaad, veel wereldvreemde intellectuelen hebben de techniek van de taqiya nog steeds niet door en laten zich in de luren leggen. Dit artikel is een vorm van negatie: ontkennen van een probleem door over iets totaal anders te beginnen dat niet vergelijkbaar is. Wat het incident aan de universiteit bewijst is gewoon de kern van de zaak: de ideologie islam dult geen andere meningen. Er is geen enkel land met een moslimmeerderheid waar minderheden gelijke rechten hebben, er is geen wederkerighied en geen geloofsvrijheid en nog minder vrijheid van spreken. Nietze zei reeds eeuwen geleden 'weg met god', als een schrijver anno 2010 niet meer mag zeggen 'weg met allah', dan leven we in een theocratie.

              Als deze censuur blijft aanhouden (al mijn bijdragen worden systematisch verwijderd) handelt de websitebeheerder net als de extremistische moslims die het vrije woord met protest de mond snoerden. Dit is een medium onwaardig. Als deze censuur blijft duren, zie ik mij genoodzaakt om persoonlijk contact op te nemen met Dirk Barrez, de initaitiefnemer van deze nieuwssite. Ik kan me niet voorstellen dat een beroepsjournalist alle deontologische regels van de jounalistiek aan zijn laars zou lappen....

            • door Manu op vrijdag 2 april 2010

              De reactie van Kris Boonefaes 2/4 om 15:58 was een reactie op mijn bijdrage die weer werd weggecensureerd. Hier plaats ik deze opnieuw:

              Inderdaad, veel wereldvreemde intellectuelen hebben de techniek van de taqiya nog steeds niet door en laten zich in de luren leggen. Dit artikel is een vorm van negatie: ontkennen van een probleem door over iets totaal anders te beginnen dat niet vergelijkbaar is. Wat het incident aan de universiteit bewijst is gewoon de kern van de zaak: de ideologie islam dult geen andere meningen. Er is geen enkel land met een moslimmeerderheid waar minderheden gelijke rechten hebben, er is geen wederkerighied en geen geloofsvrijheid en nog minder vrijheid van spreken. Nietze zei reeds eeuwen geleden 'weg met god', als een schrijver anno 2010 niet meer mag zeggen 'weg met allah', dan leven we in een theocratie.

              Als deze censuur blijft aanhouden (al mijn bijdragen worden systematisch verwijderd) handelt de websitebeheerder net als de extremistische moslims die het vrije woord met protest de mond snoerden. Dit is een medium onwaardig. Als deze censuur blijft duren, zie ik mij genoodzaakt om persoonlijk contact op te nemen met Dirk Barrez, de initaitiefnemer van deze nieuwssite. Ik kan me niet voorstellen dat een beroepsjournalist alle deontologische regels van de jounalistiek aan zijn laars zou lappen....

            • door Guido Pannekoek op vrijdag 2 april 2010
            • door An VR op vrijdag 2 april 2010

              Beste Jan, Merci, het doet deugd om goede analyses en geduldige tegenwerpingen te vinden op deze klassiekers van thema's.

              PS: "etnische democratie" wordt in de literatuur ook wel eens gebruikt om Israël te beschrijven, maar gemilitariseerde theocratie waar algemene verkiezingen plaatsvinden is idd sluitender...

    • door Manu op vrijdag 2 april 2010

      De reactie van Kris Boonefaes 2/4 om 15:58 was een reactie op mijn bijdrage die weer werd weggecensureerd. Hier plaats ik deze opnieuw:

      Inderdaad, veel wereldvreemde intellectuelen hebben de techniek van de taqiya nog steeds niet door en laten zich in de luren leggen. Dit artikel is een vorm van negatie: ontkennen van een probleem door over iets totaal anders te beginnen dat niet vergelijkbaar is. Wat het incident aan de universiteit bewijst is gewoon de kern van de zaak: de ideologie islam dult geen andere meningen. Er is geen enkel land met een moslimmeerderheid waar minderheden gelijke rechten hebben, er is geen wederkerighied en geen geloofsvrijheid en nog minder vrijheid van spreken. Nietze zei reeds eeuwen geleden 'weg met god', als een schrijver anno 2010 niet meer mag zeggen 'weg met allah', dan leven we in een theocratie.

      Als deze censuur blijft aanhouden (al mijn bijdragen worden systematisch verwijderd) handelt de websitebeheerder net als de extremistische moslims die het vrije woord met protest de mond snoerden. Dit is een medium onwaardig. Als deze censuur blijft duren, zie ik mij genoodzaakt om persoonlijk contact op te nemen met Dirk Barrez, de initaitiefnemer van deze nieuwssite. Ik kan me niet voorstellen dat een beroepsjournalist alle deontologische regels van de jounalistiek aan zijn laars zou lappen....

      • door J. Blommaert op vrijdag 2 april 2010

        Voor ik het vergeet, Manu, nog dit. laat me je eens een verhaaltje vertellen over Mali en Niger. In de Middeleeuwen was die zone - nu één van de armste gebieden ter wereld, de Sahel - een boeiend deel van de Islamwereld. het was een knooppunt van de wereldhandel, en steden als Timbuctu en Djenné waren wereldwijd bekende centra van kennis. In Timbuctu stond één van de eerste universiteiten ter wereld, en ze werd bezocht door mensen uit Afrika, Europa, het Midden-Oosten, de Golf en India. Er was geen sprake van religieuze intolerantie of proselitisme. Vele Afrikaanse talen werden eeuwen geleden voor het eerst geschreven in het Arabische schrift. Iets vergelijkbaars gebeurde op de Afrikaanse Oostkust, waar we ook een bloeiende Islamcultuur zagen, en waar de wereldhandel gevoed werd door handelsnetwerken tot in Centraal Afrika. het was een tijd van economische, politieke en culturele bloei.

        De Europese kolonisatie, en vooral dan de koloniale fase in de 19de eeuw (dus niet in de duistere Middeleeuwen) heeft dit alles compleet vernietigd. U herinnert zich de befaamde 'slavenhalers' waartegen onze goeie vriend Leopold II ten oorlog trok. Dat waren dus die Islamitische handelaars, die Afrika deel hadden gemaakt van de vroege wereldeconomie (en niet, zoals men graag denkt, via slavenhandel; slavenhandel was een beperkt deel van de handel, en de grootste afnemers daarvan waren uiteraard de Europeanen die Afrikanen naar Amerika overbrachten). Het waren de Christelijke missionarissen die Islam uitbanden, de universiteiten en andere Islamitische kenniscentra sloten, het Arabische schrift verboden, daardoor de Afrikaanse talen als 'schriftloos' konden definiëren, enzovoort. Er was sprake van een regelrechte Christelijke Jihad, zo U wil, en de missionarissen gedroegen zich als Taliban. Het is een fase uit onze recente geschiedenis die we o zo graag vergeten, maar die er niettemin was. Over proselitisme, religieuze oorlogvoering, barbarisme enzovoort hebben we dus van niemand lessen te leren.

        Vandaag bestaat Timbuctu enkel nog in smalende uitdrukkingen zoals "van hier tot Timbuctu". De 'beschaving' die wij daar beweerden te brengen heeft een hele beschaving vernietigd.

        • door Guido Pannekoek op vrijdag 2 april 2010

          Deze vergeet men ook altijd, wel dat ze verboden zijn maar de reden ook alweer:

          “De Britse variant van sharia4belgium.be werd in januari verbannen in het Verenigd Koninkrijk nadat de organisatie had aangekondigd dat ze een protestmars zou houden in Wootton Bassett. In het Britse stadje brengen rouwenden een laatste groet aan de Britse militairen die sneuvelden in Afghanistan.”

          DM, vandaag.

  • door piet db op vrijdag 2 april 2010

    Ik was wat verwonderd van de bewering dat Tariq Ramadan een "briljante provocateur" zou zijn. November 2009 heeft hij op uitnodiging van Eva Brems gesproken in de "Vooruit". Ik hoorde goede reacties over die avond. Zelf heb ik hem bezig gehoord op een avond, een paar jaar geleden georganiseerd door MO, en gemodereerd door Gie Goris. Ik vond het een zeer interessante avond. Misschien ook by the way nog wat over de discussie hier over Isräel (zie reacties). Ik citeer een par passages uit het artikel "de stille zuivering van de Westelijke Jordaanoever" van MO april 2010 (Simon Korkus) : "...Nog niet zolang geleden, vertelt Abir, stonden hier huizen, een moskee en twee waterputten. Ons dorp dateert van het begin van de 20e eeuw en de elf families die er nu wonen zijn directe nazaten van die eerste Palestijnse bewoners. De mannen zijn herders, we leven van ons land en hadden nooit problemen. Maar dat was vroeger. Sinds tien jaar spelen de Israëlische overheid en het leger een sinister kat en muisspel met de bewoners. De mannen waren in de vroege ochtend met hun kuddes vertrokken, de vrouwen waren alleen thuis. Plotseling vielen Israëlische tanks het dropje binnen en maakten alles met de grond gelijk. De bewoners vluchtten de heuvels in. Volgens Israël hadden zij geen bouwvergunning, maar dat noemt Abir absurd , want de huizen stonden er al voor de Israëlische bezetting. In 2000 eisten de bewoners bij de Israëlische rechter teruggave van het land en en een bouwvergunning. De zaak is nog steeds in behandeling ... ...Kijk, daar ligt ons dorp. Burgemeester Achmed van het dorp Susia wijst naar een groep verlaten huizen zo'n halve kilometer verderop. Tijdens opgravingen vond men hier overblijfselen van een synagoge. Enkele maanden geleden laadde het Israëlische leger de bewoners in bussen om ze op dit braakliggende terrein weer uit te spuwen. Susia werd een soort bedevaartsoord voor religieuze kolonisten, en iedere Palestijn die in de buurt durft te komen, loopt het risico door soldaten te worden beschoten. Inmiddels is achter het oude dorp een nieuw Susia verrezen : een Joodse nederzetting. Achmed is pragmatisch als hij meedeelt dat zij in hun tentenkamp proberen een nieuw leven op te bouwen. We wekken onze eigen energie op met zonnepanelen en windmolens...Al zijn optimisme ten spijt werd dit gebied onlangs tot militaire zone verklaard...Als ze nu mijn tent afbreken, dan bouw ik ze gewoon weer op, want dit is mijn land. Hier wil ik wonen".

  • door han op vrijdag 9 april 2010

    Het blijft reacties regenen op de mediagenieke provocatie van Benno. Wij houden het echter even voor bekeken en willen onze aandacht terug tenvolle richten op nieuws dat er toe doet. We sluiten het debat even af (op deze website).

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties